ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“อย่างงั้นรึ...ข้าคงต้องรีบไปยื่นยันเรื่องนี้ให้แน่ชัดเสียแล้ว...เอาเป็นว่าพวกเจ้าใครที่ว่างๆก็ช่วยดูแลน้องๆกันหน่อย..และถ้าใครยังว่างอยู่ก็รีบไปรวบรวมซองมาม่าที่ปลิ้วไปตามทั่วเมืองเถอะ ข้าจะรีบกลับมา” โรสรีบหยิบผ้าคลุมแล้วรีบออกไปในทันที ณ จวนเจ้าเมือง ศาลากลางน้ำหลังจวน“ข้าวางแผนให้ท่านตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น แต่ทำไมกลับเป็นข้าเสียเองที่ไปตกหลุมรักท่าน...ข้า...ข้า”หญิงสาวบ่นกับตัวของนางเองอยู่อย่างนั้น แม้แต่สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างๆก็ไม่อาจจะทนกับอาการของนางได้ในตอนนี้ คุณหนูของพวกเธอกำลังนั่งเด็ดกลีบดอกไม้ทีละกลีบและนั่งมองออกไปยังทางท่าน้ำอย่างเหมอลอย“คุณหนูเจ้าค่ะ!! ….คุณหนูเจ้าค่ะ” แอนนาหนึ่งในสาวใช้คนสนิทกล่าวทักมีเรีย“เอ๊ะๆ!! อะไรอย่างนั้นรึพี่แอนนา ข้าตกใจนะรู้มั้ย” เธอทำท่าทางที่ดูตกอกตกใจเป็นอย่างมาก“ก็พวกข้าน้อยเห็นคุณหนูเหมอลอยถึงแต่ท่านฌอนจนดอกไม้ที่คุณหนูเด็ดออกไปเต็มศาลาไปหมดแล้วนะเจ้าค่ะ” ลิลลี่สาวใช้อีกคนเอ่ย เธอหันไปมองตามพื้นของศาลา และมันก็เป็นจริงดังที่สาวใช้เอ่ย เธอจึงหน้าแดงสุดขีดขึ้นมาในทันที “โอ้...ไม่นึกเลยว่าลูกสาวของข้าจะมีมุมๆนี้เกิดขึ้นมาให้ข้าได้รับชม...เจ้าคงถึงวัยที่จะต้องออกเรือนแล้วจริงๆ...แต่ว่าก็ว่าเถอะ ท่านฌอนนี่ก็เก่งซะเหลือเกินที่สามารถทำให้ลูกสาวเจ้าเล่ห์น้อยนี่หลงรักได้...ข้าไม่อยากคิดเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าท่านฌอนจะดีใจหรือเสียใจที่ได้เจ้าไปเป็นภรรยา” มอรัสซัสกล่าว“ท่านพ่อ!!” เธอตะโกนออกมา และตกใจที่ท่านพ่อของเธอมาให้เธอในสภาพอย่างนี้“แล้วท่านฌอนเป็นอย่างไงบ้างล่ะ เจ้าชอบท่านหรือไม่ ...โอ๊ะ..ไม่ซิดูจากอาการของเจ้าข้าก็คงไม่ต้องเดา ฮ่าๆ” มอรัสซัสพูดออกมาอย่างติดตลก นานๆทีจะได้เห็นมุมนี้ของบุตรสาวเสียที ต้องแกล้งให้นานๆหน่อย“ท่านพ่อ!! ข้าไม่พูดคุยกับท่านแล้ว ไปกันเถอะพวกพี่ๆ” เธอกล่าวให้หันหน้าเดินจากศาลาหลังนี้ไป แต่เสียงของมอรัสซัสก็ดังขึ้นมาก่อน“เดี๋ยวก่อนลูกรัก....” มอรัสซัสพยายามเรียกตัวลูกรักของเขา มีเรียหยุดชะงักก่อนจะหันกลับไปถาม“มีอะไรเจ้าค่ะท่านพ่อ” เธอถามออกมา“เจ้าทำศาลาริมน้ำของข้าเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ที่เจ้าเด็ด เจ้าไม่คิดที่จะเก็บมันอย่างนั้นรึ” มอรัสซัสยังไม่หยุดที่จะเอ่ยแซวลูกสาวตัวเอง ในความเป็นจริงแล้ว เขาแค่สั่งให้สาวใช้คนอื่นมาทำความสะอาดก็ได้แล้ว แต่ในเมื่อจะแกล้งก็ต้องแกล้งให้สุด มีเรียหันหน้างอนแล้วเดินจากไป พวกกับเสียงหัวเราะของผู้เป็นพ่อ ก่อนที่เหตุการณ์จะกลับมาสงบเช่นดังเดิม ในเวลานี้เหลือแต่เพียงมอรัสซัสเท่านั้นที่อยู่ตามลำพังก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาเบาๆกับตัวเอง“หวังว่าท่านฌอนจะให้โอกาสกับลูกสาวของข้าบ้าง..ถ้านางเป็นภรรยาท่าน ข้าเองก็สบายใจ” มอรัสซัสยิ้มที่มุมปาก และหยุดคิดเรื่องราวทุกๆอย่างลง เรื่องของความรักก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของคนสองคนเถอะ กลับมาทางฌอนกันบ้าง เขาขายของอยู่เหมือนๆเดิม ทุกๆนาทีจะมีลูกค้าเข้ามาเลือกชื้อของจากร้านของเขาเฉลี่ยนาทีละ 1 คน บางก็คือเยอะบางคนก็ซื้อกลับไปน้อยตามกำลังทรัพย์ของตัวเอง เขานั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์อย่างเบื่อหน่าย จนกระทั่ง“ท่านฌอนเจ้าค่ะ..ข้าน้อยมีเรื่องจะสอบถาม” หญิงสาวที่ดูอายุก็ไม่ได้อายุมากมายอะไร เธอน่าจะอายุราวๆเพียงแค่ 20-22 ปีเพียงเท่านั้น เอ่ยถามกับเขา“โอ้ว..คุณลูกค้าเชิญเลือกสินค้าได้เลยขอรับ” ฌอนก็ยังกล่าวออกไปอย่างสุภาพ ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหนมา ถ้ามีเงินชื้อสินค้า พวกเขาเหล่านั้นก็คือลูกค้ากันทั้งนั้น“ขออภัยเจ้าค่ะท่านฌอน..ข้าแค่อยากจะสอบถามเพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ” เธอกล่าวออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ“อ่าว..อย่างงั้นรึ แล้วเจ้าจะถามข้าว่าอะไรล่ะ” ฌอนกล่าวกลับไป“คือว่า..ข้า..ข้าเห็นท่านฌอนติดประกาศรับแลกซองของมาม่าเปล่าๆ 100 ซอง จะสามารถแลกและรับสินค้ามาม่า 1 ซอง ท่านรับจริงๆใช่หรือไม่เจ้าค่ะ” หญิงคนนั้นกล่าวถามกับฌอน“จริงซิ หรือว่าเจ้านำมันมาแลก?” ฌอนเอ่ยถาม“ข้ากำลังให้เด็กๆรวบรวมมาแลกอยู่เจ้าค่ะ..ถ้าพวกข้าน้อยรวบรวมครบแล้ว..ข้าจะมาพบท่านใหม่นะเจ้าค่ะ” หญิงคนนั้นก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะรีบเดินจากไป ฌอนทำหน้างงๆแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขายังคงเฝ้าร้านข้าต่อไป โรสรีบกลับมาที่สถานรับเลี้ยงเด็ก เมื่อเธอมาถึงก็เห็นเด็กๆที่เธอดูแลกำลังรวบรวมซองเปล่าที่เก็บได้ตามถนนหนทางของเมือง พวกเด็กๆรวบรวมกันมาได้มากกว่า 1,000 ซองเข้าไปแล้ว และมันยังไม่เพียงพอสำหรับทุกๆคนในสถานที่แห่งนี้“ท่านพี่โรส..ท่านฌอนว่าอย่างไรบ้างขอรับ” เด็กน้อยวัย 12 ขวบปีเอ่ยถาม“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล..ท่านฌอนกล่าวว่าสามารถแลกได้ตามที่ท่านได้เขียนเอาไว้..แล้วเรารวบรวมได้เท่าไหร่กันแล้วล่ะ” โรสเอ่ยถามกับเด็กๆ“มิล่า เกล มิว ไปหาทางตะวันออกของเมือง ชาลี ฟอร์ต กาเวล ไปทางใต้ของเมือง น่าจะกลับมาเร็วๆนี้ล่ะพี่โรส ...ส่วนข้า กับเจ้าอันเดลไปหาทางเหลือพึ่งจะกลับมา รวบรวมได้ถึง 1,125 ซองที่ทางตะวันตกของเมืองขอรับท่านพี่โรส”“ถ้าอย่างนั้นราเชล เจ้าไปเตรียมกระเป๋าผ้ามาใส่พวกมันรอไว้ก่อน..ข้าจะเข้าไปดูน้องๆของพวกเราสักหน่อย”“ขอรับท่านพี่โรส” เด็กๆต่างวิ่งเข้าไปหยิบถุงผ้าเก่าๆ มันดูเหมือนถุงย่ามของพระ แต่ในโลกนี้ถุงแบบนี้เรียกว่าถุงผ้าเอาไว้สำหรับใส่ของใช้เพียงเท่านั้น ไม่ได้เอาไว้ใส่ของๆพระแต่อย่างใด และทุกๆบ้านก็ควรจะมีมันอย่างน้อยบ้านละ 2-3 ใบ โรสเดินเข้าไปดูแลเด็กๆน้องๆของเธอ ก่อนจะนับจำนวน“พวกเรามีกันทั้ง 23 คนรวมกับเด็กๆที่ออกไปหาซองมาม่าก็อีก 8 คน รวมทั้งหมด 31 คน รวมคุณแม่รีน่า และตัวของเธอเองก็เป็น 33 คน ....เราน่าจะมีมันไม่ถึง...ไม่เป็นไรข้าอดได้ แต่น้องๆและคุณแม่จะอดไม่ได้” เธอนับจำนวนเสร็จก็รีบออกไปนับจำนวนซองมาม่าต่อในทันที พวกเด็กๆกลับมากันพอดี พวกเธอจึงช่วยกันนับจำนวนมันมีทั้งหมด 3,201 ซอง และแน่นอนมันก็ใกล้เคียงกับความเป็นจริง เธอรู้สึกโล่งอกที่มันพอดีกับคนในสถานที่แห่งนี้ ถ้าไม่นับตัวเธอเข้าไป แต่แค่นี้เธอก็ดีใจมากแล้ว“เด็กๆ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะรีบไปแลกมาม่ามาให้พวกเจ้าได้ทานกัน” เด็กๆต่างร้องเย้กันอย่างเสียงดัง และพวกเด็กๆก็วิ่งเข้าไปบอกข่าวดีกันน้องๆของพวกเขา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21

นิยายแนะนำ

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้