ชายหนุ่มประคองให้ร่างบางลุกขึ้นมือยังโอบกอดเธอไว้แนบอก จากนั้นก็ค่อย ๆ วางเธอลงนั่งบนเตอร์อ่างล่างหน้า มืออีกข้างเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ รณชัชกดโทรออกไปยังเบอร์ที่คุ้นเคยดนัยรับสายแล้วรอฟังเ้านายสั่งงาน ไม่ช้าทั้งมาริสาและฟ้าใสก็มาถึงห้องพักของเขาอย่างรวดเร็วพร้อมกับดนัยเป็คนนำพามา
“เพื่อนริสาเป็ยังไงบ้างคะพี่ริค”มาริสาเห็นเพื่อนในสภาพเนื้อตัวเปียกปอนเสื้อผ้าที่สวมอยู่เกือบจะหลุดออกจากตัวดีที่เพื่อนพี่ชายของเธอเอาตัวบังไว้จนเกือบมิดร่าง
“ยัยอัญ เป็ไงบ้างแกโอเคไหม” เป็เสียงของฟ้าใสที่เรียกเพื่อนในอ้อมกอดของชายหนุ่มตรงหน้า
“หลับไปแล้วครับพี่ให้เธอกินยานอนหลับไป โชคดีที่ยาออกฤทธิ์ไว” ชายหนุ่มอธิบายให้รุ่นน้องทั้งสองฟังสีหน้าและความกังวลเริ่มคลายลงในขณะที่ร่างของคนตัวเล็กยังหลับสนิทในอ้อมอกเขา
“โถ่ ยัยอัญ! ริสาไม่น่าปล่อยให้ยัยอัญแยกไปไหนคนเดียวเลย ให้ตายสิ!....ไปคนเดียวทีไรเกิดเื่ทุกครั้งเลย” มาริสารู้สึกผิดที่ปล่อยทิ้งให้เพื่อนต้องมาเจอเื่แบบนี้ ทันทีที่ดนัยเลขาของพี่ริคกี้เดินมาตามว่าเพื่อนของเธอเจอเื่ไม่ดีเกิดขึ้นเธออยากจะขึ้นมาหาเพื่อนั้แ่เกิดเื่แต่ดนัยบอกกับเธอว่าให้รอจนกว่าเ้านายของเขาจะโทรกลับมาซึ่งตัวดนัยเองก็พอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับอัญญาวีณ์แถมยังอุ้มเธอขึ้นไปยังพื้นที่ส่วนตัวของเ้านายขนาดนั้นคงไม่มีใครกล้าไปรบกวนอย่างแน่นอน
“พี่รบกวนริสาช่วยเปลี่ยนชุดให้เธอด้วยนะเสื้อผ้าในตู้ของพี่ ริสาจัดการได้เลย บางตัวพี่ยังไม่ได้ใส่”
“ได้ค่ะเดี๋ยวริสาจัดการให้ ขอบคุณพี่ริคด้วยนะคะ ที่ช่วยยัยอัญไว้ได้ทัน”มาริสายกมือไหว้ขอบคุณรณชัชที่เปรียบเสมือนพี่ชายตัวเอง
“ครับ..ให้เธอไปนอนที่เตียงในห้องนั้นได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ” รณชัชมองใบหน้าขาวซีดอย่างเป็ห่วงเขารู้สึกผิดที่เผลอให้เธอคลาดสายตาแค่เพียงเสี้ยวนาทีก็ทำให้หญิงสาวเกิดเื่ขึ้นจนเขาแทบจะเป็บ้า
หลังจากที่เขาให้เพื่อนๆของอัญญาวีณ์จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ รณชัชหยิบชุดเปลี่ยนของตัวเองในตู้แล้ว จากนั้นก็พาตัวเองเดินออกไปจากห้องไปยังห้องใต้ดินด้านล่างของผับเขาอยากไปดูหน้าไอ้คนสารเลวคนนั้นที่มันบังอาจกล้ามาทำเื่ชั่วๆในผับของเขา
ห้องใต้ดินของ Roxy Club
ชั้นล่างสุดของตึกแห่งนี้ยังมีห้องใต้ดินที่เขาสร้างไว้เพื่อเก็บรักษาไวน์ชั้นดีหรือบรรดาวิสกี้ที่ต้องเก็บรักษาด้วยอุณหภูมิและความชื้นป้องกันไม่ให้ไวน์เสียรสชาติและคงคุณภาพระยะยาว
ตึก... ตึก...ตึก...
เสียงฝีเท้าใหญ่ก้าวอย่างเร่งรีบใบหน้าเรียบนิ่งแต่อัดแน่นไปด้วยโทสะกรามขบเข้าหากันจนเป็สันนูน สายตาจ้องมองไปยังบุคคลที่โดนมัดไว้จนดูหน้ากลัว
“นาย ครับ” กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่เป็การ์ดของ Roxy Clubและอีกส่วนหนึ่งก็เป็ลูกน้องของมาวินทุกคนโน้มศรีษะทำความเคารพชายหนุ่มทันที
“มันรับสารภาพรึยัง” รณชัชเอ่ยถามลูกน้องทันที
“ยังครับนายมันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคว้าน้ำไปดื่มเองมันไม่ได้บังคับอะไรและมันก็อ้างว่าผู้คนนั้นมาอ่อยมันด้วย....ครับ” ลูกน้องรายงานไปตามที่ไอ้เสี่ยบ้ากามให้การปฏิเสธ
“ หึ! แล้วมีใครได้ประวัติมันมาหรือยัง? ”เสียงทุ้มต่ำใช้สายตาเยาะเย้ยไปยังไอ้เสี่ยรูปร่างท้วมสภาพหน้าตาบูดเบี้ยวเต็มไปด้วยเืและาแ
“นี่ครับนาย”รณชัชคว้าเอกสารซองสีน้ำตาลมาเปิดดู
“ปลุกมันขึ้นมา”
“ครับนาย”
ซ่าาาาาา เสียงน้ำสาดเข้าไปที่ร่างสะบักสะบอมตรงหน้า
“อ่าาาส์....มะมึง จะทำอะไรกู” ร่างท้วมสะดุ้งตื่นได้สติมุมปากแตกหน้าตาเขียวช้ำถูกซัดจนสะบักสะบอม
“หึ! จะทำอะไรงั้นเหรอ”
“มึงกล้ามากที่มาทำเื่ชั่วๆในผับของกู ไอ้นักธุรกิจปลายแถวกระจอกๆอย่างมึงวันๆเอาแต่ถลุงเงินเมียไฮโซกมาปรนเปรอผู้หญิงที่เขาไม่เต็มนอนด้วยมึงเลยต้องใช้วิธีสกปรกทำร้ายเขาแบบนี้ ถ้าเมียไฮโซมึงรู้ว่าเื้ัสันดานเลวของมึงเป็ยังไงแน่นอนว่ามึงหมดสิ้นทุกอย่างแน่”
“อีเด็กนั่นมันยะ...” ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคหมัดรัวๆเสยเข้าเบ้าหน้าไอ่เสี่ยชั่วทันที
พลั้วะ!!!
อั๊ก!!!
"อย่าหยาบคายกับผู้หญิงของกู!!"
รณชัชซัดไปที่ใบหน้ามันด้วยแรงโกรธปากเสียมาเรียกผู้หญิงของเขาว่า 'อี’ได้ยังไงแววตาดุดันด้วยความโกรธหมัดรัวๆคงไม่น่าพอเขาจึงแถมลำแข้งแกร่งเข้าชายโครงให้อีกหลายทีจนไอ่เสี่ยเกือบสลบไปอีกรอบ
บรรดาลูกน้องที่ได้ยินเ้านายพูดถึงสถานะของผู้หญิงคนนั้นต่างพากันเลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมองหน้ากันมาสาเหตุก็เพราะว่าเ้านายเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน เป็ครั้งแรกที่เ้านายพวกเขาออกโรงปกป้องผู้หญิงคนนี้ด้วยตัวเองเห็นทีพวกเขาน่าจะได้ ‘นายหญิงคนใหม่’แน่ ๆ
“ยะ ยะ...ยอมแล้วพะ.. พอแล้ว ผมขอร้อง อย่าทำอะไรผมเลย ผะ ผมยอมแล้ว จะให้ผมทำอะไรก็ยอม” ไอ้เสี่ยยกมือขึ้นไหว้ปลกๆพูดจาตะกุกตะกักคลานเปะปะไปมาก่อนจะกลืนน้ำลายเหนียวลงคอเมื่อเห็นว่ามือข้างหนึ่งของคนตัวใหญ่ตรงหน้าคว้าปืนจากเอวลูกน้องมาไว้เล็งที่หัวพร้อมคำสั่งเสียงเฉียบขาดจนน่าขุนลุก
“กูจะยิงกะบาลมึงถ้ามึงไม่ตอบความจริง”
“คะ ความจริงคือ ผมเห็นผู้หญิงคนนั้นเธอมาคนเดียว ผมเลยชวนเธอดื่มแต่เธอปฏิเสธผมตอนที่เธอเผลอผมจึงแอบหยอดยาใส่ทั้งแก้ววิสกี้และน้ำเปล่า ผะ ผมขอโทษผมจะไม่ทำแบบนี้อีก ไว้ชีวิตผมด้วย” ร่างท้วมยกมือไหว้เกร็งเพราะลำปืนยังจ่อหัวของมันไว้
“กูไม่ปล่อยคนอย่างมึงลอยนวลไปง่ายๆหรอก ไหนจะผู้หญิงในคลิปที่มึงแอบถ่ายไว้ในมือถืออีกตั้งมากมายนั่นอีก”
“เก็บรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่มันทำชั่วกับคนอื่นส่งให้ตำรวจส่วนตัวมัน จับมันแก้ผ้าใกล้รุ่งค่อยเอาตัวมันไปปล่อยไว้แถวหน้าบริษัทมันแล้วค่อยแจ้งตำรวจไปจับ”
“มะ มะ ไม่นะ ผมขอละ อย่าทำผมเลย”
“อ่อ!! โทรเรียกนักข่าวด้วยแล้วกันอย่าให้มันที่ยืนในสังคมอีกต่อไป” เสียงเหี้ยมเอ่ยจบก็ตรงไปที่ลิฟท์ ทันทีที่ลิฟท์เปิดออก มาวินเพื่อนสนิทก็เดินออกมามาพอดี
“มึงมาทำไมเอาป่านนี้”
“โทษทีวะเพื่อนดีที่ยัยริสาโทรไปบอกว่ามีเื่ที่ผับ นี่กุก็รีบบึ่งรถมาทันที”
“อืม โน่นไง!ไอ้ตัวปัญหา” รณชัชใช้สายตาชี้ไปทางกลุ่มลูกน้องและร่างของชายที่เนื้อตัวคลุกไปกับฝุ่นกลิ่นคาวเืคละคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน
“ฝากมึงด้วยละกัน”
“อืมกูจัดการเอง” ก่อนจะมาถึงที่นี่เขาได้โทรหาดนัยเลขาคนสนิทของรณชัชก่อนแล้วซึ่งดนัยก็รายงานเหตุการณ์ทั้งหมดให้เขาหมดทุกอย่างรวมไปถึงเื่ที่รณชัชพาเพื่อนของน้องสาวเขาขึ้นไปพักบนห้องส่วนตัวของรณชัชที่ปกติจะมีแค่ป้าแม่บ้านขึ้นไปทำความสะอาดได้แค่นั้น
มาวินมีดวงตาเป็ประกายฉายแววความน่าสงสัยไว้มุมปากยิ้มอ่อนกับความคิด “ที่จริงเื่แค่นี้ให้ดนัยจัดการก็ได้นี่นาทำไมคนอย่างไอ้ริคต้องลงมาจัดการเองด้วยว่ะ” เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ ก่อนจะเดินไปเคลียร์ปัญหาแทนเพื่อน
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
122K
