ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

        หลังจากที่หลงหยุนได้เห็นว่าหางมังกรของเขาสามารถโจมตีหนอนใต้ดินได้ก็ทำให้เขาดีใจเป็นอย่างมากที่ความสามารถใหม่อันนี้แข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้หลงหยุนจ้องมองไปที่หนอนใต้ดินตัวนั้นทันที เพื่อที่จะต่อสู้และหนีจากที่นี่ไปได้เพราะเขารู้ดีว่าอย่างไรก็ไม่อาจจัดการหนอนใต้ดินตัวนี้ได้จนกว่าเขาจะแข็งแกร่งมากกว่านี้

        “เอาล่ะอย่างน้อยข้าก็พอสู้กับมันได้ในตอนนี้ ถึงจะไม่มากก็ตามแต่แค่นี้ก็พอสำหรับข้าแล้ว! ”

        หลังจากสิ้นสุดคำกล่าวหลงหยุนก็พุ่งเข้าใส่หนอนใต้ดินทันที พร้อมใช้หางมังกรเตรียมฟาดหนอนใต้ดินเองก็พุ่งเข้าใส่เช่นกันใช้ลำตัวทรงพลังของมันป้องกันการโจมตีของหลงหยุน ทันใดนั้นลำตัวของหนอนใต้ดินก็ปะทะเข้ากับหางมังกรของหลงหยุนอย่างจัง ผิวหนังบนร่างกายของมันแตกออกในทันทีแต่หลงหยุนเองก็กระเด็นออกไปเพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่สามารถสู้เรื่องพละกำลังกับหนอนใต้ดินได้อยู่ดีหลงหยุนรู้ตัวดี แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ พลันพุ่งเข้าใส่อีกรอบหนึ่ง

        ทางหนอนใต้ดินเห็นว่าหลงหยุนโง่เขลาเพียงใดถึงกล้าพุ่งเข้าใส่มันทั้งที่ตัวเองสู้ไม่ได้เลยแท้ๆ คราวนี้มันเอาจริงมันคิดจะกินหลงหยุนในทันที โดยพุ่งเข้าหาเพื่อจะขย้ำแต่ไม่ได้สังเกตเลยว่าหลงหยุนกำลังยิ้มอยู่ ทันใดนั้นหลังจากที่หลงหยุนพุ่งเข้าใส่ เขาก็ใช้หางของตัวเองรัดคอหนอนใต้ดินแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนฟ้าในทันที โดยใช้หางเป็นตัวส่งแรงหนอนใต้ดินไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากนัก แต่กลับอารมณ์เสียเป็นอย่างมากเพราะหลงหยุนหนีจากมันไปได้

        หลงหยุนพุ่งเข้าใส่ทันทีและใช้หางมังกรฟาดไปที่ลำตัวของหนอนใต้ดินทำให้มันรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะถึงอย่างไรหางของหลงหยุนไม่ใช่สิ่งที่มันจะทนได้ความแข็งแกร่งของหางหลงหยุนน่าจะเทียบเท่ากับอาวุธระดับสูงเลยทีเดียว

        ด้านหลานหยูหลังจากที่นางได้เห็นว่าหลงหยุนสามารถทำให้หนอนใต้ดินบาดเจ็บได้นางก็ตกใจเป็นอย่างมากเพราะแม้แต่ตัวนางเองถึงมีอาวุธก็ไม่แน่ว่าจะทำให้หนอนใต้ดินบาดเจ็บได้แล้วเหตุใดหลงหยุนถึงสามารถทำได้? คงเป็นเพราะหางของหลงหยุนสินะนางก็สบายใจขึ้นมาหน่อย เพราะอย่างน้อยพวกนางก็มีวิธีในการโจมตีหนอนใต้ดินแล้วถึงนางจะรู้ดีว่าอย่างไรพวกนางก็ไม่สามารถชนะได้แต่อย่างน้อยก็พอมีทางสู้ได้บ้างก็ยังดี

        “ต้องมีอะไรสักทางสิที่ข้าจะสามารถช่วยหลงหยุนได้! ”

        ทันใดนั้นนางก็ล้วงเข้าไปใน แหวนมิติ ของนางทันทีนางลองหาวิธีที่จะสามารถช่วยหลงหยุนได้บ้าง พลันนางก็หยิบอะไรบางอย่างออกมามันเป็นกระบี่เล่มหนึ่งที่เบามากเท่าที่นางเคยจับมาลวดลายเป็นคลื่นน้ำฟ้าใสดูเบาบาง ด้ามจับเป็นลายคลื่นสีครามสีฟ้าใสทำให้รู้สึกสบายมือเป็นอย่างมากในการจับกระบี่เล่มนี้กระบี่ที่เบาบางขนาดนี้นั้นเหมาะกับนางมากถึงอย่างไรนางก็รู้สึกได้ว่าพลังอานุภาพของมันนั้นมากกว่ากระบี่อันเก่าของนางมากมายมหาศาลนัก

        แต่หลังจากที่นางได้เห็นระดับของอาวุธนี้ก็ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก เพราะนางจำไม่ได้ว่าเคยมีอาวุธเช่นนี้มาก่อน

        “หรือว่านี่เป็นอาวุธที่ท่านพี่แอบใส่ให้งั้นหรือ? แต่ก็ช่างเถอะเพราะอย่างไรมันก็อยู่ในแหวนมิติของข้าแล้วนี่นา มันก็สมควรเป็นของข้าสินะ ”

        หลานหยูมองไปที่อาวุธของนางแล้วปรากฏว่ามีชื่ออาวุธติดอยู่ดาบนี้มีชื่อว่า 'กระบี่ทลายคลื่นน้ำ' ที่เขียนไว้บนกระบี่และอาวุธนี้ที่นางเห็นนั้นยังเป็นอาวุธระดับสูงด้วยนางดีใจเป็นอย่างมากที่ได้มีอาวุธระดับสูงเป็นของตัวเองถึงไม่รู้ว่ามันมาจากไหนก็ตาม แต่นางเชื่อว่ามันต้องเป็นของพี่ชายนางอย่างหลานชิงแน่นอนที่แอบใส่ไว้ให้ก่อนที่จะมาทำภารกิจนี้ คงเป็นห่วงนางแน่ๆ หลานหยูคิดเช่นนั้น

        ด้านหลงหยุนหลังจากที่เขากำลังสู้อยู่ เขาก็ไม่ได้สนใจหลานหยูเท่าไหร่นักเพราะเขานั้นต้องรีบหนีแล้วในตอนนี้ แค่สู้ได้ไม่กี่วินาทีก็เต็มกลืนเต็มแก่แล้วจะมีปัญญาไปห่วงคนอื่นได้อย่างไรตอนนี้ แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

        ด้านหลานหยูนางเห็นว่ากระบี่ทลายคลื่นน้ำนี้นั้นพี่ของนางคงเป็นคนให้อย่างหลานชิงนางก็สงสัยว่าหลงหยุนนั้นสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือถึงมอบกระบี่นี้เพื่อให้ช่วยเขาในการทำภารกิจอันนี้กันแน่?แต่หลังจากที่นางได้เห็นว่าหลงหยุนพยายามช่วยนางตลอดเวลา ทั้งที่ตัวเองจะหนีไปได้แท้ๆก็ทำให้นางซาบซึ้งเป็นอย่างมาก เพราะถึงอย่างไรถ้าไม่มีเขานางก็อาจจะตายไปแล้วหลายรอบก็ได้เขาสร้างปาฏิหาริย์หลายครั้งด้วยการสู้กับอสูรระดับหลอมรวมทั้งที่ตอนนี้เขาอยู่ในระดับแค่กำเนิดลมปราณแต่กลับสร้างบาดแผลให้กับอสูรระดับหลอมรวมได้ นี่มันเป็นเรื่องเหลือเชื่ออย่างชัดเจนและยังทำให้นางทะลวงเข้ามาถึงอีก 2 ระดับ

        “ เอาล่ะถึงเวลาที่ข้าต้องสู้บ้างแล้ว! ”

        ทันใดนั้นหลานหยูก็จับอาวุธใหม่ของนางขึ้นมาทันที เพื่อเตรียมตัวพุ่งเข้าไปช่วยหลงหยุน

        ด้านหลงหยุนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในตอนนี้เพราะถึงแม้เขามีหางมังกรที่สามารถจัดการผิวหนังของหนอนใต้ดินได้แต่ความแตกต่างของพลังนั้นช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ทำให้เขาบาดเจ็บหลายจุดแขนขวาของเขาหักลงไปแล้ว ส่วนลำตัวของเขาก็บาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลมากมายพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา

        “ โธ่เอ๊ย!ข้าจะไม่ไหวอยู่แล้ว! ต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด! ”

        หลงหยุนตอนนี้เขาแทบจะไม่มีแรงสู้ต่อไปอีกแล้วเขาเจ็บใจเป็นอย่างมากเพราะตัวเองแทบไม่เหลือแรง แต่ทันใดนั้น ก็มี คลื่นกระบี่มากมายมหาศาลพุ่งเข้ามาโจมตีใส่หนอนใต้ดินที่ตอนนี้กำลังสนใจหลงหยุนโดยไม่ได้สนใจสิ่งอื่นรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

        พลันคลื่นกระบี่มากมายมหาศาลก็ทะลุร่างกายของหนอนใต้ดินทันทีทำให้มันมีเลือดไหลออกมาหลงหยุนหลังจากได้เห็นว่ามีคนสามารถทำให้หนอนใต้ดินบาดเจ็บได้เขาก็หันไปดูทันทีว่าการโจมตีนี้มาจากไหนเขามองไปในทิศทางที่มีการโจมตีเข้ามาและก็ได้เห็นว่าใครเป็นคนโจมตี ปรากฏว่าไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคนที่เขารู้จักดี นั่นก็คือหลานหยู

        แต่ที่เขาตกใจก็คือตอนนี้หลานหยูสามารถทำให้หนอนใต้ดินบาดเจ็บได้แล้วนั่นเอง เขาลองมองไปที่หลานหยูและสังเกตเห็นบางอย่าง นั่นก็คือกระบี่ที่หลานหยูกำลังถืออยู่เพราะเขาจำได้ว่าอาวุธของหลานหยูไม่ใช่แบบนี้ แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?

        “คงเป็นอาวุธใหม่ของนางแน่นอน แต่ทำไมเพิ่งใช้กันแน่?แถมดูแล้วไอ้เจ้านั่นคงมีระดับพลังพอๆ กับหางของข้าเลยมั้ง ”

        และหลังจากนั้นเองหลานหยูก็กระโดดมาอยู่ข้างๆ หลงหยุนทันทีจากนั้นก็ได้เตรียมตัวต่อสู้กับหนอนใต้ดิน

        ด้านหลงหยุนหลังจากได้เห็นว่าหลานหยูสามารถโจมตีใส่หนอนใต้ดินได้ เขาก็รู้สึกดีเป็นอย่างมากเพราะอย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนร่วมรบแล้วในตอนนี้

        “เจ้ามีอาวุธแบบนี้ทำไมไม่รีบใช้กัน? ปล่อยให้ข้าสู้ตั้งนานเกือบตายแล้วนะเจ้าเห็นข้าหรือเปล่าเนี่ย? ”

        ทางด้านหลานหยูหลังจากที่นางได้ยินคำถามของหลงหยุน นางก็ตอบกลับด้วยสีหน้าสบายใจทันที

        “ก็เพราะข้าเพิ่งรู้เหมือนกันว่าข้ามีอาวุธเล่มนี้อยู่ในแหวนมิติของข้าถึงข้าจะไม่รู้ว่าใครแอบใส่ไว้ในแหวนมิติของข้าก็ตามแต่อย่างน้อยข้าก็สามารถใช้มันได้”

        ทางด้านหลงหยุนหลังจากได้เห็นคำอธิบายของหลานหยู ก็ทำให้เขาต้องกุมขมับทันที

        “ ช่วยไม่ได้เลยนะเราต้องสู้กับมันแล้วล่ะตอนนี้ ”

        และในวินาทีนี้การต่อสู้ของทั้งสองคนจะจัดการกับหนอนใต้ดินได้หรือไม่?

        ตอนนี้หนอนใต้ดินมีเลือดไหลออกมาจากการโจมตีของหลานหยูทำให้พวกเขาทั้งสองคนเกิดมีความหวังขึ้นมาว่าอาจจะสามารถหนีรอดไปได้

        แต่แล้วทันใดนั้นเองมันก็คำรามขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นที่พวกมนุษย์สามารถทำให้มันบาดเจ็บได้มากมายขนาดนี้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อนตอนนี้มันจ้องมองไปที่ทั้งสองคนอย่างไม่ละสายตาเพราะร่างกายของมันตอนนี้มีทั้งเลือดที่ออกจากการโจมตีของหลานหยูและผิวหนังที่แตกออกจากการโจมตีของหลงหยุนมันจะไม่โกรธได้อย่างไรที่มนุษย์สองคนนี้นั้นทำให้มันบาดเจ็บถึงขนาดนี้ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะกลับมาในสภาพปกติได้ ต้องใช้เวลามากมายมหาศาลแน่นอน

        มันมีความปรารถนาในการฆ่าทั้งสองคนทิ้งเสียในตอนนี้มันไม่คิดจะเล่นกับมนุษย์ทั้งสองคนนี้อีกแล้วคิดอย่างเดียวคือการฆ่าคนทั้งสองคนนี้ให้ตาย

        ทางของทั้งสองคนหลังจากได้เห็นสีหน้าของหนอนใต้ดินในตอนนี้ก็ทำให้พวกเขาทั้งสองคนรู้ทันทีว่ามันอยากฆ่าพวกเขาทั้งสองคนมากขนาดไหนแต่พวกเขาหรือจะรอให้เป็นหมูถูกเชือด? พวกเขาไม่ยอมแน่นอน ถึงจะตายพวกเขาก็จะขอสู้อย่างสุดความสามารถโดยที่จะไม่ยอมแพ้เลยสักนิดเดียว