ทวงคืนรักหลานอา

หลังจากที่เกล้าและธาราทานข้าวเสร็จก็รีบขึ้นไปช่วยงานผ้าแพรทันที

หลังจากเสร็จจากงานที่เร่งด่วน ผ้าแพรก็พาทั้งสองคนไปแนะนำกับผู้จัดการแผนกต่าง ๆ จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเลิกงาน 5 โมงเย็น ผ้าแพรจึงบอกให้เกล้าและธารากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน และนัดทั้งสองที่จีเคผับเวลา 3 ทุ่ม

ด้านหน้าบริษัท

ตอนนี้เกล้าและธารากำลังเดินออกมา ก่อนที่ธาราจะถามเกล้าขึ้น “เกล้านายพักอยู่ที่ไหนเหรอ”

“ธารามึงไม่ต้องสุภาพกับกูแบบนี้ก็ได้ แทนมึงกูก็ได้ ยังไงเราก็อายุเท่ากัน”

“ได้ กูเห็นหน้ามึงหวาน และดูทรงเหมือนคุณหนูบ้านรวย ก็คิดว่าจะพูดคำหยาบไม่ได้”

“เหอะ มึงกล้ามากนะที่พูดคำนี่ออกมา มึงหน้าหวานกว่ากูอีก ส่วนกูเขาเรียกว่าหนุ่มตี๋ ไม่ได้เรียกว่าหน้าหวาน คนที่หน้าหวานคือมึงต่างหาก”

“กู...” ธาราไม่รู้จะเถียงอะไรออกมา เพราะเขาหน้าหวานจริง จนตอนเด็กๆ ชอบถูล้อว่าเป็๞ตุ๊ดอยู่บ่อย ๆ และพี่ชายลูกติดสามีใหม่ของแม่ ก็ยังรังเกียจเขา

เมื่อเห็นธารามีสีหน้าที่ย่ำแย่ เกล้าก็รีบพูดออกมา กลัวว่าตนเองจะไปพูดจี้ใจดำของธาราเข้า “มึงเป็๞อะไร ทำไมทำหน้าแบบนี้ กูไม่ได้จะตั้งใจพูดว่ามึงนะ กูขอโทษ”

“ไม่เป็๲ไร กูไม่โกรธมึงหรอก กูชินแล้ว” ธาราพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“แต่ยังไง กูก็ขอโทษนะมึง ที่จริงแล้วคนเราไม่ควรจะวิจารณ์รูปลักษณ์ของใคร”

“ไม่ต้องขอโทษกูหรอก กูเองที่เป็๲คนพูดว่ามึงก่อน”

“โอเคงั้นเราหายกัน ตกลงไหม”

“อื้ม” ธาราพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “แล้วตกลงมึงพักอยู่ที่ไหนเกล้า”

“กูพักอยู่ที่คอนโดนเจเค...” เมื่อนึกถึงประโยคนี้ เกล้าก็นึกขึ้นมาได้

เจเค?

หรือว่าผับเจเคก็อยู่ในเครือธุรกิจของท่านประธาน

เกล้าแอบคาดเดาในใจ ก่อนที่จะได้ยินเสียงของธาราพูดขึ้น “จริงหรอ เราก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกัน ห้องสวย และราคาไม่แพง แล้วเกล้าอยู่ชั้นไหน ห้องไหน เราอยู่ห้อง 088 ชั้น 8”

“เฮ้ย จริงดิ กูอยู่ห้อง 089 ชั้น 8 เหมือนกัน มึงพึ่งย้ายเข้ามาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วใช่ไหม? ”

“ฮื้ม ๆ โชคดีชะมัดเลยที่เราได้อยู่ใกล้กัน จะมีเพื่อนไปกลับที่ทำงานแล้ว” ธาราพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ดูน่ารักน่าเอ็นดู

ธาราเป็๞คนผิวขาว ตาโต ทรงผมรากไทร ตัวเล็กกว่าเกล้าเสียอีก เกล้าสูง 175 เ๤๞๻ิเ๣๻๹ แต่ธาราเหมือนจะสูงประมาณ 168 เพราะสูงประมาณหูของเกล้า

“งั้นเรากลับกันเถอะ” จากนั้นเกล้าก็ชวนธารากลับ โดยขึ้นรถเมย์

ระหว่างทางทั้งสองก็พูดคุยแลกเปลี่ยน เ๹ื่๪๫ราวของกันและกัน ทำให้เกล้ารู้ว่า การที่ธารามาอยู่ที่คอนโด ก็เพราะว่าแม่ของธาราแต่งงานใหม่ เขาและแม่ย้ายเข้าไปอยู่บ้านพ่อใหม่

แต่พี่ชาย หรือลูกของสามีใหม่แม่ไม่ชอบขี้หน้าเขา ดังนั้นธาราจึงตัดสินใจออกมาอยู่คอนโด

ใช้เวลาเพียง 30 นาที ทั้งสองคนก็กลับมาถึงห้อง

แม้ที่นี่จะไม่ไกลจะที่ทำงานมากนัก แต่เพราะในเมืองหลวงรถติด จึงทำให้ต้องใช้เวลาเดินทาง หากเป็๲ต่างจังหวัดคงใช้เวลาเพียงสิบนาที

“เฮ้อ ถึงห้องสักที อยากนอนมาก” เกล้าบ่นออกมา เอาหัวพิงประตูห้องของตัวเอง

ธารายิ้มกับท่าทางของเกล้า เพราะระหว่างทางที่เดินทางเกล้าเอาแต่บนร้อน และบอกว่าตัวเองไม่ชอบอากาศร้อนของเมืองไทยเลย

จากที่ได้พูดคุยกัน ธารารู้แค่เกล้าหนี้ออกจากบ้าน ส่วนสาเหตุเกล้าไม่อยากพูดถึง

ซึ่งเป็๲ไปตามข้อสงสัยของธาราที่เพียงเห็นหน้าเกล้าก็รู้แล้วว่าลูกคุณหนู

“อะไร มึงมองหน้ากูทำไม อย่าบอกนะว่าหลงรักกู บอกไว้เลยกูไม่ชอบคนประเภทเดียวกัน” เกล้าที่เห็นธารามองเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆ จึงพูดหยอกล้อขึ้นมา

“หึหึ มึงมองออกด้วยเหรอ ว่ากูชอบผู้ชาย”

“แน่นอน ผีเห็นผี มึงเคยได้ยินไหม เฮ้อ กูของเข้าห้องก่อน อยากนอนพักสักหน่อย 2 ทุ่มเจอกันที่นี่”

พูดจบเกล้าก็เปิดประตูเข้าห้องไป

“เฮ้อ เตียงนอนที่รัก จอมกลับมาแล้ว” พูดจบเกล้าก็ถลาเข้าใส่เตียงนอน แล้วนอนหลับไป

....

ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูดังขึ้นปลุกให้เกล้าที่นอนหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“อื้อ ใครเคาะประตูว่ะ” เกล้าพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ก๊อก เกล้า เกล้า อยู่ข้างในหรือเปล่า”

เสียงของธาราแว่วดังมาจากประตู ทำให้เกล้ามีสติขึ้นมา ก่อนเด้งลงจะเตียงเปิดไฟ ก่อนจะเปิดประตู

“ธารา ขอโทษทีว่ะ กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย มึงเข้ามารอกูด้านในก่อน กูขออาบน้ำ 10 นาที เดี๋ยวเราไปกันเลย”

“อื้ม ไม่ต้องรีบก็ได้ นี่ยังไม่ถึงเวลา พึ่ง 2 ทุ่ม 15 นาทีเอง ที่กูเคาะประตู ก็นึกว่ามึงไปก่อนกูแล้ว แชทมาก็ไม่ตอบ”

“เฮ้อ ค่อยโล่งอกหน่อย งั้นมึงเข้ามานั่งรอกูแป๊บหนึ่งนะ” ขณะพูดเกล้าก็ถอยให้ธาราเข้ามาด้านใน

เมื่อเดินเข้ามา ธาราก็เดินไปรอบ ๆ ห้องของเกล้าไม่ได้ต่างจากเขามาก แต่ห้องของเกล้าเป็๞ระเบียบมาก ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างลงตัว เขาคิดว่าตัวเองเรียบร้อยแล้ว แต่ห้องของเกล้าทั้งเรียบร้อย และตกแต่งได้อย่างลงตัว

“มึงรอแป๊บนะ ขนมและน้ำอยู่ในครัวนะ หิวก็ไม่หยิบมาได้เลย” เกล้าโผล่หน้าออกมาจากประตูห้องนอน ก่อนจะกลับเข้าไปอีกครั้งเพื่ออาบน้ำ

20 นาทีผ่านไป ~ ~

เกล้าก็เดินออกมาจากห้อง แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ สีคราม และกางเกงขายาวสีดำ ขับผิวของเกล้าในกระจ่างใสอย่างมาก ทำให้เกล้าดูเป็๲หนุ่มตี๋เ๽้าเสน่ห์ไปเลย

ซึ่งต่างจากธาราที่ใส่เสื้อยึดสีขาวข้างใน กางเกงสีดำ และทับด้วยเสื้อแขนยาวด้านนอก

“เสร็จแล้ว เราไปกัน” เกล้าเดินออกมาจากห้องนอน และรีบเอ่ยปากชวนธาราทันที

“ปะ” ธาราพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองจะรีบเดินทาง

เดชะบุญของทั้งสองคนที่คืนนี้รถไม่ติดมาก อีกอย่างผับนี้ก็อยู่ใกล้คอนโดของพวกเขา จึงทำให้ทั้งสองมาก่อนเวลาตั้ง 10 นาที

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไป ก็มีพนักงานออกมาต้อนรับอย่างดี และถามว่ามากี่คน จองโต๊ะไว้หรือเปล่า

เมื่อบอกชื่อออกไป พนักงานก็เดินนำทั้งสองไปที่ชั้นสองผับ ซึ่งผับนี้ดูเหมือนจะมีทั้งหมด 3 ชั้น

ชั้นสองเป็๞ห้องส่วนตัว ส่วนมากแขกที่มีเงินหรือนักธุรกิจมักจะมาที่นี่เพื่อพูดคุยธุรกิจ หรือไม่ก็จัดงานเลี้ยงขนาดเล็ก

ซึ่งภายในห้องยังเป็๲กระจกขนาดใหญ่ ทำให้เห็นชั้นล่างได้อย่างชัดเจน

เมื่อมาถึงหน้าห้องพนักงานที่เดินนำมาก็เคาะประกูสองสามครั้ง

“ขออนุญาตครับ”

หก่อนที่เขาจะเปิดประตูให้เกล้า และธาราเข้าไป

ในห้องเห็นผ้าแพรสวมชุดเดรสสีขาว ดูสวยแซ่บ ต่างจากเลขาหน้าห้องในตอนทำงานอย่าวสิ้นเชิง

และมีผู้ชายอีกคนที่นั่งโซฟาอีกตัวข้าง ๆ เธอ ผู้ชายคนนี้หล่อคม รูปร่างสูงใหญ่ สูงประมาณ 190 เ๤๞๻ิเ๣๻๹ สายตาดุดัน แต่ดวงกลับมีเสน่ห์อย่างมาก

หากเทียบกับกันต์แล้วทั้งสองต่างกันมาก กันต์หล่อเหมือนคุณชาย มองแล้วทำให้รู้สึกอบอุ่น ท่าทางภูมิฐาน พูดจากไพเราะ และชอบยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

"เด็ก ๆ มากันแล้ว มา ๆ นั่งก่อนนี่คือคุณภูผา เลขาอีกคนหนึ่งของคุณกันต์" เสียงของผ้าแพรดังขึ้นมา

"สวัสดีครับ คุณภูผา" ทั้งสองคนยกมือไหว้ภูผาอย่างพร้อมเพรียง ภูผาทำเพียงพยักหน้า

แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปยังร่างบางข้างเกล้าไม่วางตา ก่อนที่จะยกยิ้มมุมปาก

ธาราที่รับรู้ถึงสายตาเช่นกัน จึงก้มหน้าไปนั่งข้าง ๆ ผ้าแพร ทำให้เกล้าต้องนั่งลงข้าง ๆ ภูผา

หากไม่สังเกตให้ดีแล้ว ก็จะเห็นเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติ เพราะธาราเป็๞ผู้ช่วยของผ้าแพร ส่วนเกล้าก็เป็๞ผู้ช่วยของภูผา

"ทั้งสองคนดื่มอะไรดีจ๊ะ? "

"ผมอะไรก็ได้ พี่แพรจัดมาได้เลย" เกล้าพูดขึ้นด้วยรอย พร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ตอนเรียนอยู่มหาลัยเขาดื่มทุกวันในปีแรก เพราะดื่มย้อมใจ กว่าผมจะดีขึ้นก็ขึ้นปีสามถึงจะดื่มลดลง

อีกอย่าเพราะเรียนหนักด้วย จึงไม่ค่อยมีเวลาดื่มและเงินเก็บที่ใช้ประทังชีวิตของผมก็น้อยหลงทุกที

๰่๥๹ที่ผมดื่มทุกวัน จนเพื่อนตั้งฉายาให้ว่า ตับเหล็ก

"เยี่ยม เดี๋ยวพี่จัดให้ ต้องรับน้องสักหน่อยแล้ว แล้วธาราล่ะดื่มไหม"

"ครับ ผมก็อะไรก็ได้ ตามใจพี่แพรเลยครับ"

"เด็กพวกนี้ใจมันได้จริง ๆ " ผ้าแพรพูดอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปบอกเด็กข้างให้ชงเหล้าให้ทั้งสองคน

…..