ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 101

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

.

ตำรวจ : " คนร้ายกำลังวิ่งหนี คนร้ายมีปืนและเป็นบุคคลอันตราย ทุกหน่วยพาประชาชนออกจากพื้นที่ "

เสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจดังเป็นระยะและคุณเจ้าหน้าที่รัฐกำลังฟังวิทยุตำรวจอยู่ระหว่างทางขับรถมาหาโทรุ

.

ตำรวจ : " คนร้ายใส่เสื้อกันหนาวสีดำ กางเกงดำ ถูกยิงที่แขน "

ตำรวจ : " ต้องการกำลังเสริมที่ทางเข้าสนามแข่ง ประตูที่ 8 มีคนร้ายมากกว่าหนึ่ง "

(เสียงจากวิทยุตำรวจของคุณเจ้าหน้าที่รัฐ)

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " นั้นมัน!? "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐกำลังขับรถมุ่งหน้าไปสนามแข่ง

แต่ช่วงที่ใกล้จะถึงสนามแข่ง เธอเห็นผู้ต้องสงสัยที่คล้ายกับรายงานของตำรวจ

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " (เสื้อดำ กางเกงดำ เลือดที่แขน กำลังวิ่งหนีอยู่) "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐหักรถพุ่งไปชนผู้ต้องสงสัยคนนั้นทันทีที่เธอเห็นว่าผู้ต้องสงสัยคนนั้นมีลักษณะตามรายงานของตำรวจ

เธอชนคนร้ายเข้าอย่างจัง แต่คนร้ายก็ไม่ยอมแพ้ ยิงสวนไปที่กระจกหน้ารถของคุณเจ้าหน้าที่รัฐและพยายามวิ่งหนีไป

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ปืนเหรอ!? โชคดีที่กระจกกันกระสุน "

รถของคุณเจ้าหน้าที่รัฐกันกระสุนจากปืนพกได้อย่างสบาย แต่ก็ตกใจนิดหน่อยที่ถูกยิงใส่

เพราะปืนภายในประเทศนี้ไม่ได้หาง่ายๆ มีแค่พวกตำรวจ ทหาร และ เจ้าหน้าที่รัฐบางส่วนเท่านั้นที่มี

เธอรีบลงจากรถและวิ่งตามคนร้ายไป คนร้ายก็วิ่งหนีเข้าซอกตึกและยิงสวนมาเป็นระยะ

ทำให้คุณเจ้าหน้าที่รัฐต้องคอยหลบกระสุนเพราะไม่อยากใช้พลังกลางพื้นที่ชุมชน

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ทางนั้นมันคนเพียบเลย จะหายไปกับฝูงชนสินะ "

คนร้ายพยายามหนีไปทางที่มีคนเดินผ่านไปมาเป็นจำนวนมากเพื่อใช้ฝูงชนอำพรางสายตา

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " พวกคนนอกไม่รู้อะไรซะเลย "

ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง คุณเจ้าหน้าที่รัฐคิดว่าคนร้ายคงเป็นคนจากนอกประเทศ

จากปืนที่หาได้ยากภายในประเทศนี้ เธอวิ่งตามคนร้ายออกมากลางฝูงชนที่กำลังเดินอยู่ในเทศกาล

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " (วันนี้มีสินค้าลดราคางั้นเหรอ....................หายไปไหนแล้ว) "

วันนี้เป็นวันที่มีสินค้าลดราคาจำนวนมาก ทำให้มีร้านต่างๆ มาเป็นด้านนอกห้างและมีผู้คนจำนวนมากออกมาเดินเลือกสินค้า

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " สัมผัสไม่ได้เลย....................ไม่น่าจะวิ่งเร็วขนาดนั้น..........หรือว่า? "

คนร้ายถูกยิงก่อนหน้านี้และเสียเลือดไปมาก แถมยังถูกคุณเจ้าหน้าที่รัฐขับรถชนไปอย่างจัง

ไม่น่าจะเคลื่อนไหวได้เร็ว คุณเจ้าหน้าที่รัฐจึงคิดว่าคนร้ายคงไปได้ไม่ไกลและคงจะอยู่แถวนี้

แต่เธอเดินหารอบๆ ก็ไม่เจอคนน่าสงสัยแถมยังสัมผัสไม่ได้ด้วยว่ามีคนธรรมดาอยู่ใกล้ๆ

.

(ผู้ที่มีพลัง Fate อยู่กับตัว จะสามารถบอกได้ว่าใครเป็น ผู้ใช้พลัง Fate เหมือนตัวเองได้

เหมือนกับสัมผัสที่ 6 ที่เพิ่มมาหลังจากได้รับพลัง และสามารถใช้วิธีนี้หาคนธรรมดาได้ด้วย

เนื่องจากคนในประเทศนี้เป็นผู้ใช้พลังFateเกือบทุกคน ทำให้หาคนธรรมดาที่แฝงตัวอยู่ได้ไม่ใช่เรื่องยาก)

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " (คนในประเทศงั้นเหรอ แบบนี้นี่เอง ถึงไม่ใช้พลังเพราะจะถูกระบุตัวได้) "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐที่หาคนร้ายไม่เจอก็กลับมาขึ้นรถและขับไปหาโทรุตามเป้าหมายเดิม

.

โทรุ : " มาช้านะครับ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " มีเรื่องนิดหน่อยนะ ข้างนอกวุ่นวายไปหมด "

หน่วยแพทย์ : " ขอทางด้วย "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐมาพร้อมกับหน่วยแพทย์ เมื่อมาถึงหน่วยแพทย์ก็ยกเม็กขึ้นรถเข็นและลากออกไปทันที

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " เห็นหน้าคนยิงไหม "

นีโร่ : " เห็นไม่ชัดครับ ผมเผลอใช้พลังไปด้วย"

โทรุ : " ซวย กูลืมใช้พลังเรื่องนั้นไปเลย "

ทุกครั้งที่นีโร่ใช้พลังหยุดเวลา โทรุมักจะปฏิเสธการทำงานของเสาสัญญาณหลังจากนีโร่ใช้พลัง

แต่ครั้งนี้โทรุลืมเรื่องนั้น ทำให้เสาสัญญาณมันทำงานทั่วทั้งโลก

.

ตำรวจพิเศษ : " ทางนี้ครับ เจอตัวแล้ว "

อีลีท : " นายใช้พลังใช่ไหม มากับฉันนีโร่ เธอด้วยไมเด้น "

หลังจากหน่วยแพทย์พาเม็กออกไป ตำรวจพิเศษที่แต่งตัวเหมือนกับหน่วยรบพิเศษเต็มยศก็เข้ามาต่อ

ตามมาด้วยอีลีทที่เดินตามเข้ามาลากนีโร่และไมเด้นออกไป เพราะตำรวจจับสัญญาณได้ว่านีโร่และไมเด้นใช้พลัง

และนีโร่ก็เป็นบุคคลสำคัญที่มีพลังมหาศาล พวกตำรวจที่มาจับนีโร่จึงแต่งตัวพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์

.

โทรุ : " เดียวก่อนสิ! "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " อย่าขัดขวางการทำงานของตำรวจสิโทรุ ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรหรอก "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐได้ยินเรื่องที่นีโร่ใช้พลังเพื่อช่วยเม็ก เธอจึงรู้ว่านีโร่คงไม่โดนโทษอะไรมาก

เพราะใช้พลังของตัวเองเพื่อพยายามช่วยผู้อื่น นีโร่และไมเด้นโดนอีลีทลากออกไปด้านนอกก่อนที่เธอจะใช้พลังของเธอพาทั้งสองไป

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ฉันจะไปส่งทั้งสองคน ขึ้นรถซะ "

ตอนนี้เหลือ โทรุและลิน่า ซึ่งคุณเจ้าหน้าที่รัฐจะขับรถไปส่งทั้งสองคน

เพราะตอนนี้ตำรวจปิดการจราจรไปแล้วและสถานีรถไฟฟ้าของสนามแข่งก็โดนปิดไม่ให้ขึ้นหรือลงด้วย

.

อลิส : " ได้ข่าวเรื่องที่สนามแข่ง ปลอดภัยกันดีนะคะ "

ลิน่า : " เม็กโดนยิง พวกเราไม่เป็นอะไร "

ทั้งสองมาโผล่ที่บ้านของโทรุ เพราะคุณเจ้าหน้าที่รัฐต้องรีบไปทำงานต่อจึงไม่ได้ไปส่งลิน่าที่บ้าน

.

โทรุ : " ลิน่ากลับเลยไหม จะเดินไปส่ง "

ลิน่า : " ไม่ล่ะ อยู่กับนายที่นี่ดีกว่า "

โทรุจะเดินไปส่งลิน่าที่บ้านของเธอ แต่ลิน่าขออยู่ที่นี่ก่อน

เพราะที่นี่ก็มีข้าวของและเสื้อผ้าของไมเด้นอยู่คงไม่มีปัญหาที่ลิน่าจะอยู่ที่นี่

และเหตุผลสำคัญคือเธออยากอยู่กับโทรุ

.

ลิน่า : " เสื้อผ้าของไมเด้นอยู่ไหนเหรอ "

โทรุ : " ไม่รู้สิ น่าจะอยู่.............. ต้องถามอลิส "

ลิน่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงมาถามโทรุว่าไมเด้นเก็บเสื้อไว้ไหน

แต่โทรุก็ไม่รู้จึงให้ลิน่าไปถามกับอลิสที่น่าจะรู้แทน

.

ลิน่า : " ใส่ได้เกือบพอดี................ทำอะไรอยู่โทรุ "

โทรุ : " ข้าวเย็นนะสิ ทำไมถึงเกือบพอดี? "

ลิน่า : " หน้าอกฉันใหญ่กว่านิดหน่อยนะ "

โทรุกำลังทำอาหารเย็นอยู่ในห้วงครัว ลิน่าที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาหาโทรุ

เธอบ่นเรื่องเสื้อผ้าที่แน่นไปนิดหน่อย

.

โทรุ : " ข้าวเสร็จแล้วนะ!! " (ตะโกนเรียกอลิสที่อยู่บนห้อง)

ลิน่า : " นายก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ ทั้งในความความทรงจำของฉันและทั้งตอนนี้ "

โทรุ : " หมายความว่าไง "

ลิน่า : " ตอนที่นายเรียกอลิสเหมือนกับพ่อคนเลยนะ นายก็เรียกฉันแบบนี้เหมือนกัน "

.

.

ลิน่า : " มันเป็นเหตุผลที่ฉันชอบนายนะ "

อลิส : " มาแล้วค่ะ ไม่สบายเหรอคะหน้าแดงๆ หรือทั้งสอง.......... "

โทรุ : " ไม่มีอะไร กินข้าวเถอะ "

อลิสเดินลงมาเห็นโทรุหน้าแดงก็คิดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องครัวระหว่างสองคนนี้

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จโทรุก็ขึ้นห้องของตัวเอง ลิน่าก็ไปอยู่ห้องเดียวกับอลิส

.

โทรุ : " วิ่งเข้าไปบวกสิวะ ไอ้พวกเวร "

โทรุกำลังนั่งเล่นเกมออนไลน์กับกลุ่มเด็กเนิร์ดอยู่ในห้อง

มีเสียงเคาะประตูห้องของโทรุดังอยู่สักพัก แต่โทรุไม่ได้ยินเพราะใส่หูฟังอยู่

จนกระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ จนโทรุรู้สึกตัว

.

โทรุ : " ใคร? ไมเด้นมาหาลิน่าที่นี่เหรอ "

โทรุเดินไปเปิดประตูห้อง เพราะคิดว่าไมเด้นคงมาหาลิน่าที่ไม่ได้กลับบ้าน

แต่พอเดินประตูออกมาก็เจอกับลิน่าที่ยืนหน้าบึ้งอยู่

.

ลิน่า : " เปิดประตูช้าจังเลยนะ ยืนหนาวอยู่ตั้งนาน "

โทรุ : " มีอะไรเหรอ? "

ลิน่า : " มาหานายไง ..............จะไม่ให้เข้าไปเหรอ "

ลิน่าขอเข้าไปในห้องโทรุ ซึ่งโทรุก็ไม่กล้าจะปฏิเสธและยอมให้ลิน่าเข้ามาในห้อง

.

ลิน่า : " มีแต่หนังสือเหมือนเดิมเลยนะ "

ลิน่าเดินไปรอบห้องของโทรุ ไม่ว่าจะในความทรงจำของเธอหรือตอนนี้

ทุกอย่างที่เธอรู้เกี่ยวกับโทรุก็ยังเหมือนเดิม

.

โทรุ : " ถ้ามีเรื่องจะคุย ขอเวลาสัก 2 นาที ตีบอสให้จบก่อน "

โทรุกลับมานั่งเล่นเกมต่อให้จบ ซึ่งก็เหลืออีกนิดหน่อยก็จบแล้ว

.

ลิน่า : " ฉันมาแป๊บเดียว เล่นต่อไปก็ได้ "

ลิน่าเข้ามากอดโทรุจากด้านหลังขณะที่โทรุกำลังนั่งเล่นเกมอยู่

เธอดึงหูฟังของโทรุออกเพื่อให้โทรุได้ยินสิ่งที่เธอจะพูด

.

ลิน่า : " ฉันชอบนายนะ "

โทรุ : " (ปิดเสียงไมค์) .............ไงนะ "

เสียงจากหูฟัง : " เสียงผู้หญิง! ใครวะ!? "

ลิน่า : " ฉันชอบนายนะ โทรุ "

โทรุ : " .................................... "

ลิน่า : " ฉันรู้ว่านายคบกับไมเด้นอยู่ แต่ว่าสำหรับฉัน พวกเราก็เป็นแฟนกันนะ "

โทรุ : " (เอาไงดีล่ะที่นี่ จะตอบปฏิเสธไปงั้นเหรอ) "

โทรุนึกถึงเรื่องที่แม่ของเขาบอกว่าความทรงจำของลิน่าคือความทรงจำของจริงที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้น

จะตอบปฏิเสธก็จะทำร้ายจิตใจลิน่ามากไป จะตอบตกลงก็ทำร้ายจิตใจไมเด้นอีก

.

โทรุ : " ฉัน............... "

ลิน่า : " ไม่ต้องพูดหรอก ฉันรู้ว่านายไม่ตอบตกลงอยู่แล้ว ฉันเองก็เห็นด้วย

           ฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจไมเด้นโดยการแย่งนายมาหรอก "

โทรุกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลิน่าอานิ้วของเธอมาแตะที่ริมฝีปากของโทรุและบอกให้โทรุหยุด

เพราะเธอรู้คำตอบอยู่แล้วจากการรู้จักโทรุมานานและเธอก็ไม่อยากได้ยินคำพูดนั้น

.

ลิน่า : " แต่ฉันจะไม่ปล่อยนายไปหรอกนะ ฉันจะทำให้นายเป็นของฉัน "

ลิน่าหมุนเก้าอี้ที่โทรุนั่งอยู่ให้หันมาหาเธอ ก่อนจะจูบโทรุที่กำลังนั่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินอยู่

ตอนแรกที่เดินกลับบ้านด้วยกันสามคนและลิน่าพูดเรื่องนี้ โทรุคิดว่าลิน่าแค่ล้อเล่นและคงไม่ได้จริงจัง

เพราะลิน่าก็รู้อยู่แล้วว่าโทรุกำลังคบกับไมเด้นอยู่ แต่หลังจากที่ลิน่าพูดเมื่อสักครู่ทำเอาโทรุไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี

.

ลิน่า : " ฝันดีนะ อย่าเล่นเกมจนดึกล่ะ "

หลังจากจูบกับโทรุ ลิน่าก็เดินออกจากห้องเพื่อไปนอน

.

_____________________________________จบตอน_____________________________________________