ณ ลานประลองแห่งเมืองชิงหู่ เมื่อเสียงของหยางเซียสิ้นสุดลงทั้งสนามต่างเงียบงัน
พึบ พึบ พึบ พึบ เสียงกระโจนของเหล่าบรรดาศิษย์ของทั้งสามพุ่งไปยืนอยู่บนสนาม ทั้งสามอำนาจส่งตัวแทนออกมาสองคน
หวังเหยาหันหน้าไปมองลู่เซียนผู้เป็อาจารย์ นางผงกหัวให้
พึบบ จากนั้นหวังเหยาก็ะโลงสู่สนามเผชิญหน้ากับเหล่า หนุ่มสาวของทั้งสามอำนาจ
ตำหนักมืด ศิษย์ต้าโหล พลังขั้นชำนาญเวทย์ระดับสูง ตำหนักมืดส่งตัวแทนมาเพียงหนึ่งคน
สำนักอัสนี หมางจง พลังขั้นชำนาญเวทย์ระดับกลาง และศิษย์อีกหนึ่งคนที่ติดตามมา
นิกายหนิงหวง เพิ่งเหมียน พลังขั้นชำนาญเวทย์ระดับกลาง และศิษย์อีกหนึ่งคนที่ติดตามมา
หุบเขาเร้นลับ หวังเหยา พลังขั้นชำนาญเวทย์ระดับต้น ลงสนามเพียงผู้เดียว
ศิษย์ทั้งสี่มหาอำนาจยืนจ้องมองพิจารณากันและกัน ต้าโหลศิษย์ของตำหนักมืดมองมาที่เขา แล้วส่งยิ้มชั่วร้ายมาทางหวังเหยา
หวังเหยาเพียงยืนสงบนิ่งเพียงเท่านั้น
"เ้าว่าปีนี้ ใครจะเป็ผู้ชนะในสนามนี้..ชุมนุมครั้งก่อนเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ตำหนักมืดเป็ฝ่ายคว้าชัยไป ปีนี้ข้าว่าน่าจะเป็ตำหนักมืดเหมือนเดิม...!!
"ดูจากขั้นพลังสิ..มีเพียงต้าโหลที่พลังเวทย์อยู่สูงกว่าคนอื่น
"ข้าว่าไม่แน่หรอก...ปีนี้อาจจะมีม้ามืดก็เป็ได้..
"งั้นเรามาพนันกันไหม..!!
เหล่าผู้คนที่มาร่วมดูความสนุก ที่รุ่นเยาว์ของทั้งสี่มหาอำนาจจะห้ำหั่นกันในอีกไม่กี่อึดใจ ต่างก็พากันวิพากวิจารกันไปต่างๆนาๆ
กติกาของสนามนี้ มีเพียงผู้ที่ยืนหยัดเป็คนสุดท้ายเท่านั้น คือผู้ชนะ และไม่อนุญาตให้สังหารกัน ต่อสู้เพียงรู้แพ้ชนะ
เริ่มการประลองได้...!!! สิ้นเสียงของผู้ประกาศ ศิษย์ของสำนักอัศนีและศิษย์ของนิกายหนิงหวง ทั้งสี่คนต่างก็พุ่งเข้าใส่กัน ทั้งสำนักอัสนีและนิกายหนิงหวง ต่างก็เป็คู่แค้นเชกเช่น ตำหนักมืดและหุบเขาเร้นลับ พวกเขาทั้งที่สาดพลังเวทย์ใส่กันไม่ยั้ง
ส่วนหวังเหยากับต้าโหลกำลังยืนจ้องหน้ากัน ต้าโหลมองมาที่หวังเหยาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดูถูกดูแคลน
"หึหึหึ..ดูท่า..หุบเขาเร้นลับหลายปีมานี้จะตกอับถึงขนาดส่งชำนาญเวทย์ระดับต้นออกมาเป็ตัวแทน..
"ห้าห้าห้าห้า...เอางี้เถอะ..ข้าจะต่อให้เ้าสัก3กระบวนท่าเป็เช่นใด ก็แค่ชำนาญเวทย์ระดับต้น ริอาจมายืนต่อหน้าข้าชำนาญเวทย์ระดับสูง..!!! ต้าโหลพูดจบก็หัวเราะชอบใจใหญ่
"หุบเขาเร้นลับจะตกอับหรือดับแสง..แต่หาได้ขาดยอดฝีมือ ก็แค่เพียงชำนาญเวทย์ระดับสูง..หาใช่ราชันเวทย์ กลับพูดจาโอ้อวดใหญ่โตเสียจริง..มีอันใดน่าภูมิใจ..!!หวังเหยาพูดตอบรับต้าโหลด้วยน้ำเสียงกวนบาทา
"หึ...ไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง..รอดูเถอะ..ข้าจะอัดเ้าให้รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็เช่นใด..เมื่อถึงตอนนั้น เ้าจะเก่งเหมือนปากหรือไม่
"จะเก่งเหมือนปากหรือไม่..เหตุใดเ้าไม่เข้ามาลองดูเล่า..!!หวังเหยากล่าวท้าทายต้าโหล ต้าโหลเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โมโหหน้าขึ้นสี เขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง
เคร่ง...เสียงหอกแหลมคมปรากฏสู่มือของต้าโหล จากนั้นต้าโหลก็พุ่งแทงเข้าใส่หวังเหยา เมื่อปลายหอกแหลมคมใกล้จะถึงหน้าผากของหวังเหยา
พึบบบ...หวังเหยาเบียงตัวหลบออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
เคร่ง..จากนั้นเขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง กระบี่มรกตอำพรางฟ้าก็มาอยู่ในมือ
"หึ..ความเร็วพอใช้ได้หนิ...ต้าโหลพูดออกมาหลังจากที่แทงไม่โดนหวังเหยา
หวังเหยาวาดมือไปมา ตัวกระบี่ก็ลอยขึ้น ฟิ้วว..หวังเหยาบังคับกระบี่ลอยพุ่งเข้าใส่ต้าโหล
เคร่งๆๆๆ เสียงกระบี่และหอกของต้าโหลกระทบกัน เกิดเป็ประกายไฟ กระบี่ของหวังเหยานั้นเร็วมาก
ฉึก...ปลายกระบี่กรีดใส่ใบหน้าของต้าโหล เลือกไหลย้อยออกมา
"บัดซบบ...มันสามารถควบคุมกระบี่ได้หรือนี่...ต้าโหลสบทด่าออกมาในใจ บัดนี้เขาโมโหขีดสุด
ครื้นเคร่งง...ต้าโหลสะบัดหอก แล้วใช้หอกตีกระบี่ออกไปไกล หวังเหยาบังคับกระบี่ลอยอยู่ด้านหลังของตน
"ชำนาญเวทย์ระดับสูง..ทำได้แค่นี้หรือ...หวังเหยาพูดแล้วยิ้มเย้ยหยันใส่ต้าโหล
ทั่วทั้งสนามบัดนี้ต่างก็อึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชำนาญเวทย์ระดับต้น กลับสามารถสร้างาแไว้ที่ใบหน้าชำนาญเวทย์ระดับสูงได้
"คนๆนั้นมีนามว่าอะไร..ผู้คนที่มาดูพูดขึ้น
"เขาคือหวังเหยา..เป็ศิษย์ของหุบเขาเร้นลับ
"หรือว่าปีนี้จะมีม้ามืด..???
ในสนามตอนนี้ ต้าโหลยืนนิ่ง แล้วเก็บหอกกลับไป เขาเอื้อมมือมาเช็ดเืที่ใบหน้า จากนั้นก็เลียเืตัวเองแล้วหันมามองหวังเหยาด้วยสายตาอำมหิต
"หึหึหึ..ในระดับเดียวกัน ข้าไม่เคยพ่ายแพ้ผู้ใด อาศัยแค่เ้านะหรือ เพียงแค่ชำนาญเวทย์ระดับต้น กลับสามารถทำให้ข้าโลหิตไหลย้อยได้...ตอนแรกข้าคิดจะหยอกล้อเ้าเล่นๆ แต่บัดนี้...เ้าจงรับให้ได้กับสิ่งที่จะเกิดขึ้น บังอาจมายั่วโมโหข้าา...!!!
ต้าโหลโมโหขีดสุด ดวงตาแดงก่ำมองมายังหวังเหยาด้วยสายตาอำมหิต
"แหม่ๆๆ...แค่เฉียดๆเองหรือนี่..เสียดายจัง ข้าน่าจะกรีดใบหน้าเ้าให้ลึกกว่านี้...??
หวังเหยาหาได้เกรงกลัวต่อคำพูดของต้าโหล ซ้ำยังพูดจากวนประสาทยั่วโมโหต้าโหลอีก
''ถ้ายังไม่หายข้องใจ ก็เข้ามาลองอีกสิ...!!!หวังเหยาพูดท้าทายต้าโหลอีกครั้ง
พึบ..ครื้นนนน.. ต้าโหลบัดนี้ดวงตาแดงก่ำ เขาปลดปล่อยพลังเวทย์และจิตรสังหารออกมา พลังธาตุมืดสีดำหม่นหมองปรกคุมไปทั่วร่างดวงตาสีแดง หากมองดูนึกว่าสัตว์ประหลาด
ต้าโหลวาดมือไปมา..พลังเวทย์ธาตุมืดเริ่มก่อตัวเป็มือยักลอยอยู่เหนือหััวของต้าโหล
ไป..!!! ต้าโหลชี้นิ้วสั่ง..มือยักพุ่งเข้ามาใส่หวังเหยา ในขณะที่มือยักพุ่งเข้ามา หวังเหยาหาได้หลบหนี เขายืนหลับตา จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังเวทย์ธาตุไฟออกมา
ดวงไฟสีดำม่วงลอยอยู่ที่ฝ่ามือ หวังเหยาวาดมือออกไป ดวงไฟสีดำม่วงพุ่งออกจากมือมุ่งหน้าเข้าใส่มือยัก
ตูมมมม..!!! เสียงะเิของพลังทั้งสองที่กระทบกัน พลังเวทย์ทั้งสองกำลังห้ำหั่นกัน ทั้งต้าโหลและหวังเหยาวาดมือออกไปบังคับพลังของตนเอง
แครก..ฉีฉีฉี หวังเหยายิ้มที่มุมปาก บัดนี้มือยักของต้าโหลกำลังถูกดวงไฟของหวังเหยากัดเซาะ
บึมม...หวังเหยากำมือหนึ่งครั้ง ดวงไฟก็ได้กัดเซามือยักจนไม่เหลือพลังงาน...!!
ต้าโหลเมื่อเห็นเช่น ก็ยิ่งทวีความโกรธขึ้นไปอีก...
พุ่บบ...ต้าโหลหายตัวไปจากที่เดิม เขามาโผล่ที่ด้านหลังของหวังเหยา แล้วต่อยหมัดออก เข้าใส่หวังเหยา หวังเหยารู้สึกได้ถึงอันตรายเขาหันตัวกลับมายกมือกำหมัดแน่น แล้วต่อยสวนเข้าใส่หมัดของต้าโหล
ตูมม..หมัดของทั้งสองกระทบกัน ด้วยความต่างของระดับพลัง หวังเหยาถูดชัดถอยหลังออกไปหลายสิบเมตร
"หึ..ไม่เจียมตัว..ต้าโหลได้ใจ พูดจบเขาก็ไม่ทันให้หวังเหยาได้ตั้งตัว
ต้าโหลปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาอีกครั้ง บัดนี้พื้นสนามถูกปรกคุมไปด้วยสีดำหม่นหมอง นี่คืออาณาเขตพลังธาตุของต้าโหล
ภายในสนาม วิสัยทัศน์ของหวังเหยาไม่ค่อยดีนัก
พึบ..ต้าโหลมุดลงไปใต้พื้นสีดำแล้วมาโผล่อีกด้านของหวังเหยา ตุบๆๆๆ เขารัวหมัดเข้าใส่หวังเหยาอย่างไม่ปราณี
ภายในอาณาเขตสีดำนี้ ต้าโหลสามารถมุดใต้พื้นและปิดบังการมองเห็นของหวังเหยาเอาไว้
อัก...!!! หวังเหยาถูกชัดอีกครั้ง เขากระอักเืออกมาหนึ่งคำแล้วลุกขึ้นยืน..!!
บนที่นั่งชั้นบน หลี่ซุ่นเ้าตำหนักมืดยิ้มมุมปากชั่วร้ายไปทางลู่เซียน แต่นางหาได้มีปฏิกิริยาใดๆ เพียงรับชมการต่อสู้ด้วยใบหน้านิ่งเฉยเท่านั้น...
"ถุ้ยย...หวังเหยาบ้วนเืที่ปากทิ้ง.. จากนั้นเขาก็ปลดปลอยพลังเวทย์ออกมา
ครืนนน....ดวงไฟสีดำม่วงที่ปรกคุมร่างเขาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็ดวงไฟสีขาวขุ่น...พลังเวทย์ของเขาเพิ่มขึ้นมาสองระดับ จากเดิมชำนาญเวทย์ระดับต้น บัดนี้พลังเวทย์ของเขาได้เทียบเคียงต้าโหลแล้ว ชำนาญระดับสูง
"หืมม...สามารถเพิ่มระดับพลังได้อย่างนั้นหรอ..!! ต้าโหลที่ััได้ก็แปลกใจในตัวหวังเหยา
แครก...หวังเหยาปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาอีกครั้ง บัดนี้อาณาเขตของต้าโหล กำลังถูกแช่แข็ง
"คิดว่าเ้ามีอาณาเขตคนเดียวเช่นนั้นรึ...หวังเหยาปลดปล่อยอาณาเขตของเขาออกมาแช่แข็งอาณาเขตของต้าโหล
หวังเหยาวาดมือออกมาหนึ่งครั้ง บัดนี้ทั้งสนามถูกแทนที่ด้วยน้ำแข็งทั่วทั้งสนาม
"ให้ตายสิ..เ้าสองคนนั้น..จะห้ำหั่นให้ตายกันไปข้างเลยหรือไง...
หมางจงและเฟิ่งเหมียนที่กำลังต่อสู้กัน ได้พักการต่อสู้ แล้วถอยออกมารับชมต้าโหลกับหวังเหยาในสนาม
"ภายในอาณาเขตนี้..ข้าสามารถแช่แข็งเวลาได้เพียงสองวิ ส่วนดวงไฟไร้สี มีผลกับิญญาเพียงเท่านั้น ดวงไฟสีขาวขุ่นก็อยู่ได้ไม่นาน ข้าสามารถแช่แข็งได้หนึ่งครั้ง..ข้าต้องหาโอกาสจัดการมันในพริบตา..!!
หวังเหยาวิเคราะห์สถานการณ์ภายในใจ
บนที่นั่ง .. ทุกคนกำลังใกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"เ้าหนุ่มนี่เป็ผู้ใช้เวทย์สองธาตุเช่นนั้นหรือ...???
"ข้าว่าแล้วปีนี้ต้องมีม้ามืด
"หวังเหยาผู้นี้เป็บุคคลที่หาได้ยากในหมู่คนจริงๆ
"หุบเขาเร้นลับ..ั้แ่ไหนแต่ไรก็ซุกซ้อนผู้ใช้เวทย์ประหลาดอยู่แล้ว ยิ่งได้มาเห็นกับตา ข้ายิ่งประหลาดใจ..!!
"วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว...!!
เหล่าผู้คนต่างก็กำลังวิพากวิจารณ์หวังเหยา ส่วนหลี่ซุ่นตอนนี้เขากำลังกำหมัดแน่น
ภายในสนาม อาณาเขตของต้าโหลบัดนี้ใช้ไม่ได้แล้ว วิสัยทัศน์ของหวังเหยากลับมามองเห็น
"หึ...นับว่าเ้ายังพอมีฝีมือ...!!ต้าโหลยังไม่วายที่จะพูดดูิ่ดูแคลนหวังเหยา
หวังเหยาไม่ได้พูดสิ่งใด พุบบบ เขาพุ่งเข้าใส่ แล้วต่อยหมัดออกไปใส่ต้าโหล ทั้งคู่ต่างก็ปล่อยหมัดใส่กัน
ตูมๆๆๆ หวังเหยาวาดฝ่ามือไปมา ลูกไฟสีดำม่วงนับสิบลูกพุ่งเข้าใส่ต้าโหลแล้วะเิ ต้าโหลสร้างม่านปราการณ์ออกมาป้องกัน
แต่ก็ไม่เป็ผล เพราะลูกไฟสีดำม่วงนั้นมีคุณสมบัติกัดเซาะพลังเวทย์
อัก....ต้าโหลถูกแรงะเิกระเด็นออกไปแล้วกระเืออกมา
"เวลานี้แหละ...หวังเหยาสะบัดมือหนึ่งครั้ง เวลาภายในอาณาเขตได้หยุดตัวลง..
"เกิดอะไรขึ้น..ทำไมข้าขยับไม่ได้ เพียงชั่วอึดใจที่ต้าโหลถูดชัดด้วยแรงะเิ เขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถขยับตัวได้
ความลับนี้ มีเพียงต้าโหลที่รับรู้ ส่วนผู้คนที่มองดูการต่อสู้ ได้แต่เอะใจ ทำไมต้าโหลนอนนิ่งไม่ขยับ
ฉิง...ฉึบบ...หวังเหยาหายตัวมาโผล่ด้านหลังของต้าโหล แล้วใช้กระบี่มรกตอำพรางฟ้าเสียบแทงทะลุหน้าอกของต้าโหล
สองวิที่หยุดลงผ่านไป เพียงไม่กี่อึดใจเวลาที่ถูกแช่ก็กลับมาเป็ปกติ
พุบบ.. อั๊ก..พรวดด...ต้าโหลเข่าทรุดลงไปกับพื้นแล้วพ้นเืคำใหญ่ออกมา หน้าอกเป็รู้แหว่ง..
เคร่ง...หวังเหยาควบคุมกระบี่ จ่อไปที่คอหอยของต้าโหล
"เ้าแพ้แล้ว..ไอ้ไก่อ่อน..พูดจบหวังเหยาก็ยิ้มกวนๆให้ต้าโหล
"เ้า..เ้าา..เ้าา...ต้าโหลแค้นใจและทนพิษาแไม่ไหวจนสลบพุบลงไปกับพื้นสนาม
ทั่วทั้งสนามบัดนี้เงียบสงัด ทุกคนต่างก็กำลังมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น ใครจะคิดว่าหุบเขาเร้นลับจะซ้อนม้ามืดอย่างหวังเหยาเอาไว้
บนที่นั่งชั้นบนสุด หลี่ซุ่นกำหมัดแน่น ส่วนลู่เซียนนางกำลังยิ้มเย้ยหยันไปทางหลี่ซุ่น
หวังเหยาเก็บกระบี่ไว้ แล้วหันกลับไปมอง หมางจงและเฟิ่งเหมียน
"ท่านทั้งสองจะเข้ามาพร้อมกันเลยก็ได้...หวังเหยาพูดออกมาเชิญชวนให้ทั้งสองที่สู้กัน ให้เข้ามาต่อสู้กับเขา...
"มิกล้าๆ...หมางจงกล่าวออกมา หลังจากที่เขาได้เห็นการต่อสู้ของหวังเหยา เขาก็รู้ฝีมือตัวเอง
"ข้ายอมแพ้...เพิ่งเหมียนเอ่ยยอมแพ้ออกมา
"ข้าก็ยอมแพ้..หมางจงเห็นเช่นนั้นก็ยอมแพ้ตามเฟิ่งเหมียน...
ทั้งสองเดินลงจากสนามไป ในขณะที่หวังเหยาถอยเดินออกมาได้เพียงสามก้าว ต้าโหลลืมตาขึ้นมา
"ไปตายซะ...ต้าโหลวาดมือออกไป ใช้พลังเวทย์พั่งเข้าไส่ด้านหลังของหวังเหยา ครืนนน...!!!
ในขณะที่พลังเวทย์ใกล้จะถึงส่วนหัวอีกเพียงไม่กี่นิ้ว
ฟิ้วว...พลังเวทย์ของต้าโหล กระทบใส่อากาศ
พุบบ..อยู่ๆหวังเหยาก็หายไปโผล่ที่ด้านหลังของต้าโหล พลังเวทย์ธาตุแสงที่เขายกคุณสมบัติสามารถเคลื่อนที่พริบตาจนมองเห็นเพียงแค่เงาร่าง
หวังเหยาบังเกิดจิตรสังหารออกมา เขาอุตส่าห์ไม่ฆ่ามัน แต่ต้าโหลกลับใช้วิธีสกปรก แกล้งทำเป็สลบ แล้วซวยโอกาสทำร้ายหวังเหยา
หวังเหยาสะบัดมือหนึ่งครั้ง กระบี่มรกตอำพรางฟ้าปรากฏอยู่ที่มือเขากำลังจะแทงกระบี่เข้าไปใส่ต้าโหลที่จุดตันเถียร
"หยุด...เ้ากล้าเช่นนั้นหรือ...บนที่นั่งชั้นบนสุด หลี่ซุ่น เ้าตำหนักมืด ลุกพรวดพุ่งไปทางหวังเหยา
ฉึก...กระบี่มรกตอำพรางฟ้า ได้เสียงแทงทะลุจุดตันเถียรของต้าโหล จุดตันเถียรขาดสะบั้น ผลึกเวทย์ถูกทำลาย กลายเป็คนพิการแบบเฉียบพลัน
อ๊ากกกกกกก....ต้าโหลร้องคร
วญคลางด้วยความเ็ป แล้วสลบอย่างแท้จริงในครั้งนี้
หลี่ซุ่นพุ่งมายังไม่ถึงหวังเหยา แต่กระบี่กลับเสียบแทงทะลุจุดตันเถียรต้าโหลไปแล้ว
19K
