บทที่ 5 — การพบกันอีกครั้ง
หลังจากถูกทหารพาตัวออกมาจากซากโบราณ
เรนก็ถูกนำตัวไปยังสถานที่ควบคุมตัวของเมือง
เขานั่งอยู่ในห้องขังเล็ก ๆ อย่างเงียบ ๆ
มือทั้งสองข้างไม่ได้ถูกมัด แต่ประตูด้านหน้าถูกล็อกเอาไว้แ่า
เรนมองไปรอบ ๆ
“นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย...”
เขายังไม่เข้าใจว่าเหตุใดทหารถึงต้องพาตัวเขามาที่นี่
สิ่งเดียวที่เขาคิดถึงคือประตูโบราณเมื่อครู่
[กำลังยืนยันข้อมูลผู้ใช้งาน...]
ข้อความนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“ผู้ใช้งาน...”
เรนพึมพำ
“มันกำลังตรวจสอบว่าเราเป็ใครกันแน่?”
แต่เขาก็ไม่มีคำตอบ
เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง...
ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใคร
---
ระหว่างที่เรนนั่งคิดอยู่
เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของห้อง
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”
เรนเงยหน้าขึ้น
เสียงนั้นคุ้นมาก
“ก็แค่กำลังจะบอกว่าอุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่แพงเกินไป”
“ฉันไม่ได้จะทำให้เกิดความวุ่นวายหรอกนะ”
เรนชะงัก
เสียงนี้...
เขาจำได้
“เซเลีย?”
ไม่นานนัก หญิงสาวก็ถูกพาเข้ามาในห้องขังที่อยู่ตรงข้ามกับเรน
เมื่อเธอเห็นเขา ดวงตาสีทองก็เบิกกว้าง
“เรน?”
เรนถอนหายใจ
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?”
เซเลียกอดอก
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
เธอทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย
“พวกเขาบอกว่าฉันทำให้เกิดความวุ่นวายในร้านขายอาวุธ”
เรนเงียบไป
“ก็...เธอทำจริงไม่ใช่เหรอครับ?”
“เรน!”
เซเลียทำหน้าใ
ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมา
---
เวลาผ่านไปไม่นาน
ทหารพาทั้งสองออกจากห้องขังเพื่อสอบถามข้อมูล
เซเลียถูกถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ร้านขายอาวุธ
สุดท้ายเธอถูกปรับเงินจากเหตุการณ์ดังกล่าว
ส่วนเรน...
การสอบสวนใช้เวลานานกว่ามาก
เ้าหน้าที่ถามเกี่ยวกับซากโบราณ
ถามว่าเขาเข้าไปได้อย่างไร
ถามว่าเขาทำอะไรกับประตู
และถามว่ารู้จักระบบโบราณนั้นหรือไม่
เรนตอบตามความจริงทั้งหมด
“ผมไม่รู้ครับ”
“ผมแค่รู้สึกว่าประตูนั้นคุ้นมาก”
“แล้วระบบก็ทำงานขึ้นมาเอง”
เ้าหน้าที่มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“นายไม่รู้จริง ๆ เหรอว่ามันคืออะไร?”
เรนส่ายหน้า
“ไม่รู้ครับ”
เขาไม่ได้โกหก
เพราะความทรงจำของเขาหายไปจริง ๆ
---
หลังจากการสอบสวนผ่านไปหลายชั่วโมง
ในที่สุดก็มีคนมาที่สถานที่ควบคุมตัว
ชายคนหนึ่งที่เรนรู้จักจากงานซ่อมเดินเข้ามา
“เรน”
เรนหันไปมอง
“คุณมาได้ยังไงครับ?”
ชายคนนั้นถอนหายใจ
“ได้ข่าวว่านายถูกจับ เลยมาใช้เงินประกันตัวให้”
เรนยิ้ม
“ขอบคุณมากครับ”
แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป
เรนก็หันกลับไปมองเซเลีย
เธอยังคงอยู่ตรงนั้น
เรนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดขึ้น
“ช่วยเธอด้วยได้ไหมครับ?”
ชายคนนั้นมองเซเลีย
“เธอด้วย?”
เรนพยักหน้า
“ครับ”
“พวกเราเป็เพื่อนกัน”
เซเลียหันมามองเขาทันที
“เพื่อน?”
เรนยิ้ม
“ใช่ครับ”
ชายคนนั้นถอนหายใจ
“ก็ได้”
หลังจากจัดการเื่ต่าง ๆ แล้ว
ในที่สุดทั้งสองก็ได้รับการปล่อยตัว
---
เมื่อออกมาข้างนอก
แสงแดดของอัชราห์ทำให้เรนต้องยกมือขึ้นบังตา
เซเลียเดินอยู่ข้าง ๆ
“ขอบคุณนะ”
“เื่อะไรครับ?”
“ที่ช่วยฉันออกมา”
เรนยิ้ม
“ก็เราเป็เพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ?”
เซเลียหัวเราะ
“นั่นสินะ”
ทั้งสองเดินมาถึงทางแยก
เรนหยุด
“งั้นไว้เจอกันใหม่นะครับ”
“เดี๋ยว”
เซเลียเรียกเขาไว้
“นายพักอยู่ที่ไหนเหรอ?”
เรนบอกชื่อโรงแรมที่เขาพัก
เซเลียทำหน้าครุ่นคิด
“ขอที่อยู่ไว้หน่อยได้ไหม?”
“ได้ครับ”
ทั้งสองจึงแยกทางกัน
---
ไม่นานนัก
เรนกลับมาถึงโรงแรม
แต่เมื่อเดินเข้ามาในล็อบบี้ เขาก็ต้องหยุด
เพราะมีใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์
ผมสีเข้มที่สะท้อนเป็สีน้ำเงิน
ดวงตาสีทอง
เรนมองเธอ
เซเลียเองก็มองกลับมา
“อย่าบอกนะว่า...”
เรนถาม
เซเลียหัวเราะ
“ห้องฉันอยู่ที่นี่”
“จริงเหรอครับ?”
“จริงสิ”
ทั้งสองมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“บังเอิญเกินไปแล้วนะ”
“นั่นสิ”
พวกเขาเดินกลับขึ้นไปชั้นบนด้วยกัน
ระหว่างทาง ทั้งสองพูดคุยถึงเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้
ทั้งเื่ร้านอาวุธ
เื่ซากโบราณ
เื่การถูกจับ
และเื่ที่เรนเกือบจะเปิดประตูปริศนาได้
จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องของตัวเอง
“งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”
เซเลียพูด
“ครับ”
ทั้งสองแยกย้ายกันเข้าห้อง
---
เรนนั่งลงบนโต๊ะ
เขาหยิบสมุดบันทึกออกมา
แล้วเริ่มเขียนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
«วันนี้ผมถูกจับอีกแล้ว
ได้เจอกับเซเลียอีกครั้ง
ดูเหมือนเธอจะเป็คนที่คุยด้วยแล้วสบายใจดี
แต่สิ่งที่ผมยังคิดไม่ตก...
คือประตูโบราณนั้น
ระบบกำลังพยายามตรวจสอบตัวผม
ทั้งที่ผมเองยังไม่รู้เลยว่า...
ผมเป็ใครกันแน่»
เรนปิดสมุด
เอนตัวลงบนเตียง
คืนนี้เขายังคงนึกถึงข้อความนั้น
[กำลังยืนยันข้อมูลผู้ใช้งาน...]
และคำถามเดิมก็กลับมาอีกครั้ง
อดีตของเขา...กำลังรออยู่ที่ไหนกันแน่?
795
![ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง [你笑得甜蜜蜜.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643896543_47880899.webp)
