ราชวังอาณาจักรหลง
“หากนางลี่ฟางตายแล้วต่อไปผู้ใดจะมีสิทธิ์ดูแลวังมัจฉาแห่งนั้นหรือเ้าคะท่านปู่”เล่อเหยาเอ่ยถามผู้เป็ปู่ของตนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“เื่นั้นมันไม่ใช่เื่ที่เ้าต้องใส่ใจตอนนี้เื่ที่เ้าต้องใส่ใจคือการดูแลวังหลังให้สงบสุขก็พอแล้ว”หมอเฒ่าเอ่ยตอบหลานสาวของตนด้วยท่าทางเคร่งเครียดแต่เล่อเหยาที่้ายึดครองของทุกอย่างที่เคยเป็ของลี่ฟางกลับมองไปที่ปู่ของตนด้วยสายตาไม่พอใจที่นางถูกปฏิเสธั้แ่ยังไม่เริ่มลงมือทำสิ่งใดเลย
“ในเมื่อนางลี่ฟางฆ่าลูกของข้าทำไมข้าจะเอาวังมัจฉาของนางมาเป็ของงปลอบขวัญข้าไม่ได้ละเ้าคะ”เล่อเหยาเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ปู่ของตนอย่างไม่ยินยอม
“เหยาเออร์เื่นี้อย่าได้คิดจะเอ่ยออกไปให้ผู้ใดรับรู้เป็อันขาด ไม่เช่นนั้นความโปรดปราณของเ้าในตอนนี้จะหายไปในทันทีหากเ้าสองแม่ลูกยังคิดที่จะทำอะไรที่ไร้สาระเช่นนี้อีกต่อไปข้าจะไม่ปล่อยให้แม่ของเ้าเข้ามาในวังแห่งนี้อีกอย่างแน่นอน”หมอเฒ่าฉิวเอ่ยพร้อมกับปลายตามองไปที่ลูกสะใภ้ของตนด้วยสายตาเคร่งนั้นจึงทำให้ฉิวฮูหยิน(แม่ของเล่อเหยา)เร่งก้มหน้าหลบสายตาคมของพ่อสามีของตนด้วยความหวาดกลัว
“ท่านปู่ท่านไม่เคยรักข้าเลย”เล่อเหบาที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของหมอฉิวนางจึงได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง
“เล่อเหยากลับมาเดี๋ยวนี้นะ”หมอเฒ่าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวที่หลานสาวของเขานั้นกล้าที่จะแสดงพฤติกรรมเช่นนี้กับตน
“เ้าอย่าได้เป่าหูให้นางคิดที่จะทำเื่ไร้สาระเช่นนี้อีกหากเ้ายังคิดทำให้เสียเื่อีกเ้าจะไม่มีวันได้ก้าวขาออกจากจวนอีกตลอดชีวิตนี้ของเ้า”หมอเฒ่าฉิวเอ่ยแล้วมองไปที่ลูกสะใภ้ของตนอย่างไม่พอใจแล้วเดินออกไปจากตำหนักของเล่อเหยาในทันที
“เหยาเออร์ เ้าต้องเอาวังมัจฉามาให้ได้นะหากเ้าสามารถนำวังมัจฉามาเป็ของเราได้ ต่อไปในวันข้างหน้าก็จะไม่มีผู้ใดกล้าดูถูกเ้าได้อีกและหากเ้ามีโอรสกับองค์จักรพรรดิในเวลาข้างหน้าคนในวังมัจฉาก็จะเป็พลังในการช่วยผลักดันบุตรชายของเ้าได้นะเหยาเออร์ที่แม่พูดมานั้นเป็เื่ที่เ้าต้องทำให้ได้นะ”เสียงแหลมเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปเอ่ยกล่อมบุตรสาวของตนอีกครั้งหนึ่ง
“แต่ท่านปู่บอกว่าไม่ให้ทำนะเ้าคะ”เล่อเหยาเอ่ยอย่างลังเล
“เราก็อย่าบอกให้ปู่ของเ้ารู้สิรอให้เื่ทุกอย่างสำเร็จถึงตอนนั้นก็จะมีแต่คำชมของปู่เ้าแล้ว”หนิงเจียงเอ่ยกล่อมบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงเรียบ
“แต่ข้ากลัวว่านั้นจะทำให้ท่านปู่ไม่พอใจนะเ้าคะ”เล่อเหยาเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ข้าบอกให้เ้าทำเ้าก็ต้องทำสิ ข้าเป็แม่ของเ้าเช่นนั้นคนที่เ้าต้องเชื่อฟังคือข้าไม่ใช่ตาแก่ที่คิดจะใช้เ้าหาผลประโยชน์ให้กับตระกูลของมัน”หนิงเจียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บุตรสาวของตนอย่างไม่พอใจ
“ท่านแม่!”หนิงเจียงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่มองไปแม่ของตนด้วยสายตาเบิกกว้างด้วยความใด้วยไม่คิดว่าแม่ที่อ่อนโยนของนางจะมีธาตุแท้เช่นนี้
“เ้าต้องฟังแม่เรานั้นมีสายเืของเผ่ามัจฉาที่เคยเป็หนึ่งในราชวงศ์ของวังมัจฉาตอนนี้ลี่ฟางนางตายลงแล้ว เช่นนั้นเราจึงมีสิทธิ์ที่จะวังมัจฉาโดยชอบธรรม”หนิงเจียงเอ่ยพร้อมกับลูบไหล่บางของบุตรสาวของตนอย่าง้าปลอบใจ
“เป็เช่นนั้นหรือเ้าคะ”เล่อเหยาเอ่ยถามด้วยสีหน้าสับสนเพราะนางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านางนั้นจะเป็เครือญาติของลี่ฟาง
“ใช่เรามีสิทธิ์ที่จะวังมัจฉาแห่งนั้น”หนิงเจียงเอ่ยพร้อมกับจับให้บุตรสาวมองสบมาที่ตนด้วยสายตามุ่งมั่น
“เหยาเออร์แม่จะพูดกับเ้าเป็ครั้งสุดท้ายเราต้องทำเื่นี้ให้สำเร็จเท่านั้นลูกของเ้าจึงจะสามารถขึ้นครองอาณาจักรหลงได้”หนิงเจียงเอ่ยพร้อมกับบุตรสาวของตน
“ก็ได้เ้าค่ะข้าจะร่วมแผนการนี้ของท่านแม่แต่ข้ายังไม่รู้ว่าเราจะเริ่มทำอะไรจึงจะสามารถวังมัจฉาได้จริงๆเ้าค่ะ”เล่อเหยาเอ่ยตอบด้วยท่าทีเป็กังวลและสับสนด้วยในตอนนี้นางนั้นไม่รู้จริงๆว่านางต้องเริ่มจากตรงใดเพราะั้แ่จำความได้นางก็ไม่เคยรับรู้เกี่ยวกับครอบครัวของแม่ของนางเลย
“ดีมากเ้าว่าง่ายเช่นนี้ค่อยสมกับการที่เ้าเป็ลูกสาวของแม่”หนิงเจียงที่ได้สิ่งที่้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับโอบกอดบุตรสาวของตนด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
วังมัจฉา
แกรก แกรกเสียงปริแตกของเปลือกไข่สีทองได้ทำให้เล่อเจียงปีศาจเฒ่าลืมตาตื่นขึ้นมาทันที
“นายน้อยกำลังจะถือกำเนิดแล้ว”ปีศาจปลาที่กำลังนอนขดเฝ้าอยู่ที่ด้านข้างขงแท่นหยกเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดีพร้อมกับกลับกลายเป็ร่างของชายชราเพื่อรอรับใช้นายน้อยที่กำลังจะเกิดในขณะนี้รอยยิ้มมีความสุข
“นายน้อย”ทันทีที่เท้าบางก้าวออกจากเปลือกไข่เล่อเจียงก็เร่งเข้าไปช่วยโอบประคองทารกน้อยขึ้นมาจากแท่นหยกทันที เด็กทารกที่มีอายุประมาณสามขวบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเด็กทารกน้อยที่เห็นเช่นนั้นจึงได้ยิ้มกว้างให้กับชายชราตรงหน้าของตน
“ท่านผู้เฒ่าแย่แล้วเ้าค่ะตอนนี้กำลังมีคนผู้หนึ่งเข้ามาอ้างสิทธิ์ในการวังมัจฉาแห่งนี้ต่อจากนายหญิงของเราที่ท้องพระโรงแล้วเ้าค่ะ”สาวใช้ที่ถูกส่งมาจากตำหนักจูฮว๋าเดินเข้ามาเอ่ยรายงานเล่อเจียงด้วยท่าทางร้อนรน
“ตอนนี้เราทายาทของนายหญิงแล้วเราไม่จำเป็ต้องกลัวอะไรคนพวกนั้น”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับหันกลับไปชูทารกในมือของตน ให้กับสาวใช้ทั้งสามที่เข้ามาในถ้ำแห่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต
“นายน้อยเกิดแล้วหรือเ้าคะ”เหล่าสาวใช้เอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้น
“เช่นนั้นข้าจะรีบออกไปจัดการเื่ทุกอย่างรอท่านผู้เฒ่ากับนายน้อยไปที่ท้องพระโรงนะเ้าคะ”หนึ่งในสาวใช้เอ่ยแล้วรีบออกไปจัดเตรียมสิ่งของที่คิดว่าอาจจะได้ใช้ในการยืนยันตัวตนของนายน้อยของพวกนาง
ท้องพระโรง
“ข้าเซี่ยหนิงเจียงคือผู้ที่มีสิทธิ์วังมัจฉาแห่งนี้ในเมื่อลี่ฟางอดีตจ้าววังคนก่อนได้ตายลงไปแล้ว ทำให้ข้าเซี่ยหนิงเจียงคือผู้ที่มีสายเืราชวงศ์เซี่ยแห่งวังมัจฉาแห่งนี้สมควรที่จะได้รับตำแหน่งจ้าววังมัจฉาคนต่อไปมากที่สุด”เซี่ยหนิงเจียงหรือแม่ของเล่อเหยาประกาศก้องทำให้ตอนนี้เหล่าขุนนางในท้องพระโรงที่ไม่เคยรับรู้ถึงเื่นี้มาก่อนต่างมองมาที่หญิงตรงหน้าของพวกตนด้วยสายตาแตกตื่น
“ข้าเห็นด้วยเราไม่สมควรปล่อยให้ตำแหน่งจ้าวแห่งวังมัจฉาแห่งนี้ว่างเว้นนานๆ เช่นนั้นแล้วข้าเห็นด้วยที่เราจะให้สายเืเพียงหนึ่งเดียวของวังมัจฉาที่เหลืออยู่เข้ามาดูแลวังมัจฉาแห่งนี้”ขุนนางเฒ่าผู้นำหนิงเจียงเข้ามาในท้องพระโรงเอ่ยเสนอด้วยน้ำเสียงอันดังเละเมื่อจบคำพูดของขุนนางเฒ่าผู้นั้นก็ได้มีเสียงของเหล่าขุนนางที่เหลืออยู่เอ่ยปรึกษากันดังเซ็งแซ่ไปหมดทั่วทั้งท้องพระโรงแห่งนี้
“จะเป็ไปได้เช่นไรเ้าก็รู้ว่าจริงๆแล้วเื่นี้เป็เช่นไรเ้ายังคิดที่จะพานางกลับมาที่วังมัจฉาแห่งนี้อีกหรือช่างหน้าไม่อายจริงๆ”ผู้าุโที่ทนเห็นความวุ่นวายภายในท้องพระโรงไม่ไหวเอ่ยพร้อมกับเดินลงมาจากเก้าอี้าุโของตนเพื่อเดินเข้ามาใกล้ขุนนางเฒ่าและหนิงเจียงด้วยสายตาดูแคลน
“ผู้าุโเก้าเื่นั้นข้าถูกใส่ร้าย”หนิงเจียงที่เห็นว่าคนที่รู้เื่เมื่อปีนั้นเหลือเพียงาุโเก้าและขุนนางเฒ่าด้านหลังของตนนางจึงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่าุโเฒ่าด้วยสายตาเศร้า
“อย่ามาใช้ลูกไม้เช่นนี้กับข้าเพราะข้าไม่มีวันหลงกลพวกคนชั่วเช่นพวกเ้าหรอก”ผู้าุโเอ่ยจบก็โบกมือเพื่อใช้ฟองอากาศกักขังคนทั้งสองตรงหน้าของตนทันทีซึ่งการกระทำนี้ของผู้าุโได้ทำให้เหล่าขุนนางในท้องพระโรงสงบปากของพวกเขาลงในทันทีทำให้ในตอนนี้ท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายในเมื่อครู่กลับมาเงียบสงบอีกครั้งนั้นเอง
“ผู้าุโเก้าทำเช่นนี้ไม่ใช่ว่าท่านคิดจะวังมัจฉาเอาไว้เสียเองใช่หรือไม่เ้าคะ”หนิงเจียงที่ตอนนี้ถูกกักร่วมกับคนของตนเอ่ยถามพร้อมกับมองลงมาที่าุโตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจที่ตนนั้นได้ถูกกระทำเช่นนี้
“ขออภัยที่ข้ามาช้า”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับอุ้มเด็กชายตัวน้อยเข้าไปภายในท้องพระโรงท่ามกลางสายสายตาสงสัยของเหล่าขุนนาง
“ผู้เฒ่าเล่อ”เหล่าขุนนางที่เห็นว่าเป็ผู้ใดที่กำลังเดินเข้ามาภายในท้องพระโรงเอ่ยด้วยท่าทางแปลกใจพร้อมกับค่อยๆหลีกทางให้กับชายชราตรงหน้าของพวกตน
“ผู้เฒ่าเล่อเด็กที่ท่านอุ้มนั้นเป็บุตรหลานของผู้ใดหรือขอรับ”ขุนนางหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะในตอนนี้พลังิญญาที่เด็กน้อยปลดปล่อยออกมานั้นถือว่ามีพลังิญญาใกล้เคียงกับอดีตนายหญิงของพวกตนอยู่มากทีเดียว
“นายน้อยคือบุตรชายของนายหญิงลี่ฟางของเรา”เล่อเจียงเอ่ยตอบพร้อมกับกวาดตามองดูปฏิกิริยาเหล่าขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง
“ไม่จริง!”หนิงเจียงที่อยู่ภายในฟองอากาศเอ่ยอย่างไม่้าจะเชื่อ
“อ่างพิสูจน์สายเืมาแล้วเ้าค่ะ”สาวใช้ผู้ทำหน้าที่เตรียมพร้อมทุกอย่างเอ่ยพร้อมกับยกอ่างที่ภายในบรรจุน้ำจากตำหนักบรรพชนของราชวงศ์เซี่ยเข้ามาภายในท้องพระโรงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“จะเป็ไปได้อย่างไรในเมื่อนายหญิงสิ้นไปหลายเดือนแล้วเล่อเจียงเื่มันเป็มาเช่นไรกันแน่”าุโเก้าเอ่ยพร้อมกับสบตาของเล่อเจียงอย่าง้าทราบความจริงทั้งหมด
“เื่นั้นข้าจะอธิบายเื่ทั้งหมดเอาไว้ให้ท่านฟังในภายหลังแต่ตอนนี้เื่สำคัญที่สุดคือการยืนยันสิทธิ์อันชอบธรรมของนายน้อยของข้า”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับวางเด็กชายตัวน้อยลงที่พื้นเมื่อเด็กชายตัวน้อยมีความ้าจะลงไปเดินที่พื้นเบื้องหน้าของตน
“เช่นนั้นก็จัดการตามที่เ้าเห็นสมควรเถอะ”าุโเก้าเอ่ยพร้อมกับมองไปที่เด็กชายเบื้องหน้าของตนแต่เพียงไม่นานแววตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความใ เมื่อเด็กชายได้กลายร่างเป็ัทองที่มีเขาและปลายหางสีแดงสดลอยพลิ้วตัวอยู่เหนือหัวของเขาอย่างหยอกล้อ
“นะๆนินี้เป็นายน้อยของเราจริงๆหรือ”าุโเก้าที่อยู่ใกล้เปลวไฟสีทองในตำนานจากปลายหางของัน้อยเอ่ยออกมาด้วยสายตาเป็ประกายเมื่อนายน้อยของพวกเขานั้นมีพลังที่มากมายเกินกว่าที่ทารกอสูรอื่นๆจะมีได้
“นายน้อยได้โปรดช่วยลงมาทำการพิสูจน์ตนก่อนเถอะขอรับ”เล่อเจียงที่เห็นว่าัน้อยเอาแต่ลอยพลิ้วตัววนอยู่เหนือหัวของทุกคนและไม่มีทีท่าว่าเขาจะลงมาเขาจึงได้เอ่ยขอร้องัน้อยตรงหน้าของตนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
ฟุบ! ัน้อยที่ได้ยินเช่นนั้นเขาจึงได้พลิ้วตัวลงมายืนอยู่ที่ด้านของชายชราทั้งสองด้วยรอยยิ้มกว้างาุโเก้าที่เห็นความน่ารักของเด็กชายตัวน้อยเขาจึงได้ช่วยจับจูงเด็กชายไปที่ด้านหน้าของอ่างพิสูจน์อย่างลืมตัว เพราะเผ่าพันธุ์อสูรเช่นพวกเขานั้นมีอายุที่ยืนยาวและเพราะเช่นนั้นจึงทำให้การมีบุตรเพื่อสืบเผ่าพันธุ์ของพวกเขานั้นต้องใช้เวลาอย่างต่ำห้าร้อยปีหรืออาจจะมากกว่านั้นในการมีบุตรคนแรกและนั้นจึงทำให้าุโเก้ารู้สึกเอ็นดูเด็กชายตรงหน้าเป็อย่างมากและเมื่อเขาได้สบตาใสซื่อของเด็กชายตรงหน้าก็ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาอ่อนยวบลงไปในทันที
“เดี๋ยวข้าจะอุ้มเขาเอง”าุโเก้าเอ่ยพร้อมกับอุ้มเด็กชายตรงหน้าแล้วเดินไปที่อ่างกลางห้องโถงในทันที
“ขออภัยนะขอรับ”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับใช้เข็มปักลงที่ปลายนิ้วของเด็กชายอย่างไม่เต็มใจนัก
“โอ๊ะ”เด็กน้อยที่เพิ่งเคยรับรู้ความรู้สึกนี้เป็ครั้งแรกร้องอุทานออกมาเบาๆและทันทีที่หยดเืของเขาตกลงไปน้ำภายในอ่างก็เรืองแสงสีทองออกมาในทันที
“เขาเป็ผู้สืบทอดนายหญิงจริงๆ”าุโเก้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มยินดีแต่แล้วรอยยิ้มของเขาก็ค่อยเลือนรางไปเมื่อได้ยินคำค้านจากขุนนางเฒ่าที่ถูกขังอยู่ในฟองอากาศเดียวกันกับหนิงเจียงเอ่ยค้านออกมาเสียงดัง
“ถึงเขาจะเป็บุตรของนายหญิงลี่ฟางจริงๆแต่เขาเองก็เป็องค์ชายน้อยของอาณาจักรหลงเช่นกันได้ยินเช่นนี้แล้วพวกท่านทั้งหลายยังจะคิดว่าองค์จักรพรรดิจะปล่อยให้เืเนื้อของพระองค์มาเตร็ดเตร่อยู่ที่เมืองเล็กๆเช่นวังมัจฉาของเราหรือ”ขุนนางเฒ่าเอ่ยนั้นจึงทำให้รอยยิ้มยินดีของเหล่าขุนนางที่ได้รับรู้ถึงตัวตนของเด็กชายในเมื่อครู่เลือนหายไปในทันที
“นั้นไม่ใช่ปัญหาที่พวกท่านต้องเป็กังวลก่อนที่ลี่ฟางจะจากไปนางได้ขอให้ข้ามาดูแลวังมัจฉาและลูกของนาง”เสียงหวานดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าทำให้เหล่าขุนนางและหนิงเจียงหันไปมองตามที่มาของเสียงและทุกคนก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคนที่กำลังเดินเข้ามานั้นคือใคร
“ไม่จริงใครๆก็รู้ว่าเ้ากับลี่ฟางเป็ศัตรูกัน แล้วนางจะมีเหตุผลอะไรที่ต้องฝากทุกอย่างของนางเอาไว้ในมือศัตรูเช่นเ้า”หนิงเจียงเอ่ยนั้นจึงทำให้เหล่าขุนนางภายในท้องพระโรงคล้อยตามคำพูดของหนิงเจียงไม่น้อยเลยทีเดียว
“แล้วถ้าหากข้าให้พวกเ้าดูสิ่งนี้เล่า”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับแสดงป้ายหยกในมือของตนให้กับผู้คนในท้องพระโรงได้เห็นอย่างเด่นชัด
“ข้าขอบคุณนายหญิงมากขอรับที่มาตามคำขอของข้า”เล่อเจียงที่เดินเข้ามาต้อนรับจิวฮวาและไป่ฉีเอ่ยพร้อมกับค้อมหัวขอบคุณหญิงสาวตรงหน้าของตนด้วยความรู้สึกขอบคุณที่หญิงสาวตรงหน้านั้นยอมมาช่วยลูกของอดีตศัตรูเช่นนายน้อยของพวกตน
“หมายความว่าเช่นไร”าุโเก้าที่รู้สึกสับสนมึนงงกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ลี่ฟางนางรู้ว่าหากนางตายไปอาจจะมีคนมาสร้างความวุ่นวายให้กับวังมัจฉาแห่งนี้และดูเหมือนว่าสิ่งที่นางกังวลจะได้เกิดขึ้นจริงๆอย่างที่นางกังวลและดูเหมือนว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วกว่าที่นางเป็กังวลเสียด้วยสิ”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับจ้องมองไปที่หนิงเจียงด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันนั้นจึงทำให้หนิงเจียงได้แต่มองสบมาที่จิวฮวาที่เข้ามายุ่งวุ่นวายเื่ของนางด้วยสายตาแค้นเคือง
“นายหญิงได้บอกเื่ที่นางฝากวังัและพวกเราให้อยู่ในการดูแลของนายหญิงหยุนอวี้เช่นนั้นวันนี้ข้าจึงได้ขอความช่วยเหลือจากนายหญิงในวันนี้”เล่อเจียงเอ่ยพร้อมกับค้อมหัวให้กับจิวฮวาอีกครั้ง
“หมายความว่าอย่างไรนายหญิงมอบวังมัจฉาให้กับนายหญิงหยุนอวี้หรือ”ขุนนางท่านหนึ่งเอ่ยถามอย่างข้องใจ
“ข้าเพียงแค่มาดูแลเท่านั้นแต่ไม่เคยคิดที่จะวังมัจฉาแห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวรอให้ลูกของลี่ฟางเติบใหญ่เมื่อใดวังมัจฉาแห่งนี้ก็จะเป็ของเขาโดยชอบธรรม”จิวฮวาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบและเมื่อได้สามารถรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่ตนอย่างไม่พอใจ นางจึงได้หันไปมองที่หนิงเจียงด้วยสายตาสงสัยเพราะเมื่อนางใช้สายตาของนางสังเกตพลังิญญาของหนิงเจียงนางกลับไม่พบพลังิญญาที่เป็พลังเฉพาะของราชวงศ์เซี่ยเลยแม่แต่อณูเดียวหนิงเจียงที่รู้สึกว่าตนกำลังเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าของจิวฮวานางจึงเลือกที่จะใช้ม่านพลังห่อหุ้มร่างกายของนางเพื่อป้องกันไม่ให้หยุนอวี้หรือจิวฮวาสามารถตรวจสอบพลังิญญาหรือพลังปราณของนางได้อีกแต่ทุกอย่างก็ช้าไปแล้วเมื่อจิวฮวานั้นรับรู้แล้วว่าหนิงเจียงนั้นไม่มีสายเืของราชวงศ์เซี่ยอยู่เลย
“แล้วเราจะมั่นใจได้เช่นไรว่าท่านจะไม่เข้ามาแทรกแซงวังมัจฉาของเรา”ขุนนางที่ยืนอยู่ด้านหลังของหนิงเจียงเอ่ยถามออกมาเสียงดัง
“เื่นั้นหากพวกท่านสามารถดูแลวังมัจฉาแห่งนี้ได้ดีพอข้าก็ไม่คิดจะมาวุ่นวายกับพวกท่าน เพราะข้าเองก็ใช่ว่าจะมีเวลาว่างมายุ่งเื่ของผู้อื่นเท่าใดนัก”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับลูบที่ท้องของตนอย่าง้าสื่อความหมาย
“ฮ่าๆเื่นั้นพวกเราไม่เคยเป็กังวลเลยขอรับเพราะเรารบกวนนายหญิงมากถึงเพียงนี้แล้วก็รู้สึกเกรงใจแล้วขอรับ”าุโเก้าที่พอจะเริ่มจับทิศทางได้เอ่ยพร้อมกับอุ้มเด็กชายเข้ามาจิวฮวาด้วยท่าทางนอบน้อม
“เป็เด็กชายหรือช่างเป็โชคดีจริงๆ”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับวางมือลงไปที่กลุ่มผมบางของเด็กชายตรงหน้าของตนเพื่อมอบของขวัญสุดพิเศษให้เด็กตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ข้าว่าท่านวางเขาลงในตอนนี้จะดีกว่านะ”จิวฮวาที่ดึงมือกลับเอ่ยบอกาุโเก้าด้วยความหวังดีและทันทีที่เท้าของเด็กชายัักับพื้นก็ได้เกิดเปลวไฟสีทองลุกท่วมตัวของเขาในทันที นั้นจึงทำให้เหล่าขุนนางทั้งหลายที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าถึงกับเข้าอ่อนกับพลังปราณที่กดทันพวกเขาในขณะนี้
“ขอบคุณนายหญิงขอรับที่มอบของสำคัญเช่นนี้ให้กับนายน้อยของพวกเรา”าุโเก้าและเล่อเจียงที่เข้าใจการกระทำทั้งหมดของจิวฮวาเอ่ยพร้อมกับคุกเข่าขอบคุณหญิงตรงหน้าด้วยสายตาซาบซึ้งใจเพราะจะมีสักกี่คนที่มอบขุมพลังอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ให้กับลูกของศัตรูเช่นที่สตรีตรงหน้าทำในขณะนี้
“เื่เพียงเท่านี้ถือว่าข้ามอบของรับขวัญหลานของข้าก็แล้วกันและอีกอย่างสิ่งนี้ก็จะแสดงว่าข้ากับวังมัจฉาเป็สหายกันถึงลี่ฟางนางจะมอบให้ข้าดูแลวังและผู้คนในวังมัจฉาแห่งนี้แต่ข้าก็เคารพและไม่ขอก้าวก่ายเื่ในวังของพวกท่านเช่นนั้นต่อไปแล้วข้าจะขอฝากให้ท่านทั้งสองช่วยกันดูแลความสงบในวังแห่งนี้และหน้าที่สำคัญของท่านทั้งสองคือการดูแลเด็กน้อยผู้นี้ให้อยู่รอดปลอดภัยจากผู้หวังร้ายทั้งหลายเพราะข้าเชื่อว่าอีกไม่นานผู้หวังร้ายจะต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับปรายตามองไปที่หนิงเจียงที่มองมาที่นางอยู่เช่นเดียวกัน
“เพื่อแสดงถึงมิตรภาพระหว่างอาณาจักรไท่และวังมัจฉาของเราข้าขอให้นายหญิงช่วยตั้งชื่อให้นายน้อยของเราได้หรือไม่ขอรับ”เล่อเจียงที่รู้ว่าตนนั้นฐานะต่ำเกินกว่าที่จะตั้งชื่อให้กับผู้เป็นายของตนได้เขาจึงเลือกที่จะเอ่ยขอจากจิวฮวาแทน
“เขาคือความหวังของทุกคนเช่นนั้นข้าจะให้เขามีนามว่าหยางเหว่ย”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับมองลงไปที่เด็กชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของตนด้วยสายตาอ่อนโยน
“ขอบคุณขอรับท่านแม่บุญธรรม”เด็กชายตัวน้อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้างที่ในที่สุดตนก็มีชื่อเป็ของตนเองเสียที
“หากนางเป็แม่บุญธรรมของเ้าเช่นนั้นข้าก็คงต้องเป็พ่อบุญธรรมของเ้านะสิ”ไป่ฉีที่เห็นเช่นนั้นจึงได้เอ่ยตอบรับกับเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู
“คาราวะขอรับท่านพ่อบุญธรรม”เด็กชายตัวน้อยเอ่ยเมื่อรับรู้ว่าชายตรงหน้าคือใคร
“เอาละ ในเมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะเรียบร้อยแล้วเช่นนั้นข้าและสามีคงต้องขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน”จิวฮวาที่เห็นว่าทุกคนดูเหมือนจะอยู่ในความสงบแล้วจึงได้เอ่ยขอตัวกลับบ้านของตนในทันที
“ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่ขอรับที่นี้น่าเบื่อไม่มีอะไรให้ข้าเล่นสนุกเลยขอรับ”หยางเหวินเอ่ยเมื่อเขาเห็นว่าที่แห่งนี้มีแต่สิ่งน่าเบื่อเขาจึงคิดจะขอติดตามไปกับคนทั้งสองตรงหน้าของตน
“ข้านะพาเ้าไปได้แต่เ้านะจะได้รับอนุญาตจากพวกเขาหรือไม่เล่า”ไป่ฉีเอ่ยพร้อมกับมองไปที่เด็กชายด้วยรอยยิ้มขบขันเมื่อเห็นว่าหยางเหวินหันไปมองที่สองตาเฒ่าทันทีที่เขาพูดจบ
“ตะตอนนี้ยังไม่ได้ขอรับหากนายน้อยอยากมีเพื่อนเล่นข้ากับตาแก่เล่อเจียงจะหาเพื่อนเล่นมาให้นายน้อยเองขอรับ”าุโเก้าเอ่ยพร้อมกับมองมาที่คนทั้งสองอย่าง้าขออนุญาต
“หากท่านาุโเห็นควรเช่นนั้นแล้วข้าเองก็เคารพการตัดสินใจของพวกท่าน”ไป่ฉีเอ่ยตอบ
“เช่นนั้นเอาไว้ครั้งหน้าก็แล้วกันนะเด็กน้อย”ไป่ฉีเอ่ยพร้อมกับลูบหัวของเด็กชายด้วยสายตาเอ็นดู
“เช่นนั้นข้ากับสามีต้องขอตัวก่อนนะเ้าคะ”จิวฮวาที่เห็นว่าเื่ทุกอย่างจบลงด้วยความสงบแล้วนางจึงได้ขอตัวกลับไปที่อาณาจักรไท่ทันที
“ข้าไปก่อนนะหยางเหวินเอาไว้คราวหน้าข้ามีเวลา ข้าและสามีจะมาพาเ้าไปท่องเที่ยวที่ทวีปสีขาวนะ”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับมองมาที่เด็กชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ทวีปสีขาวหรือ”เสียงใสเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็นจิวฮวาและไป่ฉีที่เห็นว่าไม่มีเื่อะไรที่ตนต้องช่วยจัดการจึงได้หายตัวออกไปจากวังมัจฉาทันที
ทวีปสีขาวจวนเซินเล่อ
“ท่านพ่อจะไม่กลับไปอยู่ที่ราชวังไท่กับพี่ใหญ่จริงๆหรือเ้าคะ”จิวฮวาเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บิดาของตนด้วยสายตาออดอ้อน
“หึๆไม่ต้องเป็ห่วงไปเดี๋ยวใกล้วันคลอดพ่อจะกลับขึ้นไปเยี่ยมพวกเ้าเองพวกเ้าก็สร้างแท่นเคลื่อนย้ายเอาไว้ที่จวนของพ่อแล้วการเดินทางก็คงไม่ลำบากเท่าใดนักหรอก”เฟยหรงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บุตรสาวของตนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
“เช่นนั้นก็ได้เ้าค่ะ”จิวฮวาที่ไม่้าบีบบังคับอะไรบิดาของตนมากนักจึงได้เอ่ยตอบรับบิดาของตนอย่างไม่เต็มใจนัก
“ข้าขออยู่เที่ยวเล่นที่ทวีปแห่งนี้อีกสักสองสามวันได้หรือไม่เ้าคะ”ชุนเหลียงที่รู้สึกชื่นชอบจวนของพ่อสามีของตนเป็อย่างมากหันมาเอ่ยขออนุญาตสามีของตนด้วยสายตาเป็ประกาย
“สองวันพี่จะให้เวลาเ้าเที่ยวเล่นที่นี้เพียงสองวันเท่านั้นแล้วหลังจากนั้นเ้าต้องกลับขึ้นไปจัดการเื่ของเราที่ทวีปปราณ์”จิวฝูเอ่ยกำชับพระชายาของตนด้วยน้ำเสียงเรียบชุนเหลียงที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับสามีของตนอย่างว่าง่าย
เสียงตกของสายฝนที่สาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีเค้าลางว่าจะตกลงมาทำให้เหล่าสาวใช้ที่ทำงานเร่งวิ่งออกมาเก็บผ้าที่ตากเอาไว้ที่ลานตากผ้าด้วยความเร่งรีบ
“โอ๊ะ โอ๊ย!”จิวฮวาที่กำลังนั่งตัดชุดให้เด็กๆร้องออกมาเบาๆเมื่ออยู่ๆนางก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าท้องของนางแต่เมื่อเวลาผ่านไปความเ็ปของนางก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะลดลงเลยแต่ตรงกันข้ามความเ็ปนั้นกลับมากขึ้นเรื่อย และไม่นานจิวฮวาก็รู้สึกว่าที่หว่างขาของนางนั้นได้มีน้ำไหลลงมาตามเรียวขาของนางนั้นจึงทำให้จิวฮวาที่นั่งสงบนิ่งอยู่เมื่อครู่ ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความใทันที
“มีอะไรหรือฮวาเออร์”ไป่ฉีที่เพิ่งเข้ามาในห้องเอ่ยถามแต่เมื่อเขาเห็นว่าตอนนี้กำลังเกิดสิ่งใดขึ้นกับพระชายาของตนสติที่เคยมีก็หายไปในทันที
“ฮวาเออร์ พวกเขาจะออกมาแล้วหรือ”ไป่ฉีชี้นิ้วไปที่หว่างขาของจิวฮวาที่ตอนนี้ยังคงมีน้ำไหลลงมาไม่หยุดด้วยท่าทางตื่นเต้น
“ใช่เ้าค่ะพี่ฉีท่านไปตามหมอมาให้ข้าทีเถอะเ้าค่ะ”จิวฮวาที่ตอนนี้ยังคงยืนนิ่งอยู่หันไปเอ่ยบอกสามีของตนด้วยสายตาร้อนร้น
“ดะได้สิ ฮวาเออร์เ้ารอพี่อยู่นี้นะ”ไป่ฉีรีบอุ้มจิวฮวาไปที่ห้องแล้วเร่งออกไปตามหมอในทันที
“หายใจเข้าลึกๆนะเ้าคะแล้วค่อยเบ่งตอนที่ข้าน้อยบอกให้เบ่งนะเ้าคะ”หมอหญิงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่จิวฮวาด้วยสายตาเคร่งเครียด
“อืมได้”จิวฮวาพยักหน้าตอบรับ แล้วสูดหายใจเข้าอย่าง้าสงบความเ็ปของตน
“เอ้าเบ่งเลยเ้าคะ”หมอหญิงเอ่ยสั่ง
“ฮึบอื้ออ”จิวฮวาที่ได้ยินคำสั่งจากหมอหญิงนางจึงได้ออกแรงเบ่งตามที่หมอหญิงสั่งในทันที
“เบ่งอีกเ้าค่ะ”หมอหญิงเอ่ยสั่งอีกครั้ง
“ฮึบ”จิวฮวาเบ่งอีกครั้งและเมื่อเวลาผ่านไปไม่นานหมอหญิงจึงได้เอ่ยสั่งอีกครั้งจิวฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นจึงได้เบ่งอีกครั้งและแล้วเสียงกรีดร้องของเด็กทารกคนแรกก็ดังขึ้นจิวฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มด้วยความดีแต่แล้วความเ็ปที่หายไปเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้งนั้นจึงทำให้นางต้องกลับมาเริ่มทำคลอดต่อในทันที
แง แง
“ออกมาแล้วลูกของข้าเกิดแล้วขอรับ พวกเขาเกิดมาแล้ว ตอนนี้ข้าเป็พ่อคนแล้วขอรับ”ไป่ฉีที่ยืนอยู่หน้าห้องหันไปเอ่ยบอกกับเฟยหรงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่วันนี้ตนได้เป็พ่อคนเต็มตัวแล้ว
“อืม ใช่หลานๆของข้าออกมาแล้ว”เฟยหรงเอ่ยพร้อมกับจ้องมองไปที่บานประตูตรงหน้าด้วยสายตาเป็ประกาย
“ข้าอยากเห็นพวกเขาเร็วๆจังเลยเ้าค่ะไม่รู้ว่าจะน่ารักน่าชังมากเพียงใดนะเ้าคะ”ชุนเหลียงเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บานประตูตรงหน้าของตนด้วยสายตาเป็ประกาย
“ลูกของข้าก็ต้องน่ารักน่าชังอยู่แล้วนะสิ”ไป่ฉีหันไปเอ่ยกับชุนเหลียงด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“ต้องเป็เช่นนั้นอยู่แล้วเ้าค่ะฮวาเออร์นางงดงามถึงเพียงนั้นลูกๆของนางก็คงมีรูปโฉมน่าเอ็นดูไม่น้อยเลยนะเ้าคะ”ชุนเหลียงเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ฮ่าๆ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนที่อยู่หน้าห้องคลอดของจิวฮวาก็หัวเราะออกมาทันที
“เป็คุณชายน้อยทั้งสามเ้าค่ะ”หมอหญิงและเหล่าสาวรับใช้ที่อุ้มทารกน้อยที่มีเขาสีทองอยู่ที่หน้าผากของพวกเขาทั้งสามคนออกมาจากห้องคลอดเพื่อให้คนในครอบครัวได้เชยชมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดีนั้นจึงทำให้เหล่าสมาชิกทุกคนที่รออยู่หน้าห้องคลอดต่างเข้าไปรุมล้อมดูทารกน้อยทั้งสามด้วยท่าทีตื่นเต้นทันที
พึบ พึบ พึบปีกน้อยกางออกมา พร้อมๆกับเริ่มกระพือปีกของเขาเบาๆร่างน้อยค่อยลอยขึ้นฟ้าทำให้ไป่ฉีที่เห็นเช่นนั้นเร่งคว้าขาน้อยๆขอบุตรชายของตนเอาไว้ด้วยรอยยิ้มยินดีที่เห็นว่าอย่างน้อยลูกก็มีปีกสีขาวสะอาดเหมือนกับเขา
94K
