จอมยุทธ์ซุปตาร์

        'เธอสวยมาก  สมแล้วที่หมอนี่ตามจีบเธอ' อู่กุยเหวินป๋อคิด

        “ยินดีที่ได้พบครับ  คุณ......” อู่กุยเหวินป๋อกำลังถามชื่อของหญิงสาวตรงหน้า

        “ซือเหลียงค่ะ  ฉันอยากพบคุณมานานแล้ว  แต่ไม่รู้ว่าจะพบคุณได้ยังไง  พอดีฉันกับเหวินจงรู้จักกันมาสักพักหนึ่งผ่านทางอินเทอร์เน็ต  พอรู้ว่าเหวินจงจะมาร่วมงานประลองครั้งนี้ด้วยก็เลยขอร้องเขาให้พาคุณมาพบฉันค่ะ  อยากถ่ายรูปด้วยกันสักรูป  ได้ไหมคะ” ซือซือแสดงท่าทางราวกับแฟนคลับที่ประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าแฟนคลับ

        “ได้ครับ  แต่แค่รูปเดียวนะครับ  ผมหายมานานเกรงว่าคุณพ่อจะส่งคนออกตามหาให้วุ่นวาย” อู่กุยเหวินป๋อกล่าว  รูปแค่รูปเดียว  ทำเพื่อเอาใจหญิงสาวที่เหวินจงกำลังจีบอยู่  รับรองว่าบุญคุณครั้งนี้เขาจะทวงยันลูกบวชแน่นอน

        “ได้ค่ะ” ซือซือยกยิ้ม  ซึ่งเธอได้ตั้งขากล้องและให้เหวินป๋อกับเหวินจงไปยืนตรงประตูห้องเก็บของหน้าห้องน้ำ  เธอทำการเช็กกล้องก่อนจะรีบวิ่งไปยืนตรงกลางระหว่างเหวินจงกับเหวินป๋อ

        “พร้อมนะคะ  ยิ้ม” ซือซือกล่าวก่อนจะกดสมาร์ทโฟนของเธอเพื่อให้กล้องทำงาน  แสงแฟลชรัว ๆ ทำให้ดวงตาของอู่กุยเหวินป๋อพร่ามัว  ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าต้นคอของเขาเหมือนถูกอะไรแทงเข้ามา  จากนั้นร่างกายของเขากลับไร้เรี่ยวแรงและทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

        ตุบ

        “นะ....นี่มัน.....อะไรกัน” อู่กุยเหวินป๋อตกใจมาก  ร่างกายเขาขยับไม่ได้ดั่งใจ  เมื่อใช้ปราณตรวจสอบ  เขาก็พบว่าตนเองโดนพิษทำให้เป็นอัมพาต  เขาพยายามจะโคจรพลังปราณเพื่อจัดการกับพิษอัมพาต  แต่ก็ต้องตื่นตระหนกอีกครั้ง  เมื่อเขาไม่สามารถโคจรพลังปราณได้ดั่งใจนึก  นี่ทำให้เขาระวังตัวมากขึ้น

        “ซือเหลียง  ทีนี้คุณให้รางวัลผมได้รึยัง” อู่กุยเหวินจงเข้ามากอดซือซือจากด้านหลังและขบกัดติ่งหูของเธอเล็กน้อย

        “คุณจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและเมื่อตื่นขึ้น  คุณจะจำได้เพียงว่าคุณไปดื่มเหล้ากับอู่กุยเหวินป๋อจนเมา และมาเข้าห้องน้ำที่นี่ก่อนสติจะดับวูบไป” หลังพูดจบซือเหลียงดีดนิ้วอีกครั้ง  อู่กุยเหวินจงก็หมดสติทันทีและทรุดตัวลงกับพื้นทันที

        “เหวินจง  นี่แก......ทำอะไรเขา” อู่กุยเหวินป๋อถาม  เขาไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของเขาจะหักหลังเขาแบบนี้  แต่ดูจากการกระทำของหญิงสาว  เหวินจงคงโดนสะกดจิตเป็นแน่  เขาพยายามพูดถ่วงเวลาไปก่อนเพื่อให้มีเวลากำจัดพิษอัมพาตจนร่างกายพอจะขยับได้บ้าง

        “ทำลายฤทธิ์ยาสั่ง  สะกดจิตให้เขาลืมความทรงจำบางส่วน  นั่นเป็นงานถนัดของฉัน  คุณเองก็เช่นกัน” ซือซือกล่าวพร้อมกับคว้าคอเสื้อของอู่กุยเหวินป๋อแล้วลากเขาเข้าไปในห้องน้ำชายที่เธอจุดกำยานรอไว้แล้ว  พร้อมทั้งนำป้ายปิดทำความสะอาดวางไว้ตรงทางเดินที่จะมายังห้องน้ำนี้ด้วย

        “ต้องการอะไร” อู่กุยเหวินป๋อที่ถูกลากเข้ามายังถามไม่เลิก  ไม่ว่ายังไงเขาก็จะพยายามคุยถ่วงเวลาจนกว่าจะกำจัดพิษอัมพาตได้  แต่เขาแปลกใจที่ในห้องน้ำนี้ตลบอบอวลไปด้วยควันของกำยาน  เขาคิดได้ทันทีว่านี่อาจเป็นกำยานพิษ

        'นี่มันคิดจะรมควันพิษให้เราตายงั้นเหรอ' อู่กุยเหวินป๋อคิด

        “ฉันไม่ได้ต้องการชีวิตคุณ หรือแม้แต่ชีวิตของเหวินจงหรอกนะ  เพียงแต่ต้องการบางสิ่งจากในตัวคุณเท่านั้น” ซือซือเริ่มถอดเสื้อของเธอออกทีละชิ้น ๆ ต่อหน้าอู่กุยเหวินป๋อ

        “คิดจะทำอะไร” อู่กุยเหวินป๋อถาม  แม้เขาจะหวาดระแวง  แน่ดูเหมือนสิ่งที่นิ่งสงบตรงหว่างขาของเขาจะตรงข้ามกับความคิดของเขาอย่างสิ้นเชิง

        “ฉันต้องการ......” ซือซือนั่งลงข้าง ๆ ร่างของอู่กุยเหวินป๋อ  ก่อนที่จะใช้นิ้วลากตั้งแต่ช่วงกรามของเหวินป๋อลงมาที่คอ  ผ่านอก  ลงมาถึงเป้ากางเกง  ก่อนจะใช้มือปลดกางเกงของเขาออก และดึงเอาสิ่งที่เริ่มแข็งตัวของเขาออกมา

        'บ้าเอ๊ย  นี่มันผู้หญิงเสียสติชัด ๆ  แต่ทำไมถึงรู้สึกดีแบบนี้  หัวก็เบลอไปหมด  จะประคองสติไม่อยู่แล้ว' อู่กุยเหวินป๋อคิด  เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างเต็มที่

        “อืม” ซือซือก้มลงจูบอู่กุยเหวินป๋อ  เป็นการกระตุ้นให้เลือดลมของอีกฝ่ายสูบฉีดแรงขึ้น  เพื่อให้ฤทธิ์ของกำยานปลุกกำหนัดแสดงผลเร็วขึ้น  ส่วนมือของเธอก็ลูบไล้  บีบคลึงกระตุ้นไม่หยุด และเล้าโลมแท่งหยกของอักฝ่ายไม่หยุด

        “อา” เหวินป๋อครางเสียงต่ำออกมา

        “อึดอัดใช่ไหมคะ  ฉันจะทำให้คุณสบายตัวเอง” ซือซือคิดว่าได้เวลาทำให้มันจบแล้ว  เธอไม่อยากมีความรู้สึกใด ๆ กับเป้าหมายทั้งสิ้น  เธอค่อย ๆ กดร่างของเธอลงบนส่วนที่แข็งตัวชูชันของอู่กุยเหวินป๋อ

        จากนั้นเสียงครางของเหวินป๋อก็ดังขึ้น  พร้อมกับสติที่ขาดผึง  เขาปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามสัญชาตญาณ  สะโพกของเขาเด้งสวนเพื่อส่งตัวตนของเขาเข้าไปในร่างของหญิงสาวคนนี้  มือของเขาก็จับไปที่บั้นท้ายของหญิงสาวที่ชื่อซือเหลียง

        เวลาผ่านไปไม่นาน  อู่เหวินป๋อก็แผดเสียงดังลั่น  พร้อมกับปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นที่ซือซือต้องการ  เธอไม่รอช้ารีบถอนตัวตนของอีกฝ่ายออกมาพร้อมกับนำอุปกรณ์เก็บน้ำเชื้อสวมเข้าไปแทน  เพื่อเก็บน้ำเชื้อของเขา

        “จงฟังฉัน  อู่กุยเหวินป๋อ  หลังจากนี้จงลืมเรื่องนี้หลังจากตื่นขึ้น  คุณจะจำได้แค่ว่าไปดื่มเหล้ากับอู่กุยเหวินจง และเมามาก  จึงมาเข้าห้องน้ำที่นี่เพื่อล้างหน้าเล็กน้อย  ก่อนสติจะดับวูบไป  เมื่อฟื้นขึ้นมาคุณจะโทรหาอู่กุยหลงจินว่าจะไปกินเหล้ากับอู่กุยเหวินจง และตอนนี้เมามาก  ให้ส่งคนมาพากลับไปที่โรงแรม  เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ระหว่างฉันกับคุณ  คุณจะลืมมันทั้งหมด” พูดจบซือซือดีดนิ้วอีกครั้ง  อู่กุยเหวินป๋อก็หมดสติไป

        ซือซือไม่รอช้า  หลังจากได้สิ่งที่เธอต้องการแล้ว  เธอรีบเก็บกำยานทั้งหมด  จัดการแต่งตัวอู่กุยเหวินป๋อให้เรียบร้อยและนำไปวางไว้ข้าง ๆ กับอู่กุยเหวินจง และรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

        หลังจากเวลาผ่านไปนานพอสมควร  เมื่ออู่กุยเหวินป๋อฟื้นขึ้น  เขารู้สึกหนักหัว  แต่สบายตัวอย่างแปลกประหลาด  สิ่งที่เขาจำได้คือไปดื่มเหล้ากับเหวินจงและเมามาก  จึงมาเข้าห้องน้ำที่นี่เพื่อล้างหน้า  ก่อนสติจะขาดหายไป

        “เหวินจง  นายตื่นได้แล้ว” อู่กุยเหวินป๋อใช้เท้าสะกิดเพื่อนสมัยเด็กของเขาที่ดูท่าทางจะเมาจนไม่ได้สติ  เขากดโทรหาอู่กุยหลงจิน  ก็ได้รับการว่ากล่าวจากผู้เป็นพ่อ และพ่อของเขาก็ส่งคนมารับพวกเขากลับโรงแรม

        แต่สิ่งที่ทำให้คนที่มารับแปลกใจคือทั้ง 2 ไม่มีกลิ่นเหล้าติดตัวแม้แต่น้อย  แต่กลับมีอาการเหมือนคนเมามาก ๆ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไป

        ด้านซือซือเธอรีบร้อนไปยังโรงแรมที่พักของหลงเทียนหมิง  เธอเตรียมการทุกอย่างเอาไว้  พนักงานในโรงแรมนี้ล้วนฟังคำสั่งของเธอจนสิ้นด้วยยาสั่ง  หลังจากเสร็จภาระกิจ  ตัวตนของเธอในความทรงจำของพวกพนักงานจะหายไป

        เธอมาถึงที่โรงแรมและได้สั่งการให้ปล่อยยาสลบที่ไร้สีไร้กลิ่นที่ปะปนยาขัดขวางการโคจรพลังปราณไปตามระบบเครื่องปรับอากาศภายในโรงแรม  สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก็คือรอเวลา  เพื่อให้เหยื่อไม่รับรู้ถึงยาที่ปล่อยไปทั่วโรงแรม  เธอใช้ยาในปริมาณน้อยแต่ต่อเนื่อง  กว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว

        1 ชั่วโมงผ่านไป  ซือซือเดินผ่านคนคุ้มกันของตำหนักเทพมังกรครามอย่างสบายใจ  ส่วนกล้องวงจรปิดนั้น  เธอจัดการทำให้มันพังและส่งไปซ่อมตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว  พรุ่งนี้กล้องชุดใหม่ถึงจะถูกส่งมาติดตั้ง  ซึ่งเธอคงถอนตัวออกจากโรงแรมแห่งนี้ไปแล้ว

        ซือซือใช้มาสเตอร์คีย์การ์ดเปิดเข้าไปในห้องของหลงเทียนหมิงที่ตอนนี้นอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้น  เธอจัดการง้างปากของหลงเทียนหมิงออก  แล้วกรอกยาปลุกกำหนัดเข้าปากตัวเอง  ก่อนจะป้อนให้หลงเทียนหมิงด้วยปากของเธอ

        “อืม” หลงเทียนหมิงค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นจากยาปลุกกำหนัดที่ผสมยาถอนฤทธิ์ยาสลบ  สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความร้อนที่แผ่ไปทั่วร่าง  เขารู้สึกไม่สบายตัว  ช่วงล่างของเขาปวดหนึบ  ราวกับต้องการจะหลุดพ้นจากกางเกงที่เขาใส่อยู่

        “คุณมอบสิ่งที่ฉันต้องการ  ฉันช่วยคุณให้หลุดพ้นจากความทรมาน” ซือซือยิ้ม

        “เธอ....เป็นใคร” หลงเทียนหมิงถาม  เขางงไปหมดแล้ว  ทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงมาอยู่ในห้องของเขาได้

        “ฉันเหรอ  ฉันคือคนที่จะมาช่วยให้คุณสบายตัวไงล่ะ คิก คิก” ซือซือค่อย ๆ ถอดเสื้อของหลงเทียนหมิงออก

        จากนั้นภายในห้องก็ร้อนรุ่มคุกรุ่น  ซือซือยอมรับเลยว่าหลงเทียนหมิงเป็นชายที่มีลีลาไม่เลวทีเดียว  ถึงข้อมูลจะบอกว่าเขาไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก่อนก็ตาม  ต้องเรียกว่าสัญชาตญาณของเขาดีมากจริง ๆ

        ไม่นานเสียงครางดังลั่นของหลงเทียนหมิงก็ดังขึ้น  ซือซือรีบนำอุปกรณ์เก็บน้ำเชื้อมาสวมเข้ากับมังกรผงาดของหลงเทียนหมิงที่กระตุกอย่างต่อเนื่อง  แน่นอนว่าเธอไม่ลืมสะกดจิตเพื่อลบความทรงจำในเรื่องนี้ด้วย

        “จากนี้คุณจะหลับไปอีกครั้ง และฟื้นขึ้นมาโดยไม่สามารถจำฉันและเหตุการณ์นี้ได้  จำได้เพียงว่าคุณเหนื่อย  พออาบน้ำเสร็จก็หลับไป” ซือซือดีดนิ้วทีหนึ่ง  หลงเทียนหมิงก็หลับไป  เธอจัดการแต่งตัวให้เขาก่อนจะรีบถอนตัวออกจากโรงแรมนี้โดยด่วน  โดยไม่ลืมสลายฤทธิ์ยาสั่งให้กับพนักงานในโรงแรมทั้งหมดด้วย

        เมื่อคนของตำหนักเทพมังกรครามเริ่มรู้สึกตัว  พวกเขาตื่นตระหนกทันที  รีบเคาะประตูห้องของประมุขตำหนักเทพมังกรคราม และประมุขน้อยทันที

        เมื่อพบว่าทั้ง 2 ปลอดภัยดีไม่มีปัญหาอะไร  จึงวางใจ  แต่พวกเขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงได้เผลอหลับไปพร้อม ๆ กัน

        ที่ตรอกมืดแห่งหนึ่ง  ซือซือเดินมาพร้อมกับกระเป๋าที่ภายในมีน้ำเชื้อของอู่กุยเหวินป๋อกับหลงเทียนหมิงอยู่  ชายในชุดดำปิดหน้าปิดตาเดินมาเพื่อรับของจากเธอ

        “ทำงานได้ดีมาก  นี่เงินค่าตอบแทนสำหรับน้ำเชื้อของประมุขน้อยทั้ง 2 เธอทำงานได้ดีมาก” ชายชุดดำกล่าว

        “แกก็รู้ว่าฉันปฏิเสธบอสไม่ค่อยได้  กลับไปบอกเขาด้วยว่าหลังจากจบงานนี้ฉันจะขอถอนตัว  ห้ามพรรคตะวันดับมายุ่งกับฉันอีก  ตามสัญญาที่เขาเคยให้ฉันไว้” ซือซือกล่าว

        “อย่าโง่น่า  เธอขึ้นหลังเสือแล้ว  คิดว่าจะลงก็ลงได้งั้นเหรอ” ชายชุดดำกล่าว

        “ไปรายงานเขาซะ  ว่าอย่าลืมสัญญาที่เซ็นกันเอาไว้” ซือซือกล่าว  เธอเบื่อที่จะต้องทำงานเหมือนหญิงนางโลมที่มอมเมาชายหนุ่มมากหน้าหลายตา  มีสัมพันธ์เพียงหวังสิ่งที่คนของพรรคตะวันดับต้องการจากพวกเขา

        “เข้าใจแล้ว  ฉันจะบอกให้  แต่ฉันขอเตือนเธอไว้เลย  ทีมสังหารจะต้องถูกส่งมาหาเธอแน่  เมื่อเธอเสร็จงานนี้” ชายชุดดำกล่าวก่อนจะหายตัวเข้าไปในเงามืดของตรอก

        “ชิ เอาสิวะ  ตายเป็นตาย” ซือซือบ่นออกมา  ก่อนที่ตัวเธอจะกลับไปยังโรงแรมที่พัก

        ณ หุบเหวไร้ก้น

        สถานที่ที่ผู้ฝึกยุทธ์มากมายต่างหายสาบสูญไป และไม่เคยหวนกลับคืนมาแม้แต่คนเดียว  ตลอด 3 พันปีมานี้  พวกมันมีอีกชื่อหนึ่งว่า แดนไม่หวนคืน  เมื่อลงไปแล้วไม่อาจกลับขึ้นมาได้

        ครืน ๆ ๆ

        เกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นที่หุบเหวไร้ก้น ก่อนจะหยุดลงในเวลาเพียงไม่นาน  แต่ใต้หุบเหวกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น  พลังปราณมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากใต้หุบเหวแห่งนั้น

_______________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+