ทะลุมิติมาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์

        เย็นวันนี้เฟยเจิน ฮุ่ยอิงและสองสาวช่วยกันทำอาหารมื้อใหญ่ต้อนรับทุกคน แน่นอนว่าอาหารที่เฟยเจินทำมีหน้าตาสวยงาม แปลกใหม่และรสชาติดีเป็นที่สุด ทำให้ทาสทั้งแปดถึงกับคุยกันว่า หากได้กินอาหารฝีมือคุณหนูเท่ากับว่าได้รับรางวัลชิ้นใหญ่ในชีวิต

        เก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย เฟยเจินก็เรียกรวมตัวทาสทั้งแปดมาพูดคุย

        “ข้าจะมอบหมายหน้าที่ให้ทุกคน หากพวกเจ้าถนัดสิ่งใดก็ขอให้บอก” เด็กหญิงพูดจบก็ทำการเลือกหน้าที่ต่างๆ ให้แก่แต่ละคน

        “เฟิงฉิน เจ้าเป็นหัวหน้ารองต่อจากฮุ่ยอิง หากฮุ่ยอิงไม่อยู่ เจ้าถือเป็นใหญ่ สั่งการแทนนางได้ คอยดูแลทุกอย่างภายในบ้านให้ดีล่ะ” เฟยเจินเดินไปจับไหล่หญิงสาววัย 16 ปี แต่ด้วยส่วนสูงที่ต่างกัน เฟิงฉินจึงย่อตัวลงเล็กน้อย

        “เจ้าค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยความซาบซึ้งใจ นางจะพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

        “กางฉิน เยจื่อ จวี๋จื่อ ต่อไปนี้พวกเจ้าจะต้องฝึกพิเศษเพื่อเป็นองครักษ์ พวกเจ้าสามารถทำได้หรือไม่” เธอจ้องมองทั้งสามด้วยสายตาจริงจัง นี่นับว่าเป็นหน้าที่ที่สำคัญอย่างยิ่ง เพราะต้องใช้ความอดทนสูงในการฝึกฝน

        “ข้าทำได้ขอรับ!” ทั้งสามพูดออกมาพร้อมกันด้วยความหนักแน่น เจ้านายจะสั่งให้เขาไปโดดหน้าผาเขาก็ยอม ชีวิตเป็นของเจ้านายแล้ว พวกเขายินดีทำทุกอย่าง

        “ดี” เฟยเจินเดินไปตบไหล่แต่ละคน ทั้งสามก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พวกเขาต่างย่อตัวให้เด็กหญิงตบไหล่ได้ถนัด เฟยเจินรู้สึกอับอายเล็กน้อย เธอจะต้องรีบเพิ่มความสูงเสียแล้ว วัวนมไปอยู่ที่ใดกัน เธอไม่ได้กินนมแล้วจะสูงขึ้นได้อย่างไร!

        “ไป๋หลาน หวงหลาน พวกเจ้ารับหน้าที่ทำอาหารและซักผ้าของผู้หญิง” เธอเดินไปทางสาวน้อยสองคนบ้าง จับไหล่พวกนางด้วยรอยยิ้ม 

        “เจ้าค่ะคุณหนู” หญิงสาวสองคนตอบรับด้วยท่าทางมีความสุข

        “หมางกั่ว โปหลัว พวกเจ้าทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านและซักผ้าของผู้ชาย ถึงแม้พวกเจ้าจะไม่ได้เป็นองครักษ์ แต่พวกเจ้าต้องฝึกฝนร่างกายในตอนเช้าเพื่อเรียนรู้ทักษะการป้องกันตัวไว้ด้วย” เธอเดินไปตบไหล่ทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

        “ขอรับคุณหนู” ทั้งสองตอบรับพร้อมกันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        “ข้าขอร่วมฝึกตอนเช้าด้วยได้หรือไม่เจ้าคะคุณหนู” จู่ๆ เฟิงฉินผู้ได้รับเลือกเป็นหัวหน้ารองก็พูดขึ้นมาพร้อมมองตาเฟยเจินด้วยความหวัง

        “ได้แน่นอน ถึงเจ้าจะเป็นหญิง แต่ใจนั้นแข็งแกร่ง ข้าชอบคนแบบนี้” เฟยเจินจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาว ก่อนจะปล่อยมือหัวเราะร่าขึ้นมา

        “พวกเราจะพยายามด้วยเจ้าค่ะคุณหนู” ไป๋หลานและหวงหลานกลัวตนเองถูกทิ้งจึงรีบพูดขึ้น แม้ในใจพวกนางจะกลัวการฝึกฝนนี้ก็ตาม แต่พวกนางจะยอมแพ้หัวหน้ารองมิได้

        “ฮ่า ดีมาก!” เฟยเจินหัวเราะเสียงดังจนเฟยหมิงที่เล่นอยู่ใกล้ๆ สะดุ้งตกใจ เขารีบวิ่งมาหาพี่รองด้วยหน้าตาเหลอหลา

        “ไม่ต้องตกใจไปน้องเล็ก พี่รองเพียงมีความสุขเท่านั้น” เฟยเจินอุ้มเด็กน้อยขึ้นด้วยแรงมหาศาล ตัวเฟยหมิงยกลอยขึ้น เขาหัวเราะชอบใจอย่างสนุกสนาน

        ก่อนจะแยกย้ายไปนอน เฟยเจินมอบผลิตภัณฑ์ทั้งสี่อย่างให้แก่ทาสทั้งแปดพร้อมทำการสาธิตวิธีใช้ให้ดู เธอคิดในใจว่าประเดี๋ยวจะเอาวัตถุดิบในการทำพวกนี้ออกมาให้ทุกคนช่วยผลิต มีแรงงานเพิ่มขึ้นเท่ากับสินค้าเพิ่มขึ้น สุดท้ายกำไรจากการขายก็จะเพิ่มขึ้นด้วย มีหลายปากท้องให้เลี้ยงก็ต้องช่วยกันหาเงินแหล่ะหนา

        เช้าตรู่วันถัดมา เฟยเจินกับเฟยเทียนรีบไปที่หมิงซินเทียนแต่เช้า เพราะเฟยเจินนึกได้ว่าคนจากร้านไม้จะนำป้ายชื่อร้านมาส่ง

        “รบกวนพี่ชายแล้ว รับนี่ไปเถิดเจ้าค่ะ” เด็กหญิงยื่น 1 ตำลึงเงินส่งให้ชายหนุ่มที่นำป้ายไม้มาส่ง เธอเห็นว่าชายคนนี้ยกอย่างระมัดระวังและป้ายไม้ไม่มีรอยขีดข่วนเลย 

        “ขะ… ขอบพระคุณมากขอรับ” ชายหนุ่มรับไว้ด้วยมือสั่นเทา เขาเพิ่งแต่งงานมีลูกได้มินาน จำเป็นต้องใช้เงินมากมายในการเลี้ยงดูลูกน้อยอยู่พอดี คุณหนูผู้นี้ช่างมีเมตตาเสียจริง

        “ตอนนี้ร้านพวกเราก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะไปซื้อพวกประทัดมาจุดเฉลิมฉลองเปิดร้านพรุ่งนี้แล้วกัน” เฟยเทียนมองพลางจับลูบแผ่นป้ายชื่อร้านอันงดงาม

        “พวกเรามีทาสให้ใช้มากมาย พี่ใหญ่ไม่จำเป็นต้องไปซื้อด้วยตนเองหรอกเจ้าค่ะ ใช้ใครก็ได้ที่ท่านพี่เห็นว่าดีได้เลยเจ้าค่ะ” เฟยเจินขยิบตาส่งให้พี่ชายอย่างขี้เล่น พี่ใหญ่มักชอบทำอันใดด้วยตนเอง แต่เธอซื้อทาสมามิใช่แค่ความสงสาร หากใช้งานมิได้คงไม่มีประโยชน์อันใดที่จะเลี้ยงไว้

        “ข้าเข้าใจแล้วน้องรอง” เด็กชายตัวสูงขึ้นกว่าเดิมอีกเล็กน้อยแล้วจากที่ผ่านมา เขาใช้มือทั้งสองหยิกแก้มน้องสาวตนด้วยความเอ็นดู

        “อ้อ ข้าลืมบอกท่านพี่ว่าข้าให้ฮุ่ยอิงตรวจสอบดูอยู่ว่าอาจารย์ท่านใดที่สอนดีบ้าง ข้าจะได้จ้างเขามาสอนน้องเล็กกับพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” เด็กหญิงจับมือพี่ใหญ่ออก เธอลูบแก้มตนเองพร้อมจ้องมองพี่ชายตรงหน้า

        “เอาที่คุณหนูเห็นสมควรเลยขอรับ” เฟยเทียนแกล้งดัดเสียงให้คล้ายกับทาสที่เฟยเจินซื้อมา ในใจเขารอคอยวันที่จะได้เรียนรู้จากท่านอาจารย์นานแล้ว

        เฟยเจินกลอกตาไปมา ทำให้เด็กชายคนโตหัวเราะกับท่าทางของน้องสาวตัวน้อย เขาปรารถนาที่จะให้น้องสาวตัวเล็กแบบนี้ไปตลอด เพราะเขาจะได้ใกล้ชิดกับนางแบบนี้ได้ตลอดไป

        คืนก่อนที่จะเปิดร้าน เฟยเจินเรียกรวมทุกคนมาคุยเรื่องกลยุทธ์ที่เธอจะใช้ในวันแรกที่เปิดร้าน ณ เรือนกลางครอบครัวลุงใหญ่

        “วันนี้พวกเราผลิตสินค้าได้เพิ่มมาอีกถึงอย่างละร้อยกว่าอันแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องขาดแคลนสินค้า เพราะเราสามารถเติมได้เรื่อยๆ เจ้าค่ะ” เฟยเจินพูดบรรยายมากมายถึงแผนการพรุ่งนี้ ระหว่างบทสนทนากำลังดำเนินไป จู่ๆ เงาสองร่างก็เดินเข้ามาทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกับบทสนทนาที่หยุดไป

        “ท่านพ่อ!” ซูเจียวและซูเจี๋ยพูดขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาซูเหลียงที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมเย่วซิน

        “ทะ… ท่านพี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” หญิงวัยกลางคนรีบพุ่งเข้าไปจับตัวสามีด้วยความดีใจ ในที่สุดสามีก็สามารถกลับมาเดินอีกครั้งได้เป็นปกติแล้ว ความอัดอั้นที่เก็บมานานถูกปล่อยออกมาพร้อมน้ำตาจนหมดสิ้น

        “เจ้าขี้แยตั้งแต่เมื่อใดกันภรรยาข้า” ซูเหลียงใช้ปลายเสื้อของเขาเช็ดน้ำตาบนหน้าหญิงร่างอวบอย่างอ่อนโยน และหันไปลูบหัวลูกสาว ลูกชายของเขา

        เฟยเจินส่งสัญญาณให้เย่วซินเดินมาหาเธอ และให้ครอบครัวลุงใหญ่ได้พูดคุยกันไปก่อน เธอและพวกพี่ใหญ่ น้องเล็กจึงแยกตัวออกมาพูดคุยกับเย่วซินเงียบๆ

        “บาดแผลท่านลุงใหญ่หายดีแล้วหรือเย่วซิน” ร่างเล็กถามขึ้นเสียงเบา

        “หายดีแล้ว เดินได้ปกติแล้ว” เด็กชายจ้องมองเฟยเจินด้วยสายตามีความหวัง คล้ายกำลังรอรางวัลจากนาง

        “รบกวนเจ้าแล้ว เจ้าไปพักเถิด คงเหนื่อยแย่ต้องคอยดูแลท่านลุงตลอดทั้งวันทั้งคืน พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องมาช่วยเปิดร้านก็ได้นะ” เฟยเจินจับไหล่ทั้งสองข้างของเขา

        “ไม่” เย่วซินเพียงพูดคำเดียว สายตาเหล่มองไปที่มือของเด็กหญิงบนไหล่ของเขา ก่อนจะนำมือเด็กหญิงข้างนึงไปวางบนหัวเขาพร้อมจ้องมองเข้าไปในตาของเด็กหญิง

        “ทำตามที่เจ้าต้องการเถิด” เฟยเจินลูบหัวเด็กชายเบาๆ เธอเข้าใจถึงคำว่า ‘ไม่’ นั้นหมายถึง เขาไม่เหนื่อย เขาจะมาช่วยเธอเปิดร้านพรุ่งนี้ หากเป็นผู้อื่นคงไม่เข้าใจเด็กคนนี้แน่ๆ

        เฟยเทียนกับเฟยหมิงจ้องมองทั้งสองตรงหน้า พวกเขารู้สึกเหมือนโดนทิ้งไว้นอกเส้นแบ่งเขต เด็กชายคนโตจึงกระแอมขึ้นมาเสียงดังเล็กน้อย ส่วนเฟยหมิงก็เข้าไปร่วมวงด้วย เขาใช้มืออีกข้างของพี่รองวางบนหัวตนเลียนแบบเย่วซิน

        เสียงกระแอมจากเฟยเทียน ทำให้สายตาครอบครัวลุงใหญ่หันมามองพวกเฟยเจินพร้อมกัน พวกเขาหัวเราะกับเหตุการณ์ที่เห็นอย่างมีความสุข

        ไม่นานนักทุกคนก็กลับมาพูดคุยเรื่องแผนการกันต่อ และแยกย้ายกันไปพักผ่อน เตรียมตัวรับศึกหนักพรุ่งนี้

        เช้าวันแรกของการเปิดร้านหมิงซินเทียน ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศปลอดโปร่ง ผู้คนเดินขวักไขว่ตามท้องถนนมากมาย เฟยเจินกับทุกคนเตรียมตัวขึ้นป้ายร้านใหม่ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมาหยุดยืนดูการจุดประทัดเฉลิมฉลอง รวมถึงครอบครัวลู่ห่าวอู๋ เจ้าของโรงไม้ก็มาร่วมด้วยเช่นกัน

        ปัง ปัง ปัง!!

        ประทัดถูกจุดขึ้นฟ้าเสียงดัง เฟยเทียนและลุงใหญ่ช่วยกันยกแผ่นป้ายสลักคำว่า ‘หมิงซินเทียน’ ขึ้นไปติดเป็นการเปิดร้านอย่างสมบูรณ์

        “ยินดีกับการเปิดร้านใหม่ด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ!” ข้ารับใช้ทั้งหมดของเฟยเจินต่างตะโกนขึ้นมาอย่างเฮฮา เสียงพวกเขาเรียกความสนใจจากหลายๆ คน

        “ยินดีด้วย ยินดีด้วย อาเจิน ขอให้ร้านเจ้าเจริญรุ่งเรือง!” ชายร่างยักษ์ ผิวคล้ำเดินเข้ามามอบดอกไม้ให้พวกเฟยเจินพร้อมกับครอบครัวของเขา ได้แก่ ภรรยาและลูกสาว ลูกชายอย่างละคน ทั้งหมดมีผิวคล้ำยกเว้นภรรยา

        “ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านลุงอู๋” เฟยเจินมอบผลิตภัณฑ์สี่อย่างที่จัดเตรียมใส่ตะกร้าสวยงามไว้สำหรับคนรู้จักโดยเฉพาะ มอบให้ครอบครัวเขาสองตะกร้า ซึ่งตะกร้าหนึ่งจะมีผลิตภัณฑ์อย่างละสองชิ้น

        “เพ้ย เกรงใจพวกเจ้าแล้ว” ชายร่างยักษ์หน้าขึ้นสีแดงเล็กน้อย เขารับมาด้วยความเกรงใจ

        ภรรยาและลูกๆ วัย 17 ถึง 18 ปีตระกูลลู่ ต่างอวยพรต่อจากชายร่างยักษ์ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม เป็นมิตร

        “ยินดีด้วยขอรับ ข้าเป็นตัวแทนจากภัตตาคารไห่หง ขอให้กิจการรุ่งเรืองนะขอรับ!” ชายวัยกลางคนท่าทางทะมัดทะแมงเข้ามามอบดอกไม้ให้เด็กหญิง เขาก็คือผู้จัดการที่คอยรับใช้ท่านปู่เซียวนั่นเอง 

        “ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านผู้จัดการ” เฟยเจินจำหน้าชายคนนี้ได้ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะมาแสดงความยินดี เพราะเธอไม่ได้บอกเรื่องเปิดร้านกับผู้ใดเลย ยกเว้นท่านลุงอู๋ 

        “ของเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเราเจ้าค่ะ เป็นสินค้าใหม่ในร้าน” ร่างเล็กพูดพร้อมหันไปหยิบตะกร้าสองใบมามอบให้ผู้จัดการภัตตาคารไห่หง เธอไม่ลืมบอกเขาว่า ใบหนึ่งเป็นของท่านปู่เซียวและอีกใบเป็นของเขา

        “ไอหยา ถ้าอย่างนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะขอรับ” ชายวัยกลางคนรับตะกร้าทั้งสองมาถือพร้อมหัวเราะร่า เจ้านายของเขาเดินทางกลับบ้านเกิดแล้ว แต่เจ้านายบอกให้ดูแลเด็กหญิงคนนี้ให้ดี เขาจึงทำหน้าที่เป็นตัวแทนมาแสดงความยินดีแทน

        “ข้าไม่ได้มาช้าไปใช่หรือไม่เจ้าคะ ขอแสดงความยินดีกับร้านใหม่ด้วยเจ้าค่ะ คุณหนู คุณชาย” หญิงวัยกลางคนท่าทางเคร่งขรึมเดินเข้ามาพร้อมกับข้ารับใช้ข้างกายสองคนที่ถือตะกร้าใส่ผ้าไหมหลายพับด้านใน พวกเขามอบให้พวกเธอด้วยท่าทางเคารพ

        “ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านเจียวหรง เกรงใจแล้ว” เฟยเจินและเฟยเทียนรับตะกร้าทั้งสองส่งให้ฮุ่ยอิงนำไปวางข้างดอกไม้บนโต๊ะ เธอรู้สึกประหลาดใจที่พวกเขารับรู้เรื่องร้านใหม่และมาแสดงความยินดีเช่นนี้ เฟยเจินหันไปขยิบตาให้เฟยหมิง เด็กน้อยจึงทำหน้าที่มอบตะกร้าบรรจุผลิตภัณฑ์ทั้งสี่อย่างให้กับผู้จัดการร้านผ้าเจินเจินหนึ่งตะกร้า

        เมื่อพูดคุยกับคนรู้จักทั้งหมดแล้ว เฟยเจินก็สั่งให้ทาสแฝดทั้งสองตั้งป้ายขาวขนาดใหญ่ เขียนว่า ‘ทดลองใช้ ไม่คิดเงิน’ ลงกับพื้น และเปิดผ้าคลุมโต๊ะขนาดใหญ่ออก กระปุกไม้ไผ่สีฟ้า กระปุกไม้ไผ่สีชมพู แปรงสีฟันและยาสีฟันที่บรรจุในกล่องไม้ไผ่สีเขียวธรรมชาติอย่างดี ทั้งหมดเป็นจำนวนอย่างละร้อยอันปรากฏสู่สายตาทุกคน