วันต่อมาเธอลุกขึ้นมาั้แ่ฟ้ายังไม่สว่างดีด้วยเพราะเมื่อวานเธอวางแผนว่าวันนี้ จะพาลูกๆเข้าป่าไปหาฟืนเพราะว่าฟืนที่มีอยู่ในบ้านเหลือน้อยมากเธอจะต้องรีบหาฟืนมาเก็บไว้ให้ได้มากที่สุด
ตอนนี้เป็่ต้นเดือนพฤศจิกายน อากาศเริ่มที่จะหนาวแล้วยิ่งเมื่อวานหลังจากที่เธอได้คุยกับป้าฉินที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็แม่บุญธรรมของเธอแล้วปีนี้ท่านคิดว่าน่าจะหนาวเร็วกว่าทุกปีเพราะเริ่มที่จะมีลมหนาวมาั้แ่เดือนตุลาคมแล้วถึงแม้กลางวันจะมีแดดร้อนแต่กลางคืนกลับหนาวมากอากาศก็น่าจะหนาวมากขึ้นด้วย พอคิดตามคำพูดของแม่บุญธรรมเธอก็จำได้ว่าความทรงจำของร่างเดิมเมื่อปีที่แล้วอากาศ่ปีใหม่หนาวมากมีหิมะตกลงมามากอากาศติดลบ ฟืนที่เตรียมไว้ก็เกือบจะไม่พอใช้ขนาดว่าเธอใช้อย่างประหยัดมากถึงขนาดยอมซักผ้าและล้างถ้วยด้วยน้ำเย็นๆจนมือของเธอแดงแตกจนมีเืด้วยกลัวว่าจะมีฟืนใช้ไม่พอให้ผ่านหน้าหนาว
เธอไม่เอาด้วยหรอกนะนับั้แ่วันนี้ไปเธอตั้งใจว่าจะรีบออกไปเก็บฟืนทุกวัน เก็บมาไว้ให้ได้มากที่สุดและเธอยังมีตัวช่วยอีกอย่างคือมิติที่เป็ห้องว่างๆอีกห้อง เมื่อคืนเธอพึ่งจะเห็นว่ามันมีอยู่ เธอเลยลองเอานิ้วชี้ที่มีรอยสักหยดน้ำไปแตะที่หมูปิ้งปรากฎว่ามันหายไปอยู่ในมิติแถมเวลาที่เอาออกมายังมีสภาพที่เหมือนเดิมคือร้อนๆพร้อมทานได้เลย ช่างดีจริงๆเพียงแค่ไม่สามารถเอาสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้เท่านั้น
ว่าแล้วเธอก็รีบเอาซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมที่แช่แข็งในมิติออกมานึ่ง15 ลูก และหมูปิ้งอีก 10 ไม้ส่วนข้าวเหนียวเธอนึ่งไว้แล้วเมื่อคืน
เธอเตรียมมีด เสียม เชือกและตะกร้าใบใหญ่เอาไปใส่ไว้ในรถเข็นที่พ่อของลูกๆเธอซื้อไว้ให้เมื่อปีที่แล้วเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเธอก็เข้าไปเตรียมตัวเธอเดินเข้าไปในห้องนอนก็เห็นลูกทั้งสองคนตื่นแล้ว นั่งตาแป๋วอยู่บนเตียงโชคดีที่ลูกๆทั้งสองเลี้ยงง่าย ไม่งอแงเลย เธอนำผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ทั้งสองเพื่อที่จะได้สดชื่นขึ้น
"ลู่ซือ ิเฉินหิวหรือยังลูก"
"หิวแล้วค่ะ /หิวแล้วครับ"
"แม่ครับวันนี้มีอะไรกินครับ"
"เดี๋ยวลูกออกไปข้างนอกก็รู้เองแหละ"
หลังจากทานข้าวเสร็จเธอก็พาลูกๆเตรียมเข้าป่าเมื่อปิดประตูล็อกกุญแจบ้านแล้ว เธอให้ลูกๆขึ้นไปนั่งบนรถเข็นก่อนจะได้ไม่เหนื่อยมากเมื่อขึ้นไปเก็บฟืน
เธอเข็นรถมาประมาณ 30 นาทีก็ถึงตีนเขาต้องจอดรถเข็นไว้ข้างทาง เพราะไม่มีทางเข็นขึ้น มีเพียงทางเล็กๆเท่าสองคนเดินผ่านให้พอเดินเข้าไปได้น่าจะเป็ทางที่คนเดินเข้าไปหาของป่ากัน เธอเอาตระกร้าขึ้นสะพายหลังถือเสียมและมีด และให้ลูกๆเดินตามหลังมา พอเดินมาสักพักก็เจอพื้นที่ลานโล่งเตียนที่มีต้นไม้กิ่งไม้โดนตัดไปทำฟืนเธอเลยให้ลูกๆเก็บกิ่งไม้เล็กๆมากองไว้ ส่วนเธอเดินเข้าไปหาฟืนที่มีขนาดใหญ่กว่า
"ลู่ซือ ิเฉินพวกลูกๆเก็บกิ่งไม้เล็กๆพวกนี้มากองไว้ใต้ต้นไม้ตรงนี้รอแม่นะเดี๋ยวแม่จะไปหาท่อนไม้ใหญ่ทางโน่นแปปหนึ่ง "
"ค่ะแม่ /ครับแม่"
"ห้ามเดินไปไหนไกลนะอยู่แค่ตรงนี้รอแม่ลู่ซือ ดูน้องด้วยนะลูก"
เล่อเหลียนกำชับลูกๆเสร็จเธอก็เดินออกไปทางที่เธอเห็นท่อนฟืนใหญ่หลายท่อนเธอหันมองซ้ายขวา พอเห็นว่าไม่มีใครเธอก็เก็บฟืนเข้าในมิติเธอเดินหาท่อนไม้แถวนั้นไปรอบๆ ทำแบบนั้นไปเรื่อยๆจนไม่มีไม้ท่อนใหญ่ๆให้เก็บแล้วเธอจึงเก็บเพียงท่อนเล็กๆมากองไว้เพื่อจะเอากลับไปด้วยไม่ให้คนผิดสังเกตุสักพักเธอได้ยินเสียงคนเดินพอมองหาก็เห็นคุณป้าเดินมากับเด็กผู้หญิงอายุน่าจะพอๆกับลูกของเธอเดินมาทางนี้พอดีเธอคิดว่าเด็กๆในยุคนี้ช่างผอมแห้งเหลือเกิน
"สวัสดีค่ะป้าได้อะไรมาเต็มตะกร้าเลยคะ"
"อ้อ มีผักป่ากับหน่อไม้นิดหน่อย "
"ป้าคะต้องเดินเข้าไปลึกไหมถึงจะมีของป่าให้เก็บแถวนี้ฉันเดินดูก็ไม่เห็นจะมีอะไรให้เก็บแล้ว"
"เดินไปไม่ไกลเท่าไหร่หรอกแถวนี้ไม่มีอะไรให้เก็บแล้ว ถึงจะมีก็ไม่เหลือให้เราเก็บหลอก"
"ขอบคุณค่ะป้า"
"ไม่เป็ไร ป้ากลับก่อนนะหลานสาวหิวข้าวแล้ว นี้ก็พากันออกมาั้แ่ยังไม่สว่างเลยยังไม่ได้กินอะไร"
"งั้นรอสักครู่นะคะคุณป้าฉันจะแบ่งซาลาเปาให้คนละสองลูก พอดีฉันห่อมาเยอะค่ะกว่าจะเดินกลับบ้านไปหลานคงจะหิวแย่ " เล่อเหลียนอดที่จะแบ่งซาลาเปาให้กับยายหลานไม่ได้ทั้งสองคนผอมแห้ง ตัวเหลืองซีดมาก จนเธออดสงสารไม่ได้
"โอ้! ไม่เป็ไรเธอเก็บไว้เถอะฉันเกรงใจ "
"รับไปเถอะค่ะ ฉันทำไว้เยอะ"
"ขอบใจเธอมากนะซีซีขอบคุณคุณน้าเร็วเข้า"
"ขอบคุณนะคะคุณน้า" ซีซีน้อยยิ้มกว้างอย่างดีใจ เธอหิวมากเลยคุณน้าใจดีมากๆ
หลังจากนั้นเธอก็หอบฟืนกลับมาหาลูกๆที่ใต้ต้นไม้ลูกของเธอเก็บกิ่งไม้และฟืนแถวนั้นมากองไว้หลายกองเธอเลยเอาเชือกออกมามัดให้แน่นแล้วให้ลูกๆนั่งพักรอเธอที่ใต้ต้นไม้ส่วนเธอแบกฟืนไปใส่ไว้ในรถเข็นจนเต็มเมื่อกลับมาก็นั่งพักทานข้าวเที่ยงปูผ้าให้ลูกๆนอนกลางวันพอลูกๆหลับเธอก็เดินออกไปเก็บฟืนใกล้ๆที่มองเห็นลูกๆนอนอยู่ เก็บฟืนใส่ในมิติไว้เก็บไปชักพักเธอก็สังเกตุเห็นรังไก่ป่า มีไข่ตั้งแปดฟองเธอเลยเอาผ้ามาห่อเก็บไข่ใส่ตะกร้ามาด้วย
ขณะที่เธอจะหันหลังกลับเธอเห็นต้นมันสำปะหลังต้นใหญ่สองต้นมีพุ่มไม้ใหญ่ปกคลุมอยู่แต่เธอเห็นใบของมันแว๊บๆก็จำได้เลยเธอเคยเห็นตอนที่เรียนทำอาหาร อาจารย์ให้หาข้อมูล มันสำปะหลังเป็พืชหัวชนิดหนึ่ง เป็พืชอาหารที่สำคัญอันดับ 5 รองจากข้าวสาลีข้าวโพด ข้าว และมันฝรั่ง เธอโชคดีจังเลยเธอกำลังอยากกินของหวานทำมันสำปะหลังย่างราดน้ำกระทิก็ดีนะ คิดแล้วก็อยากกิน
"วันนี้ฉันช่างโชคดีจริงๆ ฮ่าๆๆ "
จางเล่อเหลียนดีใจมากเธอรีบเดินกลับไปเอาเสียมมาขุด ขุดไปด้วยคอยมองไปดูลูกๆด้วยว่าพวกเขายังนอนอยู่หรือเปล่ากว่าจะเสร็จเธอใช้เวลานานมากเธอสังเกตุว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้จึงรีบเก็บหัวมันเข้าไว้ในมิติส่งสัยคนเขาเข้าไปในป่าลึกแน่เลยไม่ค่อยมีคนผ่านมาแถวนี้ จากนั้นก็รีบเดินกลับไปหาลูกๆ เหมือนจะเห็นลางๆว่าลูกตื่นแล้ว
"แม่ค่ะ แม่ไปไหนมาหนูตื่นมาแล้วไม่เจอแม่" ลู่ซือถามแม่พร้อมน้ำตาคลอเบ้าส่วนิเฉินพึ่งจะตื่นตอนแม่เดินมาถึง
"แม่ไปเก็บฟืนแถวๆนี้เองจ้ะลูกดูสิแม่ได้ไข่ไก่ป่ามาด้วยนะ แล้วนี้ลูกตื่นนานแล้วเหรอ"
"หนูตื่นมาไม่เจอแม่หนูกลัวว่าแม่จะหายไป"
"โธ่ๆๆลูก แม่ขอโทษ ไม่ต้องร้องนะเด็กดีเดี๋ยวกลับบ้านเย็นนี้แม่จะทำของอร่อยๆให้ทาน"
เธอรีบปลอบใจลูกสาวให้หายใส่วนลูกชายที่พึ่งตื่นก็นั่งขยี้ตามองซ้ายมองขวาเหมือนยังไม่ตื่นดี จากนั้นเธอก็พาลูกๆกลับไปที่รถเข็นเตรียมเข็นรถกลับบ้านขากลับเธอให้ลูกๆเดินตามหลังมาเพราะบนรถเต็มไปด้วยฟืนระหว่างทางก็เจอชาวบ้านที่มาเก็บฟืนเหมือนกันเธอเห็นบางคนก็แบกฟืนมัดใหญ่ใส่ไว้บนหลังกลับ บางคนก็มัดใส่ท้ายรถจักรยาน บางคนก็มีรถเข็นแบบเธอก็จะขนฟืนกลับได้เยอะหน่อย
เข็นรถมาได้สักพักก็เจอกับน้องชายสามกู่ไท่ฟู่และสะใภ้สามหยางหลินฮุ่ย
"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ พี่สะใภ้รอง "
"สวัสดีจ้ะ" เล่อเหลียนยิ้มให้ทั้งสอง
"สวัสดีครับ/ สวัสดีค่ะ อาสามอาสะใภ้สาม"
"จ้า เก็บฟืนได้พอหรือยังคะพี่สะใภ้รองถ้ายังไงให้พวกฉันเก็บช่วยไหมคะ พี่ยิ่งพึ่งจะหายป่วยด้วย" สะใภ้สามถามจางเล่อเหลียน เพราะเธอก็สงสารพี่สะใภ้รองที่ต้องอยู่กับลูกแค่สองคน
"จริงด้วยครับให้พวกผมช่วยได้นะครับวันหลังเราค่อยมาเก็บฟืนใหม่ บ้านเรามีหลายคนช่วยกันแปปๆก็เสร็จ" น้องชายสามรีบขันอาสา
"ขอบใจพวกเธอมากนะ แต่ฉันไม่รบกวนดีกว่าจ้ะนี่ก็เก็บได้เยอะแล้ว อีกอย่างพวกเธอก็ยังต้องทำงานที่ทุ่งนาด้วย "
"งั้นถ้าพี่มีอะไรให้เราช่วยก็ไปหาที่บ้านได้นะครับเรายินดีช่วย" น้องชายสามรีบพูดบอกความตั้งใจเพราะพี่ชายรองก่อนไปกองทัพเขาได้ฝากฝังให้เขาช่วยเหลือลูกเมียเขาด้วยเวลาที่ลำบากที่ผ่านมาเขาก็ละเลยไปบ้างจึงรู้สึกผิดกับพี่ชายรอง
"ใช่ค่ะพี่สะใภ้รองมีอะไรที่พวกเราพอช่วยได้ก็บอกได้เลยนะคะ" สะใภ้สามก็คิดอยากช่วยเหลือแต่บางครั้งเธอก็มองข้ามเพราะกลัวแม่สามีว่าเหมือนตอนที่พี่สะใภ้ป่วย เธอก็ต้องแอบเอาอาหารไปให้หลานๆ
"ขอบใจพวกเธออีกครั้งนะอือ...พอดีฉันเก็บไข่ไก่ป่าได้มาแปดฟองพวกเธอเอากลับไปทำอาหารเย็นที่บ้านด้วยนะ"
"พี่เก็บไว้ให้เด็กๆทานเถอะครับ " น้องชายสามรีบปฎิเสธด้วยความเกรงใจ
"พอดีที่บ้านมีไข่เยอะแล้วน่ะรับไปเถอะ"
"แต่ว่า..."
"พวกเธอรับไปเถอะฉันกลับก่อนนะยังมีงานอีกมาก " เล่อเหลียนพูดเสร็จเธอก็รีบยัดไข่ไก่ใส่มือของน้องสะใภ้แล้วรีบเข็นรถผ่านทั้งสองคนไป
"คุณว่าพี่สะใภ้เธอดูแปลกๆไปไหมค่ะเธอดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อน ดูสวยขึ้นมาก ยิ้มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนแถมหลานๆดูมีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นด้วย โดยเฉพาะิเฉินแก้มกับพุงกลมขึ้นเยอะเลยค่ะ"
"อือ ก็ดีแล้วนิคุณก็คอยดูแล้วกันอะไรที่พอ่พี่สะใภ้ได้คุณก็ช่วยนะ ผมรับปากกับพี่รองไว้เป็แบบนี้ก็ดีแล้วพี่รองจะได้หายห่วง" น้องชายสามเองก็คิดเหมือนกับภรรยาของเขาเช่นกันแล้วมองตามหลังพี่สะใภ้และหลานๆไป
จางเล่อเหลียนและลูกๆพอกลับมาถึงบ้านก็เป็เวลาบ่ายสามโมงกว่าๆแล้วเธอให้ลูกๆเข้าไปอาบน้ำแล้วค่อยออกมานั่งเล่นที่หน้าบ้านส่วนเธอก็รีบเอาฟืนที่เก็บมาเข้าไปไว้ที่ห้องเก็บฟืน ขนาดเก็บใส่ไว้ในมิติด้วยยังไม่น่าจะพอ คงต้องเก็บเพิ่มอีกหลายวันเลยเธอคิดว่าจะเก็บมาเผื่อแม่บุญธรรมด้วยเพราะท่านอยู่คนเดียวอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องแบกเยอะเพราะมีมิติ เพียงแค่เข็นบางส่วนกลับมาไม่ให้ผิดสังเกตุมากเท่านั้น พอเสร็จแล้วเธอก็ไปรดน้ำผักหลังบ้านต่อด้วยทำอาหารเย็นให้ลูกๆทานชีวิตช่างมีรสชาติมากเสียจริง ชีวิตคนเป็แม่ มีอะไรให้ทำเยอะจนเธอไม่ได้มีเวลามาคิดถึงการท่องอินเตอร์เน็ตหรือเล่นโทรศัพท์มือถือเลยไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอำนวยความสะดวกสบายเหมือนเมื่อก่อนเหนื่อยแต่ทำไมเธอกลับรู้สึกชอบชีวิตแบบนี้นะ
ในห้องโถงบนโต๊ะทานข้าวบ้านใหญ่ที่แยกออกเป็โต๊ะผู้ชายกับโต๊ะผู้หญิงเนื่องจากสมาชิกในครอบครัวเยอะจึงต้องแยกกันนั่งเป็สองโต๊ะ
"สะใภ้สามทำไมเธอถึงทำเมนูใส่ไข่มากขนาดนี้ไก่บ้านเราถึงจะออกไข่ทุกวันแต่ก็ไม่ควรใช้เยอะขนาดนี้นะ " แม่เฒ่ากู่รู้สึกว่ามันสิ้นเปลือง ไข่ขนาดนี้กินได้หลายวันเลยนะ
"พี่สะใภ้รองให้ไข่มาทำอาหารเย็นค่ะคุณแม่"
"เธอก็น่าจะแบ่งไว้ทำวันหลังด้วยนะ" แม่เฒ่ากู่พอรู้ว่าไม่ใช่ไข่บ้านนางก็พูดเสียงเบาลง
"ให้ไข่ทำเอาหน้านะสิ คนตั้งเยอะให้มาแค่นี้เอง" สะใภ้ใหญ่บ่นอุบอิบเสียงเบา
แต่ทุกคนบนโต๊ะก็ยังได้ยิน พลางสายหน้ากันหมดเนื่องจากพอจะรู้นิสัยของแม่เฒ่ากู่และสะใภ้ใหญ่ถึงจะมีคนพูดห้ามปรามยังไงแต่ก็ไม่เคยหยุดพวกเขาได้แต่คิดว่ากินของเขาแล้วยังว่าให้เขาอีก ช่างเป็พวกหมาป่าตาขาวเสียจริง
2K
![[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763435894_51082588.webp)
