(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 51 กู้หนิงขายคู่หมั้นเก่าด้วยราคาเก้าหยวน

กู้หนิงอยู่ในชุดกระโปรงสีแดง เธอยืนพิงประตูด้วยหน้าตาอิดโรย ปิดบังสายตาไม่ให้คนภายนอกมองเข้าไปด้านใน และพูดด้วยสีหน้ากึ่งยิ้ม

“โจวจื้อหย่วนหลับอยู่”

คำว่า ‘หลับอยู่’ ถูกพูดออกมาอย่างอ่อนหวาน หลังจากนั้น บรรยากาศหน้าประตูก็ตกอยู่ในความเงียบ สีหน้าของกู้เหยาและโจวเหวินเยี่ยนแปรเปลี่ยนไปทันที

ต้องใช้เวลาเนิ่นนานกว่าที่กู้เหยาจะควานหาเสียงออกมาได้ เธอถามด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวโดยไม่รู้ตัว "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" พี่สาวของเธอกลายเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง!

กู้หนิงยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า "ทำไมล่ะ? เธอมาได้ แล้วฉันมาไม่ได้หรือไง?”

"เธอมาได้ แต่เธอไปอยู่ในห้องของคุณอาได้ยังไง?" โจวเหวินเยี่ยนก็อดตั้งคำถามขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน เขาเห็นว่าเธอแต่งตัวสวยผิดปกติ ผิวพรรณขาวเนียน ทรวดทรงสมส่วน ดูงดงามตราตรึงใจ

แต่ยิ่งเธอสวยขึ้นมากเท่าไหร่ โจวเหวินเยี่ยนก็ยิ่งรู้สึกหึงหวงมากเท่านั้น ต่อให้พวกเขาจะไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว กู้หนิงก็ยังคงเป็นทรัพย์สมบัติของเขาอยู่ดี เธอจะไปหาผู้ชายคนอื่นไม่ได้!

โจวเหวินเยี่ยนมีสายตาเย็นชา เขารอกู้หนิงตอบคำถาม แต่กลับเห็นว่ากู้หนิงไม่สนใจเขา เพราะเธอกำลังหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปภายในห้อง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "คุณอาตื่นแล้วเหรอคะ เดี๋ยวฉันช่วยประคองลุกขึ้นนะ”

โจวเหวินเยี่ยนคบหากับเธอมาครึ่งปี แต่เธอไม่เคยทำตัวอ่อนหวานขนาดนี้มาก่อน เสียงของเธอช่างทำให้หัวใจของผู้คนหลอมละลาย

โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "คุณอาครับ กู้หนิงเข้ามาอยู่ในห้องของอาได้ยังไง?”

โจวจื้อหย่วนลุกขึ้นนั่งด้วยการประคองของกู้หนิง เขาลืมตาขึ้นมา จ้องมองคนถามด้วยสายตาเย็นชาเช่นเดียวกับน้ำเสียงที่พูดว่า "นี่แกจะสอบปากคำฉันหรือไง? หืม?”

คำว่า ‘หืม’ ฟังดูเย็นชาจนน่ากลัว

อารมณ์เดือดดาลของโจวเหวินเยี่ยนหายไปอย่างรวดเร็วเสมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เขารีบเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า "เปล่านะครับ… ผมแค่…”

"ไม่เป็นไร…" โจวจื้อหย่วนไม่อยากฟังคำอธิบาย เขาพูดเข้าประเด็นทันที "วันนี้เป็นงานแต่งของแกกับกู้เหยา ทำไมไม่ไปต้อนรับแขก มาทำอะไรที่ห้องของฉัน?”

เมื่อชายหนุ่มถามคำถามนี้ออกมา โจวเหวินเยี่ยนก็ลืมไปแล้วว่าตนเองตั้งใจมาที่นี่เพื่ออะไร

โจวเหวินเยี่ยนรีบโยนความผิดไปให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที "ผมเปล่านะครับ แต่ว่าเหยาเหยาอยากจะมาดื่มฉลองกับคุณอา”

ให้ตายสิ…

ขนาดหมามันยังมีศักดิ์ศรีกว่านี้เลย กู้เหยาคิดอย่างนั้นทันทีที่ได้ยินว่าโจวเหวินเยี่ยนโยนความผิดมาให้เธอโดยไม่ลังเล

หลังจากถูกโยนความผิดมาให้แต่เพียงผู้เดียว กู้เหยาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากอธิบายว่า "เป็นเพราะคุณอาคอยจัดการเรื่องราวทุกอย่างให้ ฉันกับพี่เหวินเยี่ยนถึงได้แต่งงานกัน ฉันก็เลยอยากจะมาขอบคุณ แล้วก็อยากมาดื่มฉลองกับคุณอาค่ะ”

โจวจื้อหย่วนจ้องมองแก้วสุราที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไม่จำเป็น”

"เธอกับโจวเหวินเยี่ยนแต่งงานกันได้ เป็นเพราะความมุ่งมั่นของพวกเธอเอง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันสักนิด" นี่เป็นคำตอบที่เย็นชาเหลือเกิน

เมื่อเขาปฏิเสธ กู้เหยาก็รู้สึกร้อนใจ ยังคงดึงดันยื่นแก้วสุราไปข้างหน้าต่อ "แต่คุณอาคะ ถ้าไม่มีคุณอา ฉันกับพี่เหวินเยี่ยนก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกัน สุราแก้วนี้ถือว่าแทนน้ำใจของฉัน ได้โปรดดื่มมันด้วยนะคะ”

กู้หนิงซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้างรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้า

คนอะไรเอาเหล้ามาแทนน้ำใจของตัวเอง?

กู้หนิงพูดสวนขึ้นมาว่า "ทำไมมีแค่สองแก้วเองล่ะ? โจวเหวินเยี่ยนไม่คิดดื่มด้วยหรือไง? ทำไมถึงขาดไปแก้วหนึ่ง?”

หลังจากที่กู้หนิงตั้งคำถาม หัวใจของกู้เหยาพลันเต้นไม่เป็นจังหวะ เธออยากจะยกมือตบหน้าผากตนเองเหลือเกิน จึงตอบกลับด้วยความร้อนรนว่า "เป็นความผิดของฉันเอง ฉันจะไปเอาเหล้ามาเพิ่มเดี๋ยวนี้ รอฉันก่อนนะ" หลังจากพูดจบแล้ว กู้เหยาก็ส่งแก้วสุราทั้งสองใบให้โจวเหวินเยี่ยนถือเอาไว้ “พี่เหวินเยี่ยนช่วยถือไว้ให้หน่อยนะคะ”

โจวเหวินเยี่ยนพึมพำในลำคอและรับแก้วมาถือไว้

บรรยากาศเงียบลงอย่างรวดเร็ว กู้หนิงพูดขึ้นมาทันทีว่า “ในเมื่อตั้งใจมาดื่มขอบคุณ ดื่มคนเดียวให้หมดเลยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง คุณตั้งใจจะดื่มเป็นการลงโทษตัวเองที่สร้างความยุ่งยากวุ่นวาย และแสดงความจริงใจให้อาของคุณได้เห็นใช่ไหม?”

โจวเหวินเยี่ยนทนทานการยั่วยุไม่ได้อีกแล้ว อย่าว่าแต่นี่เป็นการยั่วยุของคนสวยเลย เขายกแก้วสุราในมือขึ้นดื่มรวดเดียวหมดสองแก้ว และยังคว่ำแก้วลงเพื่อเป็นการแสดงว่าในแก้วสุราไม่เหลือเหล้าอยู่แม้แต่หยดเดียว

หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความคาดหวังและชื่นชมว่า "แบบนี้สิถึงจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง" หลังจากนั้น เธอก็ไปเดินหาขวดสุรามาจนได้และเติมสุราลงไปใหม่ทั้งสองแก้ว

ท่ามกลางการจ้องมองอย่างพิศวงของชายหนุ่มทั้งสองคน เธอก็ได้อธิบายว่า “กู้เหยาก็ต้องดื่มเหมือนกันค่ะ”

เธอเพิ่งจะพูดคำนั้นจบไป กู้เหยาก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับแก้วใส่น้ำสีอำพันในมือ เธอไม่ทันได้สังเกตการเคลื่อนไหวของกู้หนิงเลยสักนิด

หัวใจของกู้เหยาเต้นระรัวเร็ว "คุณอาคะ เชิญดื่มค่ะ”

พูดจบ กู้เหยาก็ยื่นแก้วสุราไปข้างหน้า แต่โจวจื้อหย่วนไม่ได้รับเอาไว้ เขากลับหันไปหยิบแก้วสุราที่กู้หนิงวางเอาไว้และพูดอย่างเย็นชาว่า "เอาแก้วนี้ก็แล้วกัน”

กู้เหยายืนตกตะลึง ไม่ยอมปล่อยแก้วสุราในมือให้ใครทั้งนั้น แต่ในใจกำลังคิดอยู่ว่าหากเขาไม่ดื่มแก้วนี้ก็ไม่เป็นไร เพราะสุราทั้งสองแก้วที่เธอเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ เธอได้ผสมยาปลุกอารมณ์ลงไปด้วย และมันยังมีฤทธิ์รุนแรงมาก

เธอจ้องมองเเก้วสุราในมือของโจวจื้อหย่วนด้วยดวงตาร้อนผ่าว ในใจกำลังร่ำร้องตะโกนว่า…

รีบดื่มเข้าไปซะ! รีบดื่มเข้าไปเดี๋ยวนี้!

หลังจากดื่มแล้ว  เธอก็จะได้กลายเป็นภรรยาของเขาอย่างแน่นอน!

โจวจื้อหย่วนดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความตื่นเต้นของกู้เหยาเลย เขาดื่มสุรารวดเดียวจนหมดแก้ว และพูดอย่างเย็นชาว่า "เรียบร้อย…”

เมื่อเห็นว่าโจวจื้อหย่วนดื่มสุราจนหมดแก้ว กู้เหยาก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ เธอยกแก้วใหม่ที่เตรียมมาขึ้นแตะริมฝีปาก พร้อมกับกล่าวว่า "งั้นคุณอาก็พักผ่อนนะคะ พวกเราไม่รบกวนแล้ว”

"เดี๋ยวก่อน เธอเองก็ต้องดื่มสามแก้วนะ…" จู่ ๆ กู้หนิงก็พูดขึ้นมา

กู้เหยากัดฟัน ไม่แตะต้องแก้วที่อยู่ในมือของโจวจื้อหย่วน แต่เดินไปที่โต๊ะและรินสุราเพิ่มอีกสองแก้ว ก่อนจะเดินกลับไปหลังจากดื่มเสร็จ

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไปแล้ว กู้หนิงก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "เห็นความผิดปกติไหมคะ?”

โจวจื้อหย่วนตอบว่า "ฉันถึงได้ดื่มแต่เหล้าที่เธอเทให้ไง”

หัวใจของกู้หนิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที มันร้อนเหมือนกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ในนั้น

...

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องหลักก็ถูกเปิดออก และเป็นโจวเหวินเยี่ยนที่พรวดพราดเข้ามา…

แก้มของเขากลายเป็นสีแดง ร่างกายมีแต่กลิ่นสุรา เขาเดินไม่ตรงทาง สุดท้ายก็ล้มลงไปบนเตียงไม้ ความร้อนในร่างกายทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขาร้องตะโกนออกมาว่า “กู้หนิง เธอเป็นของฉัน!”

ดวงตาของเขามองเห็นไม่ชัดเจน

เห็นเพียงแต่ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ กู้หนิงสวมใส่ชุดกระโปรงสีแดง ผิวพรรณขาวเนียน ทรวดทรงสมส่วน ไม่ว่าใครพบเห็นก็อยากจะได้เธอมาครอบครอง อยากจะทำให้ผิวพรรณที่ขาวเนียนของเธอมีสีเลือดฝาดขึ้นทั้งตัว

แต่ความเป็นจริงนั้น เมื่อเขาเห็นกู้หนิงปรากฏตัวในห้องของคุณอา โจวเหวินเยี่ยนกลับรู้สึกเสียใจมาก เขานึกเสียใจที่ตนเองถอนหมั้นและล้มเลิกพิธีแต่งงานกับกู้หนิงเมื่อครึ่งปีก่อน

ไม่อย่างนั้น เขาคงได้ลองลิ้มชิมเรือนร่างของเธอแล้ว

ทว่าตอนนี้เขากำลังเมามาย เขาย่อมไม่กล้าคิดอะไรลึกซึ้ง ไม่กล้าคิดอะไรเลยจริง ๆ แต่หลังจากที่ดื่มสุราผสมยาปลุกอารมณ์ทั้งสองแก้วเข้าไป ความปรารถนาของเขาก็พุ่งทะลุจุดเดือด ทำให้เขากล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน

เขาต้องการกู้หนิง! เขาต้องการกู้หนิงจนแทบบ้า!

กู้หนิงไม่คิดเลยว่าตนเองจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ เพียงเพราะอยากให้กู้เหยาได้รับผลกรรมเท่านั้น

สาเหตุที่โจวเหวินเยี่ยนเมาหนักขนาดนี้คงเป็นเพราะกู้เหยาแน่ ๆ…น้องสาวเธอร้ายกาจจริง ๆ!

เธอมั่นใจว่านี่ต้องเป็นฝีมือของกู้เหยา!

ยิ่งไปกว่านั้น ชาติที่แล้ว โจวเหวินเยี่ยนกับกู้เหยาก็แอบมีสัมพันธ์กันมาเนิ่นนานหลายปี น่าจะมากกว่าเธอที่แต่งงานกับเขานานสิบปีด้วยซ้ำ

เมื่อคิดได้แบบนี้ กู้หนิงพลันมีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที เธอดึงหมวกปีกกว้างบนศีรษะลงมาเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับหวังเอ้อร์นี ซึ่งสวมใส่เสื้อผ้ายับยู่ยี่และมีความสกปรกตลอดทั้งตัว "ฉันขอแค่เก้าหยวน แล้วคืนแรกของเขาจะเป็นของเธอ…”