หลังจากที่ลี่อินได้รู้ว่าหมอกที่อยู่ในะเิปิดิญญาของนางไม่ได้ผล ดรุณีน้อยก็ทำเพียงได้แค่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานว่า
“ท่านทั้ง 3 เป็ใครกันอย่างนั้นหรอเ้าคะ”
แม้คำพูดจะเหมือนเสียงที่สะกดจิตใจเหล่าชายหนุ่มแต่ทั้ง 3 คนนั้นได้ทำลายจิตมารของตนเองไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว กิเลสและตัณหานั้นไม่สามารถที่จะทำลายจิตใจของพวกเขาทั้งสามคนได้อย่างแน่นอน
“พวกข้าก็เป็เพียงแค่สำนักที่ร่อนเร่พเนจร แล้วดรุณีน้อยที่แสนน่ารักเช่นเ้ามาทำอะไรในที่แห่งนี้อย่างนั้นรึ”
เฟยหลงเอ่ยถามดรุณีน้อยตรงหน้าเขาไปคำพูดของเฟยหลงนั้นได้สะกดจิตใจลี่อินเสียงอันอ่อนนุ่มไร้ซึ่งความน่ากลัวและ และไม่ได้มักมากในกามเช่นเดียวกับบุคคลอื่นที่ทำให้นางนั้นต้องปลอมตัวเป็บุรุษเพศชาย
“ข้าไม่สามารถบอกท่านได้ เท่าที่ข้าเคยได้อ่านในตำราโบราณว่าหากอ่านมันแล้วห้ามเปิดเผยให้คนอื่นรู้”
คำพูดของลี่อินนั้นไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เป็เพียงแค่คำพูดปดมดเท็จ และเฟยหลงก็รู้ดีว่าดรุณีน้อยตรงหน้าเขานั้นได้พูดปดใส่เขาเป็ที่เรียบร้อยแล้วแต่เขาก็หาได้โกรธเพราะทุกคนนั้นล้วนมีความลับเป็ของตนเองแม้แต่เขา ก็ยังมีความลับที่ไม่อาจเปิดเผยได้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม
“งั้นเหรองั้นข้าก็จะไม่แค่นเ้าก็แล้วกันว่าแต่เ้ามีนามว่าอะไร”
ใขขณะที่เฟยหลงถามลี่อิน แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในขณะที่ลี่อินนั้นกำลังก้มตัวลงไปทำท่าทีเหมือนจะเอ่ยพูดขึ้นมาก็ได้ นางได้ใช้ธนูขนาดเล็กที่อยู่ภายใต้ข้อมือของนางมันทำให้ลูกศรขนาด 6ชุ่น พุ่งตรงเข้ามาหาเฟยหลงด้วยความรวดเร็วแต่มีหรือเพียงแค่ลูกดอกเท่านี้จะสามารถทำอะไรเขาได้ เฟยหลงนั้นใช้นิ้ว 2 นิ้วรับลูกศรเอาไว้อย่างง่ายดาย
"เ้านี้ช่างน่าสนใจจริงๆ การใช้พูดจาเล่ห์เหลี่ยม แต่เ้านั้นยังต้องเรียนรู้อีกมากกับคำพูดจาแม้จะมีความลื่นไหลทั้งคำพูดแต่สีหน้าท่าทางของเ้านั้นยังออกอารมณ์ได้ไม่ชัดเจน
คำพูดของไป๋หลางจึงที่เป็ดั่งปรมาจารย์บอกลี่อันด้วยความขบขันกับคำพูดที่แสนจะไม่สมจริงแต่กลับลื่นไหลช่างขัดแย้งกันเสียจริง
“นี่พวกท่านไม่เคยคิดที่จะโกรธข้าเลยอย่างนั้นรึ”
ลี่อินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สลดใจแม้นางนั้นจะทำร้ายพวกเขาแต่ แต่ของพวกเขาทั้งสามคนกลับหัวเราะอย่างสุขใจ
“แล้วเหตุใดข้าจึงจะต้องโกรธเ้าด้วยล่ะศิษย์น้องของข้า ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นล้วนเป็ความแข็งแกร่งแม้แต่คำพูดจาเล่ห์เหลี่ยมต่อให้ทั้งโลกหรือจักรวาลจะกล่าวหาว่าเ้านั้นเป็คนที่ ใช้คนโกงต่อสู้เอาชนะแต่แล้วไงในเมื่อเ้าสามารถเอาชนะได้ สิ่งที่น่าโกรธคือการที่เราเอาชีวิตไม่รอต่างหาก”
คราวนี้เป็เสียงของเทียนต้าที่เอ่ยสั่งสอน ความจริงแล้วเขานั้นรู้จุดประสงค์ของอาจารย์เขาดีว่า้าเด็กสาวคนนี้มาเป็ศิษย์น้องของเขาเป็แน่
“ศิษย์พี่ศิษย์น้องอะไรกันอย่างนั้นหรือเ้าคะ"
ลีอันถามด้วยความสงสัยเนื่องจากว่านางนั้นไม่ได้รู้เื่อะไรเลยจู่ๆน่าจะมาเป็ ศิษย์น้องของชายหนุ่มตรงหน้าได้อย่างไร
“เ้าลองคิดดูสิเด็กน้อยจะไม่อยากจะใช้พิษที่รุนแรงมากกว่านี้อย่างนั้นหรอเ้าไม่อยากที่จะแข็งแกร่งขึ้นหรือค้นหาความสุขที่แท้จริงของเ้าอย่างนั้นรึ”
เฟยหลงเอ่ยถามเด็กสาวตรงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขกับคำพูดที่เขานั้นได้ออกไป
"แต่ข้าเป็คนทำร้ายท่านนะ
ลี่อันตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าสร้อยนางพึ่งจะทำร้ายบุรุษทั้ง 3 ตรงหน้านางแต่พวกเขานั้นกับอยากให้นางเข้าร่วมสำนักของพวกเขา
“ลี่อินเ้า ชื่อลี่อิน สินะ” เฟยหลงรู้ชื่อนางได้ก็เพราะว่าเขานั้นได้เห็นกระบองของนางได้สลักชื่อคำว่า ลี่ อิน เ
“เ้าเห็นาแบนร่างกายของพวกข้าทั้ง 3 คนหรือไม่เ้าเห็นสีหน้าโกรธเคืองหรือขุ่นมัวของพวกข้าหรือไม่ถ้าหากเ้าไม่เห็นนั้นก็แปลว่าเ้าไม่ได้ทำร้ายพวกข้าเ้าก็แค่เล่นตามภาษาเด็กน้อยก็เท่านั้น”
คำพูดของเฟยหลงที่ออกมาทำให้ลี่อินรู้สึกซาบซึ้งอย่างแท้จริง นางคุกเข่าลงไปกับพื้นที่มีความหยาบกระด้างของหินทำเข่าอ่อนนุ่มของนางนั้นได้มีเืซึมออกมาเล็กน้อยจากนั้นนางได้งคำนับเฟย
"ข้า จาง ลี่อิน จะขอเป็ศิษย์ของท่านและขอติดตามท่านไปทุกทิศทั่วทุกแห่ง"
ลี่อินได้กล่าวออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจริงจังไร้ซึ่งความสดใสในตอนแรกและหาได้มีเล่ห์เหลี่ยม
เฟยหลงที่ได้เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา พลางทำมือเปรยๆว่าให้ลี่อิน ลุกขึ้นหลังจากที่นั้นให้ลุกขึ้นแล้วลี่อิน แกขอโทษขอโพยและคุยกันทั้ง 3 จนเวลาล่วงเลยผ่านไปภายใต้แสงจันทร์ที่ สาดส่อง
ร่างของบุรุษทั้งสองคนนั่นก็คือเทียนต้าและไป๋หลาง กำลังนอนอยู่ในที่นอนของลี่อิน แต่ก็ยังมีทั้งสองคนที่ยังไม่ได้นอนพักนั่นก็คือเฟยหลงและลี่อินที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
“เ้าเป็ผู้ใช้พิษสินะงั้นจบรับแหวนวงนี้ไปแหวนวงนี้เป็แหวนของเ้าแห่งพิษเทพมารจักรพรรดิตูกู่ปู่ เ้านั้นเป็ทั้งสหายและศัตรูของข้าในศึกสุดท้ายก่อนที่ข้านั้นจะตัดสินใจเข้าสู่ห้วงนิทราข้าได้ต่อสู้กับเ้านั่นจนข้าได้รับชัยชนะเ้านั้นจึงได้มอบแหวนวงนี้ให้กับข้า นั้นหาได้มีตำราทักษะที่เกี่ยวกับพิษแต่กลับเป็ สมุนไพรมากมายเกื่อบทุกชนิดในดินแดนมันเป็ยาพิษ และมันก็เป็ยารักษาที่ยอดเยี่ยมเช่นเดียวกันหากเ้าศึกษามันได้อย่างถ่องแท้แล้วล่ะก็ภายในอนาคตเ้าจะต้องเก่งยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเ้าตู่กู่ปู่ ฮ่าๆๆ”
ในขณะนี้เฟยหลงเมอบของขวัญให้ลูกศิษย์ของเขานางควรมีทักษะในการดำเนินชีวิตได้อย่างยอดเยี่ยม
“เ้าค่ะท่านอาจารย์ข้าจำให้ขึ้นใจจะขาดจะขอสาบานว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งสำนักเทพศาสตราเป็อันขาด”
แต่น้ำเสียงที่หนักแน่นของเด็กสาว14 หนาวที่ได้เอ่ยขึ้นดังลั่นทำให้ร่างของทั้ง 2 ที่กำลังนอนหลับฝันดีอยู่ตื่นขึ้นมาด้วยความใ ต่างคนต่างหยิบจับอาวุธของตัวเองพร้อมที่จะโจมตีฝ่าฟันศัตรู แต่แล้วก็ได้มีไม้สีดำฟ้าเข้าไปที่ก้นของพวกเขาทั้งสองคนอย่างรุนแรง
พับบบๆๆ
“หลับไปซะ มันไม่เกี่ยวกับพวกเ้า”
เสียงของเฟยหลงเอ่ย ขึ้นพร้อมกับใช้ไม้ฟาดลงไปที่ก้นของพวกนั้นอย่างรุนแรง ทำให้พวกเขาทั้งสองคนนั้นร้องขึ้นมาด้วยความเ็ปแต่ก็เงียบไปโดยทันทีเนื่องจากกลัวว่าเฟยหลงนั้นจะพาพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง
เด็กสาวแสนน่ารัก
คนก็มักจะเชยชม
จึงซ่อนความสวยสม
ไว้ในร่มผ้ามอมแมม
รูปทรงหน้าจิ้มลิ้ม
มันนุ่มนิ่มอยู่ที่แก้ม
สวยเหมือนจันทร์ข้างแรม
ที่สุดแสนจะงดงาม
คงลงอีกตอนไม่ไวกำลังทำปกใหม่อยู่
89K
