Decoy Protagonist

ตอนที่สามสิบห้า การพัฒนาตนเอง

“อินคิวบัส”

พลังของผมถือว่าอ่อนแอหากเทียบกับการควบคุมความมืดโดยตรงหรือสายประดิษฐ์ที่สามารถผลิตของได้เจาะจงเฉพาะอย่าง

แต่การควบคุมความมืดเพื่อจัดการกับไนท์สโตล์กเกอร์นั้นสบายมาก

เมื่อพวกไนท์สโตล์กเกอร์ชอบล่าเหยื่อในความมืดก็จะได้เจอกับความมืดที่บีบรัดพวกเขาและพืชที่พันรอบตัวทำให้กลายเป็นอาหารของพืชอีกทีนั่นเอง

จุดอ่อนของการที่คนมีความสามารถอื่นๆนั้นไม่สามารถจัดการกับซอมบี้ทั้งโลกคือซอมบี้มีจำนวนมากเกินไป

และคนธรรมดาอาจจะเหน็ดเหนื่อยมากเกินไปจนพลาดทีเดียวอาจจะกลายเป็นซอมบี้ได้ไม่คุ้มเสีย

กลุ่มชุมชน Settlement ของโลกมิตินี้

จึงเน้นการสร้างปราการป้องกันที่แข็งแกร่งป้องกันการบุกเข้ามาของซอมบี้

ทั้งป้อมปืน คูคลอง รั้วลวดหนามและแบ่งเป็นโซนที่คนที่ร่ำรวยฐานะดีจะอยู่ข้างในที่ปลอดภัยที่สุด

ที่หากคนที่ชอบแนวโลกหายนะมาอยู่คงมีความสุขเป็นแน่แท้

เพราะมีการใช้ระบบของแลกของบาเตอร์เทรด สะสมแต้มภารกิจและมีฮาเร็มทาสได้

แน่นอนก็เคยมีเหตุการณ์ Stamped ฝูงซอมบี้ตื่น การบุกเข้ามาอย่างมากมายมหาศาลจนทำให้กลุ่มชุมชนล่มสลายไปเช่นกันเป็นเรื่องที่ไม่ใช่ไม่เคยเกิด

ผมเป็นคนไม่ฉลาดนัก

เวลาที่เจอว่าฝ่ายตรงกันข้ามมีจำนวนมากกว่า

ผมเลยคิดว่าเราควรจะสู้ด้วยจำนวน

ไม่ใช่เรื่องแผนการเพียงอย่างเดียว

ผมยังสามารถลอกเลียนแบบความสามารถในการพัฒนาตนเองของซอมบี้ได้อีกอย่างหนึ่งด้วย

ซอมบี้นั้นมีความต้านทานการดูดพลังชีวิตของผมมากขึ้นแต่ผมก็สร้างความสามารถในการดูดพลังที่เร็วมากขึ้นเช่นกัน

บอกแล้วผมไม่ใช่คนฉลาด

เมื่อร่างของไนท์สโตล์กเกอร์กลายเป็นพุ่มไม้ไปอีกพุ่มไม้หนึ่ง

โดยความเร็วไม่เปลี่ยนเท่าไร

แต่ผมมั่นใจว่าหากเป็นคนที่ไม่ได้พัฒนาตนเองให้ต่อต้านพลังของผมได้จะกลายเป็นโดนดูดพลังในพริบตาเดียวแล้วในตอนนี้

ผมได้เข้าใจดีแล้วว่าทำไมแอสทรัลบีอิ้งถึงพยายามให้ผู้มีพลังพิเศษต่อสู้กันเองและฆ่ากันเอง

เพราะพวกเขาจะแข็งแกร่งมากขึ้นเมื่อเกิดความขัดแย้ง

อย่างที่ผมตอนนี้ควบคุมพลังได้ดีกว่าเดิมและสร้างดวงแสงของพลังได้เร็วมากขึ้นกว่าเดิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และอีกประการ

“ดาร์ลิ้งก์ อ้าม”

เซย์ป้อน

“แอปเปิ้ล”

ให้กับผม

แอปเปิ้ลกลืนเข้ามาในคอของผมและเพิ่มความสามารถของผมมากขึ้นไปอีก

นี่คือมุก

“ความสามารถพิเศษที่สร้างความสามารถพิเศษ”

ผมใช้พืชต่างๆนั้นดูดพลังงานต่างๆมาเพื่อสร้างสิ่งที่เพิ่มพลังให้กับผมด้วยความรวดเร็วกว่าที่นางพญาซอมบี้จะแข่งกับผมได้

“แอปเปิ้ล”หนึ่งลูกที่งอกมาอยู่ตรงเรือนเพาะชำที่ผมนั่งทานอาหารปิคนิคกับเซย์อยู่ได้ต้องใช้ร่างของซอมบี้ธรรมดาไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันคน

แต่พอมีไนท์สโตล์กเกอร์เป็นอาหารแล้วก็ใช้ต่ำกว่าร้อยตัวถึงจะได้“แอปเปิ้ล”หนึ่งลูก

ต้องขอบคุณนารุโตะและแนวแฟนตาซีเกี่ยวกับที่ปีศาจฆ่าคนจำนวนมหาศาลเพื่อสร้างสิ่งที่ทำให้“ท่านผู้นั้น” มีพลังมากขึ้น

การเป็น “ท่านผู้นั้น” นี่มันก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ

ในกลางคืนนั้นตึกที่อยู่รอบข้างอีกหลายตึกได้โดนพุ่มกุหลาบงอกงามขึ้นทั้งตึกจนเห็นเป็นสวนดอกไม้ที่สวยงามเมื่อยามเช้า

ไม่เหลือเศษซากกระดูก คราบเลือด เสื้อผ้าที่เก่าขาดของซอมบี้เลยแม้แต่น้อย

เต็มไปด้วยสวนดอกไม้ที่หวานหอมราวกับสวนเอเดนในตำนาน