ยอดเซียนย้อนเวลากลับมาเป็นปะป๊า

บทที่ 43 พี่สะใภ้กำลังมีปัญหาแล้ว!

ฉีซืออวิ๋นส่งโจวโย่วเวยและหลิงอี้ออกจากประตู จากนั้นก็จัดบ้านให้เรียบร้อย

ขณะที่เธอกำลังเตรียมอาบน้ำให้เสี่ยวเสี่ยว โทรศัพท์จากบริษัทก็โทรมาแจ้งว่าคลิปโฆษณาที่เธอทำล่วงหน้าคืนก่อนลูกค้าไม่พอใจ และขอให้เธอแก้ไขให้เสร็จภายในคืนนี้

ฉีซืออวิ๋นทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากย่าตู้ ให้ย่าตู้ดูแลเสี่ยวเสี่ยว ส่วนเธอก็เดินทางไปที่บริษัท

ผลก็คือ เธอยุ่งจนดึกดื่นเกือบเที่ยงคืน

ตอนแรกเธอคิดว่าจะนอนที่บริษัทสักคืน แต่กังวลเรื่องเสี่ยวเสี่ยว เธอจึงตัดสินใจนั่งเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

เมื่อคืนเธอทำงานดึก วันนี้ก็ยังไม่ได้พักผ่อน พอขึ้นรถได้ไม่นานก็หลับไป จนกระทั่งคนขับปลุก เธอถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจ่ายค่าโดยสาร

ผลคือเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ที่นี่ไม่ใช่ทางเข้าประตูหลักของหมู่บ้าน แต่เป็นประตูหลังของหมู่บ้าน

นั่นคือเธอยังต้องเดินข้ามทั้งหมู่บ้านเพื่อกลับไปที่ห้อง

เธอมองไปยังรถแท็กซี่ที่ขับจากไปแล้ว แม้ฉีซืออวิ๋นจะกลัว แต่ก็ต้องฝืนเดินเข้าไปเอง โชคดีที่ในหมู่บ้านนี้มีแต่ผู้พักอาศัย ดูค่อนข้างปลอดภัยอยู่บ้าง

แต่เธอเพิ่งเดินเข้าหมู่บ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากข้างหลัง และดูเหมือนว่ากำลังวิ่งตรงมาหาเธอ

ฉีซืออวิ๋นวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับไปมองแม้แต่น้อย

แต่น่าเสียดาย เมื่อเธอวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกเสียงฝีเท้าข้างหลังไล่ทันแล้ว "คุณฉี ผมเอง"

เดิมทีฉีซืออวิ๋นหลับตาลงด้วยความกลัว แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้จึงลืมตาขึ้น "คุณ... คุณเฉียน? คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ?"

"โทรหาสามีของคุณ ให้เขามาที่นี่เร็วเข้า" อู๋เฉียนไม่ได้ตอบคำถามของฉีซืออวิ๋น แต่กลับพูดด้วยสีหน้าเร่งรีบ

หลังจากพูดจบเขาก็หมุนตัวกลับไปมองยังความมืดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ไม่ว่าใครมาก็ไร้ประโยชน์ คืนนี้เธอต้องตาย!" เสียงทุ้มดังมาจากความมืดมิด

หลังจากนั้นฉีซืออวิ๋นก็เห็นภาพที่ทำให้เธอไม่อาจลืมเลือน เสื้อสั้น กางเกงขาสั้น พร้อมเสื้อกันฝน

ท่ามกลางหิมะและความหนาวเย็น เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น แต่สิ่งที่ทำให้ฉีซืออวิ๋นหวาดกลัว คือคำพูดของคนคนนั้น!

เขามาเพื่อฆ่าฉันหรือ? ฉีซืออวิ๋นตกใจมาก เธอคิดว่าประโยคที่หยวนเทียนกังพูดกับอู๋เฉียนนั้น เป็นการพูดกับเธอ

แต่ทำไมเขาถึงอยากฆ่าฉันนะ? ฉีซืออวิ๋นรู้สึกสงสัย แต่ไม่นานเธอก็เข้าใจแล้ว

แน่นอนว่าเป็นช่วงเย็นที่ให้หลิงอี้กลับบ้านมากินข้าว เป็นหลิงอี้นั่นแหละที่เรียกเขามา!

ไม่แปลกเลยที่เขาจะอดทนอย่างมากในการปลอบเสี่ยวเสี่ยว ไม่แปลกที่บนโต๊ะอาหารจะดูอบอุ่นขนาดนั้น ปรากฏว่าเขากำลังแสดงละครให้คนอื่นดู!มันเป็นเรื่องโกหก! ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก!

การที่อู๋เฉียนให้เธอโทรหาหลิงอี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้เกิดจากหลิงอี้จริง ๆ อู่เฉียนคงวางแผนให้คนที่ก่อเรื่องเป็นคนแก้ปัญหาเอง

ขณะนี้ฉีซืออวิ๋นรู้สึกราวกับหัวใจถูกมีดกรีด เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก 

หลิงอี้หลอกลวงลูกสาวของตัวเองได้แบบนี้ คุณยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ? นายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไม่มีค่าควรเป็นพ่อของเสี่ยวเสี่ยวเลย!

"คุณฉีพาเสี่ยวเสี่ยวหนีไปซ่อนตัวก่อน ผมจะขัดขวางเขาไว้" อู๋เฉียนเห็นฉีซืออวิ๋นตะลึงค้าง จึงตะโกนบอก

ฉีซืออวิ๋นพอได้ยินคำว่า 'เสี่ยวเสี่ยว' ก็สะดุ้งคืนสติ รีบพยักหน้าอย่างตื่นตระหนก แล้วพูดว่า "ขอบคุณค่ะคุณเฉียน" แล้วหมุนตัววิ่งกลับบ้านทันที

"คิดจะมาขวางทางฉันงั้นหรือ?"

ฉีซืออวิ๋นเพิ่งหมุนตัวกลับ ก็ได้ยินเสียงอันทรงพลังดังมาจากด้านหลัง

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่ได้ยินเสียงดังตึง พร้อมร่างคนหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็เห็นอู๋เฉียนตกลงบนพื้นห่างจากตัวเธอราวสิบกว่าเมตร ร่างของเขากระแทกพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่

ฉีซืออวิ๋นตกใจจนตัวแข็ง เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าฉากที่เคยเห็นในละครโทรทัศน์ จะมีวันได้พบเห็นในชีวิตจริง

"อย่าหยุด วิ่งต่อไป!" อู๋เฉียนดิ้นรนคลานลุกขึ้นจากพื้น มุมปากมีเลือดซึม

ฉีซืออวิ๋นถูกเสียงตะโกนดังของอู๋เฉียนปลุก เธอก็รีบวิ่งต่อไปอย่างเร่งด่วน

อู๋เฉียนเหยียบพื้นด้วยเท้าขวา รีบวิ่งผ่านข้างตัวฉีซืออวิ๋นและเข้าสู่การต่อสู้กับหยวนเทียนกัง

ฉีซืออวิ๋นได้ยินเสียงดังสนั่นสยดสยองจากด้านหลัง เเธอไม่กล้าหันกลับไปมอง เพียงแต่วิ่งกลับบ้านอย่างสุดชีวิต

เมื่อใกล้จะถึงบ้าน เธอกลับเห็นแสงวาวของดาบกลางพื้นหิมะ สองกลุ่มกำลังต่อสู้กันไม่ไกลจากชั้นล่างของบ้าน!

ท่ามกลางความวุ่นวาย มีใครสักคนตะโกนขึ้นว่า "นั่นคือนังผู้หญิงสกปรก ไปจับเธอซะ!"

พอคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็ราวกับถูกยาบ้า โบกมีดและท่อนไม้อย่างบ้าคลั่งพยายามจะฝ่าแนวกีดขวางของอีกกลุ่มหนึ่ง

ฉีซืออวิ๋นเห็นภาพนี้แล้วน้ำตาก็เริ่มคลอ "

คราวนี้หลิงอี้ไปทำเรื่องใหญ่ขนาดไหนไว้กันแน่

ขณะที่ฉีซืออวิ๋นยังไม่รู้ตัวก็มีร่างหนึ่งวิ่งมาหน้าเธอ "พี่สะใภ้ รีบโทรหาพี่อี้เร็ว ฝั่งตรงข้ามมียอดฝีมือ เราจะรับมือไม่ไหวแล้ว"

หลังจากเฉินเป้าส่งโจวโย่วเวยที่สนามบินก็ไม่ได้จากไปทันที แต่รอจนเธอขึ้นเครื่องบินเสร็จก่อนค่อยออกเดินทาง เพราะเป็นเรื่องที่หลิงอี้สั่งไว้ เขาไม่กล้าประมาท

ส่งผลให้เขากลับมาถึงที่จอดรถหลังเที่ยงคืนไปแล้ว เมื่อเขาเตรียมจะขับรถออกไป ก็เห็นฉินเจี้ยงกงนำคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย

เฉินเป้าเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงเรียกพวกบอดี้การ์ดของตระกูลหานที่ซุ่มอยู่ในที่มืดออกมา

แต่น่าเสียดาย ฉินเจี้ยงกงเป็นผู้ฝึกกำลังภายใน เฉินเป้าไม่อาจต้านทานได้เลย

อาจารย์ก็ไม่รู้ว่าไปที่ไหน วิธีเดียวที่เหลือคือโทรหาหลิงอี้ แต่ปัญหาคือเขาไม่มีช่องทางติดต่อหลิงอี้เลย!

ฉีซืออวิ๋นไม่รู้จักเฉินเป้า คิดเพียงว่าเขาเป็นลูกน้องของอู๋เฉียน ส่วนเหตุผลที่อู๋เฉียนยังคงปกป้องตนเอง ฉีซืออวิ๋นก็คิดไม่ออก อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเรื่องนี้เกิดจากหลิงอี้แน่นอน มิฉะนั้นเฉินเป้าคงไม่สั่งให้เธอโทรหาหลิงอี้

ฉีซืออวิ๋นหยิบโทรศัพท์มือถือ เลื่อนไปที่เบอร์โทรของหลิงอี้ แต่เธอก็เกิดลังเล

ถ้าฉันโทรหาเขา ฉันและเสี่ยวเสี่ยวจะปลอดภัย แต่เขาล่ะ? ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากมาย และพวกของอู๋เฉียนก็สู้ไม่ได้ เขาจะไม่ตายแน่หรือ?

นิ้วของฉีซืออวิ๋นแช่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ กดไปทางไหนก็ไม่ได้สักที

"พี่สะใภ้กดสิ!" เฉินเป้ามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังใกล้เข้ามา จนเกือบจะคลั่งไปแล้ว

เห็นว่าฉีซืออวิ๋นไม่มีปฏิกิริยา เฉินเป้าก็คว้าโทรศัพท์จากมือเธอ แล้วกดหมายเลขของหลิงอี้

ผลคือโทรศัพท์เพิ่งจะโทรออก เสียงแจ้งในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที "ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"

ในชั่วขณะนั้นเฉินเป้าตกตะลึง

ส่วนฉีซืออวิ๋นหัวเราะเยาะเบา ๆ และรู้สึกสิ้นหวังกับหลิงอี้อย่างสิ้นเชิง - เสียดายที่ยังเป็นห่วงเขา แต่เขากลับปิดโทรศัพท์และหลบหนีไปนานแล้ว

เฉินเป้ารีบลองโทรอีกหลายครั้ง แต่ไม่สามารถติดต่อได้ จึงส่งโทรศัพท์คืนฉีซืออวิ๋นแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาโทรหาหานรั่วเสวี่ย

แม้จะเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว แต่โทรศัพท์ก็ถูกรับหลังจากดังขึ้นสักพัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาของหานรั่วเสวี่ย "มีอะไร?"

"คุณหนูหาทางติดต่ออาจารย์หลิงหน่อย พี่สะใภ้กำลังมีปัญหาแล้ว!"