[New Life] อิสระของชีวิต

[46] ความหวัง [2]
[เซ็ท ข้อมูลที่คุณต้องการผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ผมลิสต์รายการที่เป็นไปได้ไว้ค่อนข้างมาก แต่ในท้ายที่สุดจะใช้วิธีอะไรนั้นขึ้นอยู่กับคุณจะตัดสินใจเหมือนเคยเลยครับ]‘ทำดีโร ขอบใจ’เซ็ทบนรถของผู้จัดการส่วนตัวถือหนังสือเรียนบังหน้าตอนอ่านข้อมูลจากโรเหมือนๆ เดิม เป็นมุกเก่าเล่าใหม่ที่ใช้ได้เสมอ เพียงแต่เซ็ททำแทบจะตลอดเวลาว่างเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าคนอื่น จนใครๆ ต่างก็คิดว่าเขาเป็นเด็กขยันทำงานดีทั้งยังบ้าเรียนไปแล้ว “เซ็ท อ่านหนังสือเรียนก็ดีหรอกนะจ้ะ แต่อย่าลืมพักผ่อนบ้างล่ะ ระวังสายตาสั้นด้วยนะ” เจ๊เจสซี่มองเซ็ทผ่านกระจก เธอกล่าวเตือนแล้วยิ้มเอ็นดู“ครับ ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลตัวเอง จะไม่ทำให้งานเสียหายแน่ครับ” “ใครว่าห่วงงานล่ะ เจ๊เป็นห่วงสุขภาพเราต่างหาก” หญิงประเภทสองร่างใหญ่ว่าดุๆ เธอขับรถไปจอดหน้าตึกแล้วพูดย้ำ “แล้วเจ๊จะมารับนะ ระหว่างนี้เจ๊ก็คงไม่ไปไหนไกล ถ้ามีเรื่องให้ช่วยโทรตามได้เลยนะ”“ครับผม ขอบคุณนะครับที่ฟังคำขอร้องเอาแต่ใจของผม”“ไม่เป็นไรจ้า เซ็ทยังเป็นวัยรุ่นมาโรงเรียนก็ถูกแล้ว ที่ตาโชคลงตารางไว้ว่าไม่ต้องมาเพราะกลัวเซ็ทจะเหนื่อยเกินไปเท่านั้นเอง แต่ถ้าเซ็ทจะมาเจ๊ก็ยินดีขับไปส่งทุกที่ทุกเมื่ออยู่แล้วล่ะจ้ะ ตั้งใจเรียนนะ”“ขอบคุณอีกครั้งครับเจ๊ ผมไปล่ะครับ”มือหนาของเจ๊เจสซี่เอื้อมไปขยี้เส้นผมบนศีรษะเซ็ทด้วยความเอ็นดู พอเซ็ทลงรถไปเธอก็รีบขับรถถอยออกเพราะไม่ต้องการขัดขวางการจราจรของผู้ปกครองและเด็กนักเรียน แต่แล้วเธอก็อดยกขึ้นมือข้างนั้นขึ้นมาดมไม่ได้“แหม ผมนุ่มแล้วยังหอมอีกแน่ะ ถ้าได้ดมจากตัวจะหอมแค่ไหนกันน้า”เจ๊เจสซี่ว่าด้วยใบหน้าฟินๆ เหยียบคันเร่งไปหาที่รอเซ็ทอย่างอารมณ์ดี ระหว่างทางก็อดคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่ได้ ไปรับไปส่ง กินนอนด้วยกัน ใบหน้ายามทำงาน ยามจดจ่อกับอะไรสักอย่าง หรือแม้แต่ใบหน้ายามหลับ......ถ้าได้ลักหลับสักทีชีวิตจะคอมพลีท~“...เป็นผู้จัดการส่วนตัวนี่ก็ดีนะ เหมือนเป็นแฟนเลยอ่ะ ฮิๆ”เซ็ทที่กำลังจะเดินขึ้นตึกถึงกับหนาวจนขนหัวลุกอย่างกระทันหัน ไม่ต้องบอกเซ็ทก็เดาได้ว่าเกิดจากอะไร ในเวลาปกติเจ๊เจสซี่ก็เป็นผู้จัดการนิ่งๆ ไม่ได้จับตาดูจนอึดอัด ไม่ได้ยัดเยียดให้ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ และไม่ได้สร้างความลำบากให้เซ็ท แต่ในช่วงเวลาโรคจิตก็สร้างความหลอนไม่ใช่น้อย ความไว้ใจในการทำงานหายเกลี้ยงก็ตอนเจ๊แกตบะแตกเผยความคิดชั่วร้ายออกมาแบบไม่รู้ตัวนี่แหละ...ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนลุงโชคก็อยากจะขอให้เปลี่ยนตัวผู้จัดการอยู่หรอก...เซ็ทเดินเข้าไปในห้องเรียน ใบหน้ายิ้มแย้มน้อยๆ ให้ความรู้สึกน่าเข้าหา หากแต่รอบตัวเซ็ทกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ว่าอย่าได้เข้าใกล้แบบแปลกๆ จนพวกสาวๆ ที่ดีใจอยากเข้าหาเซ็ทนั้นต่างก็พากันชะงักความต้องการของตัวเอง เซ็ทจึงเดินไปที่โต๊ะของคิวได้อย่างง่ายดายการแผ่กลิ่นอายอันตรายเบาบางในขณะที่ยิ้มเพื่อให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ประสบความสำเร็จ หากแต่ความจริงพวกคนในห้องน่าจะเคยชินกับหนังหน้าเขาได้แล้วนะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำอะไรแบบนี้“ว่าไงคิว มาแล้วนะ ที่ตามนี่มีไรเปล่า?”“อ้าว ว่างมาจริงๆ เหรอวะเนี่ย” คิวทำหน้าแปลกใจยามได้เห็นเซ็ท ถึงตัวเซ็ทเองจะส่งข้อความตอบกลับมาว่าเดี๋ยวมาพักหนึ่งก่อนจะไปทำงานต่อ แต่คิวก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอยู่ดี ตอนเห็นหน้าเซ็ทเลยทำหน้าเหวอเหมือนเห็นผี เซ็ทเลยเบะปากบ่นก่อนจะเดินกลับไปฟุบหน้านอนที่โต๊ะตัวเอง“นายเป็นคนบอกให้มาเองนะ ให้ตายเถอะ”“นี่พ่อศิลปินคิวทองมาโรงเรียนเพื่อมานอนเหรอ?” คิวเดินตามมาบ่น ไม่วายลากเก้าอี้ตัวเองมานั่งข้างๆ “จะสอบกลางภาคอยู่แล้วนะเว้ย อ่านหนังสือบ้างยังวะ?”“กลางภาค? อ่อ...จะถึงแล้วหรอกเหรอ?” เซ็ททำท่าเหมือนพึ่งนึกออก ก่อนจะโบกมือปัดๆ แบบไม่คิดอะไร “ก็แค่สอบกลางภาคไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน นี่เรียกฉันมาเพราะเรื่องนี้?”“หึ สำหรับคนอื่นก็คงไม่ใหญ่ แต่สำหรับมึงนี่ไม่ใช่มั้งไอ้บ้า เดี๋ยวก็สอบตกหรอก คะแนนมึงนอกจากภาษาอังกฤษมีแต่คาบเส้น แล้วนี่แทบไม่ได้มาเรียนเลยจะสอบผ่านได้ยังไง ติดศูนย์ไม่น่ากลัวเท่าซ้ำชั้นนะเว้ย”เซ็ทไม่ได้แปลกใจที่คิวกังวลเกี่ยวกับคะแนนของเขา เนื่องจากเมื่อก่อนตอนที่เซ็ทยังเป็นแค่เด็กโง่คนเดิม คะแนนของเซ็ทคนนั้นก็ต่ำเตี้ยติดดินมากจริงๆ อีกทั้งคิวไม่ได้รู้เรื่องคะแนนสอบในเทอมที่แล้วของเขา เพราะเซ็ทมาตามสอบทีหลัง แถมได้รู้คะแนนแทบจะทันที อาจารย์เลยไม่จำเป็นต้องมาบอกคะแนนในห้องให้เพื่อนรู้ด้วยดังนั้นคนที่ได้รู้ว่าเซ็ทเด็กโง่คนเก่าไม่โง่อีกแล้วก็มีแต่อาจารย์ผู้สอนที่ได้ตรวจข้อสอบเขาไปแล้วเท่านั้นแหละ“ไม่ซ้ำชั้นหรอกน่า ไม่ตกด้วย ไม่ต้องห่วงไป”“จากคะแนนที่ผ่านๆ มาของมึงไม่น่าพูดอย่างมั่นใจขนาดนี้นะ เอ้า เอานี่ไป ฉันให้”คิวส่ายหน้าเอือมระอากับท่าทีเฉยเมยของเซ็ท ก่อนจะเดินกลับไปหยิบสมุดโน้ตเล่มหนาเล่มหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้า เซ็ทเลิกคิ้วมองก่อนจะเปิดมันแบบผ่านๆ“นี่มัน...สรุปเนื้อหากับเก็งข้อสอบ?”“ใช่ ถึงเวลาให้อ่านจะมีน้อยแต่เนื้อหาเยอะเพราะรวมส่วนของสองเทอมก็เถอะ แต่ฉันก็จดสรุปแค่สาระสำคัญกับเนื้อหาส่วนที่อาจารย์บอกว่าจะออกสอบไว้ให้แล้ว นายก็ท่องไว้ให้ดีจนกว่าจะถึงวันสอบแล้วกัน คงพอทำให้คะแนนนายไม่ติดศูนย์ได้แหละ”เซ็ทมองสมุดที่เขียนด้วยมืออย่างทึ่งๆ แม้ลายมือจะไม่ได้ดูดีอะไรแต่ก็เขียนแยกเนื้อหาของแต่ละบทเรียนเป็นสัดส่วนได้อย่างเป็นระเบียบ แค่เปิดดูผ่านๆ ก็รู้แล้วว่าต้องใช้เวลาเขียนนานขนาดไหน ถึงเซ็ทจะไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองคิวด้วยความซาบซึ้ง เคยมีคนทำอะไรเพื่อเขาแบบนี้ซะที่ไหน“...นายนี่มันเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ แหะ ที่จดให้ขนาดนี้นี่แปลว่ารักฉันมากเลยใช่มั้ย?”“ดูพูดจา...ขนลุก ฉันก็แค่จดไว้อ่านสอบ แล้วฉันก็อ่านหมดแล้วเลยไม่จำเป็นต่างหากล่ะ” คิวว่าพลางสะบัดหน้าหนี แต่ก็ทันเห็นสายตารู้ทันของเซ็ท“คิวผู้มีคะแนนระดับค่อนข้างดีปกติเคยต้องจดโน้ตซะที่ไหน ตั้งใจจดให้ฉันก็บอกมาเถอะน่ะ หนุ่มซึนน่ะไม่น่ารักเท่าไหร่หรอกนะ”“โว้ย! จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาก็เอาคืนมา!”คิวตั้งท่ากระโจนเข้ามาคว้าสมุดเล่มหนาที่เซ็ทจงใจโบกไปมาตรงหน้าเขา หากแต่เซ็ทก็ชักมือกลับแล้วพูดด้วยรอยยิ้มยียวน“ให้แล้วให้เลยสิ ขอบใจ”“เหอะ แล้วมึงอย่ามาหลงรักเพื่อนอย่างฉันก็แล้วกัน” คิวยิ้มมุมปาก“ให้ฉันเล่นคนเดียวพอคิว นายเล่นกลับแล้วหลอน ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะ” เซ็ทว่าแหยงๆคิวเห็นเซ็ทกระเถิบตัวหนีก็หัวเราะเยาะ ทำท่าทางข้าเหนือกว่า “มึงเล่นฉันก็รู้สึกเหมือนกันล่ะวะ เป็นไง เข้าใจละดิ คราวหลังก็อย่าเล่นมุกสั่วๆ งี้อีกละกัน”“ไม่รับปาก เพราะเล่นแล้วผู้หญิงชอบ แล้วพวกเธอก็จะไม่เข้าใกล้ รอส่องอยู่ห่างๆ แบบนั้นอ่ะ” เซ็ทกระซิบพรางส่งสายตาให้คิวมองตาม สายตาจากเพื่อนร่วมห้องสาวๆ มีสองแบบไม่อิจฉาก็ฟิน เป็นสายตาร้อนแรงที่ดูตลกดี “เข้าใจละดิ?”“ไอ้เหี้ย เลว ใช้เพื่อนเป็นเครื่องมือนี่หว่า นี่ถ้าฉันโดนพวกนั้นรุมตบจะทำไงหะ ต้องรับผิดชอบฉันด้วยนะ” คิวจีบปากจีบคอพูด ซุกหน้าลงกับฝ่ามือแกล้งทำเป็นกลัว เล่นใหญ่จนเซ็ทหัวเราะขำ เอื้อมมือไปโอบไหล่คิวแล้วตบเบาๆ ไม่วายกระซิบให้พอได้ยินกันสองคน“ถ้านายเจ็บตัวเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง ไม่ต้องกังวล ...บอกไม่ชอบแต่ก็เล่นด้วยนะไอ้เกลอ”“เออ ไม่ชอบ แต่ได้แกล้งยัยพวกนั้นมันสะใจกว่า” คิวกระซิบตอบด้วยความสะใจ แอบหันไปส่งสายตาเหนือกว่าให้สาวๆ ในห้อง แอบหยุดสายตาไว้ที่มิ้วนานเป็นพิเศษ“สมแล้วที่ปรับตัวเก่ง เหี้ยดี แต่ฉันชอบ”“เค้าก็ชอบเซ็ทน้า”คิวว่าเสียงแรด จงใจเอียงหน้าซบกับต้นแขนเพื่อนแล้วเอาหัวถูไถไปมา เซ็ทขนลุกขนชัน ใช้แขนอีกข้างยันหัวคิวให้พ้นจากตัว แต่เหมือนคิวรู้ว่าเซ็ทไม่ชอบก็ยิ่งแกล้งเหมือนต้องการเอาคืน เซ็ทที่ต้องการรักษาภาพลักษณ์ไม่สามารถทำอะไรรุนแรงอย่างการยันคิวตกหน้าต่างได้ จึงได้แต่ส่งสายตาขู่ทิ้งไว้ก่อนที่จะเริ่มเวลาเข้าเรียน“แกล้งฉันได้นี่สนุกเนอะ ระวังโดนพวกผู้หญิงเอาไว้แล้วกัน”“อ้าวชิบหาย ลืม”คิวทำหน้าเหมือนพึ่งคิดได้ยามโดนพวกผู้หญิงจับจ้อง ทุกวันนี้เซ็ทเป็นคนดังของโรงเรียน พวกผู้หญิงในห้องต่างก็อยากเข้าใกล้เขา หากแต่คนที่สามารถคุยกับเซ็ทได้อย่างสนิทสนมมีแต่คิวคนเดียว ยิ่งเห็นคิวสนิทกับเซ็ทมากเท่าไหร่ พวกผู้หญิงก็อิจฉาคิวมากขึ้นเท่านั้น“คิว เมื่อกี้นายจับมือเซ็ทใช่มั้ย?” นักเรียนหญิงคนหนึ่งในห้องว่าพลางจับมือคิว บีบๆ นวดๆ ด้วยแรงอันน้อยนิด แต่ด้วยความตั้งใจเกินร้อยจนรู้สึกหลอน“เอ่อ...ทำไรอ่ะ?”“จับมือเซ็ท”“แต่นี่มันมือฉัน?” คิวทำหน้างง หาแต่ดวงตาจริงจังของอีกฝ่ายเล่นซะคิวไม่กล้าถามต่อ ได้แต่ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมอย่างกล้าๆ กลัวๆ “จารย์เข้าแล้ว ไปเรียนเหอะ”คิวผ่อนลมหายใจหลังจากรอดพ้น อดคิดกับตัวเองเป็นครั้งที่ร้อยไม่ได้ว่าผู้หญิงช่างเป็นเพศที่น่ากลัวจริงๆ อยากจับมือเซ็ทก็ไปจับเอาเองสิ มาจับมือเขาทำไม วุ้ย![เซ็ท ผมมีเรื่องต้องแจ้งให้คุณทราบ]เซ็ทที่นั่งเหม่อทำท่าสงสัย ก่อนจะรอฟังสิ่งที่โรจะรายงาน‘...ว่ามาโร’

...หลายปีก่อน“ลูกพีช ส่งรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาสั่งรึยัง?”เสียงแหลมร้องเรียกมาแต่ไกล เจ้าของชื่อหันหลังกลับไปยังต้นเสียง เธอแย้มรอยยิ้มกว้างให้เพื่อนสนิทก่อนจะตอบคำถามราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา หากแต่ทำให้คนฟังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้“ส่งแล้ว อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่ได้ส่ง”“ก็ยังน่ะสิ โอ๊ย ฉันตายแน่ๆ”“รายงานนี้สั่งตั้งนานแล้วนะ รีบเอาไปส่งเลย เดี๋ยวก็ได้เอฟหรอก” หญิงสาวว่ากล่าวพลางตักเตือน “ถ้ายังไงฉันไปห้องวิจัยก่อน ไว้เจอกันนะ”ชีวิตประจำวันของนักศึกษาชั้นปีสี่คณะชีววิทยาดำเนินไปอย่างเรียบง่าย แม้การเรียนจะยุ่งไปบ้าง แต่คนรอบตัวก็ช่วยกันให้งานในแต่ละวันผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หญิงสาวมีความสุขกับการได้เรียนรู้อย่างเต็มที่ในทุกๆ วัน เธอใช้ชีวิตในการทำสิ่งที่ชอบ ทำทุกอย่างตามใจปรารถนา“เหนื่อยชะมัดเลย ไว้แวะกินเค้กหน้าสถานีกันเถอะ”“เอาสิ ไปๆ ลูกพีชก็ไปด้วยกันนะ”“วันนี้ขอผ่านดีกว่า งานส่วนของวันนี้ยังไม่เสร็จเลย ไว้คราวหน้านะ” เธอว่าพลางยกมือขอโทษของโพย เพื่อนๆ มองหน้ากันก่อนจะพร้อมใจกันถอนหายใจ หญิงสาวทำท่าเลิ่กลั่ก แต่เพื่อนร่วมห้องวิจัยกลับเดินเข้ามาเขกหัวเธอ ก่อนจะทยอยกันเดินไปยังมุมทำงานประจำของตัวเอง“ถ้าช่วยกันมันก็เสร็จเร็วขึ้นไม่ใช่รึไง รีบทำให้เสร็จจะได้ไปพักด้วยกันนั่นแหละ เนอะ”หญิงสาวยิ้มให้กับมิตรภาพรอบตัวของเธอ เพื่อนของเธอทุกคนทำให้เธอไม่เคยรู้สึกเหงา พวกเขามักจะช่วยเหลือเธอเสมอด้วย พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เธอคิดว่าต่อให้จบไปเราก็จะยังร่วมทำงานด้วยกันต่อไปอย่างนี้ ต่อให้ทุกคนแยกย้ายกันไปมีครอบครัว แต่พวกเราก็ยังสามารถไปมาหาสู่กันได้เสมอ...หากแต่วันหนึ่งทุกสิ่งกลับแปรเปลี่ยนไป...“ลูกพีชหนีไป!!”บึ้มมมม.มมม..มม...มเกิดอุบัติเหตุจากการทดลองหรืออะไรก็ตาม การระเบิดเป่าห้องทดลองจนไม่เหลือซาก เพื่อนๆ ของเธอตายคากองเพลิง ในขณะที่เธอเจ็บไปหมดทั้งตัว เธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายในห้องสีขาว ตอนแรกเธอเดาว่าเธออยู่ในโรงพยาบาล ทว่าไม่ว่าจะร้องเรียกใครก็ไม่มีใครตอบรับ“...ทุกคน...อยู่ที่ไหน?”เธอร้องไห้หนัก ผ้าพันแผลตามตัวไม่ได้ทำให้เจ็บช้ำไปกว่าที่หัวใจ เธอคาดหวังว่าจะเจอใครสักคน แต่เธอก็ไม่เห็นใครเลย ไม่มีแม้แต่พ่อแม่ที่น่าจะมาเฝ้าเธอ ก่อนที่จะสติแตกก็มีคนชราคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขายิ้มแย้มเหมือนคนใจดี หากแต่ถ้อยคำของเขากลับเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ“สวัสดีลูกพีช ขอบอกคุณตามตรงว่าคุณนั้นเป็นคนที่ตายไปแล้ว พร้อมๆ กับครอบครัวและเพื่อนๆ ของคุณ”“...อะ-...อะไรกัน-...มะ-หมายความว่าไง?”“อุบัติเหตุที่ห้องทดลองทำให้เพื่อนๆ ของคุณเสียชีวิต ในวันเดียวกันพ่อกับแม่ของคุณก็เจอคนขับรถแหกโค้งชนเข้าตอนที่จะมาหาคุณ พวกเขาเสียชีวิตตอนถึงมือหมอได้ไม่นาน เพียงวันเดียวคุณกลายเป็นคนที่ไม่เหลือใครแล้วล่ะนะ”“มะ-ไม่จริง...ไม่...ฉะ-ฉันไม่เชื่อ”เธอว่าเสียงสั่น น้ำตาไหลพรากจนมองภาพเบื้องหน้าได้ไม่ชัดเจน แต่แล้วชายชราที่บอกข่าวร้ายกับเธอก็เดินเข้ามาใกล้ มือเหี่ยวจับเข้าที่บ่าของเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนจนน่าหวาดผวา“เธออาจจะสูญเสียสถานที่ของเธอไป แต่ตัวเธอยังมีคุณค่าเสมอ พวกเราต้องการเธอนะ สมองอันชาญฉลาดของเธอจะเป็นพลังให้เรา ให้สถานที่ของพวกเราเป็นที่พักพิงและพักใจให้เธอเถอะ”แม้คำพูดจะดูดีแค่ไหน หากแต่ข้างในกลับเน่าเฟะ เธอรู้เรื่องนั้นด้วยตัวเองหลังจากที่เวลาผ่านไปได้สักระยะวันหนึ่งเธอมีโอกาสใช้คอมของพวกมันตรวจสอบข้อมูลที่ชายชราคนนั้นพูด แล้วเธอก็เจอข่าวการเสียชีวิตของพ่อแม่และเพื่อนๆ ของเธอจริง มีแม้แต่ข่าวการเสียชีวิตของตัวเธอเอง เธอสัญญากับตัวเองว่าครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะร้องไห้ เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไป“ฉันอยากออกไปเคารพศพพ่อกับแม่ค่ะ”“ไม่ได้เหรอกลูกพีช ไม่ใช่ตอนนี้”ลูกพีชรู้สึกตัวว่าพวกเขาเฝ้าเธอโดยไม่ให้คาดสายตา ทันทีที่ร่างกายดีขึ้น เธอก็ถูกบังคับให้ตรวจสอบคนที่พวกเขาพามา พวกนั้นบอกว่า เด็กๆ เหล่านั้นจำเป็นต้องตรวจร่างกายเป็นพิเศษ เธอก็ทำตามเพราะเห็นว่าการตรวจสอบพวกนั้นไม่ได้อันตรายอะไร...โดยที่เธอไม่ได้รู้เลยว่าการตรวจสอบของเธอนั้นเป็นสาเหตไปสู่อะไรบ้าง“ฉันลูกพีชค่ะ จากนี้จะเป็นหัวหน้าทีมวิจัยนี้ ฝากตัวด้วยนะคะ”หญิงสาวได้รับการเลื่อนขั้น หลังจากสามารถหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้แก่ชายชราได้ เธอเข้าใจว่าตัวเองได้เข้าร่วมกับหน่วยงานลับของรัฐบาลตามคำบอก ทำหน้าที่ตรวจสอบพลังของพวกเด็กๆ ที่เรียกว่ากิ๊ฟ เพื่อที่เด็กพวกนั้นจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้ตามปกติแรกๆ หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากิ๊ฟคืออะไร หากแต่ก็ได้รับการสอนจนเข้าใจ อีกทั้งเธอยังได้รู้ว่าร่างกายของตัวเองก็มีสสารตั้งต้นของกิ๊ฟเช่นกัน“เธอต้องมีพลังอะไรสักอย่างแน่ๆ ช่างน่าสนใจจริงๆ”“แต่ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าตัวเองมีอะไรที่แตกต่างไปจากคนอื่นเลยนะคะ”“ไม่หรอก เธอต้องมีอะไรพิเศษแน่”เธอยิ้มบางๆ เหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ชายชราต้องการจะสื่อ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือน เธอก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน แม้ในที่นี้จะมีทุกสิ่งที่เธอต้องการไม่เคยขาด แต่เธอกลับอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ...ชายชราคนนี้ซ่อนอะไรเอาไว้ ที่แห่งนี้ซ่อนความลับใดเอาไว้กัน......กว่าสามปีที่เธอทำงานให้พวกนั้นจนเป็นที่ไว้วางใจในระดับหนึ่ง แต่ความไว้ใจในตัวชายชราและสถานที่นี้ลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือความเชื่อมั่นใดๆ อีก แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมานั่นก็ทำให้เธอได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่แบบใดกันแน่...มันเน่าเหม็นไปทั้งหมด เน่าเหม็นยิ่งกว่าที่เธอคาดเดาไว้มาก“คุณไม่ได้ปล่อยเด็กๆ พวกนี้กลับบ้านอย่างนั้นเหรอคะ?”“เด็กที่มีกิ๊ฟ มีพลังเหนือธรรมชาติน่ะ จะอยู่ร่วมกับคนอื่นได้ยังไงลูกพีช”ชายชราตอบทั้งๆ ที่ยังมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่บนใบหน้า เขาเดินไปลูบร่างกายของเด็กสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงโดยไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด ลูกพีชรู้สึกขยะแขยงเขาจากก้นบึ้งหัวใจ หากแต่กักเก็บไว้ไม่แสดงออกมาจากวันนั้นเธอเห็นคนมากมายถูกใช้เป็นข้อมูล พวกเขาถูกพาตัวมาที่นี่โดยไม่ได้เต็มใจ และอีกมากมายที่ถูกใช้เป็นเหยื่อทดลอง และคนทั้งหมดนั้นไม่มีวันได้กลับออกไปสู่โลกภายนอก มันน่ากลัวจนเธอจำไม่ได้ว่าตัวเองอาเจียนไปกี่ครั้งตึง! ตึง!! ตึง!!!“ม่ายยยยย!! ปล่อยฉัน!! ปล่อยฉัน!!”“ฮือ! ไม่! ฆ่าฉันเถอะฆ่าฉันสิ!!”ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างถูกทดลอง ภาพห้องสีขาวที่ชโลมด้วยเลือดสีแดงสด เสียงกรีดร้องยังคงดังก้องอยู่ในหัว เสียงร้องไห้อ้อนวอนร้องขอให้ช่วยยังคงติดแน่นอยู่ในสมอง ลูกพีชหวาดกลัวจนอยากจะขอรามือ ทว่า...“ถ้าเธอไม่อยากทำฉันก็ไม่ว่า แต่เธอคงต้องกลายมาเป็นหนึ่งในข้อมูลทดลองของพวกเรา จะเอายังไงล่ะ?”“...หะ-ให้ฉัน...ทำการตรวจสอบต่อเถอะค่ะ”เธอหวาดกลัวดวงตาและรอยยิ้มนั่น หวาดกลัวห้องๆ นั้น เธอสงสารพวกเขาเหล่านั้นและไม่อยากจะทำเรื่องโหดร้ายพวกนั้นเลย แต่เธอกลัวว่าตัวเองจะต้องไปอยู่ตรงนั้นยิ่งกว่า เธอยอมเป็นปิศาจร่วมไปกับคนตรงหน้าดีกว่าจะร่วงลงสู่ขุมนรก“แต่ฉัน...ขอแค่เป็นคนตรวจสอบจากหน้าจอเถอะนะคะ”“ได้สิ หากเธอไม่อยากทำเรื่องพวกนั้นก็ไม่ต้อง เรายังมีคนอีกมาก” ชายชรายิ้มอย่างใจดี “ถ้าเป็นเด็กฉลาดอย่างเธอก็น่าจะรู้ดีว่าโลกเราไม่ได้สวยงามขนาดนั้น ก่อนจะได้บางสิ่งมาเราก็ต้องสละบางสิ่งไป แบบเดียวกับที่คนเราทำการทดลองยากับพวกสัตว์เพื่อที่มนุษย์จะได้มียารักษา เราก็แค่ทำในสิ่งเดียวกันเท่านั้นเอง เธอเข้าใจใช่มั้ย?”“...ฉัน...เข้าใจค่ะ”“เด็กดี ไม่ต้องกลัวไป สมองของเธอสำคัญและมีค่ามากเกินกว่าจะเป็นแค่ตัวทดลองที่ถูกใช้แล้วทิ้ง เธอสำคัญกว่านั้นมาก”ลูกพีชกลืนน้ำลาย หวาดกลัวฝ่ามือของอีกฝ่ายที่ลูบหัวเธอยิ่งนัก ชายชราตรงหน้าไม่ได้เอ็นดูเธอเหมือนลูกหลานตามที่เจ้าตัวเคยว่าไว้ หากแต่ชอบใจในสมองของเธอมากกว่า“ในเมื่อเธอจะร่วมกับเราแบบเต็มตัว ฉันก็จะบอกเป้าหมายของเราให้ พวกเราเป็นหน่วยงานของรัฐ มีหน้าที่วิเคราะห์และพัฒนากิ๊ฟ ซึ่งเป้าหมายสูงสุดคือการสร้างอาวุธมนุษย์ที่ทรงอำนาจที่สุด”“...รัฐให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างนั้นเหรอคะ?”เธอถามด้วยความสับสน หากเป็นเช่นนั้นจริง ทางรอดของเธอจะอยู่ที่ไหน ใครกันล่ะที่จะสามารถช่วยทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้“ใช่แล้ว แต่เป้าหมายของฉันนั้นต่างจากสิ่งที่รัฐต้องการ เพราะสิ่งที่ฉันต้องการน่ะคือ...ชีวิตอมตะ ในเมื่อพลังพิเศษยังมีอยู่จริง ชีวิตอมตะก็ต้องมีจริงเช่นกัน ฉันบอกเรื่องนี้ให้เธอฟังคนเดียว เพราะถ้าเป็นเธออาจจะช่วยให้ฉันสมปรารถนาได้ อย่าลืมซะล่ะ”“...ค่ะ”...เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองเดินกลับไปยังห้องทำงานได้ยังไง คนในทีมที่เห็นหน้าเธอต่างเข้ามากอดปลอบโดยไม่พูดอะไร ราวกับว่าพวกเขาเข้าใจเธอได้โดยไม่จำเป็นต้องพูด เธอรู้แล้วว่าทำไมครั้งที่เจอกัน พวกเขาเหล่านั้นต่างส่งสายตาสงสารและเห็นใจมาให้ พวกเขาทุกคนเป็นรุ่นพี่ในสถานที่แห่งนี้ พวกเขารู้ดีว่าที่แห่งนี้เป็นสถานที่แบบใด“...อยากจะบอกให้หนีไปนะ แต่คนที่พยายามจะหนี ปกติแล้วจะไม่รอดสักราย ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้บอกอะไรเลย ฉันคิดว่าถ้าเธอไม่รู้ต่อไปคงจะสบายใจกว่า”“...ขอบคุณนะคะที่คิดจะทำเพื่อฉัน”“ทีมของเราไม่ได้เข้าไปยุ่งกับส่วนนั้นมากหรอก พยายามทำใจให้สบายเถอะนะ แล้วก็รีบๆ ชินเข้า เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ไม่ทำงาน พวกเราก็จะถูกโละทิ้งไม่ต่างจากตัวทดลองนั่นแหละ เข้าใจนะคุณหัวหน้า”...ทำใจให้ชินงั้นเหรอ... เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอกในเมื่อเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือพวกนั้นยังติดในสมองเธอไม่เคยจางหาย ภายใต้ฉากหน้าที่ทำตัวปกติ ในใจของหญิงสาวไม่เคยไม่มีวันไหนที่จะยอมแพ้ต่อการหาทางออก เธอต้องหาทางที่จะรอดออกไปจากที่นี่ พร้อมกับทุกๆ คน...“มีตัวข้อมูลใหม่เข้ามาอีกแล้ว ดูเหมือนเธอจะมีกิ๊ฟที่ใช้ในการบินล่ะ เป็นพลังที่เด็กๆ ฉันก็เคยฝันถึงล่ะนะ แต่ถ้ามีพลังแบบนั้นแล้วต้องมาอยู่ในที่แบบนี้นี่ไม่เอาดีกว่า”หญิงสาวฟังคำพูดเหล่านั้นผ่านๆ เธอไม่ต้องการรู้ข้อมูลของคนที่ถูกพามามากเกินไป เพราะหากเธอรู้มากไปเธอก็อาจจะทำใจตรวจสอบคนพวกนั้นไม่ลง ลูกพีชหันกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ปิดประตูล็อกห้องไม่ให้ใครเข้ามาอย่างแน่นหนา“...นี่ก็ด้วยงั้นเหรอ?”เธอพยายามตรวจสอบข้อมูลของโลกภายนอกอย่างระมัดระวังไม่ให้ฝ่ายไอทีจับได้ เธอพบว่าเด็กที่ถูกนำตัวมาที่นี่ต่างถูกลงข่าวว่าหายตัวไป หรือไม่ก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต หรือไม่ก็หายไปเลยราวกับไม่เคยมีตัวตน หากพ่อแม่คนไหนไม่ได้ทำตามหาอย่างครึกโครม พวกเขาก็จะยังมีชีวิตรอดและได้ใช้ชีวิตปกติ ทว่าถ้าครอบครัวออกมาตามหาหรือเรียกร้องให้หน่วยงานใดๆ ช่วยเหลือ คนเหล่านั้นก็จะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ แล้วไม่นานผู้คนก็จะลืมเลือนพวกเขาไปตามกาลเวลา“...ถ้ารัฐอยู่เบื้องหลัง ก็แปลว่าจะขอให้รัฐช่วยเหลือไม่ได้”หญิงสาวพยายามค้นหาหนทางให้ตัวเอง หากแต่แค่หาข่าวจากภายนอกได้ก็เต็มกลืนแล้ว เธอไม่มีหนทางติดต่อสื่อสารกับต่างประเทศเลย ฝ่ายเทคนิคของที่นี่ป้องกันการติดต่อกับโลกภายนอกไว้ดีจนเกินไป อีกอย่างความจริงแล้วเรื่องเทคโนโลยีก็ไม่ใช่สายงานถนัดเธออีกด้วยลูกพีชพยายามทำงานให้ล่าช้า หาวิธีให้คนที่ถูกใช้เป็นข้อมูลและตัวทดลองสามารถมีชีวิตอยู่ให้ได้ยาวนานที่สุด หากแต่การกระทำของเธอก็ถูกจับได้“ถ้าเธอไม่ทำงานให้เต็มที่ฉันจะเอาคนพวกนั้นมาฆ่าต่อหน้าเธอ”“...ขะ-ขอโทษด้วยค่ะ”เธอจำเป็นต้องทำเหมือนทำงานเต็มที่แล้ว หากแต่ก็ยังมีส่วนที่ติดขัดจนการตรวจสอบต้องหยุดชะงัก เธอกลัว กลัวจนไม่รู้ว่าควรที่จะเมินเฉยต่อผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นไปเลยมั้ย หากแต่เมื่อเธอได้เข้าไปที่ห้องพักฟื้น เห็นเหล่าผู้บริสุทธิ์ต้องถูกกักขัง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองต้องฮึดสู้ต่อ...เธอต้องได้ออกไปจากที่นี่ ต้องมีชีวิตรอด เธอจะไม่ยอมถูกขังไว้ในนี้ตลอดไปหรอก...“...ลูกพีชน่ะ อยากออกไปจากที่นี้งั้นเหรอ” คนในทีมเธอถามด้วยเสียงนิ่งๆ จนแทบไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เธอพยักหน้าตอบรับง่ายๆ แต่ก็ทำท่าหมดหนทาง “อย่างน้อยๆ เธอก็ยังหวัง เธอยังอยู่ที่นี่ไม่นานเท่าพวกเรานี่นะ พวกเราน่ะสิ้นหวังกันไปนานแล้ว”หญิงสาวพูดไม่ออก เธอไม่กล้าพูดว่าสักวันพวกเราทุกคนจะได้กลับไปใช้ชีวิตปกติสุข เธอพูดไม่ได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าความหวังอันเลือนรางนั้นยังคงมีอยู่หรือไม่...จนกระทั่งวันนี้หลังจากไปพบชายชราตามกำหนดการ เบื้องหน้าเธอ เธอได้พบกับความหวังที่เป็นดั่งแสงสว่างปลายอุโมงค์ อ้อนวอนขอให้ปลายทางเข้าใจถึงสิ่งที่เธอต้องการ...ได้โปรด...[ผู้หญิงคนหนึ่งในหน่วยงานรัฐตรวจเจอไวรัสของผมในคอมของเธอ เธอคนนั้นไม่ได้พยายามแก้ไวรัสหรือสืบตัวตนของผม จริงๆ ถึงจะทำเธอก็ทำไม่ได้หรอก แต่เธอพยายามให้ผมตรวจพบข้อมูลจากฝั่งเธอมาแทน พร้อมใจเปิดทางให้ผมเจาะเข้าระบบเธอ พร้อมกับวางรหัสลับในการขอความช่วยเหลือเอาไว้โต้งๆ]‘อธิบายสถานการณ์แบบสั้นๆ เข้าใจง่ายดี แถมตรวจเจอไวรัสของนายได้นี่ก็ฉลาดพอตัวเลย’เซ็ทอ่านข้อความที่โรส่งมาให้แล้วพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ ต้องยอมรับเลยว่าอีกฝ่ายสรุปข้อมูลที่จำเป็นเอาไว้เกือบครบถ้วน[ทำการตรวจสอบสถานที่แล้ว เป็นที่เดียวกับผู้หญิงบินได้คนนั้นถูกพาตัวไป ดังนั้นที่นั่นจึงเป็นสถานที่ที่ผมเคยค้นหาข้อมูลไว้แล้ว ซึ่งข้อมูลหลายๆ อย่างตรงกัน คุณจะทำตามที่เธอขอมั้ย?]‘จะสาวไส้เน่าเหม็นในประเทศออกมาตีแผ่ให้ต่างชาติเล่นงานได้รึไง’เพราะรัฐบาลมันเชื่อใจไม่ได้ เลยจะขอความช่วยเหลือจากต่างประเทศเพราะพวกนั้นคงยินดีที่จะได้ทำลายความน่าเชื่อถือของประเทศเรา เซ็ทรู้ดีเลยแหละว่าพวกนั้นจะยอมให้ความช่วยเหลือในระดับหนึ่ง หรือต่อให้ไม่ลงมือช่วยเหลืออะไรเลย ข้อมูลพวกนี้ก็อาจถูกเผยแพร่บนหน้าอินเทอร์เน็ต แล้วไทยก็จะถูกสื่อต่างชาติกระหน่ำโจมตี...เชื่อสิว่าพอถึงเวลานั้นโซเชี่ยลจะไม่สนใจว่าข้อมูลเหล่านี้เป็นความจริงหรือไม่ด้วยซ้ำไป[งั้นจะไม่ลงมือทำอะไรเลยเหรอเซ็ท?]ยังไม่ทันจะตอบอะไรเซ็ทก็รู้สึกเหมือนหัวกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เซ็ทได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ราวกับเห็นภาพใครสักคนที่ถูกจับแช่อยู่ในสารเคมีนานาชนิด ในขณะที่คนอีกคนถูกลากออกไป เซ็ทกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ผ่านไปหลายวิถึงได้กลับมามีท่าทางดังเดิม ถึงอย่างนั้นหนังสือเรียนก็เปื้อนหยดเลือดไปแล้วหลายจุด‘...ส่งข้อความกลับไป โร...’[รับทราบเซ็ท ตามที่คุณต้องการ]
‘หากไม่สิ้นหวังและลงมือทำตามความหวังนั้น สักวันสิ่งที่ปรารถนาก็อาจจะเป็นจริงขึ้นมาก็ได้’
-----------------------เน้นย้ำอีกครั้งเรื่องนี้ไม่วาย แค่เพื่อนเขาเล่นกัน (เอาความคิดเรื่องนี้มาจากเพื่อนแมวที่เป็นชายแท้แต่ชอบเล่นอะไรเถือกนี้บ่อยๆ แมวว่ามันก็ตลกดี) อีกอย่างไม่ได้เสียดสีการเมืองใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ อย่าเอานิยายอ่านเล่นไปรวมกับการเมืองเด้อ ตอนนี้ค่อนข้างยาวแต่เนื้อหาก็ไม่ค่อยมีอะไรตามเดิม ชะนีคนใหม่ หรือจะเรียกว่าตัวประกอบคนใหม่ดี ถถถใครงงเนื้อเรื่องตรงส่วนไหนถามได้นะคะ เพราะบางทีอาจจะสลับฉากไปมาจนสับสนได้ขอบคุณทุกการสนับสนุน ทุกการเปย์ ทุกคอมเม้นต์ให้กำลังใจ แมวรักทุกคนเลยน้าาา เมี้ยวๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[46] ความหวัง [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[46] ความหวัง [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้