เผลอใจรักยัยขี้อ่อย

        ตอนที่ 1 กลับเมืองไทย

        อชิระ หรือ อาชิ เด็กชายตัวเล็กในวันวานที่ต้องห่างจากอกแม่๻ั้๫แ๻่อายุยังน้อยเพราะเขาต้องไปเรียนอยู่ที่ต่างประเทศกับคุณปู่และคุณย่าเพื่ออนาคตของตัวเอง

        จนกระทั่งเขาเรียนจบปริญญาโทแต่ก็ยังไม่ได้กลับมาเมืองไทยเพราะเขาต้องเข้าไปเรียนรู้งานในบริษัทแม่ที่อังกฤษเป็๲เวลาหลายปีเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์เนื่องจากในอนาคตเขาจะต้องกลับมาบริหารงานที่บริษัทในประเทศบ้านเกิดและทั้งหมดนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว ๻ั้๹แ๻่เขามีอายุได้เพียงแค่ไม่กี่ขวบเท่านั้น

        จากเด็กผู้ชายที่เติบโตมากับแม่เพียงลำพังหลังจากที่แม่ของเขาได้มีสามีใหม่ ชีวิตของเขากับแม่ก็ดีขึ้นมากเขาได้ไปเรียนอยู่ที่อังกฤษโดยมีคุณปู่และคุณย่าดูแลเขาเป็๞อย่างดีเปรียบเสมือนหลานในไส้ส่วนแม่กับปะป๊าอยู่เมืองไทย พวกท่านต้องอยู่ดูแลบริษัทที่นี่

        และแล้ววันนี้เขาก็ได้เดินทางกลับมาที่เมืองไทยอีกครั้งซึ่งการกลับมาไทยในครั้งนี้ เขากลับมาอยู่ที่นี่ถาวรและได้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง โดยมีการผ่านงานจากบริษัทแม่ที่อังกฤษมาแล้วหลายปี

        ถึงเขาจะไม่ใช่หลานชายแท้ๆของคุณปู่ที่เสียไปแล้ว แต่ท่านก็ได้เขียนพินัยกรรมไว้อย่างชัดเจนเ๹ื่๪๫มรดกถึงแม้ว่าเขาจะได้น้อยกว่าน้องสองคนนิดหน่อย แต่กลับไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจแต่อย่างใดเพราะสิ่งที่เขาได้มามันมากมายจนรู้สึกว่าตัวเองต้องตอบแทนสิ่งที่ครอบครัวนี้ให้เขากับแม่

        เขามีน้องชายและน้องสาวที่เกิดจากแม่คนเดียวกันตอนนี้ทั้งสองคนเพิ่งจะเรียนจบและเพิ่งจะได้เข้าไปทำงานในบริษัทแม่ที่อังกฤษเหมือนกับเขา

        ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาตั้งใจศึกษาเล่าเรียนหาความรู้ใหม่ๆตั้งใจทำงานและนำเอาความรู้ที่ได้ทั้งหมดมาพัฒนาต่อยอดธุรกิจที่ตัวเองจะต้องมาสานต่อในอนาคตอันใกล้นี้

        @สนามบิน

        อาชิพยายามมองหาแม่กับปะป๊าที่บอกว่าจะมารับเขาที่สนามบินด้วยตัวเองและแล้วเขาก็เห็นพวกท่านโบกไม้โบกมืออยู่ไกลๆเมื่อเขาเห็นดังนั้นจึงรีบลากกระเป๋าเดินเข้ามาหาพวกท่านทันที

        "ปะป๊า แม่ สวัสดีครับ" อาชิยกมือขึ้นไหว้พวกท่านทั้งสองจากนั้นก็สวมกอดแม่กับปะป๊าด้วยความคิดถึง ถึงแม้ว่าแม่จะโทรไปหาบ่อยแต่ครั้งล่าสุดที่เขาได้กลับมาเหยียบที่นี่ก็เมื่อสามปีที่แล้วซึ่งเขารู้สึกว่ามันนานมากแล้ว

        "สวัสดีลูก ไม่ได้เจอกันนานเลย ปีนี้อายุยี่สิบแปดแล้วสิ"ปะป๊าพูดขึ้นก่อน ในใจรู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ค่อยชอบมาพากล

        "ครับ"

        "มีคนรักหรือยังลูก"ครั้งนี้เป็๲เสียงของแม่เอ่ยถามเขาขึ้นมาบ้าง...ต้องมีอะไรแน่ๆ

        "โธ่แม่ครับ วันๆผมทำแต่งานจะไปหาคนรักมาจากที่ไหน"ที่ผ่านมาเขาตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ไม่เคยมีเวลาไปมองสาวที่ไหนเลยสักครั้ง

        "แสดงว่ายังไม่มี" ผู้เป็๲แม่สรุปให้พร้อมกับหันไปส่งยิ้มให้กับปะป๊า นั่นยิ่งทำให้อาชิรู้สึกว่าต้องมีอะไรแน่ๆและแล้วพวกท่านก็เดินนำไปที่รถ แต่ยังคงคุยเ๱ื่๵๹เดิมกันอยู่

        "ยังครับ ผมโสดสนิท"

        "แม่ว่าอายุของลูกก็สมควรมีครอบครัวได้แล้วนะ"นั่นไง!

        "แม่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับคงไม่ได้จะหาผู้หญิงที่ไหนรอผมไว้แล้วใช่มั้ยครับ" อาชิเหมือนจะรู้ใจแม่

        "ก็ไม่เชิง" ผู้เป็๲แม่ตอบยิ้มๆก่อนที่จะขึ้นไปนั่งในรถตู้สีดำเงาวับที่มีคนขับรถขับมาจอดรออยู่ก่อนแล้วจากนั้นปะป๊าและเขาก็ขึ้นไปนั่งเมื่อประตูรถปิดสนิท คนขับทำหน้าที่ขับรถออกไป

        "แม่เอาดีๆ ผู้หญิงที่จะมาเป็๞แฟนผม ต้องสวยหุ่นต้องดี ขาต้องเรียว อ้วนกลมกินจุผมไม่เอานะ"

        "จำน้องอลิซได้มั้ยลูก"แม่หันมาพูดกับเขาด้วยท่าทางเอาจริง ส่วนเขาทำท่าคิดอยู่สักครู่

        "อลิซ...อลิซไหนครับ"เขาจำไม่ได้แต่รู้สึกว่าชื่อนี้ฟังดูคุ้นๆหูอยู่นะ

        "ก็หนูอลิซลูกสาวน้าผักหวานยังไงล่ะ"พูดถึงน้าผักหวานเขาจำได้ทันที เนื่องจากตอนเขาเป็๲เด็กในความทรงจำก็มีแม่กับน้าผักหวานนี่แหละที่ดูเหมือนจะเป็๲คนสำคัญสำหรับเขา

        "อ๋อ...ผมจำได้แล้วผมจำได้ว่าผมเจอน้องครั้งสุดท้ายตอนน้องอายุสี่ขวบ ว่าแต่ทำไมเหรอครับ"

        "น้าณดลต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศสามเดือนน้าผักหวานจึงตามสามีไปเที่ยวด้วย ก็เลยเอาหนูอลิซมาฝากไว้กับเราแม่อยากให้..." ท่านยังพูดไม่ทันจบ คนเป็๲ลูกชายก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

        "พอเลยครับแม่ ป๊าครับดูแม่สิคิดจะจับคู่ให้ผม" ปะป๊ายิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า...

        "ผู้ใหญ่เขาคุยกันแล้วแค่อยากให้ทำความรู้จักกันเอาไว้ ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็๲ไร ไม่มีใครบังคับ"

        "แล้วน้องว่ายังไงครับ"

        "ไม่ว่าอะไร ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ชอบก็ไม่บังคับ"

        "น้องอลิซน่าจะถูกเลี้ยงมาอย่างดีป่านนี้ไม่อ้วนตัวกลมเป็๞ลูกขนุนแล้วเหรอครับ"ถ้าเป็๞อย่างนั้นเขาไม่เอาเด็ดขาด

        "เดี๋ยวก็รู้ น้องอยู่ที่บ้านแน่ะ" ห๊ะ!!

        "อยู่ที่บ้านแล้วเหรอครับ"

        "จ้า มาได้สองสามวันแล้ว"นั่นก็แสดงว่าพ่อกับแม่ของเธอเดินทางไปต่างประเทศแล้ว

        "น้องเราอยู่ที่โน่นเป็๞ยังไงบ้างดื้อหรือเปล่า" เป็๞เสียงของปะป๊าเอ่ยถามหาลูกชายและลูกสาวของท่าน

        "ไม่ดื้อครับตอนนี้เ๽้าสองคนกำลังสนุกอยู่กับงานที่ผมทิ้งไว้ให้" อาชิมีน้องฝาแฝดสองคนคนโตเป็๲ผู้ชายชื่อกัปตัน ส่วนคนเล็กเป็๲ผู้หญิงชื่อไออุ่น

        ถึงแม้ว่าเขากับน้องฝาแฝดจะไม่ได้เกิดจากพ่อคนเดียวกันแต่เขากับน้องก็รักกันมาก ทั้งหมดถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกันอาชิไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองน้อยเนื้อต่ำใจแต่อย่างใดส่วนน้องฝาแฝดสองคนก็รักพี่ชายคนนี้มาก มีปัญหาก็มักจะมาปรึกษากันตลอด

        คนขับรถใช้เวลาไม่นานมากนักก็หมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งเ๽้าของจริงๆก็คือคุณปู่ แต่ตอนนี้ท่านได้เสียไปหลายปีแล้วด้วยโรคชรา

        "คุณป้ากลับมาแล้ว"อลิซได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด เธอจึงวิ่งออกไปดูเห็นขายาวๆของใครบางคนก้าวลงมาจากรถตู้ด้วยท่าทางสง่าก่อนที่จะยืนตัวสูงจ้องมองมาทางเธอตาไม่กระพริบอาชิตกตะลึงที่ได้เห็นใบหน้าของสาวน้อยหน้าหวานตรงหน้า อลิซกัปตันและไออุ่นมีอายุไล่เลี่ยกัน มีเพียงเขาที่ดูจะโตกว่าเพื่อน