ผ่านคํ่าคืนที่เหน็ดเหนื่อยอารันนอนสลบอยู่บนฟูกเก่าๆราวกับตาย
“ตื่นๆ พี่อารัน”
เสียงของรินพูดขึ้นและกระชากผ้าห่มของอารันออก
“หือ…”
อารันยังงัวเงียตาบวมจากอาการนอนไม่พอ
“วันนี้เรา ต้องออกไปซื้อของกันนะ ตื่นได้แล้วพี่!!”
รินดึงอารันขึ้นจากที่นอน
“เอ๊ะ!!”
แต่กลับล้มทับอารันไปซะอย่างงั้น รินหน้าแดงและดูเขินอายดูแปลกไปสำหรับอารัน
“เป็อะไร?”
“เปล่า”
“ลุกขึ้นเถอะ เธอตัวหนักมาก อ้วนขึ้นรึเปล่า?”
“.....”
เธอรีบลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว และเดินกระทืบเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
รินเป็เด็กกำพร้าที่มีโชคชะตาเดียวกับอารัน เธออายุเพียง 6เดือน ตอนพ่อแม่ของเธอเสียเพราะเื่ที่ไม่คาดคิด วันที่เหล่ากองทัพมอนสเตอร์ได้ผ่านประตูและสร้างความเสียหายขึ้น มนุษย์นับร้อยได้สูญเสียไปในวันนั้น แต่เธอก็เข้มแข็งมากขึ้นทุกวัน ผิดกับอารัน ที่แทบจะล้มเหลวเกือบซะทุกอย่าง มีเพียงกำลังใจที่ได้รับจากครูและรินที่ทำให้อารันได้ก้าวต่อ และนั่นทำให้อารันรักบ้านนี้มาก จนตัวเขาเองต้องเข้าร่วมต่อสู้กับสิ่งที่เขากลัวที่สุด เพียงเพื่อเอาเงินมาช่วยทุกคน และปกป้องคนสำคัญ
ณ ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่
อารันและรินต่างเดินซื้อของใช้จำเป็เอาเข้าบ้าน
“พี่อารันหนักรึเปล่า?”
รินมองดูอารันถือข้าวของพะรุงพะรังโดยไม่ใช้รถเข็น แต่เหมือนว่า อารันแทบไม่รู้สึกตัวเลย
“หือ….ไม่เลย”
“เมื่อก่อนพี่ถือของไม่กี่ชิ้น ก็หนักจนแทบไปไหนไม่ได้ แต่ทำไมตอนนี้พี่ทำหน้าสบายๆเลย พี่ไปทำอะไรมา?”
อารันถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อเจอคำถามนี้
“เอออ…ก็ทำงานพิเศษที่เคยบอกไง พี่ก็รับส่งเอกสารบ่อยๆ ก็แข็งแรงขึ้นไง!”
“ทุกครั้งที่พี่โกหก พี่จะไม่มองตา… พี่ไปทำอะไรมา?
“เออออ…กลับกันเถอะนะ”
รินยังจ้องมองหน้าของอารันอย่างไม่ละสายตา อารันรับรู้ทันทีว่า สิ่งที่อันตราย ไม่ใช่มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนแล้ว ความน่ากลัวที่แท้จริงอยู่ตรงหน้าของเขานี้เอง
อารันรีบเดินออกทันทีเพราะรับรู้ได้ว่าเกมนี้เขาไม่มีทางจะชนะแน่ๆ เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน
ทั้งสองกลับบ้านมาในเวลาตอนเย็น
ข้าวของเครื่องใช้พะรุงพะรังถือหอบเข้าบ้านมากมาย
“โอ้โฮ!! พวกเธอซื้ออะไรมา?ทำไมมันเยอะแบบนี้?”
เสียงครูกวินพูดขึ้นอย่างสงสัย พร้อมกับเด็กน้อย อีก6-7คนรีบวิ่งมาช่วยถือของที่อารันวางลง
“มีขนม เอาไปแบ่งกันนะ”
อารันยื่นถุงขนมให้กลุ่มของเด็กน้อยน่ารัก พร้อมกับรอยยิ้ม ที่ดูเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข
“อารัน! มีเพื่อนมาหาเขารออยู่สนามข้างบ้าน เขามารอนาย นานแล้วนะ ชั้นบอกให้มาวันพรุ่งนี้ เขาก็ไม่ยอม”
“เพื่อน?”
อารันสงสัยว่าใคร เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาแทบไม่มีเพื่อนเลยซักคน มีเพียงอาเดคนเดียวเท่านั้นที่เป็คนนอกที่เขารู้จัก
อารันเดินไปถึงจุดที่ครูกวินบอก ก็เจอกับชายใส่สูทสีดำ ผมสีทองเหมือนกับคนต่างชาติ รูปร่างผมสูงเหมือนกับนายแบบไม่มีผิดเพี้ยน หน้าตาเข้าขั้นพระเอกได้เลย
“นายเป็ใคร?”
อารันถามคำถามแรกเพื่อดูว่าชายคนนี้มาในสถานะใดกันแน่
ชายคนนั้นก้มลงทำความเคารพ
“ผมคือ กาเดีย เป็เ้าหน้าที่หน่วยงานผู้พิทักษ์ ของรัฐบาล”
“แล้วมาหาชั้นทำไม?”
“เมื่อวาน เราเจอสิ่งนี้ ตกอยู่หน้าประตูดันเจี้ยนที่มี่มอนสเตอร์หลุดออกมาครับ”
กาเดียหยิบห่อผ้า ที่ปิดบางอย่างไว้จากกระเป๋าเสื้อ เขาค่อยๆเปิดมันออกสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน เป็ด้ามมีดอันที่เขาปาใส่นกั์เมื่อวานนี้
“ในภาพกล้องวงจรปิดได้บันทึกภาพจุดที่มันพุ่งมา และผมได้ใช้สิทธิของเ้าหน้าที่สืบค้นฐานข้อมูลของผู้สมัครเป็นักผจญภัย มีเพียงคุณกับอีก4คนที่อยู่ใกล้ที่เกิดเหตุในเวลานั้น สิ่งนี้ใช่ของคุณรึเปล่าครับ?”
“ไม่ครับ ผมไม่เคยเห็นมันเลย”
ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“เหรอครับ”
กาเดียนิ่งไปอยู่พักหนึ่ง แล้วเก็บด้ามมีดนั่นลงกระเป๋าเสื้อ แล้วมองหน้าของอารันแบบไม่กระพริบตา
“ถ้าคุณอย่างจะพูดอะไร หรือ อยากจะเล่าอะไร โทรหาผมเบอร์นี้นะครับ”
กาเดียชี้ไปที่กระเป๋ากางเกงของอารัน
“หือ!!”
อารันล้วงกระเป๋ากางเกงทันที ทันใดนั้นเขาก็ประหลาดใจเมื่อนามบัตรเ้าหน้าที่ กาเดียอยู่ในกระเป๋า เขาั้แ่เมื่อไหร่ เขาแทบไม่ได้เข้าใกล้ตัวของกาเดียเลยและระวังตัวอยู่ตลอดเวลาด้วย อารันนิ่งและเก็บอาการไว้
“คุณอารันครับ มีอะไรจะบอกคุณ อีกไม่นานจะมีคนมาพบคุณพวกเขาเ่าั้้า พลังที่คุณมีและ้าผลประโยชน์จากคุณ พวกเขาไม่สนอะไรเลยนอกจากตัวคุณ และถ้าหากคุณยังดื้อดึงที่จะไม่สนใจพวกเขา คนที่ใกล้ชิดตัว คุณเด็กพวกนั้น พวกเขาจะนำมันมาต่อรองเพื่อให้ได้ซึ่งพลังที่คุณมี พวกเขาไม่สนวิธีการ หรือศีลธรรม พวกเขา้าใช้คุณเพียงแค่นั้น คุณพร้อมที่จะเลือก ชีวิตคุณหรือชีวิตของคนที่คุณรักรึเปล่าครับ?”
กาเดียก้มลงแล้วหันหลังเดินออกไปและหายไปในความมืดในยามค่ำคืน
คำพูดประโยคสุดท้ายมันคล้ายๆกับคำพูดที่บาเลยบอกเขาในดันเจี้ยน
“ถ้าเป็แบบนั้น เรา จะทำยังไง?”
อารันยืนมองดวงดาวอยู่เพียงลำพังคิดถึงคำพูดที่กาเดียและบาพูด มันเป็ตัวเลือกที่เขาไม่อาจจะตัดสินใจได้เลย
“ถ้าเราตาย พวกเขาจะอยู่กันได้รึเปล่า?”
-ระบบ
เควส
กำจัดและเคลียร์ดันเจี้ยนประตูสีฟ้า
รางวัล EXP5000
แบบแปลนมีดฮาดีชx1
เปิดระบบร้านค้า
“อืม… เดี๋ยวค่อยว่ากัน”
อารันมุ่งหน้าสู้ดันเจี้ยน
ประตูสีฟ้าขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านรอนักผจญภัยสักคนที่จะเปิดมัน แต่มีกลุ่มใครบางคนนั่งรออยู่แล้ว ซึ่งน่าจะครบ5คนพอดี แต่ละคนดูอาวุธและชุดเกราะก็รู้ทันทีว่ากลุ่มนี้มืออาชีพ ในกลุ่มมีนักเวทย์1 สนับสนุน1 ซับพอร์ต1 แท้ง2 และ
“เราไปกันเถอะ”
เสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้น เขาแต่งตัวชุดหนังสีดำในมือถือมีดเล่มสีนํ้าเงิน ใบหน้าของเขามีรอยแผลที่แก้ม
“นายว่างรึเปล่า?”
เสียงหญิงสาวซับพอร์ตดังมากจากในกลุ่ม
“หือ… ครับ”
“ไปกับเรารึเปล่า?”
ใบหน้าสีขาวริมฝีปากอมชมพู ผมสีดำ และชุดนักบวช ทำให้เธอดูสวยมาก
“งั้นเอานี้ไป!”
นํ้าเสียงไม่พอใจของชายอีกคนที่ถือคฑาเวทย์มนตร์โยนถุงใส่ของให้
“ครับ”
อาจจะเป็เพราะว่าอารันใส่เพียงเสื้อยืดและกางเกงยีนเก่า จึงทำให้เขาไม่พอใจก็ได้
อารันกับกลุ่มปาร์ตี้นั้นเดินเข้าดันเจี้ยนทันที
ทั้งกลุ่มเจอกับมอนสเตอร์มากมายที่ดาหน้าเข้ามา แต่มีหรือพวกเขาจะแพ้ให้มัน การต่อสู้เป็ไปอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์ดูชุลมุนและดุเดือดแต่ดูเหมือนว่า อารันคงไม่รู้สึกแบบนั้น เขาเดินเก็บของที่ตกเกลื่อนพื้นอย่างไม่เต็มใจ ยืนมองการต่อสู้ที่ตัวเองไม่อาจเข้าร่วมได้อย่างเบื่อหน่าย แต่จะแก้เบื่อได้บ้าง โดยการปาก้อนหินใส่มอนสเตอร์เล่นๆไปเรื่อยๆ
เวลาผ่านไปสักพัก
“เอาล่ะ พักก่อน!”
เสียงของชายที่ใส่ชุดหนังสีดำพูดขึ้นก่อนจะคุยกระซิบกระซาบกับคนที่เหลือ
“เหนื่อยไหม?”
หญิงสาวพูดกับอารัน
“ครับ ก็ได้อยู่ครับ”
“เดี๋ยวก็จบแล้ว”
“เออ… คือ พวกคุณเป็ปาร์ตี้ประจำเหรอครับ?”
“อ๋อ.. เปล่า ชั้นเพิ่งเจอพวกเขาวันนี้วันแรก เพราะส่วนใหญ่สายซับพอร์ตก็ต้องอาศัยคลาสอื่นๆอยู่แล้ว ว่าแต่นายเถอะ มาทำอะไรที่นี้?”
“ก็มารอเข้าดันเจี้ยนครับ รอกลุ่มอื่น แต่มาเจอพวกคุณก่อนและ… “
“ไปกันเถอะ!!”
เสียงของชายคนเดิมดังขึ้น ทำให้อารันและหญิงส่วคนนั้นต้องเดินต่อ
“พยายามเข้านะ”
หญิงสาวพูดขึ้นก่อนเดินออกไป
ประตูห้องบอสถูกเปิดออก งูตัวใหญ่ชูคออย่างน่ากลัว เกล็ดสีดำ สะท้อนกับแสงไฟคบเพลิง ทำให้มันน่ากลัวขึ้นไปอีก
“ตามแผน”
เปิดฉากการโจมตีของฝ่ายมนุษย์ ะเิเพลิงของนักเวทย์ระดมยิงใส่มันไม่ยั้ง และตามด้วย แท้งที่อัดมันเพื่อล็อกตำแหน่ง ส่วนฝ่ายซับพอร์ตที่พยายามเพิ่มเือย่างไม่ขาด พวกเขาทั้งมีประสบการณ์และมีความฉลาดและไว้ใจกันอย่างมาก ไม่นานนักพวกเขาก็พิชิตมันได้
-เควสสำเร็จ
อารันพยักหน้าอย่างน่าเบื่อหน่าย
“เหนื่อยเหมือนกัน!”
หญิงสาวพูดขึ้นอย่างหมดแรงเธอทรุดลงกับพื้นอย่างผ่อนคลาย
ทันใดนั้น เหล่าผู้ชายที่ร่วมปาร์ตี้กับเข้าล็อคตัวเธอทันที สรา้งความใให้กับเธอมาก
“พวกนายจะทำอะไร?”
“ก็ขอผ่อนคลายหน่อย!”
กลุ่มของชายทั้ง4คน รุมจับตัวเธอกำลังจะฉีกเสื้อผ้าของเธอออกราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย
อารันยืนมองอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะนี้เป็ครั้งแรกทีาเขาเจอเหตุการณ์แบบนี้
“ช่วยด้วย!”
สายตาที่โหยหาของความช่วยเหลือถูกส่งให้อารันที่ยืนมองอย่างสับสน
“เราควรทำยังไง?”
อารันดูสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก
“หยุด…พวกนาย….กำลังทำผิด!!”
อารันะโกลุ่มชายที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของหญิงสาวอย่างบ้าคลั่ง และมันก็ได้ผลซะด้วย พวกมันทั้งหมดหันมาให้ความสนใจอารันทันที
ชายทั้ง4 เดินมาหาอารันทันที
“นายคิดว่านายเป็ใคร นายคิดว่าที่นี่จะมีใครเห็นนอกจากพวกชั้น ต่อให้นายตาย พวกชั้นก็ไม่ผิด ที่นี่ไม่มีใครเห็นหรอก”
คมดาบแทงเข้าใส่ท้องของอารันอย่างไม่ทันตั้งตัว เืสีแดงไหลออกมาจากแผลที่ถูกแทง อารันทรุดตัวลงอย่างเ็ป
สายตาของพวกมันดูยิ้มแย้มอย่างชั่วร้าย พวกมันฆ่าคนได้โดยไม่สำนึกอะไรเลย
“ปล่อยมันตายที่นี่ เราไปสนุกดีกว่า”
ชายทั้ง4คนเกินไปหาหญิงสาวอีกครั้ง สายตาของเธอดูหวาดกลัว นํ้าตาของเธอไหลออกมาอย่างน่าสงสาร
อารันได้แต่นอนอย่างเ็ป
-ระบบ
เควสทางเลือก
“อะไร”
1.เลือกที่จะปล่อยทุกอย่างให้เป็ไปตามปกติ(ไม่ช่วย)
2.เลือกที่จะช่วย
รางวัล ไม่มี
“มันให้เราเลือกเหรอ? ระบบเควส มันกำลังตอบสนองเราหรือเปล่า? มันรับรู้ว่าเรากำลังสับสนเหรอ?”
อารันพยายามตั้งสติ
“ชั้นเลือกข้อ2”
-ระบบ
เควส
กำจัดนักผจญภัยที่ชั่วร้าย 0/4
มีเวลา 3นาที
เขาพยายามดันตัวเองขึ้นเอามีกดแผลไม่ให้เืออก เขาเดินเข้าหาชายทั้ง4 คน ที่กำลังฉีกเสื้อผ้าหญิงสาวอยู่
“เฮ้ย!!”
เสียงของอารันพูดขึ้นก่อนจะเอามือที่เปื้อนเืจับเข้าที่หัวของชายคนหนึ่งแล้วกดหัวลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง แน่นิ่งทันที
“แกทำอะไร?”
เสียงของชายอีกคนพุ่งเข้าใส่อารัน มันต่อยเข้าใส่อารันทันทีอารันเอี่ยวตัวหลบแล้วเอาหัวกระแทกใส่หน้าทันที จนสลบเหมือด
ทั้ง2 ที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งไปหยิบอาวุธ แล้วะโใส่อารันหมายจะเอาชีวิต อารันพุ่งเข้าใส่มันทีเขายื่นมือไปข้างหน้า
“บอลไฟ!!”
บอลเพลิงพุ่งเข้าใส่ทั้งสองทันทีที่มันชนก็เกิดะเิเสียงดังสนั่น
ทั้งหมดไม่ถึงกับตายแต่แค่สลบไป
“จบรึยัง?”
อารันดูตัวเลขที่ขึ้นบนเควส
0/4
“ชั้นฆ่าพวกมันไม่ได้ พวกมันเป็มนุษย์ ระบบแบบนายไม่เข้าใจ!!!”
อารันพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย
-ระบบ
อะไรทำให้คุณตัดสินใจแบบนั้น?
ถึงแม้ว่าพวกนี้ทำสิ่งที่เลวร้ายต่อคนๆหนึ่งคุณยังคิดว่าพวกเขาควรมีชีวิตอยู่เหรอ?
ข้อความที่ตอบกลับมาของระบบทำเอาอารันเองใอยู่ไม่น้อย
“นาย….”
-ระบบ
คุณกำลังทำผิดพลาด
คุณ้าทำเควสต่อรึไม่?
1.ทำ
2.ไม่ทำ
“มันเกิดอะไรขึ้น?”
***************************
1.เนื่องด้วยส่วนใหญ่ผมพิมพ์ในโทรศัพท์และพิมพ์ใน googleที่เป็ไฟล์เอกสาร ทำให้การจัดหน้ากระดาษแทบเป็ไปไม่ได้เลยที่จะสวย ผมกำลังหาแอปที่สามารถทำได้ง่ายๆอยู่ครับ
2.เวลาที่ผมพิมพ์นิยายเื่นี้มีเวลาต่อวันแค่1หรือ2ชั่วโมงต่อวัน แต่ละตอนมันเลยออกมาน้อยมาก
3.ผมจะพยายามอัพให้ต่อเนื่อง ถ้าช้าก็คงไม่เกิน3วัน
ขอบคุณครับ
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
26K
