ต้อนรักเจ้าอสูรทะเลทราย_End

        ผกากาญจน์เปิดประตูห้องนอนออกมา ก็พบว่าชีคซาเรสนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก โดยกำลังก้มหน้าก้มตาดูแท็บเล็ตอยู่ในเมื่ออย่างใจจดใจจ่อ

        “ฉันพร้อมจะไปแล้วค่ะ”

        ผกากาญจน์เดินเข้ามาใกล้ๆ คนตัวโต ก่อนจะส่งเสียงร้องบอกออกไป

        เมื่อชีคซาเรสเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กที่ยื่นอยู่ตรงหน้า ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ในการเลือกสวมใส่เสื้อผ้าของคนตัวเล็กตรงหน้า

        “โอเคถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย”

        ซีคซาเรสวางแท็บเล็ตลงไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง เดินนำคนตัวเล็กไปยังประตูทางออกของห้องพัก

        ผกากาญจน์เดินตามหลังคนตัวโตไปติดๆ และจู่ๆ เขาก็หยุดเดินอย่างกะทันหัน ผกากาญจน์ซึ่งไม่ทันระวัง และก็ไม่คิดว่าเขาจะหยุดโดยไม่ให้สัญญาณอะไรอย่างนี้ จึงชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งบึกบึนนั้นเข้าอย่างจัง

        “อุ๊ย!!!!....”

        ผกากาญจน์อุทานออกมาอย่าง๻๠ใ๽ เซถอยหลังไป ชีคซาเรสจึงหันมายื่นมือใหญ่ไปจับรวมเอวบางเอาไว้

        “คุณหยุดเดินทำไมหรือคะ?”

        ผกากาญจน์เงยหน้ามองสบตากับคนตัวโต พร้อมกับร้องถามขึ้นอย่างสงสัย ที่อยู่ดีๆ เขาก็หยุดเดินซะอย่างงั้น

        ชีคซาเรสจ้องมองสบตาคู่สวยหวานนั้นชั่วขณะหนึ่ง

        “เปล่าหรอกไม่มีอะไร”

        แล้วค่อยปฏิเสธคนตัวเล็ก และปล่อยมือใหญ่จากการโอบกอดนั้นแต่โดยดี ซึ่งนั้นก็ทำให้ผกากาญจน์งงๆ สงสัยไปกับการกระทำของเขาเป็๲ยิ่งนัก แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก

        :

        ชีคซาเรสพาผกากาญจน์ มายังร้านอาหารไทยที่ขึ้นของผ่านนี้ โดยเขาได้ให้องครักษ์แจ้งแก่ทางร้านอาหารดังกล่าวล่วงหน้า เพื่อขอมุมส่วนตัวที่สุด ซึ่งทางร้านอาหาร ก็ได้จัดไว้ให้ตามที่ลูกค้า๻้๵๹๠า๱ โดยไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อคนทั้งสองได้พากันนั่งลงที่โต๊ะอาหารกันเป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว พนักงานก็ต่างพากันยกอาหารแต่ละอย่างมาขึ้นโต๊ะทันที โดยที่คนทั้งสองไม่ต้องเลือกเลยสักนิด ซึ่งผกากาญจน์คิดว่า ชีคซาเรสน่าจะให้คนของเขาเลือกเมนูอาหารไว้แล้วก่อนหน้านี้ อย่างแน่นอนเลยทีเดียว

        “อันนี้เขาเรียกว่าอะไรเหรอ?"

        ชีคซาเรสใช้ส้อมจิ้มอาหารในจานที่อยู่ตรงหน้าเขาขึ้นมา ยกชูขึ้นให้ผกากาญจน์ ได้เห็น

        “เรียกว่าทอดมันปลากรายค่ะ” ผกากาญจน์ตอบคนตัวโตไป

        ‘ทำไมจะต้องมาถามเราด้วยนะเราไม่ใช่คนเลือกเมนูอาหารให้สักหน่อย ใครเลือกให้ก็ไปถามกับคนคนนั้นสิ แปลกคนจริงเลย’ และก็อดค่อนขอดคนตัวโตในใจไม่ได้

        “อืม!!”

        ชีคซาเรสพยักหน้ารับทราบ ยื่นทอดมันปลากรายอันที่เขาจิ้มนั้นใส่ลงไปในจานข้าวของผกากาญจน์

        “ทานเยอะๆ” พร้อมกับพูดไปด้วย

        “ขอบคุณค่ะ”

        ผกากาญจน์อดอมยิ้มให้ไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าเขาจะตักอาหารมาให้เธออย่างนี้ เขาเป็๲ถึงชีคผู้ครองนคร คนที่ควรจะตักอาหารให้น่าจะต้องเป็๲เธอมากกว่านะ

        ซึ่งต่อจากนั้นคนทั้งสองก็ต่างรับประทานอาหารกันไป โดยชีคซาเรสก็คอยถามโน่นถามนี่ผกากาญจน์อยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จ

๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖