“เฮอะ ข้าวต้ม[1] อะไรราคาตั้งหกพันวอน”
อูจินบ่นพลางซดนํ้าซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพราะเงินขาดไปสองร้อยวอนเขาจึงถูกปฏิบัติเหมือนเป็ขอทานและโดนไล่ตะเพิดออกมาจากร้านข้าวต้ม
แต่เหนือกว่าเงินสองร้อยวอนที่ขาดไปนั้นก็คงเป็เพราะเครื่องแต่งกายซอมซ่อราวกับขอทานของเขานั่นแหละที่มีส่วนทำให้เขาถูกตัดสินอย่างนั้น
“หน็อยข้าวต้มคุณยายสูตรดั้งเดิมอะไรกัน ขี้โม้ชะมัด ไม่มีคุณยายสักคนด้วยซํ้า”
อูจินนึกถึงยายป้าร้านข้าวต้มแล้งนํ้าใจพลางแกะห่อข้าวปั้นสามเหลี่ยมถึงจะรู้สึกรันทดเพราะไม่มีเงินก็เถอะแต่ทั้งบะหมี่ถ้วยและข้าวปั้นสามเหลี่ยมที่ไม่ได้กินมานานก็อร่อยสุด ๆไปเลยเหมือนกัน
“อาแล้วคืนนี้จะค้างที่ไหนดีล่ะเนี่ย หรือต้องไปสถานีตำรวจจริง ๆซะแล้ว”
ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิดแต่ทำไมถึงรู้สึกไม่อยากไปสถานีตำรวจขนาดนี้นะ
แม้ว่าเขาจะเคยทำเื่ชั่วๆ แค่...หลายสิบอย่าง แล้วก็เคยฆ่าคนมาบ้าง...จนนับไม่ถ้วนก็เถอะแต่นั่นก็เป็เื่ที่เกิดขึ้นบนดาวอาร์เฟนนี่นา
คังอูจินในโลกนี้เป็เพียงคนธรรมดา...ซะที่ไหนแต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็แค่เด็กคนหนึ่งที่เพิ่งกลับมาในรอบห้าปีหลังจากหายตัวไปตอนอยู่ชั้น ม.ปลายปีสามเพียงเท่านั้น
“เอ๊ะจะว่าไปแล้ว ถ้าไปสถานีตำรวจก็น่าจะต้องโดนถามเื่นั้นเื่นี้เยอะแยะเลยสินะ”
คำถามจำพวกไปอยู่ที่ไหนมา ไปทำอะไรมา ที่ผ่านมาทำไมไม่ติดต่อมาเลย เฮ้อแค่คิดว่าจะต้องถูกสอบสวนก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว
ถ้าอย่างนั้นให้การไปสถานีตำรวจเป็ทางเลือกสุดท้ายก็แล้วกันใช่ว่าจะไม่มีหนทางอื่นเลยนี่นา
“เฮ้อ”
ทั้งที่ราคาที่ดินและจำนวนประชากรในกรุงโซลลดลงฮวบฮาบจนอาจเรียกได้ว่าเจ๊งเละเทะกันหมดแต่อูจินกลับไม่มีบ้านให้ซุกหัวนอนเสียอย่างนั้น
พอได้มาเยือนร้านสะดวกซื้อครั้งแรกในรอบยี่สิบปีเขาก็เผลอตื่นเต้นไปหน่อยจนซื้อทั้งลูกชิ้นปลาแท่งทั้งเครื่องดื่มจนตอนนี้เหลือเงินในมือแค่สามร้อยวอน เงินแค่นี้อย่าว่าแต่ร้านซาวน่าเลยร้านอินเทอร์เน็ตก็ไม่น่ารอด
เอาเถอะตอนนี้เป็ไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะไปนอนตามสถานีรถไฟใต้ดินอย่างที่พวกคนไร้บ้านมักไปกันคงได้แต่ต้องเดินเตร่ไปตามถนนจนถึงเช้าอย่างช่วยไม่ได้และในตอนนั้นเองอูจินก็ได้ยินเสียงเปิดประตูร้านสะดวกซื้อจึงหันไปมองโดยอัตโนมัติ
พอเห็นใบหน้าคุ้นตาของคนที่เข้ามาในร้านสะดวกซื้อดวงตาของอูจินก็เป็ประกาย
พรหมลิขิตชัด ๆนี่มันเป็พรหมลิขิตไม่ผิดแน่
โดแจมินรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกันที่เขาช่วยเอาไว้เมื่อตอนบ่ายกำลังเลือกข้าวปั้นสามเหลี่ยมอยู่
อูจินซดนํ้าซุปบะหมี่ถ้วยที่เหลืออยู่จนหมดเกลี้ยงแล้วลุกขึ้นเขารีบตามอีกฝ่ายที่เดินออกจากร้านหลังจ่ายเงินเสร็จไปทันที
“เฮ้นักเรียน”
“ครับ?”
แจมินที่หันกลับไปมองตามเสียงเรียกพลันหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีผิดกับอูจินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ฮ่า ๆว่าจะโทร.หาอยู่เลย เจอกันพอดีเลยนะ”
“ทะ...ทำไมครับทำไมถึง...”
แจมินก้าวถอยหลังด้วยท่าทีลังเล
“พ่อแม่นายอยู่บ้านไหม”
“ทำไมเหรอครับ”
แจมินมีปฏิกิริยากับคำถามนั้นทันทีแต่อูจินกลับเผยรอยยิ้มที่ดูน่าไว้วางใจที่สุดเท่าที่ตัวเขาสามารถทำได้ราวกับไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร
“ฉันมีเื่สำคัญจะบอกพวกท่านน่ะสิรวมถึงเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วย”
“พ่อแม่ผมเสียไปแล้วครับ”
“หือ?งั้นก็ดี...ไม่ใช่สิ เสียใจด้วยนะ แล้วนี่อยู่คนเดียวเหรอ”
แจมินพยักหน้าสีหน้าดูระแวดระวังอย่างเต็มที่
“นำทางไปหน่อย”
“ทำไมครับ”
“ขอฉันรบกวนสักคืนเถอะน่า”
แจมินมีสีหน้าเหลือเชื่อลุงประหลาดที่แต่งตัวซอมซ่อแต่กลับต่อสู้เก่งสุด ๆ กำลังจะบุกรุกบ้านของเขา
“อ้อไม่ได้จะขอฟรี ๆ หรอกนะ”
คนตรงหน้าบังคับให้เขาแบมือออกก่อนจะยัดบางอย่างมาให้
สามร้อยวอน
นั่นมันเงินที่ไถเขาไปเมื่อก่อนหน้าไม่ใช่หรือไงแจมินจ้องมองอย่างไม่ไว้ใจ พออูจินเห็นท่าทางนั้นจึงหัวเราะออกมาเพราะคิดว่าถ้าเป็ตัวเองก็คงจะนึกเศร้าใจไม่น้อยเหมือนกัน
“ฮ่า ๆส่วนที่ขาดไปเดี๋ยวฉันใช้คืนให้แน่นอนน่า ฮ่า ๆ ไหงตรงนี้มีแมลงวันได้เนี่ย”
ฟุ่บ!
หมัดของอูจินพุ่งออกไปจนเกิดเสียงแหวกอากาศดูคล้ายท่าอะไรสักอย่างของนักมวย ไม่สิ ของผู้ปลุกพลังต่างหาก
แจมินจึงมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ยิ่งใกล้ถึงบ้านเท่าไร ความรู้สึกเสียใจภายหลังก็ยิ่งถาโถมกระทั่งขณะกดรหัสผ่านหน้าประตูบ้าน แจมินก็ยังรู้สึกอย่างนั้นอยู่ดี
เขาคงไม่ใช่คนประหลาดจริง ๆ หรอกนะ เขาแค่เข้าเมืองมาวันนี้แล้วไม่มีที่จะพักจริง ๆ ใช่ไหม
อูจินบอกข้ออ้างที่พอฟังขึ้นกับแจมินไปแบบนั้น
เ้าตัวบอกว่าเสียความทรงจำไปตอนเกิดเหตุดันเจี้ยนอุบัติเมื่อห้าปีก่อนเวลาผ่านไปก็เลยเข้าไปในูเาจีรี[2] และยังบอกว่าไปอยู่กับนักบวชลัทธิเต๋าแปลก ๆคนหนึ่งที่นับถือเป็อาจารย์ที่นั่น
หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับนักบวชลัทธิเต๋าที่มีนิสัยประหลาดจู่ ๆ วันหนึ่งความทรงจำก็กลับคืนมาเขาจึงเข้ามากรุงโซลและกลับไปที่โรงเรียนมัธยมปลายซึ่งเป็สถานที่ที่เขาสูญเสียความทรงจำ
แจมินมองอูจินที่มีความเป็มาประหนึ่งพล็อตที่แม้แต่ละครห่วยๆเดี๋ยวนี้ก็ไม่เขียนกันแล้ว พลันเกิดความสงสัยขึ้นมา
ถ้าเป็แบบนั้นก็ควรต้องไปสถานีตำรวจสิ
แต่แจมินก็ไม่กล้าพูดออกไปเพราะแค่ได้ยินอะไรตำรวจ ๆ อีกฝ่ายก็ตั้งท่าแย็บอากาศจับแมลงวันโชว์เขาแล้ว
เขาคิดว่าแค่โดนเข้าไปดอกเดียวก็น่าจะสลบเหมือดได้ทันทีไม่สิ อาจถึงตายได้เลยมั้งนั่น...
เฮ้อ ไม่รู้แล้ว ถ้าเขาคิดจะทำอะไรไม่ดี ก็คงทำไปนานแล้วละ
เมื่อประตูเปิดออกอูจินที่เดินตามแจมินเข้ามาก็ถึงกับยิ้มร่า
“โอ้บ้านสวยนี่”
บ้านที่ว่านั้นเป็วันรูม[3] ในวิลล่า[4] ธรรมดา ๆ เท่านั้น ถึงแม้ราคาที่ดินในกรุงโซลจะถูกลงและการที่มีบ้านว่างไร้คนอยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้นจะทำให้ค่าเช่าถูกลงด้วยก็จริงแต่ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ เช่น ค่าไฟ ค่าแก๊สกลับเพิ่มสูงขึ้นสำหรับสามัญชนคนทั่วไปก็ยังถือว่าใช้ชีวิตลำบากอยู่ดี
พวกมอนสเตอร์ทำลายสิ่งอำนวยความสะดวกรอบด้านไม่แปลกที่ราคาของสิ่งเหล่านี้จะสูงขึ้น
ในห้องวันรูมนี้แม้จะมีทั้งเตียงขนาดใหญ่และโต๊ะเขียนหนังสือแต่ก็ยังเหลือพื้นที่อีกมากโข
“ฮ่า ๆขอรบกวนสักวันนะ ฉันขอเข้าไปอาบนํ้าก่อนได้ไหม”
อูจินเอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนํ้าจัดแจงถอดเครื่องแต่งกายซอมซ่อออกแล้วเปิดฝักบัวอาบนํ้า แจมินฟังเสียงอุทานประหลาดๆ อย่าง ‘อะแฮ่ม’ ‘โห’ ‘สุดยอด’ ที่ดังออกมาแล้วถอนหายใจ
“เฮ้อ...แบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย”
ดูจากระหว่างทางที่อีกฝ่ายเอาแต่พูดเื่นั้นเื่นี้ไปเรื่อยก็เหมือนจะไม่ใช่คนไม่ดีอะไร แต่นั่นก็เป็เพียงความรู้สึกของเขาเท่านั้น
แม้อูจินจะดูไม่ใช่คนเลวร้ายแต่ก็ยังเป็คนประหลาดอยู่ดี ทั้ง ๆ ที่เขาพยายามจะตามความคิดอูจินให้ทันแต่ไหงพอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่บ้านด้วยกันแบบนี้เสียแล้ว
แจมินหยิบข้าวปั้นสามเหลี่ยมที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อมาแกะกินนี่คือมื้อเย็นวันนี้ของเขา เนื่องจากเงินที่จะซื้อข้าวเย็นถูกอูจินไถไปแล้วเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น
“เฮ้อสดชื่นสุด ๆ เอ้อ มีเสื้อผ้าที่จะทิ้งบ้างไหม”
“...รอเดี๋ยวนะครับ”
อูจินทำตัวเป็กันเองเหมือนมาค้างบ้านลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมากอย่างไรอย่างนั้นถึงแจมินจะรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่สายนํ้าก็ไม่ไหลย้อน[5]กลับเขาจึงยอมสละเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้นสีดำที่ใส่เป็ประจำให้อีกฝ่ายไป
“แล้วมีกางเกงในเหรอครับ”
“ฉันมารบกวนก็จริงแต่จะกวนถึงขั้นยืมกางเกงในมาใส่ก็เกินไปหน่อยมั้ง”
อูจินหัวเราะออกมาอย่างไม่กระดากอายและเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบนํ้าแร่ออกมาดื่มเอื๊อก ๆทั้งที่สวมเสื้อผ้าโดยปราศจากกางเกงในแบบนั้นตอนนี้แจมินที่มองดูการกระทำอันไหลลื่นเป็ธรรมชาติของอีกฝ่ายอยู่ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะใแล้ว
“เฮ้อตอนนี้ผมต้องอ่านหนังสือแล้วนะครับ”
“โอเค ๆฉันจะไม่กวนก็แล้วกัน รีบไปอ่านหนังสือเถอะ ว่าแต่ฉันขอใช้คอมพิวเตอร์หน่อยได้ไหม”
เื่เยอะชะมัดเลยแฮะ
“...เชิญครับ”
แจมินยอมให้อีกฝ่ายใช้คอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก่อนหยิบโต๊ะสำหรับกินข้าวมากางแล้วเปิดหนังสือจากนั้นก็ตั้งสมาธิจดจ่อกับการทบทวนบทเรียนอย่างจริงจังจนน่ากลัว
สำหรับเขาที่พ่อแม่เสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่คือพี่สาวเท่านั้น ทั้งวันรูมห้องนี้ทั้งการที่เขาได้เข้าเรียนชั้น ม.ปลายทั้งหมดเกิดขึ้นได้เพราะความเสียสละของพี่สาว
หากจะตอบแทนพี่สาวที่ตอนนี้คงกำลังทำงานหนักอยู่ในโรงงานก็มีแต่ต้องตั้งใจเรียนเท่านั้น
แจมินง่วนอยู่กับการอ่านหนังสืออย่างเอาจริงเอาจังทำเอาอูจินไม่กล้าเปิดปากชวนอีกฝ่ายคุย
โห ไอ้หน้าหล่อนี่ก็ตั้งใจเรียนเอาเื่เหมือนกันนะเนี่ย
อูจินหันไปเปิดคอมพิวเตอร์เขาเข้าไปยังเว็บพอร์ทัล[6] ที่คุ้นเคยแล้วค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยนการทำความเข้าใจการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนโลกใน่ห้าปีที่ผ่านมานี้ไม่มีวิธีไหนดีไปกว่าการสืบค้นข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตอีกแล้ว
ไหนดูซิ ดันเจี้ยนอุบัติ วันที่ห้าสิงหาคม เอ๋? ตอนที่ฉันถูกอัญเชิญไปเหมือนจะประมาณ่นั้นเลยนะ
ดูจาก่เวลาแล้วช่างบังเอิญเหลือเกินตอนที่เขาถูกอัญเชิญไปยังดาวอาร์เฟนกับตอนที่เกิดเหตุดันเจี้ยนอุบัตินั้นใกล้เคียงกันเขาจำได้ไม่แม่นยำนัก แต่ความรู้สึกของเขากำลังร้องบอกว่ามันเป็วันเดียวกัน
แสดงว่าอาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกัน
พอเกิดเหตุดันเจี้ยนอุบัติเขาก็เลยถูกอัญเชิญไปยังโลกฝั่งโน้นอย่างนั้นหรือเปล่านะตอนนั้นอูจินยังไม่อาจล่วงรู้ถึงเหตุผลที่แท้จริงเขาทำเพียงแค่ดิ้นรนให้ตัวเองมีชีวิตรอด และปรารถนาที่จะพาตัวเองกลับมา
รู้สึกตะขิดตะขวงใจยังไงก็ไม่รู้
ผู้ปลุกพลังคืออะไรน่ะ นี่มันเหล่าผู้มีพลังเหนือธรรมชาติชัด ๆ
เขาอดประหลาดใจไม่ได้เมื่อลองค้นหาเกี่ยวกับผู้ปลุกพลังมีผู้ปลุกพลังที่สามารถใช้พลังพิเศษต่าง ๆ อยู่มากมายไปหมดั้แ่ความสามารถเทเลพอร์ต สร้างลูกไฟ เร่งความเร็ว และอื่น ๆ
สำหรับผู้ปลุกพลังแล้วถึงพลังพิเศษที่พวกเขามีจะเป็สิ่งสำคัญก็จริงแต่สิ่งที่มีคุณค่ายิ่งกว่าคือผู้ที่สามารถใช้อาร์ติแฟกต์[7] เวทมนตร์ที่หาได้จากดันเจี้ยนต่างหากดูจากการที่พวกเขาสามารถใช้อาร์ติแฟกต์เวทมนตร์ได้ย่อมหมายความว่าคนเหล่านี้มีพลังเวทเช่นเดียวกัน จะนับว่าเป็นักเวทก็ไม่ผิดอะไร
มีนักเวทอยู่บนโลกจริง ๆ งั้นเหรอ
แม้ว่าอูจินจะเคยเป็สุดยอดเนโครแมนเซอร์มาก่อนและสืบทอดพลังนั้นมาพร้อมกับโบนัสสเตตัสจำนวนหนึ่ง แต่เขาก็ยังประหลาดใจมากจริง ๆอยู่ดี
สำหรับดันเจี้ยนชั้นใต้ดินที่มีลักษณะเฉพาะนั้นเป็ไปไม่ได้เลยที่จะใช้ยุทโธปกรณ์ของกองทัพซึ่งมีขนาดใหญ่ในการบุกตะลุยจึงทำให้ตอนนี้ผู้ปลุกพลังได้กลายเป็ฮีโร่ของกรุงโซลและทั่วโลกไปแล้ว
ดันเจี้ยนเปรียบเสมือนะเิเวลาที่ะเิขึ้นเมื่อไรก็ได้หากปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น
ปัจจุบันดันเจี้ยนมีการเปลี่ยนแปลงจึงแบ่งได้เป็สามประเภทใหญ่ ๆแตกต่างกันไปตามเงื่อนไขการพิชิต
ประเภทแรกคือดันเจี้ยน ซึ่งหมายถึงดันเจี้ยนที่มีกำหนดระยะเวลาในการพิชิตสถานีรถไฟที่ถูกสร้างขึ้นหรือผ่านการปรับปรุงจะกลายสภาพเป็ดันเจี้ยนและมีเวลาในการพิชิตหนึ่งเดือน หากสามารถพิชิตได้ก่อนเวลานับถอยหลังสิ้นสุดดันเจี้ยนจะกลายเป็เหมือง แต่หากล้มเหลวก็จะเกิดดันเจี้ยนเบรกตามมา
ประเภทที่สองคือเหมือง แรกเริ่มเป็คำที่ใช้เรียกเชิงอุปมา แต่ตอนนี้ได้กลายเป็ชื่อเรียกจริง ๆไปแล้ว แม้แต่รัฐบาลก็ยังเรียกเช่นนั้นมันเป็ดันเจี้ยนที่จะอัญเชิญเฉพาะมอนสเตอร์ระดับพื้นฐานออกมาการสำรวจเหมืองจะเริ่มต้นจากจุดนี้ในเหมืองมีทั้งจุดที่จะมีมอนสเตอร์พื้นฐานปรากฏตัวออกมาทุกครั้งเมื่อมีการเข้าออกดันเจี้ยนพวกมันมีค่าเท่ากับวัตถุดิบสำหรับผู้ปลุกพลังและยังมีจุดที่มีโอกาสค้นพบอาร์ติแฟกต์ด้วยเช่นกัน
เมื่อเวลาผ่านไปเหมืองพวกนั้นจะถูกรีเซตใหม่อย่างเร็วก็แค่ไม่กี่วันหลังพิชิตสำเร็จ หรืออย่างช้าก็กินระยะเวลาหลายเดือนเนื่องจากไม่มีทางรู้ได้เลยว่าดันเจี้ยนจะถูกรีเซตเมื่อไรจึงต้องส่งเ้าหน้าที่ทางการไปประจำการเอาไว้เสมอ
ดันเจี้ยนที่มีไอเท็มพิเศษที่มีประโยชน์หรือมีมอนสเตอร์พิเศษปรากฏตัวออกมาจะถูกเรียกว่าเหมืองทองหรืออาจเรียกว่าสป็อตก็ได้เช่นกัน
ประเภทสุดท้ายคือดันเจี้ยนเบรก ซึ่งเป็เื่น่าสะพรึงกลัวเมื่อเวลานับถอยหลังครบหนึ่งเดือนแล้วแต่ยังพิชิตดันเจี้ยนนั้น ๆ ไม่สำเร็จก็จะเกิดดันเจี้ยนเบรกตามมา หรือแปลตรงตัวว่าดันเจี้ยนแตกนั่นแหละ
แนวกั้นเขตแดนจะพังทลายแล้วมอนสเตอร์ข้างในก็จะแห่กันออกมาข้างนอก
ดันเจี้ยนสถานีกวาชอนทางออกหมายเลข 1 ที่อูจินเข้าไปนั้นก็คือดันเจี้ยนประเภทเหมืองนั่นเอง
ที่นั่นถูกประเมินว่าเป็เหมืองร้างเพราะมอนสเตอร์พื้นฐานมีระดับตํ่าอีกทั้งไม่มีบลัดสโตนและเดิมทีเดรบบิตก็ไม่ใช่มอนสเตอร์ที่มีประโยชน์อะไรนักอยู่แล้ว
อาจจะมีบ้างที่พวกผู้ปลุกพลังมือใหม่มายังดันเจี้ยนที่ถูกปิดไว้ชั่วคราวแบบนี้เพื่อฝึกฝนแต่เื่แบบนั้นก็ไม่ค่อยเกิดขึ้นอยู่ดี
อูจินลองหาข้อมูลเกี่ยวกับกิลด์แฮมเมอร์
เขาสงสัยเกี่ยวกับธาตุแท้ของอาคารที่ก่อสร้างขึ้นมาอย่างโอ่อ่าในจุดที่บ้านของตัวเองเคยตั้งอยู่ตรงนั้นมาก่อน
แจมินเงยหน้าขึ้นยืดคอที่แข็งตึงหลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่ตั้งใจก่อนจะทำตาโต
“เอ๋?ลุงรู้จักกิลด์แฮมเมอร์ด้วยเหรอครับ”
“หือ?เฮ้ย เรียกพี่สิฟะ แล้วนายรู้หรือไงว่าที่นั่นมีไว้ทำอะไร”
“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะครับเป็ถึงหนึ่งในสามกิลด์ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเกาหลีใต้เลยนะ”
แจมินอธิบายด้วยตาเป็ประกายแฮมเมอร์ ฮวารัง และ KH กิลด์ทั้งสามแห่งเป็กิลด์ที่ทรงพลังที่สุดของเกาหลีใต้ในขณะนี้
“แบบนี้ก็เป็บริษัทงั้นเหรอ”
“เอ่อ อืมเหมือนจะต่างกันนิดหน่อย มันเริ่มจากการรวมตัวกันของผู้ปลุกพลังน่ะครับตอนนี้จะมองว่าเป็บริษัทก็ไม่แปลกอะไรหรอก ไม่สิเป็สหภาพของเหล่าผู้ปลุกพลังที่ใหญ่กว่านั้นหน่อยหรือเปล่านะ”
แจมินพูดวกไปวนมาพลางเอียงศีรษะใช้ความคิดไม่ช้าก็เรียบเรียงคำพูดได้
“สำหรับเหล่าผู้ปลุกพลังก็คงจะเป็สหภาพแล้วสำหรับคนธรรมดาอย่างผมก็คือบริษัทนั่นแหละครับ แถมยังเป็บริษัทในฝันด้วยคนที่มีคุณสมบัติปานกลางเข้าที่นี่ไม่ได้หรอกนะครับ”
สามกิลด์ใหญ่ของเกาหลีใต้เป็ทั้งเหตุผลและเป้าหมายที่ทำให้แจมินตั้งใจเรียนสวัสดิการของพนักงานดีเยี่ยม รายได้ต่อปีก็ดีมากด้วยแค่เข้าทำงานที่นั่นก็น่าจะสามารถตอบแทนบุญคุณของพี่สาวที่ทำงานหนักมาตลอดได้แล้ว
“โหงั้นเหรอ”
ท่าทางของแจมินที่เอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงเปี่ยมไปด้วยความใฝ่ฝันอันแรงกล้าพร้อมแววตาเป็ประกายนั้นดูแปลกตาอูจินตอบรับอย่างขอไปทีแล้วถามต่อ
“จะว่าไปแล้วพรุ่งนี้พวกเด็กที่เจอเมื่อกลางวันจะไม่มารังแกนายอีกเหรอ”
พอนึกถึงนิสัยดันทุรังดื้อดึงของอีซูฮยอกสีหน้าแจมินก็หม่นหมองลงทันที ถึงวันนี้จะรอดมาได้อย่างงง ๆเพราะอูจินปรากฏตัวพอดีแต่เห็นชัดเลยว่านับจากพรุ่งนี้ไปชีวิตในโรงเรียนจะต้องทุกข์ทรมานกว่าเก่าแน่
อูจินเห็นสีหน้าอีกฝ่ายแล้วก็พูดออกมาอย่างสบายๆ
“นี่ยังไงฉันเองก็มีเื่ต้องไปทำที่โรงเรียนอยู่แล้วพรุ่งนี้ก็ไปด้วยกันสิฉันจะจัดการทุกอย่างให้นายเอง”
“ดะ...ด้วยกันเหรอครับ”
แจมินมองอูจินที่ทำท่ามั่นใจเสียเต็มประดาแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
[1] อาหารเมนูข้าวกับนํ้าซุปของเกาหลี โดยใส่ข้าวในนํ้าซุปแล้วนำไปต้มหรือใส่ข้าวลงไปในนํ้าซุปร้อนก็ได้เช่นกัน
[2] ูเาจีรี หรือจีรีซัน ูเาที่ทอดยาวผ่านจังหวัดชอลลาใต้จังหวัดชอลลาเหนือและจังหวัดคยองซังใต้ เป็อุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศเกาหลีใต้บริเวณพื้นทีู่เามีวัดซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานและมรดกทางวัฒนธรรมด้านพุทธศาสนาอยู่มากมายทั้งยังมีระบบนิเวศหลากหลายและทิวทัศน์สวยงาม
[3] ชื่อเรียกห้องเช่าประเภทหนึ่งในประเทศเกาหลีใต้ลักษณะเป็ห้องเช่าที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันอยู่ในห้องเดียว
[4] ที่พักอาศัยประเภทหนึ่งในประเทศเกาหลีใต้มีลักษณะคล้ายตึกแถวหรือตึกหลายชั้น แต่ละชั้นจะแบ่งห้องสำหรับเช่าหรือซื้อมีความสูงประมาณ 3 - 7 ชั้น
[5]หมายถึงสิ่งที่กระทำไปแล้วไม่อาจหวนคืน
[6]เว็บไซต์ที่รวบรวมลิงก์เว็บไซต์และบทความต่างๆ โดยจัดหมวดหมู่ให้ค้นหาง่ายและเชื่อมต่อไปยังเว็บไซต์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น Naverและ Daum ของเกาหลีใต้Sanook ของไทย หรือเว็บไซต์ที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน
[7]ไอเท็มพิเศษที่สามารถเพิ่มค่าสถานะในเกมได้
864K
