นางมารจำเป็น

เบื้องหน้าของสองสาวมีร่างของสองหนุ่มที่แข่งกันเดินนำหน้าต่างคนต่างหาได้ยอมกันไม่

อ่านางชักจะปวดหัว

"ข้าเริ่มเหนื่อยแล้วนะท่านพี่หากพวกท่านยังมัวแต่เล่นข้ากับน้องจะไปหาที่พักที่อื่น"

หญิงสาวบอกอย่างจริงจัง พี่ชายของเธอและจ้าวหลงเยี่ยนดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบหน้ากันแถมยังมีมังกรที่สัตว์อสูรในพันธะเหมือนกันอีกทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมต่อกัน

ซีซีเลิกสนใจก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างรถม้าดูหลันฮวาที่ยังนอนหลับอยู่เรื่องนี้พวกเธอก็มีส่วนผิดอยู่มากที่ทำให้นางต้องเป็นเช่นนี้ หากพวกนางคาดการณ์ไว้ดีกว่านี้คงไม่มีผลเสียใดพวกเธอคิดถึงแต่เรื่องของตนจนลืมมองข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้นับว่าครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนที่พวกนางต้องจำและมีความรอบคอบให้มากกว่านี้

ตอนนี้นางปีศาจงูกลายเป็นพาหนะเทียมรถม้าชั่วคราวโดยมีไท้สือนั่งอยู่หน้าคอยควบคุมทิศทางไท้สือยังไม่พื้นพลังจึงไม่สามารถออกแรงมากได้ไม่เช่นนั้นมันคงเทียมรถม้าให้เจ้านายไปแล้วไม่ต้องลำบากสัตว์อสูรตนอื่น

"ถึงแล้วขอรับเชิญด้านในเลยนายท่าน"

จางฝูเอ่ยอย่างนอบน้อม มันทำการต้อนรับทุกคนอย่างดีโดยเฉพาะผู้เป็นนายที่มันเอาเบาะหนังเสือขนนุ่มลื่นมาปูให้นั่งแต่นั่นก็ทำให้ไท้สือถึงกับขมวดคิ้ว

"ที่นี่สวยจังแถมยังสะอาด ถ้ำของเจ้าน่าอยู่จริงๆจางฝู"

ซีเหมยเดินดูอย่างสนใจถ้ำนี่ถือว่าใช้ได้และยังเป็นที่นอนที่ดีที่สุดสำหรับการเข้าป่าครั้งนี้

ทุกคนได้จัดสรรที่นอนของใครของมัน ผู้หญิงจะได้นอนด้านในรวมกันผู้ชายนอนรอบนอกและผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ายามและตอนนี้ก็ถึงทีที่ของหลงเยี่ยนและหลี่ฟงที่ต้องเป็นคนเฝ้าดีแต่ที่มีพวกสัตว์อสูรอีกสองตัวเลยทำให้พวกเขาเบาแรงหน่อย

"พรุ่งนี้เราต้องรีบแล้วละหากช้ากว่านี้คงไม่ทันการ"

หลงเยี่ยนพูดพึมพำก่อนจะโยนกิ่งไม้เข้ากองไฟภาระหน้าที่ที่เขาแบกรับยังไม่หมดห่วงต้องรอให้ถึงวันที่เขาเข้ารับการคัดเลือกจากหลวงหลงเสียก่อนถึงจะเบาใจได้แม้เขาจะไม่ใช่ผู้ถูกเลือกก็ตาม

"องค์ชายท่านโปรดวางใจหลวงหลงมีพลังวิเศษเขาต้องเลือกคนที่ดีมีคุณธรรมมาปกป้องบ้านเมืองอยู่แล้วส่วนใครที่คิดคดมันก็จะได้รับผลกรรมของมันในไม่ช้าแน่"

"อืม....ข้าก็หวังเช่นนั้น"

สายตาที่ทอดมองออกไปอย่างไร้ซึ่งจุดหมายพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรบ้างเขาไม่อาจตอบได้สองสัตว์อสูรเหมือนจะเข้าใจนายของตนพวกมันก็นั่งนิ่งคิดหาวิธีรับมือกับศัตรูของผู้เป็นนาย

เช้านี้ทุกคนตื่นมาอย่างสดชื่นโดยเฉพาะหลันฮวาที่ต่างกันลิบลับกับเมื่อวานตอนนี้เธอกระปรี้กระเปร่ารู้สึกถึงพลังที่เอ่อล้นอยู่ภายในดูเหมือนสัตว์อสูรของเธอก็เป็นเช่นกันมันถึงกับกลายร่างวิ่งรอบๆเขาแต่เช้า

"อืมดูเหมือนสมุนไพรอันนี้จะมีสรรพคุณแผงอยู่ข้าว่าเราค่อยหาเวลาตรวจสอบอีกทีช่วงนี้ก็อย่าพึ่งเอามาใช้อีกละกัน"

ซีซีสรุปบอกน้องสาวก่อนจะรีบเตรียมตัวออกเดินทางเมื่อทุกคนทานอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ทางที่เราจะต้องไปนั้นมีทางเดียวและต้องลำบากกันสักหน่อยเพราะต้องปีนข้ามเขากัน"

หา!!!สาวๆทั้งหลายถึงกับอ้าปากค้างนี่จะให้พวกเธอปีนเขาเชียวหรือสายตาละห้อยทันทีกลับบ้านตอนนี้ยังทันไหมนะ

กลุ่มของจ้าวหลงเยี่ยนถือว่ากลุ่มใหญ่ที่สุด แต่การเดินทางกลับรวดเร็วไม่นานก็ถึงเขาที่ต้องปืนข้าม

"ทำไมถึงสูงขนาดนี้กันพวกข้าจะปืนได้ถึงครึ่งเขาหรือไม่"

"ซีเหมยเจ้านี่นะ หยุดพูดมั่งก็ได้"

ซีซีเอ็ดน้องสาวไปหนึ่งที นางไม่อยากทำให้ทุกคนเสียกำลังใจ

"หลันฮวาเห็นด้วยกับท่านพี่ซีเหมย หลันฮวาขอไม่ปืนนะเจ้าค่ะเพราะหลันฮวาไม่ใช่ผู้เข้าทดสอบ"

"เอ๋...แล้วเจ้าจะข้ามไปยังไงละ"

หลันฮวาพยักหน้าไท้สือก็กลายร่างเดิม นางขึ้นขี่บนหลังก่อนที่จะตบหลังไท้สือเบาๆมันก็ทะยานพาสาวน้อยขึ้นเขาไปเสียแล้ว

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าเข้าใจแล้วหากผู้ใดไม่ได้มาเพื่อเข้ารับการทดสอบจากหลวงหลงก็สามารถใช้สัตว์อสูรเป็นพาหนะข้ามไปได้ดี!!!เช่นนี้ข้าและน้องจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"

อู๋เซียนหัวเราะชอบใจและติดจะออกไปทางสมน้ำหน้าชายอีกสองคนพวกเขาต่างหากที่ต้องเหนื่อยกันเพียงสองคน

"อาหลินเจ้าแบกข้าข้ามเขาได้หรือไม่" ซีเหมยหันไปถามสัตว์อสูรของนางทันที งานเหนื่อยเธอก็ขอผ่านเหมือนกัน

"ได้เจ้าค่ะนายท่าน"

พูดเสร็จมันก็กลับร่างเดิมครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเลื้อยมาหาซีเหมยมันกอดเอาร่างของเจ้านายก่อนจะขยายตัวให้ใหญ่แล้วเลื้อยขึ้นเขาอย่างง่ายดายทีนี้ก็เหลือซีซีและอู๋เซียนที่ไม่ต้องปีนเขาสามารถข้ามได้เลยแต่ติดที่เธอนิดหน่อยเพราะสัตว์อสูรของเธอยังเด็ก

"เจ้าไม่ต้องห่วงจิ้นสามารถพาเจ้าและพี่ขึ้นเขาได้สบาย"

จิ้นกลับร่างเป็นมังกรตัวใหญ่ก่อนที่พี่ชายจะดึงมือเธอให้ขึ้นบนหลังมันซีซีส่งสายตาเสียใจให้หลงเยี่ยนแม้นางจะเก่งและแกร่งแต่ก็ไม่อาจหาญที่จะปืนข้ามเขาได้จิ้นค่อยๆเกาะปีนเขาอย่างง่ายดายเมื่อขึ้นมาครึ่งทางนางอดสงสัยไม่ได้จึงถามออกไป

"ทำไมจิ้นไม่บินขึ้นไปละท่านพี่"

"คงต้องถามผิงผิงดูแล้วละน้องพี่"

อู๋เซียนก็ไม่แน่ใจเห็นแต่ผิงผิงน้อยหันไปกระซิบกับจิ้นมันก็พาปืนขึ้นมาแทนที่จะบินสงสัยต้องมีเหตุบางอย่างเป็นแน่

"นั่นๆถึงแล้ว"

ผิงผิงน้อยร้องอย่างดีใจนางค่อยๆไต่ตามหินก่อนจะลงไปที่ซอกหินซอกใหญ่ที่ยื่นออกมาจากเขา

"ผิงผิงอันตรายนะยืนดีๆ"ซีซีเป็นห่วงจะลงไปช่วยแต่ท่านพี่ของนางห้ามไว้

"เจ้าควรเชื่อใจสัตว์อสูรของตัวเอง นางคงเจอสิ่งที่มีประโยชน์กับตนนางถึงได้ให้จิ้นพาปืนขึ้นมา"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีแต่ข้าก็แอบห่วงเพราะนางยังเด็กนัก"

ซีซีมองร่างเล็กของผิงผิงที่ก้มเก็บอะไรสักอย่างที่ซอกหินใช้เวลาเพียงครู่ผิงผิงก็ปืนกลับมา

"ดูนี่ผิงผิงๆหามันเจอแล้ว"

ร่างเล็กๆรีบเอาผลงานมาอวด เมื่อนางยกขึ้นก็เห็นพวงองุ่นลูกสีแดงสดแวววาวอยู่สามพวง(นึกถึงสีลูกชุบประมาณนั้น)

"องุ่นเลือด!!!โอ้ผิงผิงน้อยข้ายินดีกับเจ้านะ"

อู๋เซียนเอ่ยบอกพลางลูบหัวนางไปทีหนึ่ง เขายินดีไปกับนางเสียจริงนางเก่งที่หามันจนเจอขุมพลังของเผ่ามารน้อย

"ดูเหมือนข้าจะไม่เข้าใจอยู่คนเดียว"ซีซีหันไปขอคำอธิบายจากคนอื่นๆ

"อิอิ ผิงผิงจะเก่งขึ้นมากๆและต่อไปก็จะปกป้องเจ้านายได้แล้ว" นางชูกำปั้นขึ้นทำท่าขึงขังอย่างน่าเอ็นดู

จิ้นรีบปีนขึ้นเขาอีกครั้งเพราะดูเหมือนผิงผิงจะพบมันอีกถึงสองที่กว่าจะถึงข้างบนก็ใช้เวลาพอสมควร

"พวกท่านมาช้านัก"

ซีเหมยรีบวิ่งเข้ามาหานางนั่งรอที่ใต้ต้นไม้กับหลันฮวาตั้งนานจนนึกเป็นห่วง

"ดูเหมือนผิงผิงจะพบของดีเข้าบังเอิญนะ"

นางจับมือผิงผิงเดินโดยที่มือของผิงผิงข้างหนึ่งกอดห่อผ้าเอาไว้อยู่นางได้พาผิงผิงเข้าไปหลบที่ใต้ต้นไม้เพื่อรออีกสองหนุ่มที่ยังขึ้นมาไม่ถึงบนนี้

"ไหนขอให้ข้าดูของดีของเจ้าสักนิดซิผิงผิง" ซีเหมยสนใจกับห่อผ้าของผิงผิงเป็นอย่างมากนางอยากรู้เป็นที่สุดว่าผิงผิงน้อยไปได้ของดีอะไรมา

"นี่ไงของดีของผิงผิง"  อสูรน้อยเปิดห่อผ้าออกมาอวดอย่างภูมิใจ

"อ่าผิงผิงเจ้าเก่งมากๆ"

"มารน้อยข้านับถือเจ้านักที่หามันเจอ"

อาหลินและไท้สือแสดงความยินดีกับผิงผิงทันทีที่เห็นส่วนซีเหมยก็ยังทำหน้างงๆเมื่อหันไปมองหน้าซีซีก็เห็นแต่พี่สาวส่ายหัวเบาๆ

"องุ่นนี้มันวิเศษเช่นไรหรือ" ซีเหมยอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

ผิงผิงน้อยเล่าอย่างภูมิใจให้ทุกคนฟัง

ความวิเศษขององุ่นเลือดจะมีผลต่อเผ่ามารของผิงผิงเท่านั้นหากสัตว์อสูรชนิดอื่นกินเข้าไปก็ไม่มีผลอะไร แต่ถ้าหากสัตว์ที่ธาตุตรงข้ามกินก็อาจตายได้เหมือนกินยาพิษดีๆนั่นเองแล้วองุ่นเลือดนี่ยังออกผลน้อยมากที่ที่มันเกิดก็มีอันตรายมากมาย พวกเผ่าของผิงผิงจึงไม่นิยมตามหามันแต่ใช้สิ่งอื่นมาทดแทนนั่นก็คือผลึกปีศาจ

"อย่างนี้ผิงผิงก็จะเก่งและสามารถพัฒนาได้อีกสิอ่า.....ข้ายินดีกับท่านมากท่านพี่รองสวรรค์เข้าข้างท่านจริงๆ"

"เจ้าจะกินเลยไหม" ซีซีเอ่ยถามผิงผิงที่นั่งยิ้มอยู่

"อ่าผิงผิงกินได้แค่วันละเม็ดเองเจ้าค่ะแล้วจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดีหากปล่อยไว้มันคงเน่าเสียเป็นแน่"

สีหน้าเด็กน้อยหม่นลงนางหามาได้ถึง10พวงแต่คงกินไม่ถึงสามพวงที่เหลือก็คงเน่าหมดแน่นอน

"อะนี่มารน้อยถือว่าข้าให้เป็นรางวัลที่เจ้าจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องน้องสาวของข้า"

อู๋เซียนใส่สร้อยคอจี้หยกให้จี้หยกนี้ก็คือหยกมิตินั่นเองเขาต้องส่งเสริมนางเสียหน่อยเมื่อถึงอย่างไรผลดีก็ต้องตกกับน้องสาวของเขา

"ผิงผิงขอบคุณท่านชายมากเจ้าค่ะ"เด็กน้อยยิ้มจนตาหยีอย่างน่ารักก่อนจะเก็บองุ่นเลือดไว้ในจี้หยกเหลือแค่1ลูกก่อนจะเอาเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย

"ท่านพี่มีของดีเยอะจะให้แค่ผิงผิงเห็นทีคงลำเอียงรักน้องไม่เท่ากัน" ซีเหมยเอ่ยเสียงเศร้าทำทีเป็นก้มหน้าน้อยอกน้อยใจซีซีถึงกับส่ายหน้าให้ท่าทางของน้องสาวจอมแสบ

"อ่า...อย่ากล่าวเช่นนั้นทำไมพี่จะรักน้องไม่เท่ากันหากเจ้าไม่เอ่ยขอพี่ก็ตั้งใจจะให้อยู่แล้ว" อู๋เซียนรีบหยิบสร้อยจี้หยกมิติอีกอันให้อาหลินทันทีแถมยังใจดีหยิบแหวนอีกวงให้ไท้สือด้วยตอบแทนที่มันและหลันฮวาเคยช่วยชีวิตของซีเหมยไว้เมื่อครั้งก่อน

"เอ่อ....ข้าคงรับน้ำใจไว้ไม่ได้หรอกคุณชายอู๋เซียน"

หลันฮวามีสีหน้าลำบากใจที่จะรับแหวนมิตินี้ ก็ในเมื่อความจริงเธอต่างหากที่ถูกช่วยไว้แล้วจะให้รับได้เช่นไร

"รับเถอะหลันฮวาอย่างน้อยมันคงมีประโยชน์กับเจ้าภายหลังไท้สือรับไปเถอะ"

ซีซีเอ่ยบอกอย่างเด็ดขาดโดยไม่ให้หลันฮวาพูดปัดอีกนางจึงได้แต่พยักหน้าให้ไท้สือรับไว้

ทางด้านสองหนุ่มที่ตอนนี้เหนื่อยแทบหมดแรง พวกเขายังนึกแค้นใจอู๋เซียนและเจ้าจิ้นมังกรบ้านั่นเจ้านายและสัตว์อสูรคู่นั้นตั้งใจแกล้งพวกเขา ยามที่พวกเขาปืนขึ้นไปก็มักจะมีหินหล่นมาใส่ราวกับจัดวางเมื่อมองขึ้นไปก็เห็นอู๋เซียนกระทืบเท้าส่งสัญญาณให้มังกรใช้เท้าเขี่ยหินให้หล่นใส่พวกเขาหากไม่ได้จางฝูและต้ามูช่วยปัดหินเหล่านั้นออกพวกเขาคงหล่นตกไปตายแล้ว

"ข้าจะไม่ยอมแพ้และเราจะได้เห็นดีกัน" หลงเยี่ยนได้แต่คำรามฮึดฮัดในคอเขาเจ็บใจนักสักวันเขาต้องเอาคืน

"องค์ชายท่านเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ ทรงพักที่หินก้อนนั้นก่อนดีหรือไม่"

หลี่ฟงเข้าใจความรู้สึกของหลงเยี่ยนดี เขาเองก็ยังนึกเคืองอู๋เซียนไม่น้อยที่ทำอย่างนี้เขาว่ามันออกจะเกินไปสักนิด

กว่าที่ชายหนุ่มทั้งสองและสัตว์อสูรคู่พันธะจะขึ้นมาถึงก็กินเวลาถึงครึ่งค่อนวันทีเดียว

"ท่านพี่หลงเยี่ยนมาถึงแล้ว"

หลันฮวาที่คอยสังเกตทางขึ้นเขาตลอดเวลาอยู่นั้นเมื่อเห็นร่างของพี่ชายและคนสนิทนางก็รีบวิ่งเข้ามาดูทันที

"ชิ....ไม่นึกว่าจะรอด"

อู๋เซียนส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ ยิ่งเห็นน้องสาวทั้งสองเดินเข้าไปหาพวกนั้นเขายิ่งรู้สึกเหม็นหน้าพวกนี้ขึ้นอีกเท่าตัว

"ท่านพี่เป็นเช่นไรบ้างบาดเจ็บที่ไหนไหมเจ้าค่ะ"หลันฮวาถามอย่างเป็นห่วง

"ข้าจะดีใจกว่านี้หากคนแรกที่ทิ้งข้าไม่ใช่เจ้า" อู๋เซียนแกล้งพูดเสียงนิ่ง ทำให้หลันฮวารู้สึกผิดมากนางก้มหน้าน้ำตาซึมก่อนที่ดวงตากลมโตจะมีหยาดน้ำไหลออกมาทำเอาคนที่อยากแกล้งตกใจมากทีเดียว

"อ่า..ท่านพูดเกินไปแล้วถึงพวกเราอยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรนางรึก็รีบขึ้นมาตระเตรียมที่พักและอาหารให้พวกท่านนี่ก็น่าจะมองเห็นถึงความดีของนางไม่ใช่มาว่ากล่าวให้เสียน้ำใจเช่นนี้"

ซีเหมยแว๊ดใส่หลงเยี่ยนทันทีที่เห็นเด็กสาวร้องไห้นางเองก็ค่อนข้างที่จะผูกพันกับหลันฮวาพอสวมควรเพราะผ่านเรื่องร้ายมาด้วยกัน พอเห็นนางร้องไห้ก็รีบออกตัวแทนทันทีทำให้อู๋เซียนที่คิดว่าน้องสาวต้องการปกป้องผู้มีพระคุณเขาก็ลุกขึ้นเดินมายังหลงเยี่ยนทันที

"เจ้าช่างเป็นพี่ที่นิสัยเสียจริงๆทำให้น้องต้องร้องไห้ไม่สมควรเป็นพี่ที่ดีมานี่เถอะหลันฮวามาหาต้าเกอซิต้าเกอจะพาเจ้าไปนั่งพักอย่าเสียใจไปเลย"

อู๋เซียนกล่าวแดกดันเสร็จก็จูงมือพาหลันฮวาออกมาโดยไม่ให้เธอได้กล่าวอะไรอีกส่วนซีเหมยก็ดันหลังนางให้เดินตามหลังพี่ชายของเธอ

"ท่านหลี่ฟงข้าเตรียมยาบำรุงกำลังไว้ให้ท่าน มาทางกับข้าเถอะข้าจะพาท่านไปกินตอนร้อนๆถึงจะดี"

ซีเหมยเชิดหน้าให้หลงเยี่ยนก่อนจะหันไปดึงหลี่ฟงให้ตามมาตอนแรกเขาถึงกับทำอะไรไม่ถูกแต่แค่แป๊บเดียวเขาก็เป็นฝ่ายกุมมือนางเดินแทนเป็นซีเหมยที่หน้าขึ้นสีนางพยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะหลี่ฟงกระชับมือแน่นกว่าเดิม ต้ามูที่เดินตามหลังถึงกับต้องเบือนหน้าหนีภาพหวานตรงหน้าอย่างเขินอายแทน

ซีซียืนนิ่งนางมองหลงเยี่ยนด้วยสายตาที่นิ่งงันเขาเองก็รับรู้ถึงสายตาที่นางใช้มองเขา

"ข้าไม่ได้ตั้งใจว่านางแค่อยากแกล้งแหย่เล็กน้อย......เฮ้อ..ข้าจะขอโทษนางเดี๋ยวนี้"

เขากำลังจะเดินไปแต่ซีซียกมือขวางไว้

"ท่านควรไปทำแผลก่อนหลันฮวาไม่ใช่คนที่คิดมาก นางห่วงท่านมากฉะนั้นท่านก็ต้องห่วงตัวท่านเองเช่นกันเพื่อที่นางเห็นท่านอีกครั้งนางจะได้เบาใจ"

ซีซีพูดเตือนเขาน้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความห่วงใยแม้แต่สายตาที่นางมองมาที่เขายังอ่อนหวานนัก นี่ซิสิ่งที่เขาต้องการแม้ตายก็ไม่เสียดายแล้วเขากลับมายิ้มหวานให้นางทันทีก่อนจะลองกล่าวอ้อนนาง

"ข้าหมดแรงไปกับการปืนขึ้นเขามาก เจ้าจะมาช่วยประคองข้าไปได้หรือไม่หากให้จางฝูช่วยคงพากันล้มกลิ้งเพราะเขาก็บาดเจ็บไม่น้อยเหมือนกัน"

เขาไม่พูดเปล่าแม้แต่สายตายังเชื่อมหวานออดอ้อนนางเสียจนทนไม่ได้คาดว่าตอนนี้หน้านางคงแดงไปหมดแล้วแน่ๆ

หลงเยี่ยนหัวเราะหึๆในลำคอยิ่งเห็นคนที่เข้ามาช่วยพยุงเขินเท่าใดเขายิ่งอยากกลั่นแกล้งยิ่งขึ้นเมื่อคิดไกลถึงการที่เขากลั่นแกล้งแบบคู่รักไม่รู้นางจะแดงไปทั้งตัวหรือไม่เขาชักอยากเห็นเสียแล้ว