[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

“ แกทำไปทำไมเถา แกทำไปเพื่ออะไร! ”

น้ำเสียงกระแทกแดกดันส่งออกมาจากอาจารย์เหวิน การโจมตีครั้งนี้กลับมีอาจารย์เป็นหนอนบ่อนไส้ หากอีกฝ่ายไม่คอยยุแหย่สร้างความแตกแยกเขาคงจะรับมือได้ดีกว่านี้ ซึ่งเขาไม่คิดเช่นกันว่าคนที่เป็นหนอนบอกพิกัดการวางกำลังเจ้าหน้าที่และตำแหน่งกล้องจะเป็นอาจารย์ข้างๆตัว

“ ถ้าอยากรู้นักก็จัดการฉันให้ได้ก่อนสิ ”

“ ฉันทำแน่ ”

แม้จะเจ็บปวดกลับต้องอดกลั้นเอาไว้ เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเก็บซ่อนเลเวล 180 จากสายตาของเขาได้ ตลอด 1 ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ไม่มีวันไหนเลยที่เขาสงสัย การเข้าสังคมของอาจารย์เถานับว่าดีจนน่าเหลือเชื่อแม้แต่เขาเองยังไม่คิดว่าจะโดนกับตัว

ดาบในมือของอาจารย์จื่อหานสะบัดไปด้านข้างทิ้งร่องลึกจากคลื่นดาบที่สะบัดออกไป หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเรียกใช้สกิลอาชีพแต่ละอย่างจนร่างกายถูกคลุมทับเอาไว้ด้วยเปลวไฟราวกับว่าพึ่งหลุดออกมาจากนรก ทางฝั่งอาจารย์เถากลับไม่ได้แสดงท่าทางตื่นตระหนกปลดปล่อยสายลมออกมาจากร่างกายจนทำให้พื้นที่ค่ายพักของอาจารย์เต็มไปด้วยสายลมและเปลวไฟกำลังโหมกระหน่ำเข้าทำลายทุกอย่าง การปะทะกันระหว่างเลเวล 180 ทั้งสองคนค่อยๆกัดกินพื้นที่ราวกับว่าพื้นที่จะล่มสลายในเร็วๆนี้

นักศึกษาที่หลบอยู่ภายในแคมป์ของอาจารย์เหวินมองดูพลังงานจากอาจารย์ทั้งสองด้วยสีหน้ากังวล อาจารย์จื่อหานตกเป็นรองเพราะบาดเจ็บหนักโอกาสตายจึงมีสูงมากนอกจากนั้นแล้วยังได้รับพิษเข้าสู่ร่างกาย

เปรี้ยง!

ร่างของทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกันจนทำให้เกิดคลื่นกระแทกพัดสิ่งกีดขวางรอบๆกระจัดกระจายออกไปไกล รถหุ้มเกราะที่นักศึกษานั่งมาล้วนแล้วกระจัดกระจายบางคันกลิ้งออกไปไกล สิ่งที่กระจัดกระจายหลังจากที่อาจารย์ทั้งสองปะทะกันไม่ได้มีเพียงแรงอัดอากาศ พลังงานจากสกิลที่ถูกทำลายของพวกเขาทั้งสองพัดปลิวกระแทกเข้าทำลายทุกสิ่งอย่างในจุดตกจนทำให้พื้นดินแหว่งหาย รถบัสบางคนถูกทำลายย่อยยับแม้จะเป็นรถที่ถูกออกแบบมาสำหรับกันกระสุนพิเศษก็ตาม พลังของเลเวล 180 กลับสูงเกินไปที่จะต้านทานเอาไว้

เหล่ามือสังหารที่พยายามจะจัดการเจ้าหน้าที่เมื่อเห็นว่าถูกบีบให้หนีออกไปที่อื่นจึงรีบถอยห่างจากจุดที่อาจารย์ทั้งสองปะทะกัน ซึ่งเจ้าหน้าที่ที่ต่อสู้ด้วยนั้นต่างก็ตามไปเพื่อปลิดฉาก

“ นั่นมันบ้าอะไรกัน ”

นักศึกษาส่วนหนึ่งที่พึ่งออกมาจากป่าได้สำเร็จหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้เมื่อพบว่าในจุดรวมตัวมีการต่อสู้เกิดขึ้นจนดูวุ่นวาย

เจ้าหน้าที่กำลังรับมือกับชายสวมชุดดำในจุดที่มีพลังงานมหาศาลปะทุออกมานั้นมีอาจารย์ 2 คนกำลังต่อสู้ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ทำไมอาจารย์จื่อหานและอาจารย์เถาต่อสู้กัน

“ เหมยลี่เธอมียาหรือเปล่า ”

หลี่อิงใช้ด้ายมรณะค่อยๆดึงร่างของอาจารย์เจี่ยลี่เข้ามาในม่านพลังหลังจากรู้วิธีเปิดปิดจากเหมยลี่

อาจารย์ที่ลากตัวมานี้ยังไม่เสียชีวิตแต่ก็ตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสหากรักษาช้ากว่านี้จะต้องตายอย่างแน่นอน

เหมยลี่ไม่มีน้ำยาฟื้นฟูสูงพอจะรักษาเลเวล 180 เธอจึงใช้วิธีสกัดจุดตามที่เถ้าแก่เฉินห่าวสอนเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ก่อน จากนั้นจึงขอให้เพื่อนๆช่วยกันนำน้ำยาฟื้นฟูที่มีติดตัวออกมาช่วยรักษาอาจารย์เจี่ยลี่ แม้ผลของมันจะน้อยเมื่อใช้กับเลเวล 180 อย่างไรมันก็ดีกว่าไม่ใช้เลย

“ มีใครใช้โทรจิตได้ไหม บอกเพื่อนเราที่กำลังจะออกมาจากป่าให้หาที่หลบก่อน ตอนนี้อาจารย์จื่อหานกำลังสู้กับอาจารย์เถาที่ร่วมมือกับคนแปลกหน้า ”

ฉู่เฉียวที่ติดมาด้วยพยายามขอให้เพื่อนติดต่อคนที่อยู่ใกล้ๆ แม้ระยะโทรจิตจะไม่ไกลเหมือนอาจารย์เหวินการสื่อสารใกล้ๆสามารถช่วยชีวิตนักศึกษาได้หลายคน

หลังจากที่ทำทุกอย่างเท่าที่นึกขึ้นได้แล้วเด็กๆที่อยู่ในแคมป์ของอาจารย์เหวินต่างก็ภาวนาให้ม่านพลังไม่พังลงเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงถูกพลังงานของอาจารย์จื่อหานและอาจารย์เถาฆ่าตายเพราะอยู่ใจกลางการต่อสู้

ตู้ม!  อาจารย์!

นักศึกษาร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อพบว่าอาจารย์จื่อหานถูกฟันจนร่างกระเด็นออกไปไกล บาดแผลที่ทิ้งเอาไว้ลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ซ้ายไปจนถึงเอวข้างขวานับเป็นแผลที่สาหัสพอสมควร

“ ลุกสิอาจารย์หาน ความเก่งกาจของคุณหายไปไหนเสียแล้ว เป็นถึงหัวหน้าอาจารย์ชั้นปีที่ 1 ไม่ควรจะมีฝีมือเท่านี้นะ ”

พรวด!

เลือดสีดำพ่นออกมาจากปากอาจารย์หาน เลือดนี้เกิดจากผลของพิษทำให้เขาแทบไม่มีแรงยืนไหว ดูท่าจะมาได้เพียงเท่านี้เนื่องจากว่าร่างกายมาถึงขีดจำกัดแล้ว

ขณะที่กำลังมองดูอาจารย์เถาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ บนท้องฟ้าก็ได้ปรากฎยานรบลำใหญ่จากมหาวิทยาลัยชิงหัว เขาจึงยิ้มเบาๆเนื่องจากเจ้าหน้าที่ถูกส่งมาแล้ว

“ คุณยิ้มแบบนี้แสดงว่ามีอะไรอยู่ข้างหลังผมสินะ งั้นหันกลับไปมองสักหน่อยดีกว่า ”

อาจารย์เถาหันมองด้านหลัง ไม่นานเขาก็พบเข้ากับยานลำหนึ่งกำลังบินเข้ามาใกล้มันคือยานของมหาวิทยาลัยชิงหัว  อาจารย์เถากลับหันมายิ้มให้อาจารย์จื่อหานที่คิดว่าตนเองกำลังชนะ ทันใดนั้นเองยานที่เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ก็ระเบิดกลางอากาศจนทุกคนที่อยู่บนยานร่วงตกลงมา

“ เลเวล 180 มาแค่ 3 คน ทางเราก็มีเลเวล 180 อยู่อีก 3 คนเหมือนกัน  แบบนี้สถานการณ์ก็ยังเหมือนเดิมจริงไหมอาจารย์จื่อหาน ”

การต่อสู้เกิดขึ้นในจุดที่ยานถูกทำลาย เจ้าหน้าที่ที่ร่วงหล่นพยายามจับคู่กันเพื่อรับมือกับมือสังหารที่ปรากฎตัวจากอากาศอันว่างเปล่าด้วยการใช้ไอเทมเทเลพอร์ต ทันใดนั้นนักศึกษาเลเวล 180 ที่ควรจะมาช่วยเหลือกับพัวพันอยู่กับมือสังหารจนมาช่วยไม่ได้

“ เห็นไหม ทุกอย่างเหมือนเดิมเลยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อาจารย์เจี่ยลี่ก็บาดเจ็บไปแล้วแบบนี้ใครจะติดต่อมหาวิทยาลัยอีกล่ะ ”

ความรู้สึกโกรธเผยบนใบหน้าอาจารย์จื่อหาน มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาแสดงออกมาได้เพราะร่างกายไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกต่อไป

ขณะที่กำลังมองอาจารย์เถาด้วยใบหน้าเคียดแค้นเขาก็พบว่าในทิศทางเดียวกันกับยานบินมหาวิทยาลัยเดินทางมามีบางสิ่งกำลังวิ่งบนฟ้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ขนาดของมันชัดมากยิ่งขึ้นจากระยะทางที่ใกล้เข้ามา

“ สิ่งนั้นก็ของพวกแกสินะ ”

อาจารย์เถาหันมองกลับไปด้านหลัง เขาอยากรู้ว่าอาจารย์จื่อหานกำลังเอ่ยถึงสิ่งใด เมื่อหันมองไปเขาก็พบเข้ากับมอนสเตอร์ตัวใหญ่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

ร่างกายสูงราวกับตึก 50 ชั้นปลดปล่อยไอพลังของเลเวล 180 สะกดข่มเขาจนรู้สึกกลัวเพราะสิ่งนี้ไม่ได้มาด้วยกัน หากมันไม่ใช่มอนสเตอร์ของพื้นที่ล่าหมายความว่ามันอาจจะเป็นมอนสเตอร์จากทางมหาวิทยาลัยชิงหัว

แต่แล้วเขาก็พบว่าด้านหลังของสิงโตขาวมีนกตัวหนึ่งกำลังบินไล่ตามมาด้วยความเร็ว เขารู้จักมอนสเตอร์ตัวนี้ดีเพราะเป็นยานพาหนะของผู้อำนวยการหวังรุ่ย

“ นี่ถึงขนาดมาเองเลยเหรอ ดูท่าฉันจะตกได้ปลาตัวใหญ่ซะแล้ว ”

รอยยิ้มยังคงเผยบนใบหน้าของอาจารย์เถา เขาไม่ได้เกรงกลัวผู้ที่กำลังเดินทางมาเลยสักนิดเดียว แม้จะอยู่นอกเหนือจากแผนการ แต่สิ่งที่ทำในวันนี้สำเร็จแล้ว ดังนั้นจึงเหลือเพียงแค่ฆ่านักศึกษาเพิ่มอีกนิดแล้วถอยกลับ ต่อให้ผู้อำนวยการหวังรุ่ยเดินทางมาด้วยตนเองก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

“ นั่นมันอันอันหนิ ”

แม้จะสนิทกับอันอันน้อยกว่าเฟยหลง อีกฝ่ายกลับฟังที่เธอพูดคุยรู้เรื่องเพราะเลี้ยงดูเป่าเป้ยด้วยกัน

ทันทีที่สิงโตขาวมาถึงก็ได้ติดต่อไปยังเด็กทั้งสองที่เคยอยู่ภายในร้าน เหมยลี่จึงชี้มือไปยังอาจารย์เถาให้ช่วยจัดการ อันอันจึงพุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความรวดเร็วหวังจะจบความวุ่นวายให้เร็วที่สุดเพราะตอนนี้เจ้านายของมันโกรธมาก

อาจารย์เถาเห็นว่าสิงโตขาวเล็งมาที่มันจึงชูดาบขึ้นฟ้าสูงก่อนจะตวัดดาบสร้างคลื่นดาบขนาดใหญ่พุ่งเป็นเส้นตรงเข้าหาอันอัน

คลื่นดาบที่ส่งออกไปด้วยทักษะเริ่มก่อตัวกันกลายเป็นดาบยักษ์ สามารถตัดแยกภูเขาได้เป็นสองส่วน

การโจมตีอันน่าสะพรึงพุ่งแหวกอากาศสร้างความกดดันต่อเหล่านักศึกษาที่กำลังหันมอง บางคนกลัวว่าการโจมตีนี้จะสังหารสิงโตขาวจนไม่มีใครช่วยเหลือ

แต่แล้วทุกคนกลับคาดไม่ถึงว่าการโจมตีสุดแรงของอาจารย์เถาจะถูกทำลายทิ้งด้วยการวิ่งชนราวกับว่ามันเป็นอากาศก่อนที่สิงโตขาวจะพุ่งเข้ามากัดร่างอาจารย์เถาแล้วสะบัดไปมาอย่างรุนแรงจากนั้นก็โยนร่างของอีกฝ่ายกระแทกพื้นไม่สามารถลุกยืนได้อีก

“ กะ เกิดอะไรขึ้น ”

นักศึกษาแต่ละคนขยี้ตาไม่คิดว่าการต่อสู้จะจบลงง่ายดายขนาดนี้ ทันใดนั้นสิงโตขาวก็พุ่งไปยังจุดที่มีเลเวล 180 กำลังต่อสู้กันก่อนจะทำเหมือนกับที่เล่นงานอาจารย์เถาจนเลเวล 180 ถูกกัดกระดูกหักทั่วร่างแล้วนำพวกเขามารวมกัน  สำหรับมือสังหารที่กำลังต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ต่างก็ถูกขนสีขาวแทงกลางร่างหลังจากสิงโตขาวสะบัดแผงคอเบาๆ

“ ละ เหลือเชื่อ สิงโตขาวตัวนี้เป็นของใครกัน ”

 เหมยลี่ตอบอย่างภูมิใจว่ามันคือสิงโตของอาจารย์เหวิน  ทุกคนจึงพยายามมองให้ชัดก่อนจะพบว่ามันคือสิงโตตัวเล็กๆที่เคยวิ่งเล่นอยู่กับลูกสาวอาจารย์เหวิน เมื่อพวกเขารู้ว่ามีสิ่งที่น่ากลัวมากๆเดินเวียนวนทุกครั้งที่เจออาจารย์ต่างก็ตะลึงไม่คิดว่ามันจะซ่อนพลังที่น่ากลัวเช่นนี้เอาไว้

“ เถ้าแก่ไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม ”

สิงโตขาวลดขนาดร่างให้เล็กลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆกลุ่มของเหมยลี่

“ อันอัน พี่ชายไม่ได้อยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าจะไล่ตามคนที่จับตัวเป่าเป้ยไป ”

“ แย่แล้วสิ ”

อันอันแสดงสีหน้ากังวลเพราะสิ่งที่ห้ามแตะต้องคือลูกสาว เขาไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างแต่ที่แน่ๆจะต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน ซึ่งเขาไม่สามารถตามไปช่วยได้เพราะมีคำสั่งให้ดูแลเด็กภายในคลาส

เมื่อมองไปยังม่านพลังเขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยพลังของเถ้าแก่เฉินห่าวที่ทิ้งเอาไว้ ทว่ามีคนๆหนึ่งใกล้จะตายมันจึงกระพริบตาสองสามทีจนมีน้ำตาไหลออกมาก่อนจะส่งมันเข้าปากอาจารย์ที่กำลังใกล้ตาย เพียงพริบตาร่างกายของอาจารย์เจี่ยลี่ก็เริ่มเปล่งแสงจากการรักษาที่กำลังเริ่มต้นขึ้น

“อันอันช่วยอาจารย์จื่อหานด้วยสิ ”

เหมยลี่ขอร้องให้อันอันช่วยเหลือ มันจึงมองอาจารย์ผู้ชายก่อนจะส่ายหัว อีกฝ่ายอยู่ในสภาพคงตัวไม่ได้ตกอยู่ในอาการแย่เหมือนอาจารย์ผู้หญิง

“ ให้ตายสิ ย่ำแย่ไม่น้อยเลย ”

ชายชราบนหลังนกเพลิงสีแดงกวาดตามองออกไปรอบๆก่อนจะมองไปยังมือสังหารและอาจารย์เถาที่ถูกกองเอาไว้รวมกัน  เขาตกใจมากไม่คิดว่าสิงโตขาวจะลงมือได้รวดเร็วเช่นนี้ แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะอีกฝ่ายเป็นสัตว์เลี้ยงของอาจารย์เหวิน

“ ฉันฝากนายดูที่นี่หน่อยล่ะ ฉันจะขึ้นเขา ”

ผู้อำนวยการหวังรุ่ยขอร้องให้สิงโตขาวช่วยเหลือ ก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าขึ้นเขาเพื่อช่วยคนอื่นๆ