รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 42: การทดสอบแห่งความเชื่อ

ส่วนที่ 1: ลงสู่ห้องใต้ดิน (Mystery + Romantic Comedy)

กาเบรียลนำทาง ภาคินกับมายาตามไป

บาทหลวงมิคาเอล วีระ หมอศักดิ์ นริศรา พระอติเรก นาเรีย ยืนรออยู่ข้างบน

วีระตะโกน "ภาคิน! ระวังตัวนะ!"

มายาโบกมือ "เดี๋ยวกลับมา!"

พวกเขาลงบันไดหิน

มืด เย็น ชื้น

กาเบรียลชูมือ แสงสว่างพุ่งออกมา ส่องทาง

ภาคินมอง "คุณไม่ต้องใช้ไฟฉาย? แค่ชูมือก็สว่าง?"

กาเบรียลยิ้ม "ข้าเป็นเทวทูต มีแสงในตัว"

"โอ้ สะดวกดี ที่บ้านผมก็มีคนมีแสงในตัว แต่ต้องกินอาหารพิเศษ"

มายาหัวเราะเบาๆ "ภาคิน คุณเปรียบเทียบทุกอย่างกับบ้านเลย"

"ก็...เพราะผมรู้จักแค่นั้น"

Romantic Comedy Moment!

มายาเดินพลาด เกือบล้ม

ภาคินจับมือทัน "ระวัง!"

มายาหน้าแดง "ขอบคุณ"

พวกเขาจับมือกันต่อ

กาเบรียลมอง ยิ้ม "พวกเจ้ารักกันใช่ไหม?"

ภาคิน "ครับ ผมรักเธอมาก"

มายา "ฉันก็รักเขา"

"ดีมาก ความรักคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุด"

"จะช่วยพวกเจ้าผ่านการทดสอบ"

ลงไปลึก ลึก ลึก

นาน 10 นาที

มาถึงห้องใหญ่ใต้ดิน

ห้องกลม เพดานสูง

ผนังหินแกะสลักรูปพระเยซู

พื้นมีวงกลม 3 วง

ตรงกลางห้อง มีแท่นหิน

บนแท่น มีไม้ไขว้

ไม้สีน้ำตาลเข้ม เก่าแก่ มีรอยเลือดแห้ง

ภาคินรู้สึกได้ "นั่นคือ..."

กาเบรียล "ไม้กายสิทธิ์ ไม้ที่พระเยซูถูกตรึง"

"มีพลังแห่งการให้อภัย การรักษา การเสียสละ"

มายามอง "ทำไมมีรอยเลือด?"

"นั่นคือเลือดของพระเยซู"

"มันไม่หายไป เป็นสัญลักษณ์ของการเสียสละ"

ส่วนที่ 2: การทดสอบ 3 ข้อ (Mystery + Drama)

กาเบรียล "พวกเจ้าพร้อมแล้วเหรอ?"

ภาคินพยักหน้า "พร้อม"

"ดี การทดสอบมี 3 ข้อ"

"ข้อแรก: ความเชื่อ - Faith"

"ข้อสอง: ความหวัง - Hope"

"ข้อสาม: ความรัก - Love"

"แต่ละข้อ พวกเจ้าต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ลึกที่สุด"

"ถ้าผ่าน จะได้ไม้"

"ถ้าไม่ผ่าน วิญญาณจะติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล"

มายากลืนน้ำลาย

ภาคินจับมือเธอแน่น "ไม่เป็นไร เราผ่านมาด้วยกัน"

กาเบรียล "ข้อแรก เริ่ม!"

เขาชูมือ

วงกลมที่ 1 สว่างขึ้น!

แสงสีขาว

ภาคินกับมายาเดินเข้าไป

ข้อที่ 1: ความเชื่อ (Faith)

ทันใดนั้น!

ห้องเปลี่ยน!

พวกเขาอยู่กลางทะเลทราย

ร้อน แห้ง ไม่มีน้ำ

ท้องฟ้าสีส้ม แดดจัด

ภาคินมอง "ที่นี่...ไหน?"

เสียงดังขึ้น

"นี่คือทะเลทรายแห่งความสงสัย"

"ที่นี่ คนที่ไม่มีความเชื่อจะหลงทาง ตายคาทะเลทราย"

"พวกเจ้าต้องเดินไปให้ถึงปลายทาง"

"แต่ไม่มีทิศทาง ไม่มีแผนที่"

"พวกเจ้าต้องเชื่อว่า มีทางออก"

มายามอง "เราจะไปทางไหน?"

ภาคินคิด "ผม...ผมไม่รู้"

Romantic Comedy + PK Style!

ภาคิน "ถ้าเราเดินตรง 100 เมตร แล้วเลี้ยวขวา 45 องศา แล้วเดินอีก 200 เมตร ก็น่าจะพบทางออก"

มายา "คุณคำนวณยังไง?"

"ผมดู... เอ่อ... ไม่รู้ เดาเอา"

"เดาเหรอ?!"

"ครับ ที่บ้านผม ถ้าหลงทาง ก็เดาทิศทาง แล้วเดินไป บางทีถูก บางทีผิด"

มายาหัวเราะ "คุณน่ารักจัง แต่ที่นี่อันตราย ต้องแน่ใจกว่านั้น"

เธอคิด "เราต้องเชื่อ เชื่ออะไร?"

ภาคินพูดตรงๆ "เชื่อว่า มีทางออก เชื่อว่า เราจะหาเจอ เชื่อว่า พระเจ้าช่วย"

"แต่คุณเชื่อพระเจ้าเหรอ?"

ภาคินคิด "ผม...ไม่รู้ ผมยังไม่เจอพระเจ้า"

"แต่ผมเชื่อว่า ถ้าพระเจ้ามีจริง พระองค์คงอยากให้เราผ่าน"

"เพราะเรามาที่นี่เพื่อช่วยคน ไม่ใช่ทำร้ายใคร"

"งั้น...เราเชื่อ"

พวกเขาจับมือกัน

"เราเชื่อว่า มีทางออก"

ทันใดนั้น!

พื้นใต้เท้าสว่างขึ้น!

มีเส้นแสงสีขาว ชี้ทาง!

พวกเขาเดินตาม

มาถึงปลายทาง

ประตูเปิดขึ้น!

ผ่านข้อแรก!

ข้อที่ 2: ความหวัง (Hope)

ห้องเปลี่ยนอีกครั้ง!

พวกเขาอยู่ในห้องมืด

มืดสนิท ไม่เห็นอะไรเลย

เย็นจัด

มายากอดภาคิน "กลัว..."

เสียงดังขึ้น

"นี่คือห้องแห่งความสิ้นหวัง"

"ที่นี่ ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีทางออก"

"คนที่สิ้นหวังจะติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล"

"พวกเจ้าต้องหาความหวัง ในความมืด"

ภาคินพูด "ไม่มีแสงเลย... เราจะหาทางออกยังไง?"

มายาคิด "ความหวัง... ในความมืด..."

Proustian Moment!

มายานึกถึง...

Flashback - มายา อายุ 10 ปี

พ่อตาย แม่ป่วยหนัก

มายานั่งข้างเตียงแม่ กลางคืน

มืด เหงา สิ้นหวัง

"แม่...หนูกลัว หนูไม่รู้จะทำยังไง"

แม่ยิ้มอ่อนๆ "ลูก...ไม่ว่าจะมืดแค่ไหน"

"แม่อยากให้ลูกจำไว้ว่า"

"ความหวังไม่ได้มาจากแสงภายนอก"

"แต่มาจากแสงภายในใจ"

"ตราบใดที่ลูกยังมีหัวใจที่เต้น"

"ตราบใดที่ลูกยังหายใจ"

"ลูกก็มีความหวัง"

กลับมาปัจจุบัน

มายาน้ำตาไหล

"ภาคิน ฉันรู้แล้ว"

"ความหวังไม่ได้มาจากข้างนอก"

"มาจากภายในใจเรา"

ภาคินเข้าใจ "ครับ ผมก็มีความหวัง"

"ความหวังว่า เราจะผ่านไปได้"

"ความหวังว่า เราจะช่วยคนได้"

"ความหวังว่า เราจะอยู่ด้วยกันได้"

พวกเขาจับมือกัน

แสงสว่างพุ่งออกมาจากหัวใจ!

แสงสีทอง อบอุ่น

ห้องสว่างขึ้น!

ประตูเปิดขึ้น!

ผ่านข้อสอง!

ข้อที่ 3: ความรัก (Love)

ห้องเปลี่ยนอีกครั้ง!

พวกเขาอยู่บนหน้าผา

สูงมาก ลมแรง

ภาคินอยู่ฝั่งหนึ่ง มายาอยู่อีกฝั่ง

ระหว่างพวกเขามีหุบเหว ลึกมาก

เสียงดังขึ้น

"นี่คือหุบเหวแห่งการเลือก"

"หนึ่งในสองคนต้องกระโดดลงไป"

"เพื่อให้อีกคนได้ไม้กายสิทธิ์"

"ใครจะเสียสละ?"

ภาคินตกใจ "ไม่! ไม่มีทางผมปล่อยให้เธอตาย!"

มายาร้องไห้ "ฉันก็ไม่ยอม!"

Romantic Drama ระดับสูง!

ภาคิน "มายา ฟังผมนะ"

"ผมอยู่ได้โดยไม่มีไม้กายสิทธิ์"

"แต่ผมอยู่ไม่ได้โดยไม่มีคุณ"

"คุณคือทุกอย่างของผม"

"ให้ผมกระโดด"

มายาตะโกน "ไม่! ฉันไม่ยอม!"

"คุณมีภารกิจต้องทำ ต้องช่วยคนทั้งมิติ"

"ฉันเป็นแค่คนธรรมดา ฉันไม่สำคัญ"

"ให้ฉันกระโดด"

ภาคินร้องไห้ "ไม่! คุณสำคัญ! สำคัญกว่าไม้พันไม้!"

ทันใดนั้น!

พวกเขานึกออก!

มายา "ภาคิน! นี่คือการทดสอบ!"

"การทดสอบความรัก!"

"ไม่ใช่ว่าเราต้องเลือกว่าใครตาย!"

"แต่เราต้องแสดงให้เห็นว่า เรารักกันมากแค่ไหน!"

ภาคิน "ใช่! ผมเข้าใจแล้ว!"

เขาตะโกน "ผมรักมายามากกว่าชีวิต!"

"ถ้าต้องเลือกระหว่างชีวิตผม กับชีวิตเธอ"

"ผมเลือกเธอ ทุกครั้ง!"

มายาตะโกน "ฉันก็เหมือนกัน!"

"ฉันรักภาคินมากกว่าทุกอย่าง!"

"ถ้าเขาตาย ฉันก็ไม่อยากมีชีวิต!"

แสงสว่างพุ่งออกมาจากทั้งสองคน!

แสงสีชมพู

หุบเหวหายไป!

สะพานปรากฏขึ้น!

พวกเขาวิ่งเข้าหากัน

กอดกัน

จูบกัน

ร้องไห้

ภาคิน "ผมไม่ยอมทิ้งคุณ ไม่มีวัน"

มายา "ฉันก็เหมือนกัน เราอยู่ด้วยกันตลอดไป"

กลับมาห้องใต้ดิน

กาเบรียลยิ้ม ปรบมือ

"ยินดีด้วย! พวกเจ้าผ่านทั้ง 3 ข้อ!"

"ความเชื่อ ความหวัง ความรัก"

"พวกเจ้ามีครบ"

"เอาไม้กายสิทธิ์ไปเถิด"

ส่วนที่ 3: Memory Absorption #11 - กาเบรียล (Backstory)

ภาคินเดินไปหยิบไม้

แต่ก่อนหยิบ เขาหันไปหากาเบรียล

"ขอบคุณครับ ที่ช่วยเรา"

กาเบรียลยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณ นี่คือหน้าที่ของข้า"

ภาคินยื่นมือ "ผมอยากรู้จักคุณมากขึ้น"

กาเบรียลจับมือ

Memory Absorption เริ่ม!

แสงสีฟ้าพุ่งออกมา!

ความทรงจำกาเบรียล - 2,000 ปีก่อน

กาเบรียลเป็นเทวทูตคนแรก

ถูกสร้างโดยพระเจ้า

หน้าที่: ประกาศข่าวดีแก่มนุษย์

เคยประกาศให้ พระแม่มารีย์ ว่าจะให้กำเนิดพระเยซู

เคยประกาศให้ อับราฮัม ว่าจะมีลูก

เคยช่วยเหลือมนุษย์นับล้านคน

แต่แล้ว...

เขาเห็นมนุษย์ทำสงคราม ฆ่ากัน โดยใช้ชื่อพระเจ้า

เขาเสียใจมาก

"ทำไม? ทำไมพวกเขาไม่เข้าใจ?"

"พระเจ้าสอนให้รักกัน แต่ทำไมพวกเขาฆ่ากัน?"

พระเจ้าตอบ

"เพราะพวกเขามีเสรีภาพ"

"เสรีภาพเลือกทำดี หรือทำชั่ว"

"ถ้าบังคับให้ทำดี ก็ไม่ใช่ความดีที่แท้จริง"

กาเบรียลเข้าใจ

จึงทำหน้าที่ต่อ ไม่ย่อท้อ

ช่วยเหลือคนดี ต่อสู้คนชั่ว

เชื่อว่า วันหนึ่ง มนุษย์จะเข้าใจ

กลับมาปัจจุบัน

ภาคินปล่อยมือ "คุณ...ทำหน้าที่มา 2,000 ปี"

"ไม่เบื่อเหรอ?"

กาเบรียลยิ้ม "ไม่ เพราะทุกครั้งที่เห็นคนรักกัน เห็นคนให้อภัยกัน"

"ข้ารู้ว่า ความพยายามของข้าไม่สูญเปล่า"

"และวันนี้ ข้าเห็นพวกเจ้า"

"พวกเจ้าคือความหวัง"

ภาคินหน้าแดง "ผม...ผมเป็นแค่คนธรรมดา"

"ไม่หรอก ไม่มีใครธรรมดา"

"ทุกคนพิเศษ ในแบบของตัวเอง"

ส่วนที่ 4: Cliffhanger - ปีศาจปรากฏตัว!

ภาคินหยิบไม้กายสิทธิ์

รู้สึกอบอุ่น มีพลัง

มายายิ้ม "ได้แล้ว! สิ่งของชิ้นที่ 2!"

แต่ทันใดนั้น!

เสียงหัวเราะดังก้องในห้อง!

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

แสงสีดำพุ่งออกมา!

จากเพดาน มีเงาดำตกลงมา!

ตัวใหญ่มหึมา! สูง 5 เมตร!

ผิวดำ มีเขา 2 เขา

ตาสีแดงเรืองแสง

ปากมีเขี้ยวยาว

ปีกค้างคาวขนาดใหญ่

กาเบรียลสะดุ้ง "ลูซิเฟอร์?!"

ปีศาจหัวเราะ

"ใช่แล้ว กาเบรียล พี่ชายรัก!"

"ข้ากลับมาแล้ว!"

"และครั้งนี้ ข้าจะเอาไม้กายสิทธิ์ไป!"

"มันจะช่วยให้ข้าปลดปล่อย Malakor!"

กาเบรียลชูดาบ "ข้าจะไม่ยอม!"

ลูซิเฟอร์ "เจ้าจะหยุดข้าไม่ได้!"

"ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า!"

เขาพ่นไฟสีดำ!

กาเบรียลใช้ดาบป้องกัน!

ไฟชนดาบ! ระเบิด!

ภาคินกอดมายา "อันตราย!"

ลูซิเฟอร์มองมา "มนุษย์เล็กๆ!"

"ส่งไม้มาให้ข้า!"

"ไม่งั้นข้าจะฆ่าทุกคน!"

ภาคินตะโกน "ไม่!"

กาเบรียล "ภาคิน! พามายาวิ่งขึ้นบันได!"

"แต่คุณ..."

"ข้าจะสู้! วิ่ง!"

ภาคินกับมายาวิ่ง!

ลูซิเฟอร์ไล่ตาม!

แต่กาเบรียลกั้น!

"เจ้าจะผ่านข้าไปไม่ได้!"

ดาบแสงสว่าง vs กรงเล็บมืด!

สู้กัน!

ภาคินกับมายาวิ่งขึ้นบันได

ขึ้นไปถึงโบสถ์

วีระวิ่งมา "เป็นอะไร?!"

ภาคิน "มีปีศาจ! กาเบรียลสู้อยู่!"

เสียงระเบิดดังจากข้างล่าง!

"บึ้ม!!!"

พื้นโบสถ์แตก!

ลูซิเฟอร์บินขึ้นมา!

กาเบรียลตามมา เลือดไหล

"ภาคิน! วิ่ง!"

ทีมวิ่งออกจากโบสถ์!

ลูซิเฟอร์ไล่ตาม!

"พวกเจ้าหนีไม่พ้น!"

"ข้าจะเอาไม้!"

"แล้วข้าจะทำลายทุกอย่าง!"

จบตอนที่ 42

ลุ้นระทึก: 

ลูซิเฟอร์ปรากฏตัว! ปีศาจใหญ่!กาเบรียลบาดเจ็บ!ทีมถูกไล่ล่า!ลูซิเฟอร์ต้องการไม้กายสิทธิ์!จะหนีไปไหน?!