ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 31 เพลิงทมิฬ

ฟู่มมม!!

เปลวเพลิงสีดำแดงลุกท่วมทั่วสนาม

อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าสะพรึง

พื้นดินเริ่มละลาย
อากาศบิดเบี้ยวราวกับมิติถูกเผาไหม้

นักเรียนหลายคนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

แม้แต่พวกอาจารย์ยังสีหน้าเปลี่ยน

“พลังนี่มัน…”

“ระดับอะไรกันแน่!?”

กลางสนาม
ซูผิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ดวงตาของเขากลับเปลี่ยนไป

ม่านตาสีดำสนิท
และมีเปลวเพลิงสีแดงหมุนวนอยู่ภายใน

พลังมหาศาลไหลเวียนทั่วร่าง

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า…

ตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งกว่าก่อนหลายเท่า

ติ๊ง!

[ปลดผนึกขั้นที่ 1 สำเร็จ]

[ได้รับสกิลใหม่ — เพลิงทมิฬ]

[เพลิงทมิฬสามารถเผาผลาญพลังเวท พลังมาร และพลังชีวิต]

[คำเตือน : ผู้ใช้ยังควบคุมพลังได้ไม่สมบูรณ์]

เสียงระบบหายไป

ซูผิงกำมือแน่น

เปลวเพลิงสีดำแดงรวมตัวอยู่บนฝ่ามืออย่างเชื่องช้า

ส่วนอสูรมารตรงหน้าเริ่มถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

มันกำลัง…กลัว

โฮกกก!!

อสูรมารคำรามเสียงดังราวกับโกรธที่ตัวเองหวาดกลัวมนุษย์

จากนั้นมันพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

เร็วกว่าก่อนหลายเท่า!

ตูม!!

หมัดขนาดยักษ์ฟาดลงใส่ซูผิง

แต่ครั้งนี้—

ฟึ่บ

ซูผิงเพียงขยับตัวเล็กน้อยก็หลบได้

“ช้าเกินไป”

เขาพูดเสียงเรียบ

ก่อนปล่อยหมัดออกไป

ปังงง!!

หมัดเล็กๆ ปะทะกับร่างมหึมาของอสูรมาร

ช่วงวินาทีนั้นทั้งสนามสั่นสะเทือน

แขนขวาของอสูรมารระเบิดออกทันที!

เลือดสีดำกระจายทั่วอากาศ

ผู้ชมทั้งหมดอ้าปากค้าง

“หมัดเดียว!?”

“เขาระเบิดแขนอสูรมารได้!?”

อสูรมารร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด

แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ซูผิงก็หายไปจากจุดเดิม

ฟึ่บ!

ก่อนจะไปโผล่อยู่เหนือหัวมัน

เปลวเพลิงสีดำแดงรวมตัวบนฝ่ามือ

“เผา”

ฟู่มมม!!

เปลวเพลิงทมิฬตกลงใส่ร่างอสูรมารโดยตรง

โฮกกกกก!!

เสียงกรีดร้องดังสนั่น

เปลวเพลิงไม่ได้เผาแค่ร่างกาย

แต่มันกำลังเผาผลาญพลังมารภายในตัวอสูรมารด้วย

ร่างขนาดมหึมาเริ่มละลายทีละส่วนอย่างน่าสยดสยอง

ชายหน้ากากแห่งวิหารเงามองภาพนั้นด้วยดวงตาเร่าร้อน

“ถูกต้อง…”

“นี่แหละพลังที่แท้จริง…”

แต่ทันใดนั้นเอง

ชายชราผมขาวกลับปรากฏตัวตรงหน้าเขา

ตูม!!

ดาบแสงสีทองฟันลงมาทันที

ชายหน้ากากรีบถอยหลบ

“เจ้าจะมัวดูอยู่ไม่ได้!”

ชายชราตวาดลั่น

“พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่!”

ชายหน้ากากหัวเราะเบาๆ

“พวกข้าแค่ตามหาผู้สืบทอด”

“และตอนนี้…ก็เจอแล้ว”

พูดจบ

เขาก็มองไปทางซูผิงอีกครั้ง

สายตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

“เพลิงทมิฬควรเป็นของวิหารเงา…”

“ไม่ใช่ของมนุษย์อ่อนแอพวกนี้”

ทันใดนั้นเอง

ซูผิงที่กำลังเผาอสูรมารอยู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ

เปลวเพลิงในร่างกำลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

และ…

เริ่มควบคุมยากขึ้น

เส้นเลือดสีดำค่อยๆ ปรากฏบนแขนของเขา

ติ๊ง!

[คำเตือน]

[พลังเพลิงทมิฬเกินขีดจำกัดร่างกาย]

[หากยังใช้งานต่อ อาจสูญเสียการควบคุม]

ซูผิงกัดฟันแน่น

แต่ในตอนนั้นเอง

อสูรมารที่กำลังถูกเผา กลับระเบิดพลังมารเฮือกสุดท้ายออกมา

ตูมมม!!

คลื่นพลังสีดำพุ่งใส่กลุ่มนักเรียนที่ยังหนีไม่พ้น

หากโดนเข้าไป ทุกคนตายแน่นอน

ซูผิงหันไปมองทันที

แม้รู้ว่าร่างกายใกล้ถึงขีดจำกัด

แต่เขายังคงยกมือขึ้น

เปลวเพลิงทมิฬมหาศาลปะทุออกอีกครั้ง

“หยุดมันไว้!!”

ฟู่มมม!!!

เปลวเพลิงสีดำแดงกลืนกินคลื่นพลังมารทั้งหมดกลางอากาศ

แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง

ดวงตาของซูผิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

พลังรอบตัวปั่นป่วนอย่างรุนแรง

ถิงถิงที่อยู่ไม่ไกลสีหน้าซีดทันที

“ซูผิง…หยุดใช้พลังเดี๋ยวนี้!”

แต่ซูผิงกลับไม่ได้ยินแล้ว

เพราะจิตสำนึกของเขา…

กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกินช้าๆ

……จบตอน……