ประมุขศักดิ์สิทธิ์ จุติใหม่สะท้านโลกา

บทที่ 12 จริงหรือปลอม

ความจริงแล้ว เย่ฮวนไม่ได้สนใจสำนักศึกษาเสวียนหยางแห่งนี้เลยสักนิด

ตอนนี้เขามีวิชาหลอมกาย ขอเพียงหาวิธีรวบรวมสมุนไพรให้ได้มากพอ พลังฝีมือย่อมสามารถเพิ่มพูนขึ้นได้อย่างมั่นคง

ทว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของตระกูลเย่ ท่านปู่และท่านอาสามของเขาถูกผู้คนเยาะเย้ยถากถางมานานนับสิบปี

เขาจึงตั้งใจจะช่วยระบายความแค้นนี้ให้

อีกทั้งการเข้าสู่สำนักศึกษาเสวียนหยางก็ไม่ได้หมายความว่าต้องสูญเสียอิสรภาพ นอกจากการเรียนการสอนตามปกติแล้ว เวลาส่วนใหญ่เหล่าศิษย์ยังถูกกำหนดให้ต้องออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอก หรือปฏิบัติภารกิจที่ทางสำนักศึกษามอบหมาย

และยังมีข้อดีอีกประการหนึ่งคือ เมื่อเข้าไปแล้วจะสามารถได้รับม้วนคัมภีร์วิชายุทธ์จำนวนหนึ่งตามผลงานของตนเอง

เมื่อเห็นท่านอาสามมีท่าทีร้อนใจ เย่ฮวนจึงเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ระดับยอดฝีมือยุทธ์ระยะต้น แต่หากต้องต่อสู้กับยอดคนระดับปรมาจารย์ยุทธ์ ข้าก็พอมีโอกาสชนะอยู่บ้างขอรับ”

เมื่อได้ยินคำนี้ เย่เจี้ยนหนานแสดงสีหน้าปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่งในคราแรก ก่อนที่สีหน้าจะหม่นหมองลงในทันที

ที่ยินดีก็เพราะหลานชายที่เคยเป็นขยะของตนสามารถฝึกยุทธ์ได้จริง ๆ

แต่น่าเสียดายที่คนรุ่นเยาว์ของอีกสามตระกูลที่เหลือล้วนมีระดับพลังถึงขั้นบรรพจารย์ยุทธ์ ซึ่งสูงกว่าเย่ฮวนถึงสองระดับ

ด้วยช่องว่างเช่นนี้ เย่ฮวนแทบไม่มีหวังที่จะโดดเด่นขึ้นมาได้เลย

“ช่างเถอะฮวนเอ๋อร์ ไว้ค่อยหาวิธีอื่นในภายหลังแล้วกัน อีกไม่นานสำนักศึกษาหลวงของจักรวรรดิต้าเซี่ยก็จะเปิดรับสมัครศิษย์แล้ว

ถึงตอนนั้น พวกเราไปที่นั่นก็เหมือนกัน!

ด้วยบารมีของท่านปู่เจ้า คงไม่มีใครกล้าไม่ให้เกียรติท่าน

เจ้าสามารถกลับมาฝึกยุทธ์ได้อีกครั้งก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งแล้ว อย่าได้ท้อแท้ไปเลย”

พูดจบ เย่เจี้ยนหนานก็ตบไหล่เย่ฮวนเบา ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อมองตามแผ่นหลังของท่านอาสามที่ไกลออกไป แววตาของเย่ฮวนก็ปรากฏความเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

เขาตัดสินใจในใจว่า อีกครึ่งเดือนข้างหน้า เขาจะต้องคว้าสิทธิ์เข้าสำนักศึกษาเสวียนหยางมาให้ได้

ต่อให้ภายหลังจะรู้สึกอึดอัดจนต้องลาออก เขาก็ต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีนี้คืนมาให้ตระกูลเย่

ขณะที่เขากำลังหันหลังตั้งใจจะกลับไปพักผ่อนที่เรือน กลับพบว่ามีคนหนึ่งกำลังเบิกตากว้างจ้องมองเขาอยู่

แม้ว่าใบหน้าของคนผู้นั้นจะงดงามล้ำเลิศราวกับเทพธิดา แต่ก็ทำให้เขารู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อย

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง?!”

เย่ฮวนตะโกนขึ้นมาทันควัน ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งโหยง ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงจนเกือบทำให้เขาเลือดกำเดาไหล

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ จะตะโกนทำไม!

หยุดเดี๋ยวนี้นะ ช่วงนี้ข้ารู้สึกว่าเจ้าแปลก ๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าฝึกยุทธ์ไม่ได้ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงฝึกได้ขึ้นมา?

ข้าได้ยินมาว่าในยุทธภพมีวิชาชิงร่างที่น่าอัศจรรย์ สามารถยึดครองร่างกายของผู้อื่นได้ เจ้าคงไม่ได้ถูกใครชิงร่างไปหรอกนะ?”

จีหรูซวงพูดพลางลูบคาง แล้วเดินวนรอบตัวเย่ฮวนไปมาราวกับเป็นนักสืบหญิง

เย่ฮวนได้ยินดังนั้นก็ทั้งตกใจและยินดี นึกไม่ถึงว่าตนเองจะถูก ‘พี่สะใภ้’ ผู้นี้สงสัยเป็นคนแรก

แต่น่าเสียดายที่กรณีของเขาคือการตื่นขึ้นของความทรงจำและการหลอมรวมวิญญาณ

อาจกล่าวได้ว่า เย่ฮวนคนก่อนก็คือเขา เขาเพียงแค่ปลุกความทรงจำจากชาติที่แล้วขึ้นมาเท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากการชิงร่างโดยสิ้นเชิง

ข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดคือ การชิงร่างคือการทำลายต้นกำเนิดจิตวิญญาณของผู้อื่น ซึ่งความทรงจำส่วนใหญ่จะสูญหายไป

แต่การหลอมรวมวิญญาณนั้นแตกต่างออกไป สามารถสืบทอดความทรงจำทั้งหมดก่อนหน้าได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงหันกลับมามองจีหรูซวงด้วยสีหน้าจริงจัง

“พี่สะใภ้ ผู้ที่ถูกชิงร่าง ต้นกำเนิดจิตวิญญาณจะเสียหาย และจะไม่มีความทรงจำเดิมหลงเหลืออยู่ ความรู้พื้นฐานนี้ เจ้าควรจะรู้นะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็พยักหน้าหงึก ๆ

“ใช่ ๆ ๆ ข้ากำลังคิดอยู่ว่าจะทดสอบเจ้าอย่างไรดี? เอาอย่างนี้ เจ้าลองบอกเรื่องที่มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รู้มาสิ

เช่น เงินลับของเจ้าซ่อนอยู่ที่ไหน หรือเรื่องตอนเด็ก ๆ ที่มีเพียงเจ้ากับท่านอาสาม หรือซิ่งเอ๋อร์ที่รู้

ถ้าทำได้ ข้าถึงจะเชื่อว่าเจ้าคือเย่ฮวนตัวจริง!”

เย่ฮวนตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดว่า “ต้องยุ่งยากขนาดนั้นเลยหรือ?

ทั้งตระกูลเย่มีเพียงเจ้าที่สงสัยข้า ข้าบอกเรื่องที่มีเพียงเราสองคนที่รู้จะไม่ดีกว่าหรือ?”

“ได้สิ ได้สิ แบบนี้แหละดีที่สุด!” หญิงสาวรีบพยักหน้า

ทว่า คำพูดต่อมาของเย่ฮวน กลับทำให้นางรู้สึกละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าแดงซ่านไปจนถึงปลายเท้า

เย่ฮวนกระซิบที่ข้างหูว่า “ที่ก้นซ้ายของเจ้ามีไฝเสน่ห์อยู่เม็ดหนึ่ง ถ้าเจ้ามองไม่เห็นก็กลับไปส่องกระจกทองเหลืองดูเถิด อยู่ตรงตำแหน่งนี้ ขนาดประมาณเมล็ดข้าวฟ่าง”

พูดจบ เย่ฮวนก็ใช้นิ้วจิ้มลงไปที่บริเวณนั้นอย่างแรงหนึ่งที แล้วรีบวิ่งกลับไปยังเรือนเล็กของตนทันที ทิ้งให้หญิงสาวยืนอึ้งท่ามกลางสายลม

“ข้า... ข้ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ เจ้าคนลามก ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ชั่วขณะต่อมา หญิงสาวพังประตูเข้าไป กดตัวเย่ฮวนลงกับพื้น แล้วระดมหมัดรัวใส่ไม่ยั้ง

ห่างออกไปนับร้อยจั้ง เย่เจี้ยนหนานที่เห็นเหตุการณ์นี้ ถึงกับสบถออกมาในใจ

“ไอ้หนุ่มนี่ ให้ตายเถอะ! น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

เย่ฮวนนอนแผ่อยู่บนพื้นด้วยความจนใจ

“โธ่เอ๊ย นี่เจ้าเป็นคนอยากให้ข้าพิสูจน์เองนะ ถ้าข้าไม่พูดเรื่องจริงออกมา เจ้าจะเชื่อหรือ?

ผู้หญิงเนี่ย มีแต่จะทำให้ข้าชักกระบี่ได้ช้าลงจริง ๆ โดนซ้อมชุดใหญ่แบบนี้ เสียดายยาระดับสองเม็ดหนึ่งชะมัด!”

...

ในช่วงสิบกว่าวันที่ตามมา เย่ฮวนทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการฝึกยุทธ์

นอกจากนี้ เย่ฮวนยังใช้โอกาสนี้หลอมแร่เหล็กนิลที่มีหยกจินกังจนมีขนาดเท่ากับโม่บดหินได้สำเร็จ

พละกำลังที่เสียไปในช่วงนั้น มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้

ความพยายามไม่เคยทรยศใคร ตอนนี้วิชาหลอมกายของเขาบรรลุถึงขั้นที่หนึ่งระยะปลายแล้ว

หากต้องการเพิ่มระดับในระยะปลาย ความยากจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว อีกทั้งยาที่เขาสะสมไว้ก็แทบจะไม่เหลือ

เขาเริ่มวางแผนว่า หากจำเป็นจะต้องปรุงยาคุณภาพต่ำออกมาขายบ้าง

พริบตาเดียว พรุ่งนี้ก็ถึงวันที่สำนักศึกษาเสวียนหยางจะมาเปิดรับสมัครศิษย์

ขณะนี้ เย่ฮวนกำลังอยู่เพียงลำพังในเรือนเล็ก ใช้พลังจิตสลักค่ายกลวิญญาณลงบนสนับมือของตน

หลังจากวิชาหลอมกายเพิ่มขึ้น ต้นกำเนิดจิตวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย ตอนนี้บรรลุถึงระดับรวมจิตระยะกลางแล้ว

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาต้องการสลักคือ ค่ายกลรวบรวมวิญญาณทะลวงเกราะระดับลี้ลับระยะต้น จากความทรงจำในชาติก่อน

ด้วยพลังวิญญาณในปัจจุบัน การสลักยังคงมีความยากลำบากอยู่บ้าง

ดังนั้น สนับสองข้างนี้ เขาจึงต้องใช้เวลาทำตลอดทั้งบ่าย

ฟู่!

ขณะที่เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อทำงานสำเร็จ ร่างบอบบางร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา

ในช่วงสิบกว่าวันนี้ เย่ฮวนออกแต่เช้ากลับดึก ไม่แม้แต่จะทักทายนางเลยสักคำ

ต้องรู้ว่าเย่ฮวนคนก่อนนั้นเหนียวหนึบราวกับตังเม คอยหาเรื่องชวนคุยและตามตื้อนางทั้งวัน

พอตอนนี้จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เย็นชากับนาง หญิงสาวจึงรู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง

นางยังสงสัยเป็นอย่างมากว่า เจ้าหมอนี่มัวยุ่งกับอะไรอยู่กันแน่

“นี่! เจ้าเด็กบ้า หลายวันนี้เจ้าหายไปไหนมา พรุ่งนี้ก็ถึงวันรับสมัครแล้วนะ

ข้าได้ยินว่าคู่หมั้นของเจ้าก็จะตามมาด้วย เจ้าจะไม่ไปดูหน่อยหรือ?

อีกสามเดือนพวกเจ้าก็จะถึงพิธีบรรลุนิติภาวะแล้ว และต้องหารือเรื่องงานมงคลสมรสด้วย”

เย่ฮวนเงยหน้าขึ้น แล้วปรายตามองหญิงสาว “ข้าไม่คุยกับผู้หญิงป่าเถื่อน ไสหัวไป!”

จีหรูซวงได้ยินดังนั้น ก็คว้าเก้าอี้ข้างกายทำท่าจะฟาด

ความจริงแล้ว หากไม่ได้อยู่ต่อหน้าเย่ฮวน นางถือเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อยและอ่อนหวานอย่างยิ่ง

เพียงแต่พอเจออีกฝ่ายทีไร จะถูกยั่วโมโหจนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุทุกที

เย่ฮวนเห็นว่ากำลังจะเสียเปรียบ จึงรีบขอขมาทันที

“เจ้าอย่าเข้ามานะ! ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้ากลัวเจ้าแล้วก็ได้

สู้ไม่ได้ก็หลบเอา ข้าจะออกไปซื้อของสำหรับใช้ในการประลองพรุ่งนี้ เจ้าหลีกทางด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จีหรูซวงก็ชะงักไป นางวางเก้าอี้ในมือลงแล้วอุทานว่า “ท่านอาสามไม่อนุญาตให้เจ้าไปร่วมประลองไม่ใช่หรือ? ข้าแค่บอกให้เจ้าไปดูมู่หรงเสวี่ยเท่านั้น

ตอนนี้ข้างนอกลือกันว่า คนตระกูลซ่างกวนเรียกตัวซ่างกวนจิ่นกลับมาจากสนามรบแล้ว

นั่นก็เพื่อที่จะมาจัดการเจ้า ดูเหมือน... ดูเหมือนจะต้องการทำลายงานแต่งงานของเจ้ากับมู่หรงเสวี่ย เพื่อแทรกกลางเข้าไปด้วย

ท่านอาสามแสดงเจตนาชัดเจนแล้วว่า ไม่ให้เจ้าไปเสี่ยงอันตราย!”

เย่ฮวนได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลง นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง

เขามองไปที่หญิงสาว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า “กล้าเดิมพันกับข้าอีกสักครั้งหรือไม่?

เดิมพันว่าข้าจะสามารถคว้าสิทธิ์ของสำนักศึกษาเสวียนหยางนี้มาได้ไหม?

ใครแพ้ ต้องยอมทำตามคำขอของอีกฝ่ายหนึ่งเรื่อง ตราบใดที่ไม่เกินเลยจนเกินไป จะต้องทำให้สำเร็จ!”