ทายาทอสูร (The Asuras Heir)

"ใครอยากจะเต้นรำก่อนล่ะ?"

คำพูดท้าทายของราตรีคือสัญญาณเปิดม่านการต่อสู้ที่เป็นไปไม่ได้ที่สุด ทั้งทีมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อชัยชนะ... แต่คือการต่อสู้เพื่อหาทางรอดเพียงหนึ่งวินาที

"แยกเป้าหมาย!" ราตรีสั่งการผ่านความคิด "เคนจิ, ลอเรนโซ่! จัดการเจ้าการูดานั่น! อย่าให้มันเข้าใกล้อดัมได้! อริสรา! เธออยู่กับฉัน! เราต้องหาทางรับมือกับยมทูต!"

แผนปะทะแผน!

เคนจิคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่า ร่างกายที่หลอมรวมกับโลหะอสูรของเขาพุ่งทะยานเข้าใส่ "ซิลัส" (ทายาทการูดาคนใหม่) ราวกับกระสุนปืนใหญ่ หมัดของเขาไม่ได้มีแค่พละกำลัง แต่แฝงไว้ด้วยน้ำหนักและความแข็งแกร่งที่ผิดธรรมชาติเคร้ง! เคร้ง!ซิลัสไม่ได้หลบ แต่ยกแขนขึ้นมาป้องกัน! แขนของมันเองก็มีโลหะสีนิลเคลือบอยู่เช่นกัน! การปะทะกันของพวกเขาทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนผนังห้องที่กำลังจะถล่มสั่นสะเทือน! มันคือการต่อสู้ของสองนักรบอสูรที่สมบูรณ์แบบ!

ลอเรนโซ่สนับสนุนทันที! เขาไม่ได้โจมตีโดยตรง แต่ใช้พลังของเขากับสภาพแวดล้อม! พื้นโลหะใต้เท้าของซิลัสแปรสภาพกลายเป็นของเหลวหนืด ทำให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลงชั่วขณะ! พร้อมกันนั้น เขาก็สร้างลำแสงสีรุ้งที่สว่างจ้าจนแสบตาขึ้นมาบดบังทัศนวิสัยของมัน!

ในขณะเดียวกัน... ยมทูตก็เคลื่อนไหว มันไม่สนใจการต่อสู้ที่อึกทึก... เป้าหมายของมันมีเพียงหนึ่งเดียว... อดัม

เส้นใยแห่งความว่างเปล่าสีดำสนิทหลายสิบเส้นพุ่งออกจากร่างของมันตรงไปยังเด็กชายที่ยังคงสับสน!

"เกราะพลัง!" อริสราตะโกน สร้อยคอของเธอส่องแสงสีม่วงอมน้ำเงินเข้ม เธอสร้างโดมพลังงานขึ้นมาป้องกันตัวเองและอดัมไว้แคร่ก!เส้นใยแห่งความว่างเปล่าปะทะเข้ากับเกราะของเธอ มันไม่ได้ระเบิด... แต่มัน "กัดกิน" พลังงานของเกราะอย่างรวดเร็ว! รอยร้าวปรากฏขึ้นบนโดมพลังงานทันที!

"พลังของฉันต้านมันได้ไม่นาน!" อริสราส่งความคิดเตือน

สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด... พวกเขากำลังจะพ่ายแพ้ในเวลาไม่ถึงนาที!

"เปลี่ยนเป้าหมาย!" ราตรีตัดสินใจฉับพลัน "ลอเรนโซ่! โจมตียมทูต!"

"แต่พลังของผมใช้กับมันไม่ได้ผล!" ลอเรนโซ่ค้าน

"อย่าใช้พลังโจมตี! ใช้ 'ความคิดสร้างสรรค์' ของนาย!" ราตรีตะโกน "มันคือความว่างเปล่า! ก็จงเติมเต็มความว่างเปล่านั้นซะ!"

ลอเรนโซ่เข้าใจในทันที! เขาหันเหความสนใจจากซิลัส... และปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเขาไปยังยมทูต!

เขาไม่ได้สร้างลำแสงหรือกำแพง... แต่เขา "สร้าง" สสารขึ้นมาจากอากาศธาตุ! แผ่นคอนกรีตและเศษเหล็กจากผนังและเพดานที่กำลังถล่ม... ถูกเจตจำนงของเขาดึงดูดเข้ามารวมกัน! มันก่อตัวขึ้นเป็น "กรง" ขนาดมหึมาที่พุ่งเข้าครอบร่างของยมทูตไว้!

เกิดปฏิกิริยาที่ไม่คาดฝัน!

ทันทีที่กรงที่สร้างขึ้นจาก "ฉันทะ" และความคิดสร้างสรรค์อันบริสุทธิ์สัมผัสกับร่างที่ว่างเปล่า... ยมทูตก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับถูกน้ำกรดสาด! ร่างเงาของมันบิดเบี้ยวและกรีดร้องไร้เสียง! มันไม่ได้เกลียดชังพลังงานทำลายล้าง... แต่มัน "แพ้ทาง" พลังงานแห่งการสร้างสรรค์โดยสิ้นเชิง!

"ได้ผล! มันได้ผล!" อริสราตะโกนอย่างมีความหวัง

"ตอนนี้แหละ!" ราตรีเห็นช่องว่าง "เคนจิ! อริสรา! เราจะจบเกมเจ้านกนี่เดี๋ยวนี้!"

เมื่อไม่มีลอเรนโซ่คอยก่อกวน... ซิลัสก็เริ่มได้เปรียบเคนจิ แต่การประสานงานของทีมก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!

ราตรีขว้างระเบิดควันดำสนิทออกไปบดบังทัศนวิสัยของซิลัส เคนจิใช้โอกาสนั้นพุ่งเข้าประชิดตัว... แต่อริสราใช้สายตาของเธอ "อ่าน" การเคลื่อนไหวล่วงหน้าของซิลัส!

< เขาจะสวนกลับด้วยศอกซ้าย! > เธอส่งความคิดเตือนเคนจิ

เคนจิเปลี่ยนทิศทางการโจมตีในวินาทีสุดท้าย! แทนที่จะต่อย... เขาใช้มือคว้าศอกของซิลัสไว้ได้! และใช้แรงทั้งหมดของคู่ต่อสู้เหวี่ยงร่างของมันกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง!

โครม!

ซิลัสกระอักเลือดออกมา... เขาบาดเจ็บหนัก... แต่แล้วสัญญาณเตือนภัยของสถานีก็ดังขึ้นถึงขีดสุด...

< ระบบทำลายตัวเอง... 10... 9... 8... >

"เราไม่มีเวลาแล้ว!" ราตรีตะโกน

เพดานห้องทั้งหมดเริ่มถล่มลงมา... เศษซากขนาดเท่ารถยนต์กำลังจะบดขยี้พวกเขาทั้งหมด!

ยมทูตที่กำลังฟื้นตัว... และซิลัสที่บาดเจ็บ... ต่างก็รู้ว่าต้องหนี!

แต่แล้ว... อดัม... เด็กชายที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหลมาตลอด... ก็ก้าวออกมาข้างหน้า

ดวงตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความสับสน... บัดนี้กลับนิ่งสงบและส่องประกายด้วยพลังอำนาจที่เหนือจินตนาการ เขายกมือเล็กๆ ของเขาขึ้น...

ทุกสิ่งหยุดนิ่ง

เศษซากปรักหักพังที่กำลังร่วงหล่น... หยุดค้างอยู่กลางอากาศ!

มันคือพลังที่น่าสะพรึงกลัว... เขไม่ได้ใช้พลังเดียว... แต่ใช้พลังของทุกตระกูลอสูรพร้อมกัน! พลังควบคุมสสารของวฤตระ... พลังสร้างสรรค์ของไดวา... และพลังแห่งความแข็งแกร่งของเฮกาตอนคีรีส!

อดัมไม่ได้มองไปที่ศัตรู... เขามองไปที่อริสราและทีมของเธอ... และสร้าง "เส้นทาง" ให้...

เศษซากปรักหักพังที่เคยขวางทาง... บัดนี้กลับเคลื่อนตัวหลีกทางให้... ก่อตัวเป็นอุโมงค์ที่ปลอดภัยซึ่งทอดยาวไปยังทางออก! มันคือการแสดงพลังที่ไม่ใช่เพื่อการทำลาย... แต่เพื่อการ "ปกป้อง" ครอบครัวใหม่ของเขา

< ไป... > เสียงเล็กๆ ของเขาดังก้องขึ้นในหัวของทุกคน

ราตรีไม่ลังเล "ไป! ทุกคน! วิ่ง!"

ทีมทั้งสี่... พร้อมกับอดัมที่บัดนี้อ่อนแรงลง... รีบวิ่งไปตามเส้นทางที่เขาสร้างขึ้น... ทิ้งยมทูตและซิลัสที่กำลังตกตะลึงและต้องหาทางหนีเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง...

< ... 3... 2... 1... >

พวกเขาทะลุออกมาจากสถานีวิจัยได้ทันเวลาพอดี...

วินาทีต่อมา... สถานีวิจัยทั้งหลังก็ยุบตัวลงไปใต้พื้นดิน! ไม่มีการระเบิดที่รุนแรง... มีเพียงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำให้แผ่นดินไหว และคลื่นหิมะที่ซัดกระหน่ำมายังพวกเขา... ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบงัน... เหลือไว้เพียงหลุมยุบขนาดใหญ่ที่ถูกหิมะกลบอย่างรวดเร็ว

ทั้งหมด... จบลงแล้ว

ทีมทั้งห้ายืนหอบอยู่กลางทุ่งทุนดราที่หนาวเหน็บ... บาดเจ็บ... เหนื่อยล้า... แต่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขามองหน้ากัน... พวกเขาทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำเร็จ... พวกเขารอดชีวิตจากยมทูตและแกนนำของการูดามาได้... และยังได้ "ความหวัง" ที่เป็นรูปธรรมกลับมาด้วย

แต่ชัยชนะก็อยู่กับพวกเขาได้ไม่นาน...

เครื่องสื่อสารที่ข้อมือของราตรีก็สั่นและส่งเสียงเตือนขึ้นมา มันเป็นข้อความเข้ารหัสจากเจ้านายของเธอ... ดยุกแห่งอเวจี

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้น... เป็นภาพของ "ทั่งตีเหล็กแห่งเสียงสะท้อน" ที่พวกเขานำกลับมาให้... ก่อนที่ภาพจะตัดไปยังภาพถ่ายทอดสด... ของเมืองซิลเวอร์ครีก!

< ผลงานน่าประทับใจ... แต่พวกเจ้าก็สร้างเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว > เสียงของดยุกดังขึ้น เย็นชาและทรงอำนาจ < พวกเจ้าดึงดูดความสนใจจากพลังที่แม้แต่ข้าก็ยังต้องระวัง... สวรรค์ไม่ได้ส่งแค่ยมทูตลงมาอีกต่อไปแล้ว... >

ภาพซูมเข้าไปที่ท้องฟ้าเหนือซิลเวอร์ครีก... ที่ซึ่งกองยานบินสีขาวบริสุทธิ์ขนาดมหึมากำลังลอยลำอยู่...

< ...พวกเขาได้ส่งกองทัพ 'ผู้ชำระล้าง' (Exorcist Legion) ลงมาแล้ว... เมืองเล็กๆ ของพวกเจ้า... กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิแรกของสงครามครั้งใหม่... กลับมาซะ... ถ้ารอดไปได้ >

ภาพโฮโลแกรมตัดไป... ทิ้งให้ทุกคนจมอยู่กับความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

ชัยชนะของพวกเขา... ได้นำมาซึ่งหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมให้กับทุกคนที่พวกเขาสาบานว่าจะปกป้อง