ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 48 แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก็ต้องเข้าคุกซะแล้ว

หลินชี่หยาง มองเขาแล้วพูดว่า "ได้ ถ้าคุณพูดอะไรก็คือสิ่งนั้น ในเมื่อไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร รอให้ตำรวจสืบหาความจริงออกมา อย่ามาโทษฉันทีหลังนะที่ไม่ได้เตือนไว้ก่อน"

เขาพูดเรียบ ๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง

ทุกคนที่อยู่ชั้นบนต่างมองหน้ากัน แม้แต่จ้าวหนิงซีก็มีแววตาที่ซับซ้อนเป็นพิเศษ

หลินชี่หยางหันไปมองเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังสอบสวนแล้วถามว่า "คุณตำรวจครับ ผมขอถามคำถามสักสองสามข้อได้ไหมครับ"

"เชิญถามได้ครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งพยักหน้าพูด

"พวกคุณมาสอบสวนที่หน้างานตอนกี่โมง"

"ตอนหกโมงเช้าครับ"

"ตอนที่มา มีคนงานกระซิบกระซาบคุยกันเรื่องที่มีคนตายเมื่อคืนนี้บ้างไหม"

พวกเขามองหน้ากัน แล้วส่ายหน้า

"มีใครรู้จักชื่อของผู้ตายทั้งสี่คนบ้างไหม"

"มีครับ แต่ตอนที่พวกเราสอบสวน พบว่าคำพูดของพวกเขามีความแตกต่างกัน เพื่อความสะดวกในการสอบสวน พวกเราจึงสอบถามเกี่ยวกับรูปพรรณสัณฐานของทั้งสี่คน แต่ลักษณะที่พวกเขาบรรยายก็แตกต่างกันเป็นส่วนใหญ่"

เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจำเป็นต้องถามต่อไปอีกเหรอ

หลินชี่หยางมองไปที่เจ้าหน้าที่หาว ตอนนี้เจ้าหน้าที่หาวก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า นี่ชัดเจนว่าเป็นการใส่ความ แถมยังเป็นการใส่ความที่ไร้หลักฐานอีกด้วย!

ใบหน้าของหวังเคอซีดเผือด เหงื่อไหลพรากจากศีรษะหยดแล้วหยดเล่า

ทุกการเคลื่อนไหวของเขา หลินชี่หยางล้วนมองเห็นทั้งหมด

"คุณหวังเคอ ยังมีโอกาสอยู่นะ สารภาพโดยดีจะได้รับความเมตตา แต่ถ้าขัดขืนก็จะถูกลงโทษอย่างหนัก คุณก็คงเข้าใจหลักการนี้ใช่ไหม" เจ้าหน้าที่หาวพูดด้วยสีหน้าเย็นชา นี่มันมีช่องโหว่เต็มไปหมดจริง ๆ

แต่หัวหน้าคนงานคนนี้กลับไม่ยอมพูดเสียที ดูท่าจะต้องพาตัวไปจริง ๆ แล้ว

หวังเคอมองไปที่จ้าวเทียน ในดวงตาของจ้าวเทียนมีแววเย็นชาฉายออกมา แค่เขากล้าพูดออกไป เขาก็จะทำให้ครอบครัวของเขาต้องเดือดร้อนไปด้วย

แต่หวังเคอไม่อยากเป็นแพะรับบาป และยิ่งไม่อยากติดคุก

ทันใดนั้น เขาก็ขบกรามแน่น เปิดปากพูดออกมา "ผมขอพูด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม ไม่มีใครตายในไซต์ก่อสร้าง นี่… นี่เป็นฝีมือของจ้าวเทียน ท่านประธานจ้าวเป็นคนจัดการทั้งหมด เขา… เขาให้เงินผม ผม..."

จ้าวเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ภาพลักษณ์ของประธานบริษัทหายไปหมดสิ้น ตะโกนด้วยเสียงดัง "โกหก! คุณหวัง คุณอย่าใส่ร้ายป้ายสีผม หลินชี่หยางให้ผลประโยชน์อะไรคุณหรือเปล่า ถึงได้มาใส่ร้ายผม"

"ท่านประธานจ้าว คุณไม่สามารถเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยได้นะ ผม… ผมแค่ทำตามคำสั่งของคุณ คุณ..."

"ถ้าคุณยังกล้าพูดเหลวไหลอีก ฉันจะฉีกปากคุณ!"

"เหอะ ๆ..."

ใจของจ้าวเทียนเหมือนตายไปแล้ว สีหน้าของเขาค่อย ๆ มืดหม่นลงทีละน้อย "ฉันก็รู้อยู่แล้ว พวกพ่อค้าพวกนี้ไม่มีใครดีสักคน ท่านประธานจ้าว คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าผมไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย"

หวังเคอทำหน้านิ่งเฉย ในเมื่อเขาไร้น้ำใจ ก็อย่าโทษที่เขาไร้เยื่อใย

หนีรุ่ยยังไม่ทันได้ลงไป หวังเคอก็ตะโกนเสียงดัง "คุณตำรวจ กรุณารอสักครู่ คุณไม่ต้องใช้เทคนิคเปิดมันแล้ว รหัสคือ 247611 หลังจากคุณเปิดมันแล้ว ข้างในจะมีวิดีโอชิ้นหนึ่ง เป็นการบันทึกตอนที่จ้าวเทียนมาหาผมเพื่อพูดเรื่องนั้นเมื่อวานนี้"

หมาเริ่มกัดกันเองแล้วเหรอ

หลินชี่หยางนั่งพาดขาไขว่ห้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นี่แหละที่เรียกว่ายกหินขึ้นทุบเท้าตัวเอง

ผู้ถือหุ้นเหล่านั้นตาเป็นประกาย ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอกเหรอ? งั้นพวกเขาก็ไม่ได้ทำให้หลินชี่หยางโกรธตามจ้าวเทียนสินะ?

ช่วงนี้ หลินชี่หยางมีอำนาจมากเป็นพิเศษ พวกเขาอยากจะตบหน้าตัวเองอย่างแรง

เจ้าหน้าที่หาว ส่งสัญญาณให้หนีรุ่ย

หนีรุ่ยพยักหน้า ปลดล็อกรหัสผ่านโทรศัพท์มือถือ เปิดขึ้นมาแล้วเล่นวิดีโอที่อยู่ข้างในทันที

ในความมืดยามค่ำคืน ที่มุมหนึ่งของไซต์ก่อสร้าง จ้าวเทียนนั่งอยู่ตรงข้ามหวังเคอ

ภาพวิดีโอสั่นตลอดเวลา ถ่ายจากมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

เนื่องจากแสงสว่างมืดมน เนื้อหาในวิดีโอจึงมองเห็นไม่ชัดเจนนัก

แต่ฟังก์ชันบันทึกเสียงของโทรศัพท์เครื่องนี้ยังดีอยู่ สามารถได้ยินบทสนทนาของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

"หวังเคอ ถ้านายช่วยฉันจัดการเรื่องนี้ได้ ฉันจะให้นายหนึ่งล้าน"

"คุณจ้าว คุณวางใจได้เลย ผมจะทำพลาดได้ยังไง?"

"ฮ่า ๆ ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย! ดี ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้ต้องกำจัดหลินชี่หยางให้ได้ ส่วนฝั่งคนงาน นายต้องใส่ใจให้มาก ๆ นะ"

"ผมจัดการเอง!"

สองคนในวิดีโอต่างหัวเราะอย่างคะนอง และฟังไม่ไพเราะเลย

หลินชี่หยาง เห็นเนื้อหาในวิดีโอแล้วพูดกับจ้าวเทียนว่า "ตอนนี้ลุงมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

"นาย… หลินชี่หยาง!"

จ้าวเทียนกำหมัดแน่น ชี้นิ้วไปที่หัวของเขา ฟันก็ขบกรอด ๆ

เขาเกลียดหลินชี่หยาง ถ้ารู้ตั้งแต่แต่งงานกันแล้วฆ่าเขาตั้งแต่ตอนนั้น ตอนนี้ธุรกิจของพี่ชายเขาคงตกอยู่ในมือเขาหมดแล้วสิ ทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย

แต่มันสายไปแล้ว!

หลินชี่หยางหัวเราะเย็นชา "ลุงใหญ่ ลุงใส่ร้ายผม บอกว่าที่นี่มีคนตาย บอกว่าที่นี่กำลังก่อสร้าง ยุยงผู้ถือหุ้นพวกนี้ให้ไล่ผมออกไป เพื่อคุณจะได้ยึดธุรกิจของหนิงซีเอาไว้คนเดียว ช่างใจร้ายเหลือเกิน แต่ก็นะ… คนที่เอาหินมาทุบเท้าตัวเอง ก็สมควรอยู่หรอก"

"นาย นาย..."

ละครที่จ้าวเทียนเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อจัดการกับหลินชี่หยาง สุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์!

ไม่นะ!

เขาไม่ยอมจบแบบนี้หรอก!

จ้าวเทียนพูดอย่างเกรี้ยวกราด "หลินชี่หยาง อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยนาย นายคิดว่าฉันติดคุกแล้วจะทำอะไรนายไม่ได้งั้นเหรอ ระวังให้ดี สักวันจะโดนรถชนตาย ฮ่า ๆ!"

จ้าวเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หลินชี่หยางตายแน่! หากคิดจะเอาชนะเขา

เป็นไปไม่ได้หรอก!

เจ้าหน้าที่หาวส่งสายตาให้หนีรุ่ย "จับตัวไป!"

"ฉันไม่ยอมปล่อยพวกแก ไม่มีทาง!"

เขายังคงตะโกนอยู่ตอนที่ถูกนำตัวลงไป

เจ้าหน้าที่หาวมองไปที่หลินชี่หยาง ก้มศีรษะเล็กน้อย "เรื่องวันนี้พวกเราจะสืบสวนต่อไป แต่คืนนี้ คุณหลินช่วยไปที่สถานีตำรวจสักครู่ได้ไหมครับ"

เห็นท่าทางของเขาดูแปลก ๆ นึกถึงตอนที่หนีรุ่ยกระซิบข้างหูเขาเมื่อครู่ หลินชี่หยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

ที่นี่ไม่มีคนตายจริง ๆ เป็นแค่เรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นมา หวังเคอก็ถูกนำตัวลงไปด้วย

ตำรวจพาตัวทั้งสองคนนั้นไปแล้ว

หลินชี่หยางเพิ่งหันไปมองพวกผู้ถือหุ้นที่เมื่อครู่ตั้งใจจะไล่เขาออกไป

ตอนนี้ผู้ถือหุ้นเหล่านี้เหมือนเด็กที่ทำผิด ก้มหน้างุด ไม่กล้าพูดต่อ

ผู้สนับสนุนของพวกเขาล้มแล้ว หลินชี่หยางพูดเพียงประโยคเดียวก็สามารถจัดการพวกเขาจนหมดสภาพ

"ยังไงต่อล่ะ ไม่มีใครเปิดปากพูดเลยเหรอ"

หลินชี่หยางมองไปรอบ ๆ "ได้ ถ้าไม่มีใครพูด งั้นผมจะพูดแทนก็แล้วกัน"

ยังคงไม่มีใครพูดอะไร

หลินชี่หยางมองพวกเขา "แต่เดิมผมให้เวลาพวกคุณห้าวันในการชำระหนี้ของบริษัท โดยไม่ตามสอบสวนความรับผิดชอบของพวกคุณ แต่เนื่องจากการแสดงออกของพวกคุณในวันนี้ อย่างช้าที่สุดคืนนี้สองทุ่ม ให้เอาเงินที่ยักยอกไปทั้งหมดคืนมาให้ผม แม้แต่หยวนเดียวก็ห้ามขาด!"

"อะไรนะ!"

"นี่… โอ้พระเจ้า! จะไปหาเงินมากขนาดนั้นมาให้ทันภายในสองทุ่มได้ยังไง"

"นี่มันเอาชีวิตฉันไปชัด ๆ บ้านฉันจะมีเงินมากขนาดนั้นที่ไหนกัน"

ผู้ถือหุ้นสิบกว่าคนร้องไห้โฮ ประธานหูรีบวิ่งมา ต้องการจะจับแขนของหลินชี่หยาง "ประธานหลิน ขอเลื่อนเวลาออกไปอีกสักสองสามวันได้ไหม พวกเราจะรีบเอาเงินมาคืนให้ครบ"

"ไม่ได้ ต้องคืนนี้เท่านั้น หลี่จง ที่รัก พวกเราไปกันเถอะ"