“เ้านำลูกน้องของเ้าออกไปดักรอหน้าโรงประมูลซะ ข้า้าจะฆ่ามันด้วยมือของข้า” นายน้อยห้านไม่ตอบสิ่งที่ลูกน้องของตนถาม แต่เขาสั่งให้ลูกน้องของตนไปดักศิรหน้าทางเข้าโรงประมูล แล้วเขาก็จ่ายค่าดาบเพลิงขั้นก่อเกิด ตอนนี้ผู้คนกว่าครึ่งโรงประมูลต่างโกรธแค้นศิร เนื่องจากศิรทำตัวเป็ผู้คุมการประมูล
“ของชิ้นต่อไปคือมีดสั้นลักษณะอาจดูคล้ายมีดสั้นธรรมดาแต่มีดสั้นเล่มนี้ทำขึ้นจากวัสดุชั้นดีที่ทางเราไม่สามารถทำลายได้ และเป็วัสดุเองก็ยังไม่รู้จักอีกทั้งแม้ว่าทางเราจะลองหลอมใหม่แล้วก็ไม่สามารถทำได้ ดังนั้นทางเราจึงตัดใจและนำมาประมูลเผื่อว่าจะมีผู้ถูกชะตา ทางเราขอเปิดราคาที่ 2000 ผลึกศิลา” พิธีกรประกาศเปิดประมูลของชิ้นต่อไป
ตัวมีดมีลักษณะเป็มีดขนาดสั้นและมีคมสองด้าน ด้ามพันด้วยหนังสีดำ ตรงกลางระหว่างมีดกับด้ามมีอัญมนีสีดำประดับไว้ ดูแล้วเหมือนมีดสั้นธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลยแต่
“ไอ้หนู.. ประมูลมันมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไรก็ตาม” บรรพบุรุษเซียนกล่าวออกมา
หลังจากที่บรรพบุรุษเซียนสอนวิชาต่างๆให้กับศิร เขาก็เริ่มที่จะเปิดใจและเห็นศิรเป็ลูกศิษย์ แม้ว่าศิรจะไม่ได้คิดแบบนั้นเท่าไหร่ เพราะศิรยังกลัวว่าหากมีโอกาสอาจโดนบรรพบุรุษเชียนแย่งเอาร่างขิงตนไป
ได้ยินบรรพบุรุษเซียนบอกเช่นนั้นศิรก็ไม่ได้เริ่มประมูลออกไปทันที เขายังรอเวลาที่ดาบเล่มนี้ใกล้จะสิ้นสุดการประมูลเขาถึงจะเริ่มขานราคา ผ่านไปสักพักก็ไม่มีใครเริ่มขานราคา เนื่องจากของที่ผู้นำมาประมูลยังไม่รู้จัก แล้วพวกเข้าจะเอาไปทำไร จนเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม (1ชั่วโมง)
“หากไม่มีท่านใดสนใจมีดสั้นเล่มนี้ทางเราคงต้องเก็บกลับไป” ไม่นานที่พิธีกรประกาศออกไป พนักงานกำลังจะเดินขึ้นมาเก็บมีดสั้นกลับไป
“2000 ผลึกศิลา” เสียงของเหมาเสนอราคาขึ้นมา ซึ่งศิรได้ให้เขาเป็ผู้ประมูล
แต่หลังจากที่เหมาขานราคา ผู้ที่จำเสียงของเขาได้ต่างคิดว่ามีดเล่มนี้ต้องมีค่าแน่ ไม่งั้นนายน้อยของเหมาคงจะไม่สนใจ ผู้คนต่างคิดจะขัดขวางไม่ให้ศิรได้ดาบประมูลเล่มนี้ไป
“2200 ผลึกศิลา” หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนเสนอราคาขึ้นมา
“หึหึหึ...!! หากเ้า้ามีดสั้นเล่มนี้ก็ต้องลงทุนหน่อยล่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นภายในห้องวีไอพี
“2500 ผลึกศิลาระดับต่ำ” ครั้งนี้ศิรไม่ตอบอะไรแค่ให้เหมาเสนอราคาต่อไป
“4000 ผลึกศิลาระดับต่ำ” ทันทีที่เหมากล่าวจบก็มีคนเสนอราคาทันที
“เอาไงดีขอรับนายน้อย เราควรประมูลต่อหรือไม่” เหมาเป็กังวลเอามากๆ
“ดูท่าของที่เ้า้านั้นคงจะได้มายากแล้วนะนายน้อย เนื่องจากเ้าไปทำให้พวกเขาแค้นซะขนาดนั้น หากเ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ข้าว่าเ้าคงรอดยาก” ผู้ดูแลพูดกับศิร ทำอะไรสักอย่างของเขาหมายถึงให้ศิรเปิดเผยตัวตนออกมา เนื่องจากตระกูลศิเป็ตระกูลอันดับหนึ่ง หากเขาเผยตัวออกมาคงไม่มีใครกล้ามาตอแย
“ท่านไม่ต้องกังวลเื่แค่นี้หลอกท่านผู้ดูแล ข้ามีไม้ตายอยู่แล้ว เหมาเ้าทำตามนี้นะ” กล่าวกับผู้ดูแลโรงประมูลจบ ศิรก็หันไปกระซิบกับเหมาให้ทำตามที่เขาบอก
“จะดีหรือขอรับนายน้อย แบบนี้มันสิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่” เหมากังวลมากกว่าเดิม
“ราคามันสมเหตุสมผลออก เอาเถอะ… เ้าแค่เสนอออกไปก็พอ” ศิรเร่งให้เหมาเสนอราคาประมูล
“ขะ..ขอรับ”
“99” เหมาเร่งเสนอราคาออกไป
“ห๊ะ!!... ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เอ็งไม่ได้ฟังหรือปัญญาอ่อนกัน เขาเสนอราคาตอนนี้อยู่ที่ 3000 ผลึกศิลา เอ็งเล่นเสนอราคา 99 ผลึกศิลา โอสถที่เอ็งกินเข้าไปมีผลข้างเคียงหรือไง” นายน้อยห้านหัวเราะเยาะและกล่าวเยาะเย้ย เสียดสี เมื่อเขาเห็นว่ามีโอกาส
แต่หารู้ไม่ว่านี่คือสิ่งที่ศิร้า เขากำลังจะสร้างความแค้นอีกครั้งกับนายน้อยห้านโดนการหักหน้านายน้อยห้าน และเพื่อที่เขาจะได้ดำเนินตามแผนต่อไปที่เขาพึ่งเริ่ม (หากอยากรู้ว่าแผนอะไรก็ไปอ่านดูในตอนที่ 6 นะครับ ย้อหน้าที่19 และย่อหน้าที่41 มั้ง (ฮ่า ฮ๋า ฮ๋า วิธีขายนิยายอย่างหนึ่งนะครับ แค่อยากขอค่ากาแฟ) อย่าโกรธเลยน๊าาาาา)
“แล้วข้าบอกเมื่อไหร่ว่านายน้อยของข้าจะจ่ายด้วยผลึกศิลาระดับต่ำ สิ่งที่นายน้อยของข้าจะจ่ายคือผลึกศิลาระดับกลาง เว้ยยยย ว๊ายๆๆ เ้าเคยเห็นหรือเปล่าล่ะว่าผลึกศิลาระดับกลางเป็อย่างไร คงไม่เคยสินะไอ้ลูกคนจน ว๊ายยยยย” เหมาได้โอกาสโผล่หน้าออกมานอกห้องแล้วกล่าวเยาะเย้ย แลบลิ้นปลิ้นตาไปทางห้องของนายน้อยห้าน
นายน้อยห้านได้ยินเช่นนั้นก็มีเสียงดัง ปัง ภายในห้องของเขา เสียงดังมาจากการที่นายน้อยห้านทุบพนักเก้าอี้จนแหลก ตอนนี้นายน้อยห้านโกรธจนหน้าแดงเป็สีเื เขาเคยเห็นการกระทำนี้เฉพาะกลับเหล่าสตรี และเหล่าเด็กไม่รู้ความ หากบุรุษเพศเป็ผู้กระทำถือเป็การเยาะเย้ยที่ทั้งหน้าด้านและหน้าอายไม่ว่าจะผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ ต้องบอกว่าตอนนี้เขาโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว
“พอได้แล้วเหมา” ศิรกล่าวเตือนเหมาออกมา เพราะเขาเองก็รู้สึกอายไม่น้อยที่เหมากระทำเช่นนั้น
ศิรรู้ว่าแม้ผลึกศิลาระดับต่ำจะมีเทียบเท่าหรือมากกว่าผลึกศิลาระดับกลาง แต่ความ้าของผู้ที่มีพลังบ่มเพาะสูงนั้นเรียกได้ว่าผลึกศิลาระกับต่ำแทบไร้ค่าแม้จะมีมากมายเท่าใดก็ตาม เนื่องจากผลึกศิลาใช้นำไปบ่มเพาะพลังได้และพลังงานในผลึกศิลาระดับกลางนั้นบริสุทธิ์กว่าผลึกศิลาระดับต่ำมาก ผู้ฝึกยุทธจึงไม่จำเป็ต้องเสียเวลาดูดซับพลังงานจากผลึกกศิลาระดับกลางมากนัก และความหายากนั้นก็แทบจะเพิ่มมูลค่าให้ตัวผลึกศิลาระดับกลางเช่นกัน เขาจึงให้เหมาเสนอราคานี้ออกไปเพื่อเป็การตัดปัญหาเื่คู่แข่ง
หลังจากได้ยินคำกล่าวของเหมาความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที เนื่องจากศิรจ่ายราคาที่แสนแพงกับมีดสั้นที่ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไรได้ บางคนคิดว่านี่อาจเป็สมบัติล้ำค่า แต่บางคนกลับคิดว่าเป็การหลอกลวงของผู้ดูแลโรงประมูล เพื่อให้โรงประมูลแห่งนี้มีชื่อเสียง บางคนก็คิดว่าศิรนั้นเป็คนบ้า
“ไปดักรอมันที่หน้าโรงประมูล”
“ไปดักรอมันที่หน้าโรงประมูล”
“ไปดักรอมันที่หน้าโรงประมูล”
“ไปดักรอมันที่หน้าโรงประมูล”
คำนี้กล่าวออกมาในหลายพื้นที่ภายในโรงประมูล ผู้คนกว่า 80% ของโรงประมูลคิดดักปล้นศิรแล้ว พวกเขาต่างคิดว่าหากปล้นศิรได้อาจได้เงินใช้สบายไปทั้งชาติ
ศิรประมูลออกไปราคาแพง แต่ไม่รู้เลยว่ามีดสั้นเล่มนี้เอาไปทำอะไรได้ และถ้าบรรพบุรุษเซียนไม่บอกให้เขาเอามีดสั้นเล่มนี้มาครองให้ได้ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไรก็ตาม เขาก็ไม่มีทางจะแลตามองมีดสั้นเล่มนี้เลยด้วยซ้ำ
“หึ...เ้าอย่าได้กล่าววาจาโอ้อวดเกินไปนัก หากเ้ามีผลึกศิลาขนาดนั้นเหตุใดจึงเข้าร่วมประมูลที่โรงประมูลในสลัมอย่างนี้ล่ะ” นายน้อยห้านกล่าวเย้ยหยั่น
“ไอ้หนู… หากเ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่าได้เอ่ยวาจาอันใดออกมาเลยนะ” เสียงกล่าวเตือนดังออกมาแต่ไกล
“เอ๊ะ!!..ประโยคนี้เหมือนข้าเคยได้ยินเ้ากล่าวออกมาหรือเปล่า”เสียงด้านข้างดังขึ้น
“หรือว่าพวกท่านคิดว่าข้าจะจ่ายไม่ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็เสนอราคาที่สูงกว่าข้าสิ ข้าจะได้ไม่ต้องจ่ายในสิ่งที่ข้าไม่สามารถจ่ายได้” ศิรกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารให้ผู้คิดว่าเขาไม่มีปัญญาจ่ายและอยากให้มีคนประมูลเพิ่ม
“ไอ้เ้านี่!! เ้าคิดว่าพวกข้าโง่ที่จะไม่เข้าใจว่าเ้ากำลังหลอกล่อให้พวกข้าเสนอราคาเพิ่ม ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเ้าไม่มีปัญญาจ่ายทางโรงประมูลจะจัดการเ้าเช่นไร” นายน้อยห้านกล่าวออกมาอย่างได้ใจ
“เช่นนั้นมีดสั้นเล่มนี้ก็เป็ของข้าสินะ?”ศิรกล่าว
จากนั้นไม่นาน พอไม่มีใครเสนอราคาเพิ่มพิธีกรก็ประกาศปิดการประมูลโดยมีดสั้นตกเป็ของศิรโดยไม่ต้องสงสัยแต่เนื่องจากครั้งนี้ ศิรไม่ได้ให้เหมาออกไปรับ พิธีกรจึงให้สาวใช้นำมีดสั้นไปส่งให้ศิรภายในห้องรับรอง
“เอ๊ะ!! นี่มันห้องที่ผู้ดูแลเข้ามาใช้นี่ แล้วผู้ที่ประมูลในห้องนี้เป็ลูกหลานของท่านรึ?” สาวใช้ร่างอวบใหญ่มีสีหน้าตะลึงหลังเดินมาห้องที่พิธีกรบอกเอาไว้ นางใที่ได้เห็นห้องของผู้ประมูลมีดสั้น ผู้ที่ประมูลมีดสั้นไปต้องเป็คนใหญ่คนโตจากให้แน่ๆถึงสามารถนั่งร่วมห้องกับผู้ดูแลได้
“นี่เ้าค่ะนายท่าน มีดสั้นที่ท่านได้ประมูลไปรวมทั้งสิ้น 99 ผลึกศิลาระดับกลาง” สาวใช้ส่งกล่องบรรจุมีดสั้นให้ศิรและบอกราคาเขาไป
“ท่านบอกจะลดราคาให้ข้า 20% ใช่หรือไม่ท่านผู้ดูแล” ศิรหันหน้าไปถามผู้ดูแล
“ท่านบอกจะลดราคาให้ข้า 20% ใช่หรือไม่ท่านผู้ดูแล” ศิรหันหน้าไปถามผู้ดูแล “โอ้ ใช่ๆ..ถูกต้องแล้วนายน้อย ข้าขอคำนวนให้ท่านครู่หนึ่งนะ” หลังจากนั้นผู้ดูแลก็หันหน้าไปพึมพำกับตัวเองเบาๆว่า ‘อืม...20% ของ 99 ก็คือ 0.2*99 = 19.8 ข้าก็ต้องเอา 19.8 มาลบกับ 99 จะได้ 79.2 ดังนั้นนายน้อยศิรต้องจ่ายในราคา...’ “นายน้อยหลังจากข้าคำนวณดูแล้ว หากข้าหักออก 20% ท่านต้องจ่ายในราคา 79 ผลึกศิลาระดับกลาง และอีก 20 ผลึกศิลาระดับต่ำ แต่ข้าเห็นเราเป็นกันเองข้าจะลดให้อีก 20 ผลึกศิลาระดับต่ำ ท่านต้องจ่ายข้…” แต่ก่อนที่ผู้ดูแลโรงประมูลจะพูดจบศิรก็พูดขัดขึ้นมา “นี่ 80 ผลึกศิลาระดับกลาง ส่วนเงินทอนข้าให้ในความงามของเจ้านะสาวน้อย เห็นแก่ที่เจ้าหน้ารักอย่างนี้ ข้าขอจูบสักที่จะได้ไหม?” ศิรไม่อยากฟังที่ผู้ดูแลพูดพล่ามมาก แค่รอให้คำนวณเขานั่งฟังก็ลำคานแล้ว ศิรจึงขัดจังหวะก่อนผู้ดูแลจะกล่าวจบ เขายื่นเงินให้สาวใช้แล้วแสร้งทำเป็นหื่นกาม น้ำลายไหล ทำปากจู๋ จะจูบสาวใช้ “อ๊ะ...นี่..จะดีหรือเจ้าคะ ถ้าหากนายน้อยไม่รักเกียจ” หลังจากสาวใช้กล่าวจบก็ทำปากเหมือนหมูกระโดดพุ่งหวังประกบปากกับศิร “เฮ้ย!!..ข้าแค่ล้อเล่น เดี๋ยวก่อนนนนนนนน” ก่อนที่ศิรจะได้ทำอันใดก็โดนสาวใช้ประกบปากเรียบร้อยแล้ว ศิรทำอะไรไม่ได้เนื่องจากโดนน้ำหนักของสาวใช้กดทั้งยังทำตอนที่เขาไม่ได้เร่งพลังออกมาป้องกัน เขาทำได้แค่นอนหงายหน้า มือทุบพื้น ตุบ ตุบ ตุบ ที่ศิรเป็นเช่นนี้เนื่องจากสาวใช้นั้นเธอมีรูปร่างท้วมใหญ่ เขาไม่อาจที่จะขัดขืนได้ทัน และการที่พูดออกมาเช่นนั้นเพื่อที่จะตัดบท ไม่ต้องทนฟังคำพูดของผู้ดูแล(ลำคาน) แต่กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน เนื่องจากสาวใช้นั้นทำจริง ไม่นานสาวใช้ก็ลุกขึ้นอย่างเขินอายแล้วก็เก็บถุงผลึกศิลาวิ่งออกไป (หน้ากากที่ศิรใส่อยู่ปิดแค่ครึ่งหน้าตั้งแต่หน้าผากข้างซ้ายผ่านดวงตาข้างขวาและช่วงแก้มขวา จึงมีที่ว่างระหว่างปากไว้ชิมชา) สาวใช้วิ่งไปนานแล้วแต่ศิรยังไม่ได้ลุกไปไหน ยังคงนอนหน้าเหวอ ซีดขาว ไร้สติอยู่ที่พื้น “ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” ผู้ดูแลเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างสบายอารมณ์ ปกติแล้วเขาขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อยที่ศิรตัดบทพูดเขา แต่ความขุ่นเคืองก็สลายไปเพราะการกระทำของสาวใช้ เหมาเกือบหลุดหัวเราะออกมา เขาได้แต่ปิดปากมือกุมท้องแอบขำตัวงอไม่ให้เสียงดัง “พวกเจ้าสนุกมากนักรึ พอได้แล้ว!! หยุด!!!” ศิรได้สติหลังจากได้ยินเสียงหัวเราะของผู้ดูแล เขาตะโกนใส่ผู้ที่หัวเราะทั้งสองแล้วลุกมานั่งเก้าอี้ แล้วพึมพำออกมาเบาๆว่า ‘เห้อ...บางทีข้าคงหล่อเกินไป สาวที่เห็นเลยทนเสน่ของข้าไม่ไหว..’ ถุย!!! หลงตัวเองเกินไปแล้วไอ้….(เติมคำในช่องว่าง) “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ครั้งนี้ทั้งห้องได้หัวเราะออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ดูแลโรงประมูล เหมา และสาวใช้ที่ปรนนิบัติผู้ดูแลอยู่ “หยุดดดดด!!!” ศิรตะโกนออกมา “โทษทีๆ ข้าไม่คิดว่าท่านจะหลงตัวเองขนาดนี้ ขนาดท่านโดนกระทำเช่นนั้นยังมองโลกในแง่ดีได้อีกนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ผู้ดูแลกล่าวออกมาทั้งที่ยังขำอยู่ “เห้อออ..ท่านอย่าพลาดบ้างละ ข้าจะล้อยันลูกบวชเลย ฮึ!!!” ศิรกล่าว “ฮ่า ฮ่า ฮ่า มีคำผิดตรงไหนบ้างคอมเม้นบอกด้วยนะท่านผู้อ่าน ข้าจะได้มาแก้ให้อ่านง่ายขึ้น”
2K
