Immortal Jin อมตะข้ามจักรวาล

                เมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ส่องสว่างเป็นสัญญาณว่ายามเช้ามาถึงจินได้มาหยุดยืนรอคย๊าดหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อที่จะได้บอกลาและเริ่มต้นเดินทางเข้าไปยังเมืองแกลเลียที่อยู่ใกล้ๆในทันที

                “อ้าว? เจ้านั่นเองทำไมถึงได้มาที่นี่แต่เช้ากันล่ะ?” โดสที่กำลังเดินออกมาจากบ้านแล้วพบจินเข้าพอดีจึงเอ่ยถาม

                จิน “ข้าแค่จะมาบอกลาพ่อของเจ้าก่อนที่ข้าจะเข้าเมืองแกลเลียน่ะแล้วเจ้าล่ะกำลังจะไปไหนกัน?”

                โดส “จะไปแล้วอย่างนั้นรึ?ข้ากำลังจะออกไปฝึกฝนการล่าน่ะอีกไม่นานข้าก็จะต้องไปทดสอบเพื่อเป็นนักรบของอาณาจักรแล้วช่วงนี้เลยต้องขยันฝึกเข้าไว้ในเมื่อเจ้ากำลังจะออกเดินทางก็ขอให้โชคดีล่ะ อ๊ะ! พ่อข้ากำลังจะออกมาแล้วข้าคงต้องขอตัวก่อนล่ะ!”

                หลังจากนั้นโดสก็ได้รีบวิ่งออกจากหมู่บ้านไปอย่างรวดเร็วก่อนที่คย๊าดจะเดินออกมาหน้าบ้านและได้พบเข้ากับจินที่กำลังยืนรออยู่

                คย๊าด “อ้าวมาแล้วเรอะเจ้าหนุ่มจิน เจ้าจะรีบออกเดินทางแต่เช้าเลยยังงั้นรึ?”

                จิน “ใช่แล้วครับข้าอยากที่จะเข้าเมืองให้เร็วที่สุดเพราะกลัวจะไปถึงค่ำ ข้าอยากจะรีบหาที่พักเอาไว้ก่อนเพราะไม่อย่างนั้นคงลำบากแย่เลยถ้าหากต้องนอนอยู่นอกเมือง”

                คย๊าด “เอาเถอะตอนแรกข้าคิดเอาไว้ว่าเจ้าจะอยู่ที่หมู่บ้านเราซักหลายวันเสียอีกจะได้เลี้ยงขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าเก็บแร่แกลเลียมได้ทันตามกำหนด”

                จิน “ไม่เป็นไรหรอกครับข้าเองก็ได้กินฟรีอยู่ฟรีถือว่าท่านได้ตอบแทนข้ามาแล้ว ข้าเลยไม่อยากที่จะอยู่รบกวนนานไปกว่านี้อ๊ะนี่เหรียญตราของท่านครับ”

                จินยื่นเหรียญตราประจำตัวหัวหน้าหมู่บ้านคืนให้แก่คย๊าดพร้อมกับเตรียมที่จะบอกลาเพื่อออกเดินทาง

                คย๊าด “อ่า ขอบคุณเจ้ามากถ้าผ่านมาที่หมู่บ้านนี้อีกก็อย่าลืมแวะมาเยี่ยมข้าบ้างแล้วก็แล้วกัน อ้าวนี่!จงเก็บสิ่งนี้ไว้ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่เจ้าได้ช่วยข้า”

                คย๊าดได้รับเหรียญตราประจำตัวคืนจากจิน พร้อมกับได้มอบถุงผ้าตาข่ายที่ทำจากเหล็กถุงหนึ่งให้แก่จินเพื่อเป็นการตอบแทน

                คย๊าด “ข้างในนั้นเป็นเงินคอยนจำนวนหนึ่งแล้วก็ตราสัญลักษณ์เอาไว้สำหรับผ่านทางเข้าเมืองเผื่อเอาไว้มันสามารถที่จะช่วยเจ้าได้หากว่ามีปัญหาเกิดขึ้นกับเจ้าตอนที่อยู่ในเมืองแกลเลีย

                จิน “ข้าขอขอบคุณท่านเป็นอย่างมากเอาไว้ข้าจะแวะมาเยี่ยมเยียนท่านในโอกาสหน้า งั้นข้าคงต้องขอตัวก่อนแล้วท่านคย๊าด”

                จินที่รับถุงเงินจากคย๊าดแล้วก็ได้ขอตัวออกเดินทางในทันทีซึ่งหลังจากที่กำลังจะเดินออกจากหมู่บ้านก็ได้เดินสวนกับกองทหารในชุดเกราะกลุ่มหนึ่งผู้ที่นำมาก็คือนายกองกิวบีผู้ที่มารอรับการส่งมอบแร่แกลเลียมจากคย๊าดนั่นเองจินจึงทำเพียงแค่เหล่มองกิวบีตอนเดินผ่านไปเท่านั้นจากนั้นจึงได้เดินทางออกจากหมู่บ้านไป

                ‘เจ้าหมอนี่หน้ามันดูคุ้นๆ แฮะดูเหมือนจะเป็นคนที่อยู่กับเจ้าคย๊าดเมื่อวานนี้’ กิวบีที่เดินสวนกับจินก็ได้เหล่มองมาที่จินเช่นกันแต่ก็ได้เดินผ่านไปเพื่อที่จะมุ้งหน้าไปหาคย๊าด

                “ว่าไงท่านคย๊าด!หวังว่าการรวบรวมแร่จะเป็นไปด้วยความเรียบร้อยนะ?”กิวบีกล่าวขึ้นเมื่อเดินมาถึงบ้านของคย๊าดแล้วพบว่าเจ้าตัวยืนอยู่ที่หน้าบ้านพอดี

                คย๊าด “อ้าวท่านกิวบีนี่เองมาแต่เช้าเลยไม่ใช่ว่าท่านใจร้อนคิดอยากจะรีบขนแร่กลับไปวันนี้เลยล่ะ?”

                กิวบี “ฮ่า ฮ่า ฮ่าพูดเหมือนกับว่าท่านสามารถรวบรวมแร่ให้ข้าได้ครบตามจำนวนแล้วอย่างนั้นแหล่ะ?”

                คย๊าด “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็ใช่น่ะสิ! ข้าได้เตรียมแร่ได้ครบตามจำนวนที่ท่านต้องการแล้ว ตอนนี้ข้าได้จัดเตรียมนำใส่รถเตรียมขนไปให้ท่านที่นอกหมู่บ้านแล้วอีกต่างหาก! หรือว่าท่านอยากจะตรวจนับก่อนก็ได้นะข้าไม่ขัดข้อง!

                กิวบี!!? “ว่ายังไงนะ?ครบแล้วอย่างงั้นเรอะ...นี่มัน? เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้าอย่ามาล้อข้าเล่นจะดีกว่า!?”

                คย๊าด “ทำไมข้าจะต้องล้อท่านเล่นด้วย! แร่ทั้งหมดถูกเตรียมเอาไว้แล้วในโรงเก็บแร่หากท่านไม่เชื่อก็ตามข้าเข้าไปดูได้!”

                กิวบี ‘อะไรกัน?เจ้าเฒ่านี่สามารถรวบรวมแร่ทันได้ยังไงกัน?’ “ฮ่า ฮ่าอย่างงั้นเรอะ งั้นรบกวนท่านนำทางข้าไปดูที”

                จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดก็ได้เดินนำกิวบีไปยังโรงเก็บแร่ของหมู่บ้านเพื่อส่งมอบให้มันจบๆไป เจ้านายกองกิวบีนี่จะได้เดินทางกลับเมืองแกลเลียไปเสียที

                เมื่อมาถึงโรงเก็บแร่กิวบีก็ต้องพบกับความตกตะลึงของจำนวนแร่แกเลียมที่มีเป็นจำนวนมากมายมาเสียยิ่งกว่าจำนวนที่จะต้องส่งมอบให้แก่ตัวเองหลายเท่านัก จึงได้ทำการตรวจนับในส่วนที่ตัวเองต้องได้รับมอบจากนั้นจึงได้ให้ทหารขนแร่ออกจากหมู่บ้านไปด้วยสีหน้ามืดครึ้มไม่สบอารมณ์ถึงที่สุด

                ‘บ้าจริง! เสียแผนของข้าหมด!แล้วทีนี้ข้าจะบอกกับท่านแม่ทัพอย่างไรดี?ว่าแผนที่วางเอาไว้ล้มเหลวไม่เป็นท่า จะแอบเอาแร่ไปซ่อนก็ไม่ได้พยานรู้เห็นมีมากเกินไปหึ่มม! เจ้าเฒ่าคย๊าด! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!’นายกองกิวบีครุ่นคิดในระหว่างที่เดินกลับค่ายพัก

                “รู้สึกว่าเจ้าบ้านั่นจะวางแผนชั่วร้ายเอาไว้สินะ?ถึงได้ทำหน้าไม่สบอารมณ์ขนาดนั้นที่ได้รับแร่ครบตามจำนวน” จินที่เดินทางออกจากหมู่บ้านไปแล้วแต่ก็ยังรู้สึกคลางแคลงใจกับนายกองกิวบีผู้นี้จึงได้ย้อนกลับมาเพื่อแอบมองดูพฤติกรรมว่ามีอะไรน่าสงสัยหรือไม่

                หลังจากที่กิวบีได้กลับมาถึงค่ายพักก็ได้รีบไปรายงานถึงแผนการที่ล้มเหลวให้แก่แม่ทัพเมราฟฟังทำให้แม่ทัพเมราฟโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากจนถึงกับถีบนายกองกิวบีจนปลิวออกนอกที่พัก

                “ไอ้เจ้าโง่เอ๊ย!! งานแค่นี้ก็ยังทำผิดพลาดได้! ในเมื่อไม่เป็นไปตามแผนของเจ้า ข้าเองก็คงต้องกลับไปทำตามแผนขั้นต่อไปเจ้าจงรีบกลับไปยังเมืองแกลเลียแล้วรอฟังข่าวเคลื่อนพลของข้า! ครั้งหน้าอย่าให้ได้พลาดแบบครั้งนี้อีก!”แม่ทัพเมราฟตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

                แม่ทัพเมราฟหลังจากที่ฉุนเฉียวจนถีบนายกองกิวบีปลิวออกจากที่พักแล้วจึงได้เดินทางกลับเมืองหลวงแบล็คไอรอนในทันทีจากนั้นนายกองกิวบีจึงได้รีบขนย้ายสิ่งของนำขบวนขนแร่แกลเลียมกลับสู่เมืองแกลเลีย

                “เป็นแบบนี้เองสินะ?คิดจะใส่ร้ายหัวหน้าหมู่บ้านคย๊าดเพื่อหวังที่จะได้ครอบครองเหมืองแร่ทั้งหมดเพื่อเป็นการเพิ่มฐานอำนาจให้กับตัวเองอย่างงั้นรึ?รู้สึกว่าการเมืองการปกครองของที่นี่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับโลกของที่ยังไม่เจริญเลยซักนิด?ที่ไหนที่มีพวกบ้าอำนาจปกครองก็ต้องมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นสินะ?” จินกล่าวกับตัวเอง

                จินที่แอบตามนายกองกิวบีมาจึงได้รับรู้เรื่องราวของทั้งหมดจากนั้นจึงได้แอบลอบติดตามขบวนทหารของนายกองกิวบีเดินทางเพื่อกลับไปยังเมืองแกลเลีย

                ปึงงง!! ผลั่กก! โครม! “บ้าเอ๊ย! ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้!” กิวบีที่กำลังหัวเสียมาตลอดทางได้ทุบโต๊ะ เตะข้าวของระบายอารมณ์แต่ทันใดนั้น!

                คลึ่ก! คลืดดด! เสียงของกระบะใส่แร่ที่หล่นเทกระจาดลงกับพื้นเพราะล้อที่ลากมาเกิดชำรุดในระหว่างที่กำลังถูกสัตว์อสูรดวงดาวลากจูงขับเคลื่อนไปยังด้านหน้า

                “ข้างนอกนั่น!เสียงเอ่ะอ่ะโวยวายอะไรกันอีกฮะ?”กิวบีที่กำลังหัวเสียอยู่ก่อนแล้วได้ลุกจากที่นั่งเพื่อออกมาดูถึงต้นตอของเสียงจากทางด้านนอกของรถลากที่พักขนาดใหญ่ที่ตนได้นั่งมา

                ทหารนายหนึ่ง “เรียนท่านนายกองล้อของรถลากคันหนึ่งที่ขนแร่มาเกิดล้อชำรุดจนแร่ล่วงลงมาน่ะขอรับ!”

                ผลั่กกก! “พวกแกก็ไปซ่อมสิวะ!จะรอให้มันกลับมาใช้งานได้เองรึยังไง?”กิวบีถีบไปที่ทหารนายนั้นพร้อมตวาดออกมา

                “อั่กก! ขอรับท่านนายกองจะรีบไปซ่อมเดี๋ยวนี้แหล่ะขอรับ!”ทหารนายที่ถูกถีบหลังจากลุกขึ้นได้จึงกล่าวขึ้น

                “อ้าว? ไอ้หมอนี่ นิสัยเสียหน้าดูเลยนี่หว่า?อารมณ์เสียแล้วก็ไปลงกับลูกน้อง แบบนี้ต้องหาอะไรสนุกทำซักหน่อยแล้วมั๊งเรา?” จินกล่าวขึ้น

                จินที่กำลังวิ่งทะยานติดตามขบวนอยู่บนยอดไม้ตามชายป่าได้หยุดยืนดูพร้อมกับส่ายหน้าจากการกระทำของกิวบีหลังจากนั้นจึงลงจากยอดไม้แล้วใช้ความเร็ววิ่งหลบไปใกล้ๆกับขบวนของสัตว์อสูรดวงดาวที่กำลังยืนพักอยู่

                “เวรเอ๊ย!! เสียเวลาเป็นบ้าเลยทหาร!! หาอะไรมาให้ข้ากินทีสิ!”กิวบีที่กำลังหัวเสีย ตะโกนเรียกทหารให้เอาอะไรมาให้กินจากนั้นจึงได้นั่งลงที่โต๊ะด้านนอกที่ทหารได้จัดเตรียมมาไว้ให้พร้อมกับกินอาหารในระหว่างที่รอให้ซ่อมรถลากเสร็จแต่ในขณะนั้นเอง!!

                ผัวะ! ผลั่ก! “แอ่กก!!......คะ ใคร? ใครกันบังอาจตบหัวข้า?”กิวบีกล่าวขึ้น ในขณะที่กำลังเอาหน้าออกจากจานข้าวที่ตัวเองหน้าทิ่มลงไปกองเมื่อสักครู่จากนั้นจึงมองไปที่ทหารนายหนึ่ง!

                “กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอขอรับ? ท่านกิวบี!?” ทหารนายหนึ่งที่เห็นกิวบีมองมาที่ตัวเองด้วยใบหน้าอันเละเทะได้กล่าวถามออกไป?

                กิวบี!? “เมื่อกี้?ใครมันบังอาจตบหัวข้าจงบอกมาเดี๋ยวนี้!?”

                ทหารนายหนึ่ง “มะ...ไม่มีนี่ ขะ...ขอรับ?ท่านกิวบี ข้าน้อยที่ยืนอยู่ก็ยังนึกแปลกใจที่เห็นว่าอยู่ดีๆท่านก็เอาหน้าจุ้มลงไปในจานข้าวก็นึกว่าท่านคงจะหิวมากเลยกะจะกินแบบรวบรัดเท่านั้นเองขอรับ?”

                กิวบี!!? “หึ่มม! งั้นเจ้าจงไปเอาอาหารออกมาใหม่ให้กับข้าเดี๋ยวนี้!!”

                ทหารนายหนึ่ง “ขะ ขอรับ ท่านกิวบี ข้าเตรียมมาไว้เผื่อแล้วอยู่นี่ขอรับ”

                หลังจากที่ทหารได้นำอาหารมาเปลี่ยนให้ใหม่ กิวบีก็กินอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวยิ่งขึ้นแต่แล้วเหตุการณ์เดิมก็เกิดซ้ำอีกครั้ง!! แถมครั้งนี้ดูเหมือนออกจะแรงกว่าเดิมเล็กน้อย?

                ผัวะ!!! ผลั่กกก!!!โครมม!!

                “แอ่กกก!!!?.......”กิวบีที่กำลังกินอาหารอยู่ถึงกับหัวทิ่มลงไปปักกับจากข้าวอีกครั้ง? แต่ครั้งนี้แรงกระแทกกลับทำให้โต๊ะที่วางอาหารอยู่นั้นถึงกลับหักโครมอาหารหกกระจายเทกระจาด พร้อมกับกิวบีนอนหน้าคว่ำทิ่มจานข้าว ก้นโด่งอยู่ที่พื้น!!?

                กิวบี!!? “นี่มัน?....บ้าอะไรกันนนนนน!!!............................ใครกัน?..ฮื่อออ!!ใครมันบังอาจทำกับข้าแบบนี้............ !!?”

                ส่วนเจ้าตัวต้นเหตุนั้นได้ยืนแอบอยู่ไกลๆหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง พร้อมกับหัวเราะท้องแข็งจนตัวงอ หน้าตาเคร่งเครียด!!!

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..........แค่ก!แค่ก! แค่ก!...................โอยยย.....!!!” จิน!!

                !!!!