ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 53 ในที่สุดก็ยอมสงบปากสงบคำ

พอไปถึงสถานีตำรวจ โจวจินฮวาก็กลัวจนตัวสั่น เธอเคยรังแกสวี่หรานไว้มาก สวี่หรานจะยอมถอนแจ้งความง่ายๆ ได้ยังไง!

"คุณตำรวจคะ ฉันไม่ใช่คนเลวนะ คนที่เลวที่สุดคือสวี่หรานต่างหาก ทำไมไม่จับเธอไปล่ะ?" โจวจินฮวาพูดไม่หยุด สวี่หรานที่อยู่ข้างๆ มองดูเธอ แล้วได้แต่ส่ายหน้า

ตำรวจไม่โง่ ก่อนหน้านี้พวกเขาฟังที่หน้าบ้านของโจวจินฮวามาแล้ว รู้เรื่องราวทั้งหมด

"ตอนนี้เธอจะรอดหรือไม่รอด ก็ขึ้นอยู่กับเขา ทำไมยังพูดแบบนี้อีก? ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ข้อหาขู่กรรโชกทรัพย์ ถ้าเขาฟ้องเธอ เธอก็ติดคุกแน่!"

สวี่หรานเห็นท่าทางของโจวจินฮวา จึงพูดว่า "หุบปากสักทีได้ไหม? จะฟ้องเธอง่ายจะตาย ศาลอยู่ห่างจากสถานีตำรวจไม่กี่ก้าวเอง!"

โจวจินฮวาตกใจจนปิดปากสนิท ได้แต่มองสวี่หรานด้วยความเคียดแค้น ผู้หญิงคนนี้ช่างใจร้ายจริงๆ ยังจะให้เธอติดคุกอีก!

สวี่หรานกำลังทำเรื่องถอนแจ้งความ ก็ถามขึ้นมาว่า "คุณตำรวจคะ ถ้าต่อไปฉันอยากฟ้อง ฉันจะฟ้องได้ไหมคะ?"

โจวจินฮวาตกใจ "อะไรนะ? ยังจะมาขุดคุ้ยเรื่องเก่าอีกเหรอ?"

"ได้สิ" ตำรวจเองก็ไม่ชอบหน้าโจวจินฮวา ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็บอกว่าได้ เพื่อสั่งสอนเธอ! ก่อนหน้านี้ เธอก็เคยพาคนไปทุบบ้านเขา โจวจินฮวานี่ เลวจนหาที่เปรียบไม่ได้จริงๆ

ในที่สุดโจวจินฮวาก็ยอมสงบปากสงบคำ รอจนสวี่หรานทำเอกสารเสร็จ เธอจึงสามารถกลับได้

ตอนกลับทั้งสองคนเดินทางเส้นทางเดียวกัน โจวจินฮวาพูดว่า "อย่าคิดว่าเธอแกล้งทำเป็นคนดีด้วยการถอนแจ้งความแล้วฉันจะมองว่าเธอเป็นคนดีนะถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ต้องมาที่นี่หรอก!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่น้าจ้าว ต่อให้เธอติดคุกตลอดชีวิต ฉันก็ไม่อยากสนใจเธอหรอก!" ถ้าไม่กลัวเหยียนฮ่าวไม่สบายใจ เธอคงไม่ปล่อยโจวจินฮวาไปง่ายๆ แบบนี้แน่

โจวจินฮวาแค่นเสียงอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "เธอนี่เก่งจริงๆ ตอนนี้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นคนดี พวกเขาถูกเธอหลอกทั้งนั้น!"

สวี่หรานยิ้มแล้วพูดว่า "จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ถูกพาไปสถานีตำรวจสักหน่อย"

โจวจินฮวากัดฟันกรอด พอเดินเข้าหมู่บ้าน ทุกคนก็พากันซุบซิบนินทา เรื่องที่เธอถูกตำรวจจับไป ใครจะไปรู้ว่าเธอทำอะไรไว้

สวี่หรานตะโกนเสียงดัง "น้าสะใภ้ ฉันไม่ไปส่งแล้วนะ วางใจเถอะ ต่อไปตำรวจจะไม่มาจับน้าสะใภ้แล้วล่ะ!"

"แก!" โจวจินฮวาเห็นสวี่หรานพูดประชดเสียงดังขนาดนี้ รู้สึกโกรธจนแทบคลั่ง!

สวี่หรานกลับถึงบ้าน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไม่นานเหยียนฮ่าวก็กลับมา สวี่หรานเดาว่า เขาคงเห็นโจวจินฮวากลับบ้านแล้ว จึงพูดว่า "ถ้าจะโทษฉัน ก็พูดมาตรงๆ เลย" 

เหยียนฮ่าวให้ความสำคัญกับญาติพี่น้องมาก คราวนี้เธอเกือบจะทำให้โจวจินฮวาติดคุก เหยียนฮ่าวต้องไม่พอใจแน่ๆ

"โทษคุณเรื่องอะไรล่ะ? โทษที่คุณเหนื่อยเพื่อผมงั้นเหรอ?" เหยียนฮ่าวพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ตั้งแต่วันแรกที่เขาเจอสวี่หราน เขาก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง สวี่หรานเป็นคนเด็ดขาดแต่การถอนแจ้งความในครั้งนี้ ก็แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้ใจร้าย เธอยังคงคิดถึงความรู้สึกของเขา ดังนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปโทษเธอ

สวี่หรานเห็นว่าเหยียนฮ่าวไม่ได้ตำหนิก็พูดว่า "หิวแล้ว ทำกับข้าวกินกันเถอะ"

เหยียนฮ่าวเข้าไปในครัว ไม่นานเหยียนเยว่กับเหยียนชิวก็เลิกเรียนกลับมา

สตรอว์เบอร์รี่ในบ้านออกลูกเยอะแล้ว อีกไม่กี่วันก็เก็บได้ เหยียนเยว่เฝ้าดูทุกวัน ไก่ที่เลี้ยงไว้ในบ้าน ก็ถูกขังไว้ในเล้า กลัวว่ามันจะไป          จิกกินสตรอว์เบอร์รี่

สวี่หรานมองดูสตรอว์เบอร์รี่ แล้วพูดว่า "เก็บไว้กินเองก่อน ที่เหลือค่อยเอาไปขาย"

เหยียนเยว่ถาม "พวกหนูกินได้เต็มที่เลยเหรอคะ?"

"กินได้ แต่อย่ากินจนท้องเสียก็แล้วกัน" สวี่หรานพูดพร้อมกับยิ้ม ในหมู่บ้านไม่มีของอร่อยอะไร แค่สตรอว์เบอร์รี่นิดหน่อย จะไปเสียดายอะไรกัน