เป็เื่แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ว่าอาหารชนิดใด ยามแรกยกลงจากเตาหรือปรุงเสร็จสดใหม่ก็ล้วนมีรสชาติยอดเยี่ยมที่สุด ขนมเองก็เช่นกัน
เสิ่นเชียนเกอมองดูองค์หญิงห้าที่กำลังคีบขนมเข้าปากด้วยใบหน้าแจ่มใส แม่ครัวแซ่เสิ่นแย้มยิ้มถึงดวงตาพลางรีบเชิญชวนสหายสูงศักดิ์คนอื่น ๆ ให้ได้ลิ้มลองของอร่อยฝีมือตนอย่างถ้วนทั่ว
ผิดกับคุณหนูเสิ่นอีกผู้หนึ่ง ทันทีที่ได้ยินองค์หญิงห้ากล่าวออกมาเช่นนั้น เสิ่นเจียวเจียวก็มิอาจรักษาหน้ากากแห่งความสุขุมไว้ได้อีก ใบหน้างามที่แต่งแต้มสีชาดอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็ซีดขาวไร้สีเืก่อนจะมืดครึ้มคล้ำเข้มขึ้นมาในบัดดล
หากมีเพียงคำกล่าวขององค์หญิงห้าผู้เดียวก็คงมิอาจโน้มน้าวให้ผู้ใดเชื่อถือได้ แต่ทว่าขณะนี้บรรดาสตรีสูงศักดิ์ที่ได้ลองชิมขนมที่เสิ่นเชียนเกอทำกลับไม่มีผู้ใดที่ไม่เอ่ยปากชมแม้แต่คนเดียว นี่ก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าขนมเ่าั้ไม่เพียงแต่จะมีรูปร่างหน้าตางดงามประณีต แต่รสชาติยังล้ำเลิศเป็ที่สุดอย่างแท้จริงอีกด้วย
ดังนั้น วาจาแสนแยบคายที่เสิ่นเจียวเจียวเอื้อนเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้จึงกลายเป็การจงใจใส่ร้ายและกล่าวหาผู้อื่นโดยไร้หลักฐานไปในทันที
คุณหนูผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ข้างกายเสิ่นเชียนเกอเมื่อกินขนมจนอิ่มหนำก็เอ่ยถามขึ้นเสียงเบา “เสิ่นเอ้อร์ ตอนเ้าอยู่ที่จวน เ้าทำให้พี่สาวของเ้าไม่พอใจใช่หรือไม่?”
เสิ่นเชียนเกอที่ได้ยินเช่นนั้น มองดูเ้าของคำถามชั่วครู่ ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ “เปล่า ข้าไม่ได้พักอาศัยอยู่กับนางแล้ว”
คำตอบที่ได้ทำให้คุณหนูผู้นั้นใจนเผลออุทานออกมา แต่ไหนแต่ไรเสิ่นฮูหยินมักอวดอ้างต่อผู้คนอยู่บ่อยครั้งว่า นางปฏิบัติต่อบุตรสาวทั้งสองอย่างเท่าเทียม แม้กระทั่งที่พักอาศัยก็ยังต้องเชื่อมติดกัน แต่ในตอนนี้ คุณหนูเสิ่นคนน้องกลับออกปากเองว่า นางไม่ได้พักอาศัยกับผู้เป็พี่สาว
ดรุณีมียศทั้งหลายพากันจ้องมองหญิงสาวเสียโฉมที่คาดผ้าปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่งก่อนสลับไปมองดูคุณหนูคนงามที่ยืนเดียวดายอยู่ห่างออกไปด้วยท่าทางน้อยใจเสียเต็มประดา ภายในใจของพวกนางต่างก็รู้สึกประหลาดใจปนตื่นตะลึง ที่แท้คุณหนูทั้งสองของตระกูลเสิ่น ก็มิได้รักใคร่กลมเกลียวเหมือนที่เสิ่นฮูหยินกล่าวอ้างไว้เลยสักนิด
ในตอนนั้นเอง หงเยี่ยนนางกำนัลประจำกายขององค์หญิงห้าก็เดินเข้ามาในห้องครัวใหญ่ ด้านหลังของนางมีขันทีหนุ่มผู้หนึ่งติดตามมาด้วย
เมื่อองค์หญิงห้าเห็นขันทีหนุ่มผู้นั้นก็จำได้ทันทีว่า เขาคือกงกงประจำกายพี่ชายของตน
องค์หญิงน้อยที่ยังเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยจึงรีบกล่าวทักทายเสียงใส “หรงซุ่น เ้ามาได้อย่างไร? หอศึกษาชั้นนอกยังไม่เริ่มเข้าศึกษาภาคเช้ากันอีกหรือ?”
หรงซุ่นก้มศีรษะคารวะองค์หญิงด้วยความเคารพ “ทูลองค์หญิง กระหม่อมนำสิ่งของมาถวายพระองค์ตามรับสั่งของเยี่ยนอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หญิงห้ารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย พี่หกน่ะหรือจะส่งของมาให้นาง? เื่แบบนี้เกิดขึ้นน้อยครั้งจนแทบจะนับได้ ตามปกติแล้วก็จะมีเพียงวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อหรือวันประสูติของเสด็จแม่เท่านั้น นางจึงจะได้รับของขวัญจากพี่ชายผู้นี้
“พี่หกส่งสิ่งใดให้ข้า? รีบนำมาให้ข้าดูเร็วเข้า!”
หรงซุ่นรีบสั่งให้ขันทีน้อยที่ติดตามมานำของทูลถวายผู้เป็องค์หญิง ในมือขันทีผู้นั้นเป็กล่องอาหารขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่กลับประณีตวิจิตร
ทันทีที่รับกล่องอาหารมา องค์หญิงห้าก็รีบเปิดดูอย่างรวดเร็ว
ภายในนั้น นางพบว่ามีขนมจำนวนหนึ่งถูกจัดวางไว้ในจานใบใหญ่ ด้วยความไม่เข้าใจและสงสัย พระราชธิดาในเจี่ยงกุ้ยเฟยจึงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามผู้นำกล่องอาหารมาให้สีหน้าฉงน “นี่คืออะไร?”
หรงซุ่นหลุบตาลงพลางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงและท่าทีพินอบพิเทา “เอ่อ เมื่อวาน ท่านอ๋องเสด็จไปเสวยที่ภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องรู้สึกว่ารสชาติอาหารของที่นั่นไม่เลวเลย จึงได้สั่งขนมของภัตตาคารกลับตำหนักแล้วให้กระหม่อมนำมาถวายองค์หญิง ให้องค์หญิงได้ลิ้มลองขนมจากร้านที่กำลังเลื่องชื่ออยู่ในยามนี้ดูพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบที่ได้ฟังทำให้องค์หญิงห้ารู้สึกประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก จริงอยู่ การจะตรวจสอบว่า เมื่อวานพี่หกเสด็จไปที่ใดบ้าง ไม่ใช่เื่ยาก แต่การทำเช่นนั้นกลับป่วยการเสียเปล่า เพราะถ้าหากพี่หกไม่ได้ไปที่ภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานมาจริง ๆ หรงซุ่นก็คงจะไม่เอ่ยออกมาแบบนั้น แต่เสิ่นเอ้อร์ก็เพิ่งจะถูกครหาเกี่ยวกับภัตตาคารที่ว่าไปเมื่อครู่นี้เอง แล้วจู่ ๆ พี่หกก็ส่งขนมจากจุ้ยเจียงหนานมา มันจะไม่พอดิบพอดีจนดูจงใจมากเกินไปหน่อยหรือ?
เมื่อทราบว่าขันทีนามหรงซุ่นนำขนมจากภัตตาคารชื่อดังที่กำลังถูกติ๊งต่างให้เป็คู่กรณีในสถานการณ์นี้มาให้ สายตาของเหล่าดรุณีสูงศักดิ์ทั้งหลายก็จับจ้องไปยังกล่องอาหารตรงหน้าองค์หญิงห้าอย่างกระหายใคร่รู้
‘พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา’ คำกล่าวนี้เป็จริงโดยแท้ และครานี้ทุก ๆ คนก็สามารถเปรียบเทียบขนมของภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานกับขนมที่เสิ่นเชียนเกอทำได้แบบชัดแจ้งแล้ว!
ยามนี้แววตาทุกคู่ที่จดจ้องแม่ครัวแซ่เสิ่นอยู่ล้วนเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น ความอยากรู้อยากเห็นอันแรงกล้าฉายชัด
องค์หญิงห้าพยักหน้าครั้งหนึ่ง “หรงซุ่น ฝากเ้ากล่าวขอบคุณพี่หกแทนข้าด้วย” สิ้นคำ องค์หญิงน้อยก็โบกมือเป็สัญญาณส่งหรงซุ่นออกไป
หยวนิจวิ้นจู่ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็อดใจอยากเปรียบเทียบขนมจากจุ้ยเจียงหนานกับขนมที่เพิ่งกินไปไม่ได้เช่นกัน “น้องรัก แบ่งให้พี่ได้ลิ้มลองสักหน่อยจะได้หรือไม่?”
องค์หญิงห้าลอบกลอกตาใส่ผู้มีศักดิ์เป็พี่สาวอย่างนึกระอาอีกคำรบใหญ่ ก่อนสั่งให้นางกำนัลหงเยี่ยนนำจานออกมาจัดวางบนโต๊ะให้เรียบร้อย
ครั้นเห็นชัดว่านั่นคือเหอเย่ปิ่ง มุมปากบางของผู้มีตำแหน่งองค์หญิงก็ยกยิ้มในทันที ในใจพลันนึกว่า ‘ภัตตาคารเลื่องชื่ออะไรกัน แม้กระทั่งเหอเย่ปิ่งก็ยังกล้านำมาทำเป็ขนม เพียงแค่หน้าตาและสีสัน ก็ไม่อาจเทียบเคียงขนมของเสิ่นเอ้อร์ได้สักนิด’
หลังจากเหอเย่ปิ่งถูกจัดใส่จานจนเรียบร้อย องค์หญิงห้าก็ออกปากชี้ชวนสหายรอบข้าง “พวกเ้าก็ลองชิมด้วยกันสิ”
บรรดาสตรีสูงศักดิ์นั้น อยากลิ้มลองขนมของภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ครั้นได้ยินสิ่งที่องค์หญิงห้ากล่าว พวกนางจึงไม่คิดรั้งรอรีบคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบขนมใส่ปากอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ขนมจะมีไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้ทุกคนได้ลิ้มรสกันถ้วนหน้า
ยามที่เนื้อขนมััพื้นที่ภายในโพรงปาก แต่ละคนต่างก็แสดงสีหน้าซับซ้อนแปลกประหลาดในทันที
บางคนฝืนกินเข้าไปอีกหนึ่งคำ ความพะอืดพะอมปนแตกตื่นก็ปรากฏขึ้นในแววตาจนคนอื่น ๆ ที่เหลือแทบจะััถึงความรู้สึกเ่าั้ร่วมไปด้วยได้
ถ้าหากพวกนางไม่ได้กินขนมของเสิ่นเอ้อร์ไปก่อนหน้านี้ล่ะก็ ขนมของภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานก็ถือว่าโอชารสอยู่ไม่น้อย หรือกระทั่งอาจเรียกว่ารสชาติล้ำเลิศเลยก็ว่าได้ แต่น่าเสียดายที่คนทั้งหมดชิมขนมของคุณหนูรองเสิ่นที่เลิศรสกว่าไปก่อนหน้า จึงทำให้ขนมที่ได้กินในเวลานี้แทบไร้รสชาติโดยสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้น เดิมทีขนมของสหายตระกูลเสิ่นก็มีรสชาติยอดเยี่ยมอยู่แล้ว แต่ยิ่งได้ลิ้มลองความอร่อยของมันในยามเพิ่งออกจากเตาร้อน ๆ หอมกรุ่น ความเลิศรสนั้นจึงไร้ที่ติยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อลองนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว ขนมของภัตตาคารจุ้ยเจียงหนานจึงกลายเป็ของกินไร้ราคาไปในพริบตา
‘ผู้ใดบ้างที่ได้ดื่มสุราชั้นยอด แล้วยังจะกินหมั่นโถวลง?’
มีคุณหนูตระกูลใหญ่และองค์หญิงสูงศักดิ์สองสามคนเป็ผู้มีนิสัยตรงไปตรงมา เมื่อรับรู้ว่ารสชาติขนมไม่อร่อยก็กล่าววิพากษ์วิจารณ์ทันที
“นี่น่ะหรือขนมของภัตตาคารชื่อดังจุ้ยเจียงหนาน? รสชาติธรรมดายิ่งนัก!”
“เ้าให้เกียรติร้านจุ้ยเจียงหนานมากเกินไปแล้วกระมัง? นี่เรียกว่ารสชาติใช้ไม่ได้เลยต่างหาก พอได้กินขนมของเสิ่นเอ้อร์เข้าไปแล้ว ขนมพวกนี้ ข้าแทบจะกลืนไม่ลงเลยด้วยซ้ำ”
“...”
“.......”
องค์หญิงห้าได้ยินเช่นนั้นก็อดยิ้มแย้มอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ จนดูราวกับว่าตนเป็ผู้รังสรรค์ขนมแสนโอชะด้วยตัวเองก็มิปาน
สิ้นเสียงวิจารณ์ดุเดือด คนทั้งหมดก็หันมองเสิ่นเจียวเจียวที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็ตาเดียว
เดิมทีเสิ่นเจียวเจียวยังหลงเหลือความหวังจะเอาตัวรอดอยู่บ้าง แม้จะริบหรี่ดั่งแสงเทียนกลางพายุก็ตาม แต่นางก็คิดหาหนทางไว้แล้ว ทว่ามายามนี้การที่ทุกคนตำหนิรสชาติขนมของร้านจุ้ยเจียงหนานจนยับเยินนั้น ราวกับมีคนเดินมาสาดน้ำดับเทียนความหวังของนางจนมอดสนิท ยิ่งกว่านั้นยังรู้สึกคล้ายถูกฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าเต็มแรง!
คุณหนูใหญ่เสิ่นไม่อาจปั้นหน้าไร้เดียงสาได้อีกต่อไป สีหน้าของนางวูบไหวไปตามอารมณ์อย่างชัดแจ้ง เดี๋ยวคล้ำทะมึนเดี๋ยวแดงก่ำสลับวนเวียนดูไม่ต่างจากงิ้วเปลี่ยนหน้าแม้แต่น้อย
มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อตัวยาวทั้งกำแน่นทั้งจิกเล็บและบิดเนื้อตนเองจนน่ากลัว เล็บงามที่จิกลงบนฝ่ามือนั้นรุนแรงจนเกิดเป็แผลห้อเืโดยที่ตัวนางเองก็ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย สตรีโฉมงามรู้สึกแค่เพียง ตนเองกลายเป็ตัวตลกไร้ที่พึ่ง ไม่มีที่ใดให้หลบซ่อน แม้กระทั่งซอกหลืบเล็ก ๆ จะให้หลีกหนีจากความอับอายนี้ก็ไม่มี!
ั้แ่เล็กจนตอนนี้ นางเติบโตมาในอ้อมแขนของบิดามารดาและพี่ชายที่คอยปกป้องทะนุถนอมมาโดยตลอด สิ่งของที่นางใช้ในชีวิตประจำวันก็ล้วนเป็ตระกูลเสิ่นสรรหามามอบให้ตามขอบเขตอำนาจที่มีแต่ก็มักจะเป็สิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้เสมอ บ่าวไพร่ทุกคนก็ล้วนให้ความเคารพนับถือ นางเติบโตขึ้นท่ามกลางทุ่งดอกไม้สดใสและเส้นทางโรยกลีบกุหลาบ โดดเด่นงดงามในทุก ๆ ด้าน เป็ที่หนึ่งไม่เคยเป็รอง อีกทั้งยังได้รับความนับหน้าถือตาจากผู้อื่นจนเคยชิน ดังนั้นการตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเสียหน้าและกลายเป็คนผิดต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนี้ เสิ่นเจียวเจียวจึงไม่อาจทนรับได้
กาลก่อน นางเชื่อว่าเสิ่นเชียนเกอเป็แค่ตัวโง่งมทื่อมะลื่อที่ไม่มีวันเป็พิษเป็ภัยใด ๆ ต่อตนได้เลย แต่วันนี้เห็นชัดแล้วว่า นางคงจะประเมินน้องสาวต่างสายเืผู้นี้ต่ำไป!
แล้วเยี่ยนอ๋องนั่นอีก… ‘จังหวะเวลามีมากมาย ส่งขนมร้านจุ้ยเจียงหนานให้องค์หญิงห้าตอนไหนไม่ส่ง ดันมาส่งวันนี้เวลานี้เสียได้ จะบังเอิญได้อย่างพอดิบพอดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?’ …นางไม่เชื่อเด็ดขาด!
ที่ผ่านมา นางไม่เคยเห็นเสิ่นเชียนเกอมีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับอ๋องโฉดแม้แต่น้อย ‘แต่เหตุใดสองวันมานี้ พวกเขาจึงไปมาหาสู่และแสดงท่าทีเสมือนรู้จักคุ้นเคยกันดีนักเล่า? หรือว่าความสัมพันธ์ของคนคู่นี้จะมีสิ่งไม่ชอบมาพากลบางอย่าง?’ ซึ่งถ้าเป็เช่นนั้นจริง ก็เข้าเค้าว่า การที่เสิ่นเชียนเกอตกปากรับคำแต่งงานกับเยี่ยนอ๋องอย่างกะทันหันจะต้องมีลับลมคมในอะไรบางอย่างเคลือบแฝงอย่างแน่นอน!
‘...อย่าบอกว่าเป็รักแรกพบ! คำกล่าวนี้ หากเอาไปหลอกผี ผีก็ยังไม่เชื่อเลย! ...’
ทว่า ถึงแม้จะรู้สึกโกรธแค้นมากเพียงใด แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เสิ่นเจียวเจียวก็ไม่สามารถระบายสิ่งที่อยู่ในใจจริงแท้ออกมาได้
สาวงามผู้คลั่งแค้นต้องใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีกดข่มความโกรธที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในอกไม่ให้ปะทุออกมาภายนอก จากนั้นจึงฝืนยิ้มด้วยความยากลำบาก เมื่อตั้งสติได้นางก็คิดวิธีเอาตัวรอดออก
เสิ่นเจียวเจียวเดินเข้ามาประชิดกายเสิ่นเชียนเกอก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “น้องรัก เ้ามีฝีมือทำอาหารที่ดีเช่นนี้ั้แ่เมื่อไหร่หรือ? เหตุใดแม้แต่พี่เองก็ยังไม่รู้มาก่อนเลย หากพี่รู้ก็คงไม่เข้าใจเ้าผิดไปเช่นนั้นแน่ ถ้ากลับไปที่จวนแล้ว เ้าช่วยทำให้ท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็พี่ใหญ่ลองชิมสักหน่อยได้หรือไม่ พวกท่านจะต้องดีใจมากแน่นอน”
‘หึ! ทำให้ลองชิมอย่างนั้นหรือ? เสิ่นเชียนเกอตั้งปณิธานว่าภพใหม่นี้ ทั้งใต้เท้าเสิ่น เสิ่นฮูหยิน เสิ่นจิ่งเยี่ยน หรือแม้แต่สตรีเสแสร้งผู้อยู่ตรงหน้าก็อย่าหวังจะได้ลิ้มลองรสมือของนางเลย ฝันไปเสียเถอะ!’
สมแล้วจริง ๆ ที่เสิ่นเจียวเจียวเป็นางเอกของนิยายรักน้ำเน่าเื่นี้ สามารถเปลี่ยนตัวเองให้เป็คนดีได้ในทุกสถานการณ์โดยไร้ข้อพิรุธ อีกทั้งยังมีความอดทนสูงยิ่ง ถูกฉีกหน้ากาก ตีแผ่ความจริงถึงเพียงนี้แล้ว แต่นางเอกผู้เพียบพร้อมก็ยังแสร้งแสดงสีหน้าแสนอ่อนโยนออกมาได้อีก
ต้องยอมรับเลยว่า บางครั้งนางก็รู้สึกนับถือเสิ่นเจียวเจียวมากจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเื่ ‘แบบนี้’
.
.
.
.
3.00M
