เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเอ็ด บทส่งท้ายเล่มสองเดรัจฉานวิชา

หลวงพ่อรูปหนึ่งได้นั่งสมาธิทำวัตรอยู่

ได้ลืมตาขึ้นมามองเพดานจิ้งจกตกลงมาเป็นสองหางมีสองหัวที่กัดกันเอง

“เดรัจฉานวิชา จองเวรกันไม่จบสิ้น”

ช่างเป็นจังหวะบังเอิญมากที่เป็นเวลาเดียวกับที่ยอดเพชรเกล็ดมังกรแดงมาท้ายทายไอ้เจิด

หลวงพ่อมีญาณรู้เรื่องราวต่างๆมากมาย

แต่ไม่มีประโยชน์ในการเตือนภัยเจิดล่วงหน้าแต่อย่างใดเพราะท่านไม่ได้ส่งญาณกระแสพลังจิตมาเตือน

มองในแง่หนึ่งอาจารย์คงแม้วิชาพยากรณ์จะด้อยกว่าหลวงพ่อมากๆแต่เป็นคนที่แอคทีฟมีการกระทำมากกว่าในการปกป้องเจิดให้พ้นจากอันตรายที่เห็นได้ชัด

นี่คือความแตกต่างระหว่างขงเบ้งที่ลงจากเขาเลือกทำงานจนเหนื่อยตาย

กับท่านเซียนที่เลือกหลบแต่อยู่ในหุบเขา

แม้ราชวงศ์ฮั่นจะล่มสลายตรงหน้าของท่านเซียนก็ร้องเพลงว่า

“ช่างหัวมัน”

และปล่อยให้ล่มสลายไป

เพราะว่ากันตามเรื่องวิชาในเรื่องการพ้นทุกข์และความดับทุกข์นั้น

วิศวกรรมไฟฟ้า พลังงานนิวเคลียร์การแพทย์ฯลฯ

ล้วนไม่ใช่วิชาที่ช่วยในการดับทุกข์ทั้งสิ้น

แม้คนที่จะรู้อะไรทุกอย่างในโลกนี้แต่ไม่ช่วยคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะคิดว่าต้องให้ตนเองรอดพ้นก่อนแล้วจึงจะช่วยได้

จะมีประโยชน์อะไรกัน?

อย่างที่มีคำกล่าวของพวกโรมันว่า

“เจ้าจะบูชาพระเจ้าที่ไม่ช่วยเหลือเจ้าตอนทำสงครามไปทำไมกัน?มาส์นั้นเจ้าอารมณ์แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้จักรวรรดิโรมันชนะสงคราม”

หรือเวลาที่แม่ทัพชาวโรมันบอกว่าไม่ขอรับเกียรติใดใดจากที่เอาสงครามเอาชนะชาวยิวได้

เพราะว่า

“ไม่มีเกียรติใดใดในการที่เรารบชนะคนที่ถูกเทพเจ้าของตนเองทอดทิ้ง”

น่าสงสัยมากว่าเราจะไปเคารพเทพเจ้าที่ช่วยเราไม่ได้ไปทำไม

พระพุทธเจ้านั้นสามารถเอาชนะผกาพรหมที่หายตัวมีฤทธิ์ต่างๆได้

แต่เราไม่มีฤทธิ์อย่างพระพุทธเจ้า

หากเจอระดับผกาพรหมกลั่นแกล้งเราก็ได้ตายอนาถตรงนั้นแน่ๆ

และที่บรรยายก็บอกว่าผกาพรหมถือว่าเป็นพรหมที่ยังกระจอกอยู่ยังมีพรหมที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีกมาก

หากพรหมที่ยิ่งใหญ่กว่าผกาพรหมมาหาเรื่องเราเราจะทำอย่างไร?

แน่นอนจักรวาลที่เอทิสม์คิดถูกจะสบายกว่ากันมากๆเพราะที่ว่ามาทั้งหมดมันคือเรื่องขี้ฮกที่ศาสนาแต่งมาหลอกเหล่าสาวก

แต่เมื่อจักรวาลมีพวกผีป่าซาตานอยู่จริงๆ

เราก็ต้องหาวิธีเอาตัวรอดเท่าที่ทำได้

ว่าหากไม่มีฤทธิ์มากอย่างพระพุทธเจ้าที่เอาชนะแข่งฤทธิ์กับพรหมได้ก็อย่าหาทำ

ดังนั้นวันนี้หลวงพ่อก็ยังคอยใช้ญาณมองดูชาวบ้านและปลงอนิจจังอุเบกเขาไปตามปรกติ

ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์ที่ตนเองเห็นอย่างไรอยู่เช่นเดิม

แบบเดียวกับที่เวลาแม่นากอาละวาด

ต้องมีการอาละวาดจนชาวบ้านเดือดร้อนทั้งหมู่บ้านข่าวดังไปทั้งพระนคร

หลวงพ่อต่างๆถึงจะขยับออกมาจากกุฏิกันได้ตามระบบการทำงานที่เชื่องช้ามากๆและมีนโยบายPassive Observer ผู้สังเกตแบบตอบสนอง

เป็นหลักการในการแก้ไขปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้

ว่าคือคนที่มีพลัง OP แต่ไม่ยอมทำอะไรเลยยิ่งกว่าพระเอกอิเซไคสโลไลฟ์

เป็นการอธิบายเหตุผลเดียวกับพระเจ้าว่าทำไมคนที่มีพลังOP ขั้นสุดยอดถึงไม่คิดจะแก้ไขปัญหาใดใดเลยที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ด้วยเหตุผลบางประการ

..

วันนี้ไอ้ขามก็ยังเอาอีบัวกับอ้ายเฟือกมาไถนาและให้ทานโอวัลตินอย่างดีแบ่งกันทานกับตนเอง

“ฮา วันนี้พวกเอ็งทำได้ดีมาก”

ไอ้ขามกล่าวอย่างอีบัวกับอ้ายเผือกอย่างชื่นชม

ไอ้ขามดูแลอีบัวกับอ้ายเผือกอย่างดีแม้แต่มุ้งก็กางและยากันยุงก็จุดให้

แต่แม้จะดูแลดีขนาดนั้นก็ยังมีวันที่จะป่วยในที่สุดจนต้องไปกู้ยืมเงินจากไอ้เจิดในอนาคตเพื่อนำเงินไปรักษาอีบัวกับอ้ายเผือกในพระนครจนต้องสูญเสียที่นาไปนั่นเอง

...

ครูวิได้แต่ชะเง้อมองหา

เนื่องจากช่วงนี้คุณบรรเจิดไม่ได้มาหาเธอตามห้องสมุดบ่อยแบบเมื่อก่อน

หรือคุณบรรเจิดจะได้ไปเกี้ยวพาราสีนงพะงาลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านจริงๆ?

หัวใจของสาวเจ้าก็ได้แต่สับสนหารู้ไม่ว่าคุณบรรเจิดนั้นได้ความคิดมาจากโลกสมัยใหม่

ที่การเกี้ยวพาราสีนั้นกลายเป็นเรื่องProblematic เป็นปัญหาตามสายตาของแฟมินิสม์

ทำให้พิธีกรรมเกี้ยวพาราสี Mating Ritual กลายเป็นศาสตร์ลับสาบสูญ The Lost Art

ที่มีแต่ชาวอินเดียเท่านั้นที่ยังมีการสืบทอดวิชาต่อมาจนถึงปัจจุบัน

เจิดจำเป็นต้องเรียนรู้ศาสตร์ลับนี้จึงจะสามารถมาเกี้ยวพาราสีมนุษย์หรือภูตผีอีกครั้งได้

หลายความรู้สึกนั้นไหลเวียนตัดกันที่บ้านทุ่งแห่งนี้