Chat เปลี่ยนโลก

ตัดมาทางผู้ก่อการร้าย ตัวหัวหน้าให้ผู้ช่วยของเขาโทรไปหาผู้การคนนั้นที่คุยกับพวกเขาตลอดมา เพื่อปั่นประสาทให้พวกเขาติดตามพวกเขามาได้อยากขึ้น เขามองดูผู้ช่วยที่คุยอยู่สักพัก เขาก็ให้สัญญาณกับผู้ช่วยของเขาว่าหมดเวลาคุยแล้ว เพราะพวกเขาที่นั่งรถบัสที่กำลังเดินทางไปยังจังหวัดลำปาง ภายในรถคันนี้เป็นคนของเขาที่ใช้ในการก่อการในครั้งนี้ทั้งหมด บางคนมีแผลที่ถูกพันโดยผ้าพันแผลอยู่ แต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด พวกเขายังหัวเราะให้กับแผนการในครั้งนี้ว่ามันง่ายซะเหลือเกิน “ฮ่าๆๆๆๆๆ โชคดี” เมื่อสิ้นสุดเสียงของผู้ช่วยเขา เขาก็กดปุ่มไปยังปุ่มหนึ่งเพื่อปลดฉนวน และมันคือฉนวนระเบิดที่ติดอยู่ที่ใต้รถตู้ทั้งห้าคัน เสียงที่ดังและได้เห็นภาพที่ชัดเจนของระเบิดก็ปรากฏต่อหน้าเขา ไม่ใกล้กันมากนัก แค่คนละฝั่งของท้องถนน ใช่แล้วรถคันนั้นเป็นหนึ่งในรถที่พวกเขาติดตั้งระเบิดเอาไว้ และพวกเขากำลังจะขับผ่านไปอยู่พอดิบพอดี เสียงนั้นมันทำให้รถถูกเบรกอย่างกะทันหัน หัวหน้าและผู้ช่วยนำมือเกาะติดกับเบาะนั่งของพวกเขา ก่อนจะถามว่า “เกิดอะไรขึ้น” “เออ..ขอโทษครับ แกล้งตกใจมากไปหน่อยครับหัวหน้า” คนขับพูดออกมาอย่างติดตลกเล็กน้อย มันทำให้ผู้คนในถึงกับเงิบ ก่อนที่หัวหน้าจะถอนหายใจและพูดขึ้นอีกครั้ง “ตกใจกับระเบิดของตัวเองเนี่ยนะ มึงเองไม่ใช่หรอที่เป็นสร้างมันขึ้นมานะ” เขาพูดออกมาพร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย “ก็เดี๋ยวมันจะแสดงไม่เนียนนะครับ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะของมันคนเดียวที่ดังออกมา แต่ก็ไม่ใช่กับคนบนรถบัสคันนี้เลย พวกเขาได้แต่มองบน และเหมือนได้ยินเสียงนกกาบินผ่าน “อ๊ากๆๆๆ” แล้วพวกเขาก็มุ่งหน้าสู่จังหวัดลำปางทันที ตัวหัวหน้าก็กดส่งข้อความไปหาเบอร์ๆหนึ่ง ‘Mission Complete’ เสร็จแล้วก็โยนออกไปจากหน้าต่างรถบัสข้างๆคนขับ จากนั้นเขาก็กลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองอย่างสบายใจสบายอารมณ์ กลับมาทางด้านห้องประชุม เมื่อผู้ก่อการร้ายวางสาย สีหน้าของทุกคนก็เริ่มเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน จากนั้นไม่นานพลทหารนายหนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงาน ว่ารถตู้ทั้งห้าคันที่พวกเขาให้กับผู้ก่อการร้ายไว้ใช้สำหรับหลบหนีเกิดระเบิดขึ้นทุกคัน ทำให้มีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บมาถึง 20 คนและทั้งหมดเป็นทหารไม่ก็ตำรวจ ผู้การตำรวจที่ได้ยินก็กำมือกัดฟันด้วยความโกธรเขาโดนปั่นหัวตั้งแต่แรกแล้ว ผบตร ที่เห็นดังนั้นก็เอยเตือนลูกน้องของเขาแล้วบอกให้กับลูกน้องของเขารายงานต่อ “ผู้ก่อการร้ายได้หายตัวไปยังปริศนา เป้าหมายของพวกมันยังไม่ได้เป็นที่แน่ชัด..” ก่อนที่เขาจะพูกรายงานต่อ ผบตร ก็เอยขึ้นมาอีกครั้ง “เริ่มเป้าหมายทางเรารู้แล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากทราบเรื่องความเสียหาย และบุคคลกรที่จำเป็นต่อการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บนั้นเพียงพอหรือไม่ และเรื่องสุดท้ายคือผู้ที่ตายหรือผู้ที่หายสาบสูญที่ยังหาไม่เจอมีอีกกี่คน” “ทราบแล้วครับ คนตอนนี้เหตุชุลมุนเกิดที่ห้างชื่อดัง จุดที่ 1 (สีแดง) ต่อมาก็เป็นบริเวณทางเดินของเครื่องบิน หมู่บ้านแฮปปี้ยาวจนถึงบริเวณหัวสนามบินเป็นจุดที่ 2 (สีเขียว) และที่สุดท้ายคือจุดที่รถทั้งห้าคันจอดอยู่ เป็นจุดที่ 3 (สีส้ม)” ผู้การปัดหมุดสีต่างๆลงไปยังกระดานแผนที่ สีแดง 1 หมุด สีเขียวสี่จุดและมีเส้นลากยาวเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า (บริเวณข้างในกรอบคือบริเวณที่ได้รับความเสียหาย) ส่วนสีสุดท้ายคือหมุดสีส้ม ที่ถูกปักไว้ 5 จุดและสถานที่แตกต่างกันไป “ผู้ที่ตายและหาพบแล้วจำนวน 628 คน ผู้บาดเจ็บตั้งแต่เล็กน้อยยันสาหัส จำนวน 2,684 คน บุคคลสูญหายที่ญาติๆได้แจ้งไว้จากเหตุการณ์นี้ จำนวน 112 คน เรากำลังระบุตัวตนของศพไม่ทราบชื่ออีก 255 ศพครับผม” ผู้การที่รายงานตามข้อมูลทีได้รับมา พร้อมกับเขียนจำนวนลงไปยังกระดาน “เอาละทำการค้นหาและช่วยเหลือผู้รอดชีวิตต่อไป ท่านผบทุกท่านเชิญที่ห้องประชุมอีกห้องด้วยครับ” เป็นเสียงของผบตร.ที่เอยกล่าว ผบคนอื่นต่างก็พยักหน้า พวกเขาทราบอยู่แล้วว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น และแน่นอนนี้จะต้องเข้าห้องประชุมลับอย่างแน่นอน ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันขึ้นรถกันไป ผบตร.ก็พูดขึ้นมาเป็นประโยคว่า “วันนี้พื้นดินสั่นลั่นไปพื้นน้ำ ประชาชนต่างกลัวกันทั่วหน้า ก็มีแต่ท้องฟ้าเท่านั้นที่ยังคงน่ามอง” เมื่อพวกเขาได้ฟังประโยคดังกล่าวพวกเขาก็รู้แล้วว่าที่ประชุมคือที่ไหน พวกเขาต่างก็แยกย้ายกันขึ้นรถคนละคัน แต่จุดมุ่งหมายมีอยู่ที่เดียว คือการทัพอากาศตามที่พวกเขาตกลงกันไว้ พวกเขาเดินทางมาถึงในเวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงกองทัพอากาศ “เชิญทุกท่านที่เซฟของกองทัพอากาศ” เป็นผบทอ.กล่าวออกมา ก่อนจะเดินนำไปยังอาคารไม้หลังหนึ่ง สภาพข้างนอกดูเก่าแก่เป็นอย่างมาก แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาภายในก็พบกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย ผบทอ.ยังไม่สนใจและยังคงเดินไปเรื่อย จนพบกับบันไดวนเชื่อมไปยังชั้น 2 จากนั้น ผบทอ.ก็พูดขึ้นมาอีกประโยค “เราคือนก นกที่คอยพิฆาตศัตรู เรามีปีก ปีกที่คอยโอบกอดประชาชน” มันเป็นระบบเปิดประตูห้องลับด้วยคำสั่งเสียง และแน่นอนมันต้องเป็นเสียงของท่านผบทอ.คนเดียวเท่านั้น บันไดวนที่เหมือนจะให้เดินขึ้นไปยังชั้นสองก็เลื่อนตัวลงมาแทน และในที่สุดก็ปรากฏประตูห้องใต้ดินขึ้นมา พวกเขาก็เดินกันลงไปและเข้าห้องประชุมลับไปทีละคน จนผบทอ.เดินเข้าไปคนสุดท้ายก่อนจะออกคำสั่งให้ลูกน้องคนสนิทให้ออกไปข้างนอก จากนั้นผบทอ.ก็ออกคำสั่งเสียงเหมือนเดิน แต่คนละประโยค กลไกของห้องก็ทำงานขึ้นมาอีกครั้ง บันได้ก็เลื่อนขึ้นไปชั้นสองเหมือนเดิม ประตูถูกปิดตาย แต่ก็ยังมีท่ออากาศที่เชื่อมต่อสลับสับซ่อนออกไปยังที่ปลอดภัย และห้องทั้งหมดยังกันเสียงอีกด้วย “เมื่อเราทั้งสี่เหล่ามาอยู่กันครบแล้ว ผมที่เป็นเจ้าภาพของเหตุการณ์จะขอเริ่มเปิดประชุม ณ บัดนี้” ผบตร.พูดขึ้น พวกเขาทำสีหน้าเครียดกันพอสมควร ก่อนที่เขาจะพูดต่อ “เหตุการณ์สังหารพี่ชายผู้นำเกาหลีเหนือ…”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

Chat เปลี่ยนโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้