(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 37 ซูเหวินฮุ่ยเกิดเรื่อง

อาเจ๋อรู้สึกไม่ดีเมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างซูช่านกับสืออี เขาตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "พวกคุณจะพาผมไปที่ไหน พวกคุณกำลังจะลัก... อ๊ากก!"

ก่อนที่จะพูดจบ ซูช่าพลันบีบคอหลังของอาเจ๋อด้วยนิ้วทั้งห้า ทำให้เขาปวดแปลบและสูดหายใจเข้าอย่างแรงจนพูดไม่ออก

รถจอดอยู่นอกหมู่บ้านพักอาศัยแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง ข้างถนนมีโรงแรมธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง

หลังลงจากรถ สืออีรีบลากอาเจ๋อออกมาจากด้านหลัง และผลักเขาเดินเข้าไปในโรงแรมพร้อมกับซูช่าน

ในห้องโถงที่ค่อนข้างมืดและเงียบเชียบ มีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ สวมชุดสูทอย่างเป็นทางการ

"คุณต้องการที่พักหรือเปล่าครับ" เมื่อเห็นแขก ชายหนุ่มก็ยิ้มทันที

"ฉันมาตามหาคนชื่อฮวา เอ่อ ชื่อเล่นว่าพี่ฮวา" สืออีคว้าตัวอาเจ๋อไว้และรีบพูดอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของชายหนุ่มรูปร่างผอมเปลี่ยนไป เขาขมวดคิ้วและถามอย่างระมัดระวังว่า "พวกคุณเป็นใคร มาตามหาพี่ฮวาทำไม"

พอพูดจบ ชายสองคนใส่เสื้อกล้ามที่มีรอยสักบนแขนก็พุ่งออกมาจากห้องเล็ก ๆ หลังเคาน์เตอร์ทันที

ซูช่านกอดอกยืนนิ่ง ขมวดคิ้วพูดว่า "บอกไปว่า ช่านเหยีย*[1] มาหา"

"ช่านเหยียอะไร เด็กคนนี้กล้าเรียกตัวเองว่าช่านเหยียเชียวเหรอ นายเป็นใคร มาจากไหน ถ้าไม่บอกให้ชัด อย่าหวังว่าจะได้เห็นพี่ฮวา" ชายผอมสูงถอยหลังหนึ่งก้าว มือขวาสะบัดออก มีดพับพลันปรากฏขึ้นในมือ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นกะทันหันจากด้านหลัง ราวกับเสียงรองเท้าส้นสูง

วินาทีถัดมา ซูช่านเงยหน้ามอง เห็นชายหัวเกรียนใส่ชุดยาวลายดอกไม้ทาลิปสติก เดินโยกตัวออกมา

"โอ้ ๆ ดูสิใครมาเนี่ย นี่เป็นช่านเหยียที่หายหน้าไปนานนี่" พี่ฮวาตกใจ แล้วรีบเดินเร็วมาทางนี้

แม้แต่ซูช่านยังตัวสั่น ส่วนอาเจ๋อข้าง ๆ ยังคงอ้าปากค้าง ชายคนนี้แต่งตัวเป็นผู้หญิง? และยังทาเล็บสีแดง?

เพียะ! เพียะ!

พี่ฮวาเดินไปหยุดตรงหน้าชายผอมสูง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ยกมือฟาดหน้าเขาสองฉาด ตวาดด้วยความโกรธ "เจ้าโง่ ไม่รู้จักช่านเหยียเหรอ ทำไมไม่รีบเรียกฉัน"

"ตาบอดเหมือนหมา ออกไปให้พ้น"

หลังจากตวาดอย่างเกรี้ยวกราด พี่ฮวามองไปที่ซูช่าน ใบหน้าฉายแววยินดี "ซูช่าน เธอออกมาได้เมื่อไหร่กัน ไม่บอกให้พี่รู้เลย พี่จะได้จัดการต้อนรับเธออย่างดี"

พี่ฮวาพูดพลางก้าวเข้าไปใกล้เพื่อจะจับมือซูช่าน

ซูช่านถอยหลังอย่างรวดเร็ว ชี้ไปที่อาเจ๋อ "เพื่อนของผมคนนี้ดื้อ ขอให้พี่ช่วยแนะนำเขาหน่อย"

พี่ฮวามองไปที่อาเจ๋อ ดวงตาที่หรี่ลงเริ่มสว่างขึ้น เลียริมฝีปากสีแดง "ซูช่าน เธอดูดีนี่ ต้องแนะนำแบบไหนกันนะ"

"ตามสบาย" ซูช่านโบกมือกล่าว

หมับ!

พี่ฮวายื่นมือไปคว้าแขนอาเจ๋อทันที แล้วลูบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน ยิ้มแป้นพลางกล่าวว่า "เธอเป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ นะ มาเถอะ สุดหล่อ เราไปนั่งคุยกันด้านในดีกว่า"

"โว้ย! คุณจะทำอะไร ผมไม่ไป ปล่อยมือผมนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!" อาเจ๋อตกใจจนหน้าซีดพลางตะโกนลั่น

แต่พี่ฮวาถึงแต่งตัวเป็นผู้หญิง แต่กำลังมือแรงจนน่าตกใจ ฉวยตัวอาเจ๋อมาไว้ข้างหน้าทันใด

"คนนั้น... เขายังป่วยอยู่นิดหน่อย" ซูช่านคิดขึ้นมาทันใด แล้วเงยหน้าตะโกน

พี่ฮวาหันมามองซูช่านด้วยสายตามีเลศนัย แล้วโบกมือพูดว่า "ก็มีวิธีอยู่นี่ ซูช่านวางใจได้"

สายตานี้เกือบทำให้ซูช่านเสียหลัก เขาจุดบุหรี่เพื่อปลอบประโลมตัวเอง หากไม่ใช่เพื่อลงโทษอาเจ๋อจะได้บรรลุเป้าหมาย เขาไม่มีทางมาที่นี่แน่

เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของอาเจ๋อหายไปในลิฟต์ ซูช่านหมุนตัวนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ รอคอยอย่างเงียบ ๆ

สืออีที่อยู่ด้านหลังเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก แล้วถามเสียงเบาว่า "หลงจู่ ตอนที่ตอนคุณช่วยพี่ฮวา กระดูกซี่โครงหักไปกี่ซี่เหรอครับ"

"นายมีซี่โครงกี่ซี่?" ซูช่านถามกลับ

"ยี่สิบสี่ซี่ครับ"

"ก็ยี่สิบสี่ซี่นั่นแหละ หักหมดแล้ว"

สืออีสูดหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวอย่างเศร้าหมอง "ทำไมไม่ฆ่าเขาซะเลยล่ะ"

ซูช่านยิ้มแต่ไม่พูด ตอนนั้นพี่ฮวาและซูช่านถูกขังในเขตนักโทษอาชญากรรมร้ายแรง เขาอ้างตัวว่าเป็นศิษย์ของหมอผี เดิมทีเป็นผู้หญิง แต่กลับมาเกิดผิดร่าง

ในคุกมักจะทำนายดวงชะตาให้ผู้อื่นอยู่เสมอ ครั้งหนึ่งเคยทำนายดวงชะตาให้นักมวยสมัครเล่นที่เพิ่งเข้ามาใหม่ โดยบอกว่าทั้งสองเป็นคู่ชะตาที่เหมาะสมที่สุด และจะอยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่า แต่สุดท้ายกลับถูกชกจนซี่โครงหักถึงยี่สิบสี่ซี่

ทั่วทั้งเขตนักโทษหนักทราบดีว่าพี่ฮวามีความคิดเรื่องเพศที่สับสน เวลานานเข้าใคร ๆ ก็พากันหลบหน้า ต่อมาเมื่อพ้นโทษ ซูช่านก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังคงอยู่ที่เมืองไห่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วกระทั่งใกล้รุ่งสาง ลิฟต์ในห้องโถงก็เปิดออก

มือสั่น ๆ ยื่นออกมาจับผนัง อาเจ๋อเข่าอ่อนคู้ตัว เดินออกมาโดยใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวไปตามผนัง

เขาเกือบจะคลานตกลงมาที่ข้าง ๆ ซูช่าน มือหนึ่งคว้าขาของซูช่าน ร้องไห้ฟูมฟายว่า "พี่ พี่ช่าน ขอร้อง ปล่อยผมเถอะ"

ในตอนนั้นประตูลิฟต์เปิดออก พี่ฮวาเดินเข้ามาพร้อมกับจัดเสื้อผ้าและขยับสะโพก ท่าทีดูโกรธเล็กน้อย "เธอจะหนีไปไหนตอนที่ฉันไม่ทันระวัง เด็กซุกซน!"

"อ๊ะ อ๊ะ ช่วยด้วย อย่าเข้ามา" พอเห็นพี่ฮวา อาเจ๋อเหมือนเห็นผี ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว ร่างกายพยายามหลบไปข้าง ๆ ซูช่าน พร้อมกับตะโกนลั่น

"พี่ช่าน ช่านเหยีย ขอร้องพาผมไปเถอะ ผมจะทำตามทุกอย่าง ผมสัญญาว่าจะไม่ติดต่อกับซูเหวินฮุ่ย ผมจะไป ไปคืนนี้เลย ถ้ากลับมาเมืองไห่อีก ผมขอเป็นลูกหมาที่เกิดมาจากแม่ขายตัว" อาเจ๋อร้องไห้สะอื้น กอดขาซูช่านร้องไห้อย่างระทมทุกข์

ซูช่านยกมือโบกไปที่พี่ฮวา แล้วขมวดคิ้วพูดว่า "ถ้าบอกแบบนี้ตั้งแต่แรกก็คงไม่เป็นแบบนี้"

"พี่ฮวา ขอบคุณมาก" ซูช่านลุกขึ้นพูด

ขณะที่ซูช่านกำลังเดินออกไปนอกประตู พี่ฮวาก็วิ่งตามมาทันแล้วพูดเสียงต่ำว่า "ซูช่าน เธอรู้เรื่องนั้นหรือยัง"

"เรื่องอะไร" ซูช่านหันหลังกลับมามองพี่ฮวา

"ได้ยินมาว่า ล่าสุดเมืองไห่มีของวิเศษชิ้นหนึ่ง แผนผังแปดทิศแห่งฟ้าดิน เป็นเครื่องรางที่จางเทียนซือเคยใช้มาก่อน มีเจ้าของธุรกิจจากต่างถิ่นหลายคนส่งคนมาสืบเสาะอย่างเงียบ ๆ ที่เมืองไห่"

แผนผังแปดทิศแห่งฟ้าดิน?

ซูช่านเหมือนจะเคยได้ยินอาจารย์พูดมาก่อน แต่ก็จำไม่ชัดเจนนัก

"ผมไม่ค่อยสนใจหรอก" ซูช่านโบกมือพร้อมยิ้ม

พี่ฮวาตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าซูช่านจะไม่สนใจเรื่องนี้ จึงไม่ได้พูดต่อ

"ได้เลย ถ้ามีเวลาแวะมาเล่นทีนี่อีกนะ" พี่ฮวายิ้มและโบกมือ

ซูช่านเดินออกไปด้วยฝีเท้ารีบเร่ง

นอกประตู ซูช่านมองอาเจ๋อที่สั่นเทาด้วยเสียงเย็นชา "นายพูดเองนี่ว่าจะออกจากเมืองไห่งก่อนค่ำคืนนี้ หากนายยังติดต่อเวินฮุ่ยอีก ฉันจะไม่ปรานีแน่"

เมื่อเห็นรถเอสยูวีสีดำขับจากไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ของอาเจ๋อก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขายกมือโบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง เข้าไปนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที

สีหน้าของอาเจ๋อเปลี่ยนเป็นดุร้ายฉับพลัน หลังจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ใบหน้ากลับฉายแววยิ้มอ่อนโยน เขากดหมายเลขของซูเหวินฮุ่ย

"ที่รัก ผมรบกวนการนอนหรือเปล่านะ ผมคิดถึงคุณมาก นอนไม่หลับเลย" อาเจ๋อเอ่ยเสียงเบา

จากปลายสาย ได้ยินเสียงของซูเหวินฮุ่ยมีความเจ็บปวดเล็กน้อย [อาเจ๋อ ท้องฉันปวดมาก ทำไมตอนนี้คุณยังไม่นอนล่ะ]

"เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ที่รัก ผมเตรียมจะไปเริ่มธุรกิจใหม่ที่กวางตุ้ง มีโอกาสใหญ่เข้ามา คุณอยากไปกับผมไหม"

[แต่ตอนนี้ท้องฉันปวด ฉันกังวล…]

"ดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆ ไม่เป็นไรหรอก คุณรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมห่างจากคุณไม่ได้ ผมจะซื้อตั๋วให้คุณก่อน บ่ายนี้ไปรับคุณดีไหม"

หลังจากได้ยินความ ‘ห่วงใย’ ของอาเจ๋อ ซูเหวินฮุ่ยก็ตอบรับแล้ววางสาย

สายตาของอาเจ๋อฉายแววยิ้มเยาะ "ซูช่าน คนสารเลว ฉันจะทำให้แกไม่มีวันได้เห็นซูเหวินฮุ่ยอีกตลอดชีวิต ไอ้เวรเอ๊ย!"

ขณะนั้นคนขับแท็กซี่หันมามองกระจกมองหลังแวบหนึ่ง แล้วพูดเบา ๆ "คุณ คุณ คุณมีเลือดติดกางเกงด้านหลังตอนขึ้นรถ จะไปโรงพยาบาลไหม"

"ไปตายเถอะ เงียบปากซะ" อาเจ๋อคำรามเสียงดัง ทำให้ยิ่งรู้สึกเจ็บที่แผล

เมื่อซูช่านกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาสั่นขึ้น

เมื่อเห็นหมายเลขของคุณลุง ซูช่านก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนรับสาย

"เสี่ยวช่าน เธออยู่ที่ไหน" เสียงของซูเหวินซานดังมาพร้อมกับความรู้สึกเศร้าหมอง

"คุณลุง เกิดอะไรขึ้นครับ" ซูช่านหยุดเดินทันทีและถาม

ซูเหวินซานพูดด้วยความกังวลอย่างยิ่ง "เสี่ยวฮุ่ยป่วย เพิ่งส่งไปโรงพยาบาล หมอบอกให้ไปที่โรงพยาบาลในเมืองหลวง และยังบอกด้วยว่าอาจรักษาไม่หาย"

"เสี่ยวฮุ่ยมีเลือดออกตลอดเวลา ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และผลตรวจก็ดูไม่เข้าใจ เสี่ยวช่าน ตอนนี้เธอว่างไหม..."

"คุณลุงอย่ากังวลเลยครับ ผมจะรีบไปทันที" ซูช่านวางสาย แล้วรีบเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว

[1] เหยีย (爷) หากเป็นคำเดียวจะหมายถึง ปู่ แต่ถ้าใช้ร่วมกับคำอื่นจะเป็นคำเรียกให้เกียรติสำหรับเจ้านายหรือผู้สูงศักดิ์