Infinity Online

         ณ ห้องประชุมของโรงเรียน วันนี้มีนักเรียนคับคั่งแต่ละหอจัดแถวนั่งกันอย่างเป็นระเบียบ  การมอบรางวัลได้เริ่มขึ้นซึ่งหอที่ชนะก็คือหอน้ำ ซึ่งได้คะแต้มชนะไป 250 แต้มหอ แต้มความยากของสัตว์อสูร2,000 คะแนน (มังกรดำ 1000  ขาว1000)โดยหอน้ำได้คะแนนหอทั้งหมด 2250 แต้ม  ซึ่งการให้คะแนนครั้งนี้ได้มีนักเรียนหออื่นๆขึ้นมาโต้แย้งอย่างวุ่นวาย โดยแย้งว่า  มันยากตรงไหน แค่ตบทีเดียวก็หมอบเนี่ยนะ ลำเอียงบ้าง  ไม่เป็นธรรมบ้าง ผู้อำนวยการจึงออกมาให้เหตุผลพร้อมฉายภาพออกมาเป็นลูกบอลเวทย์มนต์ที่ฉายให้เห็นตอนมังกรคำรามแล้วท่านก็พูดว่า

           “แค่เสียงคำรามครั้งเดียวก็ทำให้นักเรียนปี 1 หอน้ำตายในทันทีแถมบาเรียที่แข็งแกร่งกลับเกิดรอยร้าวด้วยเสียงคำรามแค่ครั้งเดียวอีกบาเรียนั่นหากจะร้าวได้อย่างน้อยก็ต้องพลังระดับฉันเท่านั้นถึงจะทำให้ร้าวได้แถมยังต้องทุ่มพลังแบบหมดตัวอีก  นี่แหละคือเหตุผล”ผู้อำนวยการกล่าว

           แต่ก็ไม่วายยังมีคนเถียงไม่หยุด ผู้อำนวยการจึงใช้ไม้เด็ด

           “หากใครเถียงจะหักคะแนน 100 แต้ม ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู”นั่นแหละถึงเงียบกริบเลย

         ส่วนคะแนนบุคคลผมกับไอ้เรนได้ไปคนละ 1000 แต้มแล้วเราก็กลับไปหอพักทันที จากนั้นก็ออกไปต่อยกัน เอ้ย ประลองกันต่อจนกลับมาสภาพเหมือนเมื่อวาน ผมกลับมาผมก็มานั่งสมาธิจนถึงเช้าแล้วคิดหาวิธีกลับไปจักรวาลเดิม ผมลองไตร่ตรองดูโลกที่นี่แล้ว ซึ่งได้ความมาว่า อายุของมนุษย์ที่นี่เฉลี่ยทั้งหมดมีอายุ790 ปี ซึ่งถือว่ายาวนานพอสมควร อีกอย่างหนึ่งโลกใบนี้เป็นทวีปบริวาลของทวีปใหญ่อีกทีหนึ่ง  ส่วนเรื่องสัตว์อสูรนั้นก็คือสัตว์หลากหลายชนิดคล้ายๆกับที่โลกเรามีแหละครับ(คล้ายๆนะ)เพียงแต่ความเป็นอยู่อาจแตกต่างกันหน่อยเรื่องเวทย์มนต์อันนี้เกิดขึ้นจากละอองและความหนาแน่นของธาตุในโลกนี้มีเยอะจนสามารถสัมผัสโดยตรงได้จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะศึกษาเวทย์มนต์ แรกๆ จะต้องมารับ หรือมาให้เมืองหลวงสอดเวทย์มนต์เข้าในร่างกายก่อนจากนั้นร่างกายก็จะดึง และไหลเวียนเวทย์อัตโนมัติ บางคนก็ทำได้มาก่อนแล้วบางคนก็ทำได้ด้วยตัวเองบ้าง ผ่านทางการสอนบ้าง

           การใช้เวทย์มนต์ที่รุนแรง ส่วนใหญ่นั้นจะมีเจ้าของวิชามาคอยกำกับหรือบริวารของวิชาสายนั้นคอยควบคุมอีกทีหนึ่งเพราะมนุษย์บางคนไม่รู้วิธีใช้ที่ถูกต้อง ดังนั้นจึงต้องมีการร่ายเวทย์ก่อนเพื่อส่งสารให้ผู้ดูแลวิชาเวทย์แต่ละสายรับรู้ เขาก็จะเอาวิชามาสอดให้ ส่วนคนที่ทำเองได้ก็มี แต่ยากมาก ไม่สิหายากมากกว่าเพราะเขาต้องคำนวณหลายอย่างมากๆชึ่งอันนี้ผมก็อธิบายไม่ได้ หุหุ

           โลกนี้เป็นยุคไขขึ้น คือ อายุมนุษย์จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆความประณีตด้านต่างๆก็จะเพิ่มมากขึ้นด้วย  และพออายุไขเพิ่มไปจนถึงช่วงหนึ่งเวทมนต์ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

ณ สถานที่หนึ่ง

           “นี่พวกเจ้า หาลูกข้าเจอหรือยัง”บุรุษปริศนาคนหนึ่งกำลังวุ่นวายกับการตามหาบุคคลหนึ่ง

           “ยังหาไม่เจอเลยเจ้าค่ะนายเหนือ พวกดิฉันและเหล่าขุนนางอำมาตย์ได้ตามหาจนทั่วแล้ว ก็ไม่มีวี่แววขององค์ชายเลยเจ้าค่ะ”สาว เอ่อ รูปร่างน่าจะงดงามอ่ะนะ พนมมือตอบคำถามบุคคลปริศนานั้น

           “เจ้าหนีเที่ยวอีกแล้วเหรอเนี่ย  นี่ถ้าเป็นแต่ก่อนข้าคงไม่ได้ตามหาเจ้าแบบนี้หรอก   แต่ตอนนี้อย่าลืมสิไอ้ลูกบ้า!!เจ้าครองตำแหน่งและพลังของราชันย์มังกรอยู่นะเว้ย!!!”

         “ฮะ  ฮัดชิ้วววว”

           “หยี๋…..ไอ้เรน   ทุเรศว่ะ มาพ่นน้ำลายใส่ฉันหาพระแสงอะไรเนี่ยเว้ย”

           “ฟุดฟิด ฟุดฟิด   อ่ะๆโทษทีๆไม่รู้เป็นอะไรอยู่ๆก็จามเฉยเลย กินข้าวต่อเถอะ”เรนขยี้จมูกตนเองแล้วทานข้าวต่อ

           “ถ้าทานได้ก็ทานต่อแล้ว”ผมพูด

           “หืม  อิ่มแล้วเหรอ”

           “อิ่มบ้านแกสิ  กล่องข้าวตรูมีแต่น้ำลายเมิงทั้งนั้นเลยเนี่ย แกมันทุเรศเกินปรายสำหรับฉันเรยจริงจริง”ผมพูดด้วยเสียงร เรือรัวลิ้น แบบตลกๆ

           “เอาเข้าไป  ฉันกินคนเดียวก็ได้ ง่ำๆๆ แง่มๆ”เรนหันมาพูดแล้วหันไปกินต่อเอิ้ววว

           “เออๆๆ  ฉันไปนอนใต้ต้นไม้ก่อนละกัน ป่ะไอ้ขาว”ผมเดินไปแล้วชวนเจ้าขาวไปด้วยซึ่งมันก็กระพือปีกตามผมไปติดๆ

           หมู่เมฆสีดำกำลังปกคลุมทั่วเมืองหลังจากผมหลับไปหนึ่งชั่วโมงส่วนไอ้เรนนะเหรอ ทานข้าวเสร็จก็มานอนหลับใกล้ๆผม เหอๆ

           เงาดำปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองแล้วก็มารวมตัวตรงที่ผมกับไอ้เรนนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่อง  ก็แหงล่ะเล่นต่อยกันไม่พักมันจะไม่เหนื่อยไม่เพลียก็แปลกแล้วแล้วเงาดำก็ค่อยๆ หดเล็กลง เล็กลง เข้มข้นเรื่อยๆจนเป็นลูกวงกลมสีดำที่ขนาดเท่าลูกฟุตบอลอยู่ตรงหน้าไอ้เรน มันค่อยๆลอยเข้ามา ลอยเข้ามาเรื่อยๆ แสงสีดำค่อยๆเปล่งออกมาจากเงานั่น แล้วมันก็

           เพี๊ย!!  อิ๋ง

           “จะเล่นก็อย่าให้มันอลังการงานสร้างสิไอ้เกร็ดดำ ไปๆ ไปนอนได้แล้ว งืมๆ”

           มันคือมังกรเกร็ดดำของไอ้เรนนั่นเอง

......................................................