กระบี่ฟ้าสังหาร

“ ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก “ เขาเอ่ย

“ ข้ากำลังขัดสนเงินทองอยู่พอดี หากนำตัวเจ้าไปให้กับตระกูลเถียน ข้าก็จะมีเงินทองไปปรนเปรอแม่นางฟ่ง “ เขาเอ่ย

“ เจ้าคิดให้ดี “ ชิงหยางเอ่ย

“ ข้าคิดดีแล้ว “ เขาเอ่ยแลฉีกยิ้มจนหน้าบาน

“ เช่นนั้นแล้วก็มิมีสิ่งใดต้องพูดกัน “ ชิงหยางเอ่ย

ชิงหยางมองยังเหล่าศิษย์ที่มาทั้งห้า “ วาบ “ ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีขาวสว่างวาบ

“ อ่อค “ พวกมันทั้งห้าพลันกระอักโลหิตออก

“ ตุบ “ ร่างของพวกมันทรุดฮวบลงยังพื้นแน่นิ่งในทันใด

“ เจ้าฆ่าพวกมันรึ “ หนานชี่หลงเอ่ย

“ ข้าเพียงผนึกวิญญาณ หากมันจะตายก็คงตายเพราะถูกสัตว์อสูรกัดแทะ “ ชิงหยางเอ่ย

“ ไป “ ชิงหยางเอ่ยแลทะยานร่างออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว

“ ชิงหยาง เหตุใดขั้นฝึกของเจ้าจึงลดลง “ นางเอ่ยถาม

“ เรื่องมันยาว ไว้ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง “ ชิงหยางเอ่ย

“ อืม “ นางพนักหน้าช้าๆ

“ เจ้าฝึกกระบี่เจ็ดดาราเป็นเช่นใดบ้าง “ ชิงหยางเอ่ยถาม

“ ก็ดี เวลานี้ข้าฝึกขั้นพื้นฐานของกระบี่เจ็ดดาราสำเร็จแล้ว แลกำลังเริ่มฝึกขั้นแรกของกระบี่เจ็ดดารา “ นางเอ่ย

“ อืม “ ชิงหยางพยักหน้า

เขาครุ่นคิดว่านางนั้นเก่งกาจยิ่งเพราะนางมิมีอาจารย์คอยสอนสั่งแต่นางกลับสามารถฝึกฝนพื้นฐานของกระบี่เจ็ดดาราได้ ความสามารถเช่นนี้หากมิได้รับการเลี้ยงดูจากสำนักคงเสียหายใหญ่หลวง

ชิงหยางรั้งกายไว้ แลมองยังหุบเหว

“ มีสิ่งใดรึ “ หนานชี่หลงเอ่ยถาม

“ ข้ารู้แปลกๆกับหุบเหวนี้ “ ชิงหยางเอ่ย

“ ไปดูก็สิ้นเรื่อง “ หนานชี่หลงเอ่ย

ดวงตาหงส์ของนางเปล่งประกายวาววับ

เด็กหนุ่มมองแล้วอมยิ้ม

“ เจ้า “ นางแค่นเสียงใสพร้อมกับถลึงตาใส่เขา

“ ไป ไป ไป “ เด็กหนุ่มเอ่ยแลทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงเขาชะโงกหน้ามองลงไป ร่างของเขาพลันสะท้าน

“ น่ากลัวยิ่ง “ เด็กหนุ่มพึมพำ

“ มันลึกยิ่งนัก “ หนานชี่หลงเอ่ย

“ วิ้ว “ พลันมีลมกรรโชกแรงพวยพุ่งขึ้นมาจากหุบเหว

ทั้งสองเร่งเหยียดร่างถอยห่าง แต่ก็มิได้เร็วพอที่จะหนีจากลมกรรโชก

ฉับพลันลมกรรโชกม้วนกลับหอบเอาร่างของทั้งสองลงสู่หุบเหวลึก

“ อ้ากก “ ชิงหยางร้องตะโกนลั่น

“ ชิงหยาง ช่วยข้าด้วย “ หนานชี่หลงร้องออกมา

เด็กหนุ่มวาดมือนำร่างของนางเข้ามาแลกอดไว้แน่น นางพลันใบหน้าแดงระเรื่อเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา หัวใจดวงน้อยของนางพลันเต้นระรัว นางมองยังใบหน้าครึ่งซีกของเขาแลอมยิ้มที่มุมปาก

มิถึงครึ่งก้านธูปลมกรรโชกได้นำทั้งสองมายังถ้ำแห่งหนึ่งกลางหน้าผา

ชิงหยางกวาดตามองทั่วถ้ำ เขาพบเพียงโขดหินที่ผิวหน้าเรียบเนียน เขาโอบกระชับอ้อมกอดแน่นแลเดินเข้าหาโขดหิน

หนานชี่หลงมองยังโขดหิน นางให้สงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าผู้ใดกันมาฝึกฝนอยู่ที่นี่ เพราะบรรยากาศของหุบเหวนี้มิน่าฝึกฝนเอาเสียเลย

ทั้งสองมองยังโขดหินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าทั้งยังกอดกันกลม จนในที่สุดหนานชี่หลงนางรู้สึกเจ็บที่หน้าอกของตน

“ เจ้าจะกอดข้าอีกนานเพียงใด “ นางเอ่ย น้ำเสียงที่แผ่วเบานั้นมันเต็มไปด้วยความเขินอาย

“ ข้าจะกอดเจ้าจนวันตาย “ ชิงหยางพึมพำ

“ ห๊ะ “ นางร้องออก

“ เมื่อครู่เจ้าว่าสิ่งใดนะข้าได้ยินมิชัด “ นางเอ่ยถาม เพราะนางรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมันสำคัญยิ่ง

“ ไม่มีอะไร “ เขาเอ่ย แลคลายอ้อมกอดของเขา

“ ฮื่อห์ “ นางถอนหายใจออกบางเบา

ชิงหยางเดินวนรอบโขดหิน เมื่อครบอบแล้ว เขาได้ตัดสินใจนั่งลงยังโขดหิน

“ วิ้ง “ พลันโขดหินเปล่งแสงเซียนสว่างไสว รัศมีแสงเซียนพร่างพร่ายพริ้มเพราทั่วโพรงถ้ำ

ร่างของเขาพลันสะท้านเหงื่อกาฬไหลหลั่งอาบย้อมทั่วกายา รัศมีเซียนที่ล่องลอยหมุนวนทั่วร่างพลันไหลเวียนเข้าสู่กายาของเขา

หนานชี่หลงเบิกตากว้างมองยังเด็กหนุ่มอย่างโง่งม นางมิอาจรู้ได้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับเขาในเวลานี้

แสงเซียนที่นางเห็นนั้นมันคือสิ่งใดกันแน่ ทั้งเหตุใดจึงเข้าสู่ร่างกายของเขาได้ นางยิ่งคิดก็ยิ่งงุนงงสงสัย

เวลาไหลผ่านไปนานนับวัน

“ ตูมมม “ ปราณพลังระเบิดออกจากร่างของเด็กหนุ่มอย่างรุนแรง

หนานชี่หลงร้องลั่นเมื่อถูกปราณพลังของเขาซัดเข้าเต็มอก ร่างของนางลอยละลิ่วจวนเจียนร่วงหล่นลงยังก้นเหว

ชิงหยางวาดมือออกคว้าเอวบางของนางแลดึงเข้าหาตัว

“ ตุบ “ นางเมื่อถูกดึงเข้ามาพลันนั่งทับยังตักของเขา

“ เจ้า จะล่วงเกินข้าไปถึงไหน “ นางเอ่ย แต่เสียงของนางนั้นแผ่วเบายิ่งนัก คล้ายกับว่านางมิอยากจะต่อว่าเขา

“ อยู่เฉยๆ “ ชิงหยางเอ่ย

นางพลันคิ้วขมวดแลหันมองยังเด็กหนุ่ม

“ วิ้ง “ แสงเซียนพลันเปล่งประกายขึ้นอีกครา

“ อ๊า “ นางร้องออกมาเมื่อถูกแสงเซียนแทรกซึมเข้าสู่กายาของนาง

ร่างบางพลันสะท้าน เมื่อเลือดลมทั่วร่างเดือดพล่าน ปราณพลังไหลเวียนทั่วกายา

“ อย่าเพิ่งข้ามพันธนาการ “ ชิงหยางเอ่ย

“ สะกดมันไว้ก่อน “ เขาเอ่ย

“ อึ้ม “ นางพยักหน้า

แสงเซียนมากมายพลันไหลหลั่งโอบล้อมทั้งสองกายามองแล้วคล้ายกับรังไหมดักแด้

ในห้วงจิตของเด็กหนุ่ม เขากำลังเพ่งมองยังอักษรมากมายที่ล่องลอยเวียนทั่วห้วงจิต เขาพยายามที่จะจัดเรียงตัวอักษรต่างๆ แต่ก็มิเป็นผลเพราะว่ามันมีจำนวนมากมายยิ่ง

“ เวลานี้ได้มาเพียงสิ่งเดียวก็คือเพลงกระบี่นพเก้า “ ชิงหยางพูดในใจ

“ มันมีอานุภาพทำลายล้างที่รุนแรงยิ่ง แต่ก็สิ้นเปลืองพลังงานยิ่ง “ เขาพูดในใจ

“ ทั้งมิใช่เพลงกระบี่ของยุคสมัยนี้ มันเป็นเพลงกระบี่โบราณที่เก่าแก่ยิ่งนัก “ เขาพูดในใจ

“ ไว้กลับไปที่ถ้ำแลลองถามตาแก่หวงตี้ดู “ เขาพูดในใจ

เด็กหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นแลมองยังร่างบางที่กำลังซึมซับเอาพลังเซียนเข้าไป เขาพยักหน้าช้าๆ แลโอบกอดร่างของนางจากด้านหลัง

หนานชี่หลงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็มิได้เอ่ยวาจาใด เสมือนว่านางคุ้นชินกับการกระทำของเขาแล้ว ทั้งนางยังเขยิบถอยใช้แผ่นหลังอิงแอบกับอกแกร่งของเขา สองมือของนางเลื่อนลงวางบนสองมือของเขา

ในใจของชิงหยางเวลานี้มันให้อบอุ่นเหลือหลาย มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบอกแก่ผู้ใดได้ มันเป็นความรู้สึกที่เขามิเคยมี มันเป็นความรู้สึกที่เขามิเคยได้รับมาจากที่ใดรึผู้ใด

“ ความรู้สึกเช่นนี้เรียกว่าเช่นใด “ เขาพึมพำ

“ เจ้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับข้าเช่นนั้นรึ “ นางเอ่ยออกมา

“ มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นยิ่ง ทั้งความรู้สึกเช่นนี้มันบอกให้ข้ากอดเจ้าไว้ แลปกป้องเจ้า “ ชิงหยางเอ่ย

“ อึ้ม “ นางพยักหน้า

“ ความรู้สึกของเจ้าเล่าเป็นเช่นใด “ เขาเอ่ยถาม

“ ข้ามิรู้ ข้ารู้เพียงอยากอยู่ใกล้ชิดกับเจ้าตลอดเวลา “ นางเอ่ยออกมา พร้อมกับก้มหน้ามองต่ำ

ใบหน้าเนียนใสของนางพลันแดงระเรื่อ เมื่อคิดว่าหากได้อยู่กับเขาเช่นนี้จนวันตายคงดี

“ ชี่หลง “ ชิงหยางเอ่ย

น้ำเสียงของเขานั้นมันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของนางพองโต

“ ต่อไปอย่างเรียกข้าว่าชี่หลง “ นางเอ่ย

“ แล้วให้เรียกเจ้าว่าเช่นใด “ เขาเอ่ย

“ เรียกข้าว่าหลิงหลง “ นางเอ่ย