เทพสงครามหวนคืน [จบ]

" สมุนไพรcสนปีนั่น ถูกป้องกันเอาไว้ด้วยเขตแดนระดับสูงซึ่งเป็นของอาจารย์ข้าที่มาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ครับ ข้าเคยฃองพยามทำลายมันแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้! "
' มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จริงๆ แต่ถึงกับขนาดสร้างเขตป้องกันที่คนขั้นกลืนพิภพช่วงปลายยังทำลายไม่ได้แบบนี้ พลังของมันก็คงไม่ใช่เล่นๆ ' หยางเฉินคิดในใจหลังจากที่ฟังโฮ่ฮ้วงพูดออกมา แล้วก็ได้พูดออกไป " งั้นก็พาฉันไปที่นั่นเลย- ไม่สิ! ก่อนหน้านั้นเรามีเรื่องต้องทำกันก่อน " หยางเฉินที่พูดด้วยน้ำเสียงอยากไป แต่อยู่ๆก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาแล้วก็เริ่มพูดต่อโดยชี้นิ้วไปยังโฮ่ฮ้วงที่กำลังก้มหัวอยู่ด้านหน้า " ก่อนอื่นต้องสร้างสัญญาเลือดกับนายก่อน รู้ใช่ไหมว่ามันหมายถึงอะไร "
" คะ- ครับ... " โฮ่ฮ้วงตอบอมาด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ แล้วในขณะที่ตองออกมาก็ได้คิดในใจไปด้วย ' ไม่คิดเลยว่ามันะรู้จักสัญญาเลือดด้วยแบบนี้ แต่ก็ช่างมันเถอะยังไงตอนนี้ขอให้มีชีวิตรอดก็พอแล้ว! '
จากนั้นหยางเฉินก็เริ่มทำสัญญาเลือดกับโฮ่ฮ้วงทันที แล้วโฮ่ฮ้วงก็พาหยางเฉินเดินทางไปยังสถาณที่ที่มีสมุนไพร 100,000 ปี ที่ถูกป้องกันเอาไว้ด้วยเขตอาคมของอาจารย์ ที่โฮ่ฮ้วงได้พูดเอาไว้
20 นาทีต่อมา
ณ ที่ไหนสักแห่งในเมืองใต่พิภพ
ตอนนี้หยางเฉินกับโฮ่อ้วงกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะแบบหนาตา ในตอนนี้เองหิมะก็ยังตกลงมาอยู่เรื่อยๆ บรรยกาศโดยรอบก็เต็มไปด้วยพื้นที่สีขาวโพลนเห็นเพียงหิมะ และกอนหินขนาดใหญ่เท่านั้น ไม่มีแม้แต่ต้นไม้หรือวี่แววของสิ่งมีชีวิตปรากฏออกมาให้เห็นเพราะอากาศที่หนาวเย็นเกินไป ถ้าวัดตามองศาก็ติดลบกว่า 100 องศา เข้าไปแล้ว
ส่วนด้านหน้าของทั้งสองตอนนี้ก็มีดอกไม้สีแฉกเหมือนใบโคเวอร์ แต่มีวงกลมตรงกลาง เป็นสีขาวทั้งดอกความสูงประมาณ 30 เซน งอกขึ้นมาจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะ แล้วก็มีเกราะป้องกันสีฟ้าโปร่งแสงครอบคลุมมันเอาไว้อยู่ ขนาดความกว้างประมาณ 2 เมตร รอบด้านของสมุนไพรด้านหน้าแบบไม่มีช่องวางเลยแม้แต่น้อย ซึ่งชื่อเรียกสมุนไพรที่อยู่ต่อหน้าของหยางเฉินตอนนี้ก็คือ เหมันต์อมตะ!
' หึหึ! ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกับสมุนไพรที่โลกแบบนี้ แถมยังเป็นเหมันต์อมตะอีกด้วย เท่านี้ก็รู้แล้วว่าอาจาย์ของโฮ่ฮ้วงมันคือใคร... ' หยางเฉินคิดในใจขณะที่กำลังมองดอกเหมันต์อมตะด้านหน้าอยู่ แล้วก็ได้นึกถึงเรื่องในอดีตไปด้วยเพราะเมื่อชาติที่แล้วที่อยู่ๆ พลังของผู้นำ 1 ในหานิกายใหญ่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์มันก็เพิ่มัขั้นทะลุขึ้นมาถึง 2 ขั้น ทำให้พวกมันกล้าโจมตหยางเฉิน
ซึ่งชายที่พลังเพิ่มขึ้นก็คือ ฮ่าวเฮียง! เป้นผู้นำของนิกายกระเรียงฟ้าอมตะ 1 ใน 5 นิกายใหญ่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เพราะเมื่อชาติที่แล้วของหยางเฉิน ฮ่าวเฮียงหายตัวไปนับร้อยปี แล้วก็กลับมาพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้นโดยพลังที่เขาถนัดก็คือสายหิมะ ซึ่งมันก็เหมาะเจาะกับเรื่องตอนนี้มาก ทั้งเรื่องที่โฮ่ฮ้วงสามารถใช้เขตแดนของนิกายกระเรียงอมตะได้ ทั้งเรื่องที่พลังของฮ่าวเฮียงได้เพิ่มหลังจากที่หายตัวไป ก็แปลว่าฮ่าวเฮียงต้องมาดูดกลืนเหมันต์อมตะที่โลกนี้ แล้วกลับไปสู้กับหยางเฉินอย่างแน่นอน!
" ท่านครับนั้นแหละครับสมุนไพรที่ข้าพูดถึง " โฮ่ฮ้วงพูดออกมา พร้อมกับชี้นิ้วไปทางดอกเหมันต์อมตะด้านหน้าที่อยู่ในอณาเขตป้องกันอยู่ แล้วก็พูดออกมาต่อโดยหันหน้ามองไปทางนั้น " นั่นเป็นสิ่งที่ท่านอาจาารย์ของข้า ฮ่าวเฮียง ทิ้งเอาไว้เมื่อหลายหมื่นปีก่อนครับ ก่อนไปเขาบอกว่าให้ผมรักษามันเอาไว้เพราะเมื่อมันมีอายุครบ 100,000 ปี เขาจะลงมาเอามันกลับไป และมันก็อายุครบ 100,000 ปี ตั้งแต่เมื่อ 200 ปีก่อนแล้ว แต่ท่านอาจารย์ก็ยังไม่มาเอา ตัวข้าเลยพยามหลายวิธีเพื่อทำลายเขตป้อกันนั้น เพื่อเอามาดูดซับเพิ่มขั้นให้ตัวเองอยู่ขั้นกลืนสวรรค์ แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เลยครับ "
' มันก็ไม่แปลกที่โฮ่ฮ้วงจะเปิดมันไม่ได้ เพราะเขตอาคมป้องกันนี้มันลึกลับซับซ้อนมากแถมพลังของมันก็สามารถป้องกันการโจมตีได้เกือบทุกรูปแบบอีก แต่ว่าสำหรับเราที่เคยทำลายเขตแดนป้องกันมานับไม่ถ้วนแล้วละก็ แค่นี้มันก็เป็นเพียงของเด็กเล่นเท่านั้น ' หยางเฉินคิดในใจ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปยังดอกเหมันต์อมตะด้านหน้า แล้วใช้มือทั้งสองแตะลงไปที่เขตป้องกันแล้วแหวกมันออกเพื่อให้เกิดเป็นรูขนาดใหญ่ขึ้นมา แบบเหมือนกับการชีกกระดาษยังไงยังงั้น " เขตแดนระดับนี้มันก็เป็นเพียงแค่ของเด็กเล่นเท่านั้น " หยางเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงค่อยๆ จากนั้นก็ก้าวขาเดินเข้าไปด้านใน
ในตอนนี้เองโฮ่ฮ้วงที่เห็นเหตุการณ์อยู่ก็ได้คิดในใจไปด้วย ' เอาจริงเหรอเนี่ย ชีกมันง่ายๆแบบนั้นเลยงั้นเหรอ ตัวเราลองทำลายมันเป็นพันวิธียังทำไม่ได้เลย ผู้ชายคนนี้มีพลังขั้นกลืนพิภพระดับ 9 แบบเราจริงๆเหรอ!!!! '

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 140 ดอกเหมันต์อมตะ

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 140 ดอกเหมันต์อมตะ

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้