ตอน 28 สมรสจับแต่ง
"หากข้าไม่ใช่นางแล้วไซ้ท่านยังจะมีใจชมชอบข้าอยู่หรือไม่" ทั้งสองนอนพูดคุยกันบนเตียงใหญ่ทั้งที่ร่างเปลือย
ชิงเหนียนเห็นว่าโอกาสนี้น่าจะเหมาะแก่การพูดคุยมากที่สุดเพราะจ้านจวิ้นดูอารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"โอ้... เช่นนั้นยอดรักของข้าเป็ผู้ใดกันบอกตัวตนของเ้ามาสิ ไม่ว่าเ้าเป็ผู้ใด เ้าก็คือคนที่ข้ารักผู้เดียว"จ้านจวิ้นกลายเป็คนคลั่งรัก ขยับเข้ามาโอบกอดตัวชิงเหนียนไว้แน่นเขาไม่ได้ตื่นเต้นที่จะรู้จักตัวตนของนางเพราะเขาสืบรู้มาอยู่แล้วว่านางไม่ใช่บุตรสาวของโม่ตานเซี่ย
"ข้า... คือหรงชิงเหนียนที่มาจากโลกอีกใบโลกของข้าเจริญรุ่งเรืองกว่าที่นี่หมื่นเท่า ที่นั่นข้าเป็ดั่งดวงดาวส่องสว่างประกายแสงไม่ว่าใครก็ต้องเรียกข้าว่าซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของจีนหรือจะบอกว่าหรงชิงเหนียนคือเ้าแม่ผู้ทรงอิทธิพลก็ว่าได้ "
"โลกอีกใบงั้นเหรอ? มีเื่เช่นนี้ด้วยงั้นเหรอ?" จ้านจวิ้นคิดตามสิ่งที่นางพูดแล้วเกิดสงสัย
"ใช่ มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆข้าไม่ได้แต่งเื่นะ" ชิงเหนียนตาโตรีบพูดใหญ่เลยเพราะไม่อยากให้เขาคิดว่านางโกหกปั้นน้ำเป็ตัว
"แล้วเ้ามาที่โลกของข้าได้อย่างไร"จ้านจวิ้นเอ่ยถาม
"ข้าตายจากโลกนั้นเพราะเงินทองหล่นทับหลังจากนั้นข้าได้พูดคุยกับคนไร้ตัวตนผู้หนึ่ง เขาบอกว่าข้าตายก่อนเวลาอันควรมิหนำซ้ำยังเป็คนที่ถูกเลือก ข้าเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ"
"ข้ารู้แต่เพียงว่าข้าไม่ควรจะตายเร็วขนาดนี้ข้าจึงปรารถนาให้ไปเกิดใหม่ในทีที่ข้าอยากจะไปไหนเลยจะคิดว่าต้องมาเกิดใหม่ในร่างสตรีผู้นี้"ชิงเหนียนเล่าเป็จริงเป็จัง
"มิน่าล่ะ... เ้าถึงได้มีท่าทีแสนประหลาดคำพูดคำจาดูไม่เข้าพวก ข้าเองคิดน้อยเกินไป ตัดสินว่าเ้าคือสตรีบ้า"จ้านจวิ้นพึมพำออกมา
"แล้วท่าน... ยังจะรักข้าอยู่อีกหรือไม่"ชิงเหนียนทำเสียงออดอ้อน ใช้นิ้วชี้วาดเขี่ยเป็รูปหัวใจบนหน้าอกแน่นๆของจ้านจวิ้น
"แน่นอน ต่อให้เ้าเป็แค่สตรีใบ้ ข้าก็ยังจะรักเ้าเช่นเดิม"จ้านจวิ้นกอดนางซ้ำอีกครั้งเพื่อมอบความอบอุ่นและ้าทำให้นางมั่นใจว่าเขาจะดีต่อนางเสมอเพราะความเหนื่อยล้าพวกเข้าจึงหลับใหลไปพร้อมกัน
**********
3 วันต่อมา
"ชิงเหนียนยอดรักของข้า...เ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ" จ้านจวิ้นเดินสวมกอดนางจากด้านหลัง
"นายท่านเ้าขา... ทำอะไรของท่านข้าอายเจียเจียกับหูป๋อนะ"ชิงเหนียนที่กำลังถือกระบวยรดน้ำต้นไม้ใบหญ้าสะดุ้งโหยงด้วยความใ
"จะอับอายพวกเขาไปไยพวกเขาเองก็หน่อยหน้าเราซะที่ไหน เ้าคงยังไม่รู้สินะว่าสองคนนั้นกลายเป็คู่รักบ่าวสาวที่รักใคร่ปรองดองกันเสียยิ่งกว่าเราอีก "จ้านจวิ้นเอ่ยพูดความลับของพวกเขา
"เจียเจีย ตกลงมันยังไงกันแน่"ชิงเหนียนเบนสายตามองเจียเจีย ทำสีหน้าเอ็นดูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไถ่ถามนางด้วยความยินดี
"นายหญิงเ้าคะ เจียเจียไม่ได้มีใจปิดบังเพียงแต่ว่าเจียเจียยังไม่พร้อม" เจียเจียกลัวนายหญิงคนสนิทจะโกรธที่นางปิดบังจึงรีบกล่าวแก้ตัว
"เอาล่ะๆ ไม่ต้องคุกเข่าแล้วขาจะลงโทษเ้าด้วยการที่ให้เ้าช่วยข้าปลูกต้นไม้เสียใหม่ต้นไม้ที่ถูกคนของฮองเฮาทำลายขนไปทิ้ง ต่อไปนี้ตำหนักพู่หยวนจะเป็ตำหนักที่งดงามที่สุด "ชิงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง
"สนมคนดีของข้าช่างรู้ความจริงๆ นอกจากจะงดงามแล้วจิตใจยังเป็เลิศ คิดเผื่อข้าทุกประการ "จ้านจวิ้นเอ่ยยกยอชิงเหนียนจนหูป๋อต้องอิจฉา
"องค์ชายขอรับหากมากไปกว่านี้เกรงว่าคนรอบข้างจะอาเจียนเอาได้" หูป๋อกระซิบข้างหูจ้านจวิ้น
"นะนี่เ้า!! ยุ่งอะไรกับข้าด้วย ว่างนักก็ไปช่วยนางปลูกต้นไม้" จ้านจวิ้นคิ้วงอดุหูป๋อที่พูดจาไม่เข้าหู
ยอมรับเลยว่าั้แ่ชิงเหนียนเข้ามาตำหนักพู่หยวนสดใสขึ้นเยอะ มิหนำซ้ำยังอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะที่ยากจะหาได้เพราะในวังหลวงแห่งนี้กฎระเบียบเข้มงวด ยากยิ่งที่ผู้ใดจะสำราญใจ หากมิใช่ฝ่าาผู้อยู่เหนือหัว
เช้าตรู่ที่แสนสดใสแสงอาทิตย์จากขอบฟ้าส่องทอแสงอ่อนๆ ต้อนรับวันใหม่
จ้านจวิ้นนั่งมองสนมคู่ใจและบ่าวในเรือนช่วยกันปลูกต้นไม้ตกแต่งตำหนักอย่างสุขสม มันเป็ภาพความสุขที่ขาดหายไปจากใจเขาตั้งเนิ่นนานจ้านจวิ้นจิบชาร้อนมองดูจากเบิกบานใจ เขาเคลื่อนตัวมายังใต้เงาไม้เป่าขลุ่ยหยกที่อวิ๋นเต๋อเคยมอบให้ เป็บทเพลงเคล้าคลอไป
"องค์ชายขอรับ...ฝ่าาสั่งให้เข้าเฝ้าเป็การด่วน" ทว่าสุขสมภิรมย์ใจอยู่ได้ไม่นานนักทหารจากตำหนักใหญ่เข้ามายังเขตต้องห้าม คุกเข่าเปล่งเสียงจากหน้าตำหนัก
"มีเื่ใดสำคัญกว่าการสำราญใจของข้าช่างขัดจังหวะจริงๆ "จ้านจวิ้นหยุดบรรเลงเพลงขลุ่ย ยกผ้าขาวพอกปิดตาสั่งให้หูป๋อประคองไป แสร้งเป็ชายตาบอดอีกหน
**********
ณตำหนักใหญ่ของฝ่าา
"องค์ชายรองเสด็จ..."เสียงกงกงกล่าวรายงานต่อฝ่าา
"ให้เข้ามาได้" ฝ่าาพูดจาด้วยน้ำเสียงส่ายๆเพราะสุขภาพร่างกายทรุดโทรมหนัก จนแทบจะลาโลก
"มาแล้วเหรอจ้านจวิ้น ไม่ได้พบหน้าเ้านานนักสนมคนใหม่ของเ้าเป็อย่างไรบ้าง อย่าได้รังแกนางมากจนเกินไปล่ะ"ฝ่าากล่าวทักทายบุตรคนนี้อย่างแข็งกระด้าง
"หึ จะดีจะร้าย จะสุขจะทุกข์ท่านเคยสนใจบุตรอย่างข้าด้วยหรือ" จ้านจวิ้นพูดจาหมาไม่แดกกระแทกเสียงเสียดสีผู้เป็บิดา
"สนมของข้า...แน่นอนว่าดีกว่าสนมข้างกายของท่านเป็เท่าตัว หากข้าได้เป็ใหญ่แน่นอนว่าตำแหน่งฮองเฮาข้าจะมอบให้นาง"จ้านจวิ้นพูดเสียงแข็งเพื่อย่ำยีหัวใจบิดาให้เ็ปมากที่สุด
"จ้านจวิ้น เมื่อไหร่เ้าจะเลิกทำตัวเช่นนี้โอหังปากดี จองหองพองคน หากมีนายเหนือหัวเป็คนเช่นเ้าชาวประชาต้องทุกข์ร้อนแน่"บิดาผู้สูงส่งเอ่ยสั่งสอนบุตรชายที่ดื้อรั้นหัวแข็ง
"ว่ามาเถอะ อย่าได้พูดสาวให้ยาวยืดร้อยวันพันชาติท่านไม่เคยจะแยแสข้า "
"วันนี้ถึงขั้นให้พลทหารไปตามตัวข้าถึงหน้าตำหนักพู่หยวนมีเหตุอันใดด่วนหนักหนาที่ข้าต้องรู้หรือ"จ้านจวิ้นอยากรีบสะสางรีบเสร็จและรีบจากไป
"อืม... ก็ดีนี่ ถือว่าตรงไปตรงมาอย่างดี"ฝ่าาเคลื่อนตัวลงมาจากบัลลังก์
"ข้า้าแจ้งให้เ้ารู้ว่าเ้าต้องแต่งกับองค์หญิงรองแคว้นใต้แห่งเมืองชูจิง"
"ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด ข้าไม่แต่งกับผู้ใด"
"ชื่อเสียงของข้าแปดเปื้อนขนาดนั้นนางยังยินดีจะแต่งกับข้าหรือ" จ้านจวิ้นเอ่ยถาม
"หึ นางก็คงไม่ได้ปรารถนาจะแต่งกับเ้านักหรอกให้เดาแล้วนางเป็สตรีก็ยังเห็นบ้านเมืองเป็หลักมิได้มีใจคดเคี้ยวเอาแต่ใจตัวเองเช่นเ้า"
"ความจริงแล้ว ั้แ่ 5 ปีก่อนที่เ้าแพ้ศึกที่แนวรบฝ่ายใต้เพื่อไถ่ตัวเ้าข้าจำต้องเสียดินแดนส่วนนั้นไป "
"เ้าแห่งแคว้นใต้เมืองชูจิงรู้ดีว่าบ้านเมืองของเราถอยร่นไร้ผู้นำที่หนักแน่น อีกทั้งข้าเองร่างกายปวกเปียกแทบจะต่อสู้ไม่ไหวเ้าแห่งแคว้นใต้เมืองชูจิงยื่นข้อเสนอเพื่อไม่ให้เกิดศึก้าส่งบุตรสาวคนรองมาแต่งกับเ้าเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ในฐานะนะองค์ชายรองเ้าไม่มีสิทธิปฏิเสธนาง"ฝ่าาบอกเื่ราวทั้งหมดนี้แก่จ้านจวิ้นโดยไม่ไถ่ถามความสมัครใจ
"เสด็จพ่อทำเช่นนี้ได้อย่างไร!"
"หึ เอาเถอะยังไงซะข้าก็เป็เพียงหมากเบี้ยตัวหนึ่งที่ถึงคราวที่ท่านต้องเรียกใช้งาน"จ้านจวิ้นไม่พอใจและไม่อยากต่อปากต่อคำกับบิดาเพราะเขารู้ดีว่ายังไงซะเื่นี้ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
"เถียจ้านจวิ้น!! ยังไงซะเ้าก็ต้องกับนางข้าจะป่าวประกาศให้เ้าอภิเษกในอีกสองวัน"ฝ่าาะโเรียกย้ำให้จ้านจวิ้นจดจำ ในขณะที่เขาเดินหันหลังจากไปโดยไม่สนบิดาผู้ที่กำลังป่วยหนัก
"ไม่ได้การ... นี่ข้าไม่ได้พบเสด็จพ่อก็นานแล้วไม่คิดว่าสุขภาพของเขาจะย่ำแย่ขนาดนี้ หากข้าขืนยังใจเย็นปล่อยไว้ฮองเฮาคงได้วางยาเสด็จพ่อจนตาย ขึ้นครองบัลลังก์แทนแน่"จ้านจวิ้นเริ่มคิดหนัก ไม่้าที่จะนิ่งนอนใจอีกต่อไปถึงเวลาที่เขาต้องงัดไม้ตายออกมา แม้้จ้านจวิ้นจะดูหัวรั้นแข็งข้อกับฝ่าาแต่ถึงยังไงสายเืก็ตัดกันไม่ขาด เขายังคงมีใจคำนึกรู้จักชั่วดี
"แต่งกับองค์หญิงรองแคว้นใต้แห่งชูจิงคราวนี้อาจจะต้องเกิดขึ้น...ลำพังอาศัยกำลังพลที่ข้าซุกซ่อนไว้คงไม่พอแน่...ครานี้ข้าหนีไม่พ้นที่จะแสร้งเป็คนดีรักใคร่สตรีนางอื่นอย่างเต็มใจเพื่อผลประโยชน์ที่ข้าสมควรจะได้รับ"จ้านจวิ้นคิดหนักเพราะในใจไม่อยากผิดต่อชิงเหนียนแม้แต่นิดเดียว แต่ด้วยสถานการณ์บีบบังคับให้เขาต้องกลับไปเป็ชายโฉดอีกครั้ง
2K
