ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 171: แผ่นดินใหม่

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว หลิงเซียวเองก็ไม่อาจนับได้

เบื้องล่างคือมหาสมุทรสีดำทมิฬที่บ้าคลั่ง คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าถาโถมเข้าใส่กันอย่างไม่หยุดหย่อน สัตว์อสูรทะเลขนาดยักษ์ระดับวิญญาณแรกเริ่มโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเป็นครั้งคราว ส่งเสียงคำรามที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน แต่ด้วยความเร็วของ [กระบี่วิญญาณวายุทมิฬ] และทักษะการหลบหลีก หลิงเซียวก็สามารถรอดพ้นจากคมเขี้ยวเหล่านั้นมาได้

จนกระทั่งในรุ่งสางของวันหนึ่ง...

กลิ่นอายของดินและความชื้นของพืชพรรณลอยมาแตะจมูก หลิงเซียวลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิบนกระบี่ มองฝ่าม่านหมอกหนาทึบไปเบื้องหน้า

"แผ่นดิน..."

เส้นขอบฟ้าสีดำทอดตัวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา มันกว้างใหญ่ไพศาลจนเทียบไม่ติดกับแคว้นเมฆาคราม พลังลมปราณฟ้าดินในอากาศหนาแน่นขึ้นอย่างฉับพลัน หนาแน่นเสียจนผิวหนังของเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจางๆ

"ทวีปมังกรทะยาน"

แต่ทว่า... ภาพที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเมื่อเขาบินเข้าใกล้ชายฝั่ง กลับไม่ใช่ภาพของดินแดนเซียนที่สวยงามดั่งในจินตนาการ

สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเขา คือกำแพงเมืองสีดำทมิฬขนาดมหึมา!

มันสูงเสียดฟ้ากว่าร้อยเมตร ทอดตัวยาวขนานไปกับแนวชายฝั่งจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ราวกับเป็นสันหลังของมังกรดำที่นอนขดตัวปกป้องแผ่นดิน ตัวกำแพงเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ คราบเลือดแห้งกรัง และรอยกรงเล็บขนาดใหญ่

และที่หน้ากำแพงนั้น... คือนรกบนดิน

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดของพลังปราณดังกึกก้อง ท้องฟ้าเหนือชายฝั่งเต็มไปด้วยแสงสีวูบวาบจากการโจมตีของยอดฝีมือนับหมื่นคน!

จากบนท้องฟ้า หลิงเซียวมองเห็นกองทัพมนุษย์ในชุดเกราะเหล็กกล้ากำลังยืนเรียงรายบนกำแพง ระดมยิงหน้าไม้และปล่อยพลังเข้าใส่ศัตรูที่บุกขึ้นมาจากทะเล

ศัตรูเหล่านั้นไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็น "เผ่าอสูรสมุทร" สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีเกล็ดปลาปกคลุมทั่วร่าง บางตัวมีศีรษะเป็นฉลาม บางตัวมีหนวดปลาหมึกงอกออกมาจากหลัง พวกมันถืออาวุธที่ทำจากกระดูกและปะการัง ถาโถมขึ้นบกราวกับคลื่นยักษ์ที่มีชีวิต!

"นี่มัน... สงคราม?"

หลิงเซียวขมวดคิ้ว เขาไม่ได้มาเจอเมืองท่าที่เจริญรุ่งเรือง แต่กลับมาเจอกับแนวหน้าของสมรภูมิเดือด!

ระดับพลังของทหารเลวที่อยู่บนกำแพง... ต่ำสุดคือ ขอบเขตสร้างแก่นแท้!

และนายกองที่กำลังบัญชาการ... ทุกคนล้วนอยู่ใน ขอบเขตแก่นทองคำ!

"มาตรฐานพลังของที่นี่สูงกว่าแคว้นเมฆาครามแบบคนละเรื่องเลย" หลิงเซียวประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ที่นั่น ขอบเขตแก่นทองคำคือยอดคน แต่ที่นี่... มันดูเหมือนจะเป็นแค่มาตรฐานของนายทหารระดับกลางเท่านั้น"

ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะหาทางลงจอดที่ไหนดี ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยบนกำแพงเมืองก็ดังลั่น

หวีดดดดด!

"ตรวจพบผู้บุกรุกทางอากาศ! ทิศตะวันออก! หนึ่งเป้าหมาย!"

หน้าไม้ขนาดยักษ์หลายสิบเครื่องบนป้อมปราการหันกระบอกเล็งมาที่หลิงเซียวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

"แย่ล่ะสิ..."

หลิงเซียวรู้ตัวทันทีว่าการขี่กระบี่บินเข้ามาดื้อๆ ในเขตสงคราม เป็นการกระทำที่เสี่ยงต่อการถูกเข้าใจผิดว่าเป็นศัตรูอย่างยิ่ง

"ยิง!!!"

ลูกศรพลังปราณขนาดเท่าท่อนซุงนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศตรงเข้ามาหาเขา!