หนูน้อยสกุลถัง(ลงใหม่)

ผ่านไปหลายวัน หิมะแรกมาแล้ว ยังดีที่ท่านลุงทั้งหลายเตรียมหมึกแห้งไว้พร้อมแล้ว หอยแมลงภู่เองก็เก็บได้ง่าย คนบ้านหลิงจึงทำได้อย่างรวดเร็ว รอเพียงพ่อค้าชราผู้นั้นมารับของที่บ้าน

นอกจากของแห้งที่เตรียมไว้แล้ว พวกเขายังทำหมึกแห้งกับหอยตากแห้งเก็บไว้เป็นเสบียงของครอบครัวอีกไม่น้อยเลย พอมีเงินแล้วก็ยังมาขอซื้อมันเทศกับไข่เค็มไปเก็บไว้กินอีกจำนวนหนึ่ง

เสี่ยวหลินนอนซุกผ้าห่มอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อคืน ทำเพียงออกมากินข้าวเช้าแล้วก็กลับเข้าไปนอนต่อ ตอนแรกนางตั้งใจว่าจะออกไปเล่นหิมะ เพราะไม่เคยสัมผัสกับหิมะมาก่อน แต่เอาเข้าจริงแล้วอากาศมันหนาวมากจนนางไม่อยากเอาตัวออกห่างจากผ้าห่มอุ่นๆ เลย

ตอนชาติที่แล้วนางก็ไม่เคยไปเที่ยวต่างประเทศ ได้แต่ดูทางทีวีหรือไม่ก็ทางอินเตอร์เน็ต คิดว่าหิมะมันน่าเล่นดี แต่พอเอาเข้าจริงแม้แต่จะก้าวขาออกจากห้องนางยังไม่อยากทำเลยด้วยซ้ำ

ฮุ่ยหนิงเปิดประตูห้องเข้ามา มองดูบุตรสาวที่นอนซุกผ้าห่มขดตัวจนเป็นก้อนกลมๆ อย่างน่าเอ็นดูนางก็หลุดยิ้มกับภาพนั้น

"เสี่ยวหลิน แม่ก่อไฟที่เตาผิงข้างห้องโถงแล้ว ออกไปนอนเล่นตรงนั้นดีไหมลูก มันอุ่นมากเลยนะ" นางนั่งลงที่ข้างเตียง ลูบแก้มกลมๆ ของบุตรสาวที่เกยผ้าห่มอยู่

เด็กที่ทำตัวขี้เกียจชูแขนขึ้นให้มารดาอุ้ม แขนอวบโอบรอบคอมารดา วางแก้มซบบนไหล่อย่างออดอ้อน

"เสี่ยวจงจะหนาวไหมเจ้าคะท่านแม่"

"เมื่อเช้าท่านตาไปก่อไฟให้มันแล้วจ้ะ บิดาเจ้าทำปล่องไฟเล็กๆ ให้มันเหมือนกับที่บ้านเราเลยนะ"

"อื้อ ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่"

เจ้าเด็กตัวกลมนอนขดตัวอยู่ข้างเตาไฟ ฮุ่ยหนิงได้หอบผ้านวมมาปูให้นางนอนเล่น ยังเอาหมอนข้างอ้วนๆ มาให้นางกอดด้วย

"หนาวๆๆ เสี่ยวหลินอานอนด้วย" เทียนเฉินที่เพิ่งก้าวเข้าห้องโถงมา มองเห็นก้อนกลมๆ ที่นอนขดอยู่ก็รีบแทรกตัวเข้าไปนอนในผ้าห่มผืนเดียวกันกับหลานสาว มือยังคว้าเอาเจ้าเด็กตัวกลมมากอดคลายหนาวด้วย

"ตัวท่านอาเย็นมากเลย" เสี่ยวหลินพยายามดิ้นหนีเพราะเขาตัวเย็นเจี๊ยบ แต่เทียนเฉินก็ไม่ปล่อยหมูน้อยเนื้อนุ่มไปง่ายๆ

"เพราะเสี่ยวหลินนั่นแหละ อาเลยต้องไปเรียนที่บ้านพี่ชายห้าว"

"ถ้าท่านอาไม่เรียนเสี่ยวหลินจะไม่ให้ช่วยดูแลร้านค้านะเจ้าคะ" เด็กตัวกลมหันกลับไปมองเทียนเฉิน แล้วใช้สองมือน้อยดึงแก้มของเขาจนยืดออก

"ขอรับๆ เข้าใจแล้วขอรับเถ้าแก่เนี้ยน้อย"

"แล้วท่านพ่อล่ะเจ้าคะ" นางเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นบิดาตามน้องชายของเขามา ช่วงหน้าหนาวนางเห็นบิดาว่างงาน เสี่ยวหลินจึงให้บิดาไปเรียนด้วยเช่นกัน

"แวะเข้าไปพูดคุยกับสหายในหมู่บ้านน่ะ"

"ท่านอาเรียนเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"อาปวดหัวปวดมือไปหมดเลย ต้องจำอักษรตัวยึกยือไปหมด ไหนจะต้องคัดจนปวดข้อมืออีก เสี่ยวหลินต้องทำของอร่อยปลอบใจอานะ" เด็กหนุ่มซุกซบหน้าอยู่กับพุงกลมๆ ของหลานสาว

"เหนื่อยก็ต้องทนนะเจ้าคะ ภายภาคหน้าท่านอาจะได้มีความรู้เอาไว้เลี้ยงตัวเองและครอบครัวเจ้าค่ะ"

"เข้าใจแล้วขอรับ"

เด็กตัวกลมพยักหน้าแล้วนอนทำตัวขี้เกียจต่อ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าถั่วงอกของนางน่าจะโตแล้ว จึงดีดตัวขึ้นแล้วดึงแขนเทียนเฉินที่กำลังนอนทำตัวขี้เกียจเช่นเดียวกัน

"ท่านอาไปดูถั่วงอกกันเจ้าค่ะ นี่ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว น่าจะเก็บได้แล้วนะเจ้าคะ"

"มันยังเล็กอยู่เลยเสี่ยวหลิน ต้นของมันก็สีขาวด้วย" เขาบอกหลานสาว เพราะเขามีหน้าที่ดูแลต้นอ่อนพวกนี้จึงเห็นการเติบโตของพวกมันในทุกๆ วัน

"ถั่วงอกก็กินตอนที่มันยังขาวๆ นี่แหละเจ้าค่ะท่านอา"

ได้ยินอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ยอมลุกตามแรงดึงของหลานสาว เทียนเฉินเปิดผ้าคลุมอ่างถั่วเหลืองและอ่างถั่วเขียวให้หลานสาวดู

เสี่ยวหลินมองดูถั่วงอกที่อิ่มฟูขึ้นมาจนเกือบเต็มอ่างใบใหญ่ ต่างจากตอนแรกที่เป็นเพียงแค่เมล็ดเล็กๆ แถมมันยังอวบขาวน่ากินมากอีกด้วย

"ท่านอามันกินได้แล้วเจ้าค่ะ" เด็กตัวกลมหันไปยิ้มกว้างกับท่านอาของนาง แต่เทียนเฉินยังมองถั่วงอกด้วยสีหน้าแปลกๆ อยู่

"มันกินได้แน่หรือ"

"แน่สิเจ้าคะ จริงสิ เปิดผ้าของอ่างผักบุ้งออกด้วยเจ้าค่ะ ให้มันโดนแสงแดดสักหน่อย ใบของมันจะได้เปลี่ยนเป็นสีเขียว"

เทียนเฉินไม่ได้เอ่ยอะไร เขาทำเพียงเดินไปเปิดผ้าคลุมออกตามคำหลานสาว ส่วนเสี่ยวหลินนั้นเดินไปเปิดผ้าคลุมกะละมังเล็กๆ ที่นางเพาะโต้วเหมี่ยวไว้

พืชต้นเล็กๆ สีขาวๆ อมเหลืองกำลังเบียดเสียดกันอยู่ในกะละมังทำให้เสี่ยวหลินหัวเราะอย่างดีใจ เด็กอ้วนเต้นดุ๊กดิ๊กให้กับความสำเร็จของนาง ก่อนจะยกกะละมังใบนั้นไปวางไว้ในจุดที่โดนแสงแดด เพราะพวกนางเก็บอ่างไว้ในห้องเก็บของหลังบ้าน

"ดูสิเจ้าคะท่านอา ผักบุ้งกับโต้วเหมี่ยวงอกแล้ว อีกสักสามวันก็เก็บกินได้แล้วเจ้าค่ะ"

"โต้วเหมี่ยวหรือ" เด็กหนุ่มเดินมาดูต้นผักเล็กๆ อย่างสนใจ

"อย่างนั้นวันนี้เราจะกินผัดถั่วงอกกันเจ้าค่ะ เอ หรือว่าจะกินบะหมี่ดีเจ้าคะ" เสี่ยวหลินเกาคางอย่างครุ่นคิด

"กินบะหมี่ก็ดีนะ อากาศหนาวๆ ได้ซดน้ำบะหมี่ร้อนๆ ก็ดีไม่น้อยเลย"

"อย่างนั้นท่านเราเอาถั่วงอกไปล้างกันเจ้าค่ะ" เด็กอ้วนวิ่งดุ๊กๆ ไปหยิบกระจาดมาสองใบ หยิบถั่วงอกของถั่วเขียวและถั่วเหลืองไปล้าง

"เอาเปลือกเมล็ดมันออกด้วยนะเจ้าคะ" นางเอ่ยบอกท่านอาของนางก่อนจะวิ่งออกตามหามารดาทั่วบ้าน

"ท่านแม่" วิ่งจนหอบเหนื่อยก็มาเจอมารดาที่กำลังเย็บผ้าอยู่ในห้องนอน ฮุ่ยหนิงเห็นบุตรสาววิ่งเข้ามาหาก็เก็บเข็มและด้ายให้เรียบร้อย

"มีอะไรจ๊ะ"

"เสี่ยวหลินกับท่านอาอยากกินบะหมี่ ท่านแม่ทำให้กินได้ไหมเจ้าคะ"

"ได้สิจ๊ะ" ฮุ่ยหนิงเดินตามแรงจูงของบุตรสาวไปที่ครัว

เสี่ยวหลินให้มารดาหั่นหมูเค็มมาคั่วจนแห้ง ทอดกระเทียมจนกรอบ เตรียมพริกไทยคั่วด้วย นำทั้งสามอย่างมาตำจนละเอียด ต้มน้ำจนร้อน ใส่ผงที่ตำไว้ลงไปตามด้วยหัวไชเท้าหั่นชิ้น ได้น้ำแกงบะหมี่อย่างง่ายมาโดยไม่ต้องใช้กระดูกหมู

"ต่อไปก็ทำเส้นเจ้าค่ะ นำแป้งสาลีมาผสมกับไข่แล้วนวดให้เข้ากันเจ้าค่ะ"

ปากเล็กเอ่ยบอกมารดาเจื้อยแจ้ว ขณะนั้นเองเทียนเฉินก็เดินถือกระจาดถั่วงอกเข้ามา เขาเลยถูกหลานสาวใช้ให้มานวดแป้งแทน เพราะไม่อยากให้มารดาที่แสนบอบบางต้องปวดแขน

"รีดให้แบนเท่ากันนะเจ้าคะท่านอา เส้นจะได้มีขนาดเท่ากันเจ้าค่ะ"

ร่างกลมๆ ยืนบนเก้าอี้กำกับแรงงานจำเป็นของนางอย่างเข้มงวด กว่าจะได้เส้นบะหมี่ไข่ออกมาเทียนเฉินก็แทบเหงื่อตก

"ท่านอาอยากกินบะหมี่รสชาติธรรมดาหรือว่ารสชาติอร่อยเหาะเจ้าคะ"

"อร่อยเหาะเลยหรือ"

"ใช่เจ้าค่ะ"

ฮุ่ยหนิงที่ได้ยินบุตรสาวพูดคุยกับน้องสามีก็หัวเราะเบาๆ มือก็หั่นหมูเค็มเป็นชิ้นบางๆ ไปด้วย

"อยากสิ"

"อย่างนั้นท่านอาเอาถั่วลิสงไปคั่วให้หอมนะเจ้าคะ จากนั้นก็เอามาตำเจ้าค่ะ"

"ได้เลย!"

เทียนหรงไปหยิบเตาเล็กๆ ที่เสี่ยวหลินเคยสั่งทำไว้ออกมา พอติดไฟแล้วก็หยิบกระทะมาตั้ง เอาถั่วลิสงมาคั่วโดยมีเด็กตัวอ้วนมายืนดูด้วย

"น้ำเดือดแล้วนะลูก"

"ปล่อยไว้ก่อนเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านอาตำแรงๆ เลย!"

เสี่ยวหลินได้ครกเล็กๆ ที่ทำมาจากโคนต้นไม้ โดยมีท่านตาผู้ว่างงานของนางเป็นคนทำให้ ขนาดของมันเล็กๆ น่ารักเหมาะกับเจ้าของ แต่เวลาที่อยากจะทำอาหารนางก็ไม่ได้เป็นคนใช้มันเองอยู่ดี

เพราะใช้ท่านอาทำ ฮิฮิ

"เสร็จแล้วล้างกระทะแล้วตั้งน้ำเลยเจ้าค่ะ เราจะลวกเส้นกับถั่วงอกกัน"

เทียนเฉินเริ่มเห็นรูปร่างของอาหารจานใหม่แล้ว เลยรีบทำอย่างรวดเร็ว ทั้งลงมือลวกเส้นลวกผักเอง ใส่ชามเอาไว้เรียบร้อย

"ใส่ถั่วลิสงลงไปครึ่งช้อนเจ้าค่ะ ตามด้วยพริก น้ำปลา น้ำตาล และน้ำมะนาว"

"เสร็จแล้วทำยังไงต่อ"

"ตักน้ำแกงบะหมี่ใส่ลงไปเจ้าค่ะ"

"ส่งมาเดี๋ยวพี่ตักให้จ้ะ"

ฮุ่ยหนิงรับชามบะหมี่มาตักน้ำแกงบะหมี่กลิ่นหอมสีสวยลงไป แล้ววางลงบนโต๊ะ เด็กอ้วนที่รออยู่แล้วก็รีบนำช้อนมาคนบะหมี่กับเครื่องปรุงให้เข้ากันแล้วตักชิม

"อื้ม! อร่อยเจ้าค่ะท่านอา" มือป้อมตักให้คนข้างตัวชิมด้วย

"มันคล้ายต้มยำเลยนะเสี่ยวหลิน เพียงแต่ไม่มีกะทิ"

"ใช่เจ้าค่ะ มันมีชื่อว่าบะหมี่ต้มยำเจ้าค่ะท่านอา"

"อย่างนั้นอาขอกินเลยนะ" เด็กหนุ่มฉกชามบะหมี่ตรงหน้าหลานสาวแล้ววิ่งฉิวออกจากห้องครัวไป

"ท่านอ๊า!!"

เสี่ยวหลินเดินถือชามบะหมี่ออกมาที่ห้องโถง นางทำหน้ายุ่งแต่พอเห็นเทียนเฉินนั่งกินบะหมี่อยู่ก็เชิดหน้าขึ้น นางวางชามบะหมี่ลง เทียนเฉินก็เงยหน้าขึ้นมามองดู

"ทำไมของเสี่ยวหลินมีไข่ต้มด้วยเล่า"

"ก็เสี่ยวหลินอยากกินไข่ต้มด้วยนี่เจ้าคะ" เด็กตัวกลมนั่งกินบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับใช้ช้อนตัดไข่เป็นชิ้นเล็กเข้าปากทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

เทียนเฉินเห็นอย่างนั้นก็กลืนน้ำลาย เขาเดินถือชามบะหมี่ที่เหลือแต่น้ำก้นชามเข้าครัวไป ออกมาอีกครั้งพร้อมกับบะหมี่เต็มชามและไข่เป็ดหนึ่งฟองที่ถูกหั่นครึ่ง

"ท่านอาคนตะกละ"

"แล้วใครใช้ให้เสี่ยวหลินทำอาหารอร่อยล่ะ"

"ฮึ"

สองอาหลานแข่งกันกินจนหมดชาม เสี่ยวหลินเดินพุงป่องกลับไปที่ห้องครัว บอกให้มารดานำถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้ตั้งแต่เมื่อเช้ามาล้างทำความสะอาด

"ท่านอากินอิ่มแล้วก็มาทำงานเจ้าค่ะ!"เสี่ยวหลินหลับตาตะโกนเรียกเทียนเฉินเสียงดัง

เด็กหนุ่มเดินลากขาอย่างเกียจคร้านมาที่ห้องครัว พร้อมกับถือชามบะหมี่ทึ่ว่างเปล่ามาด้วย

"ใช้งานอาอีกแล้ว"

"ถ้าท่านอาอยากกินของอร่อยต้องมาช่วยท่านแม่โม่ถั่วเหลืองเจ้าค่ะ"

เทียนเฉินที่เลี่ยงไม่ได้ก็เลยต้องมานั่งโม่ถั่วเหลืองถังใหญ่จนแขนแทบหลุด พอได้น้ำนมถั่วเหลืองมาแล้วเสี่ยวหลินก็ให้มารดานำไปตั้งไฟจนเดือด ตักแบ่งน้ำเต้าหู้มาใส่กาสักหน่อย ส่วนที่เหลือในกระทะก็เทน้ำส้มสายชูลงไป คนจนน้ำนมในกระทะเริ่มจับตัวเป็นลิ่ม

"ท่านอาหยิบตะกร้าสะอาดมาเจ้าค่ะ เอาผ้าขาวบางรองไว้ แล้วตักน้ำนมในกระทะใส่ลงไปเลยเจ้าค่ะ"

เสี่ยวหลินเดินไปลากกะละมังใบใหญ่มาตรงกลางครัว หยิบกะละมังใบเล็กมาคว่ำไว้ด้านใน ตามด้วยตะกร้าที่รองผ้าขาวบ้างแล้วมาบางลงบนกะละมังใบเล็ก

"ตักใส่ในตะกร้าเลยหรือ" เทียนเฉินขยับเข้าไปแทนที่พี่สะใภ้ เขาเตรียมขันน้ำเต้าแห้งไว้เรียบร้อยแล้ว

"ใช่เจ้าค่ะท่านอา"

สองแม่ลูกยืนเป็นกำลังใจให้เด็กหนุ่มที่กำลังตักน้ำถั่วเหลืองร้อนๆ ใส่ลงในตะกร้า ทั้งสามเริ่มมองเห็นก้อนขาวๆ จากน้ำนมถั่วเหลืองอยู่ก้นตะกร้า พอตักจนหมดก็ได้มากทีเดียว

"เอาเขียงเล็กมาทับไว้เลยเจ้าค่ะ เอาผ้าขาวรองก่อนนะเจ้าคะ"

เสี่ยวหลินวิ่งหยิบของช่วยทั้งสองคน ไม่ลืมบอกให้เอาของหนักมาวางทับไว้เพื่อให้น้ำจากเต้าหู้ถูกบีบออกไปให้มากที่สุด

"แล้วยังไงต่อ"

"รอเจ้าค่ะท่านอา"

"รอนานหรือไม่อาอยากกินของอร่อยแล้ว"

"น่าจะซักหนึ่งชั่วยามหรือไม่ก็สองชั่วยามเจ้าค่ะ คงต้องรอกินตอนเย็นนะเจ้าคะ แต่ตอนนี้เอาน้ำนมถั่วเหลืองในกาไปจิบกันก่อนเจ้าค่ะ"

เสี่ยวหลินตักน้ำตาลใส่ลงไปในกาเพื่อเพิ่มความหวานเล็กน้อย ก่อนจะใช้ให้ท่านอายกออกไป ส่วนนางก็เตรียมถ้วยใบเล็กออกไปสามใบพร้อมกับจับจูงมือมารดาไปด้วย

"รินใส่ถ้วยเลยเจ้าค่ะ"

เทียนเฉินทำตามอย่างรวดเร็วเพราะอยากรู้ว่าสิ่งที่หลานสาวทำมันรสชาติเป็นอย่างไร ทั้งสามคนนั่งจิบน้ำนมถั่วเหลืองหรือน้ำเต้าหู้อย่างชอบใจ มันรสชาติอร่อยอย่างคาดไม่ถึง อีกทั้งยังอุ่นท้องดีอีกด้วย

"อร่อยมากเลยเสี่ยวหลิน"

"อร่อยก็กินอีกได้นะเจ้าคะ ท่านแม่เองก็ต้องกินทุกวันนะเจ้าคะ เพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแรง" จบคำของหลานสาวเทียนเฉินก็ขอเติมอีกรอบ

"เข้าใจแล้วจ้ะ"

พอน้ำเต้าหู้หมดกาสองอาหลานก็กลับไปนอนหยอกล้อกันที่ข้างเตาผิงเหมือนเดิม ส่วนฮุ่ยหนิงก็เข้าไปนั่งเย็บผ้า ไม่นานเสียงหยอกล้อกันก็เงียบไป พอนางออกมาดูก็เห็นว่าคนทั้งสองหลับไปแล้ว

"ทำอะไรอยู่หรือ" เสียงสามีที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้นางหันไปมอง

"ดูเสี่ยวหลินกับอาเฉินน่ะเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ได้แวะตามท่านพ่อท่านแม่มาด้วยหรือ" ฮุ่ยหนิงเอ่ยถามขึ้นมา

ฮุ่ยสงกับจางรั่วกลับไปดูบ้านเดิมตั้งแต่เช้า ยามนี้อาจจะกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับคนในหมู่บ้านกระมัง

"ยังคุยติดลมอยู่ที่บ้านท่านป้าเหยาน่ะ ว่าแต่มีอะไรให้กินบ้างหรือไม่ พี่หิว" ร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดภรรยา หอมแก้มนางไปฟอดใหญ่

"มีบะหมี่ที่เสี่ยวหลินกับเสี่ยวเฉินทำเอาไว้เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปทำมาให้นะเจ้าคะ" เทียนหรงพยักหน้ารับ พอภรรยาเดินไปเขาก็ชะโงกดูสองอาหลานที่นอนกอกกันหลับปุ๋ยอยู่ข้างเตาผิง

ครู่หนึ่งฮุ่ยหนิงก็ออกมาพร้อมชามบะหมี่ ทั้งของตนและของสามี เพราะนางเองก็ยังไม่ได้กินเช่นกัน เทียนหรงมองน้ำบะหมี่ที่มีเศษของพริกป่นลอยอยู่อย่างสงสัย ไหนจะสิ่งแปลกๆ ที่มีหัวสีเหลืองนี่อีกเล่า

"นี่คืออะไรหรือ" เขาคีบถั่วงอกลวกขึ้นมามองดูมันด้วยสายตาแปลกๆ

"ผักที่สองอาหลานเขาปลูกไว้น่ะเจ้าค่ะ ลองชิมดูสิเจ้าคะ ว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง"

เทียนหรงลองชิมดู เขาบอกภรรยาว่ามีจืดๆ แต่พอได้ลองกินกับบะหมี่แล้วก็เข้ากันอย่างน่าประหลาด บะหมี่เผ็ดนี่ช่วยคลายหนาวได้ดีไม่น้อยเลย เขาถึงกับกินไปสองชาม

ตกเย็นเสี่ยวหลินก็ยืนกำกับมารดาที่ทำอาหารอยู่อีกครั้ง นางให้มารดาหั่นเต้าหู้แล้วใส่ลงไปในน้ำแกงผักดองสีสวย อีกทั้งยังทำผัดถั่วงอกใส่เต้าหู้อีกด้วย

"เสี่ยวหลินเสร็จหรือยัง" เทียนเฉินคนตะกละชะโงกหน้าถามหลานสาวเป็นรอบที่สิบ มือเกาะประตูราวกับตุ๊กแก

"ท่านอาถามหลายรอบแล้วนะเจ้าคะ" เสี่ยวหลินตอบกลับอย่างเหนื่อยใจ ฮุ่ยหนิงได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะอย่างขบขัน

"ก็อาหิวแล้วนี่นา"

"ท่านอาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องกินตลอดเลย"

"แล้วเสี่ยวหลินจะให้อาคิดเรื่องอะไรเล่า"

"หรือท่านอาจะเปลี่ยนไปเรียนทั้งวันดีเจ้าคะ จะได้ไม่ต้องคิดอย่างอื่น" เด็กอ้วนกอดอกมองผู้เป็นอาด้วยสายตาจริงจัง จนเด็กหนุ่มรู้สึกเย็นหลังวาบ

"ไม่เอาหรอก แค่นี้อาก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ไม่คิดว่าการเรียนหนังสือจะเหนื่อยขนากนี้"

"ห้ามบ่นเจ้าค่ะ" เมื่อเจ้าหลานตัวกลมยื่นคำขาดมาแบบนี้ เด็กหนุ่มเลยต้องเดินคอตกกลับไปนอนอืดรออยู่ที่ห้องโถง

"อย่าใจร้ายกับอาเฉินแบบนั้นสิลูก"

"ก็ท่านอาดื้อนี่เจ้าคะ" เด็กอ้วนเกินเข้าไปกอดรอบเอวมารดาจากด้านหลัง แก้มกลมๆ ดูไถกับแผ่นหลังของมารดาอย่างออดอ้อน

"แล้วเสี่ยวหลินดื้อหรือไม่ หืม"

"เสี่ยวหลินไม่ดื้อ เสี่ยวหลินน่ารักมากๆ" ฮุ่ยหนิงได้ยินก็หัวเราะเสียงใสสองแม่ลูกช่วยกันทำกับข้าวสลับกับหยอกล้อกันอยู่ครู่ใหญ่ อาหารทั้งหมดก็เสร็จเรียบร้อยและถูกลำเลียงออกไปวางที่ห้องโถง

เทียนเฉินรีบเข้ามาช่วยยกชามน้ำแกงผักดองที่มีเต้าหู้ลอยอยู่เต็มไปหมด เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายอกคออึกใหญ่ ขณะนั้นเทียนหรงที่ไปตามพ่อตากับแม่ยายก็กลับมาพอดี

"วันนี้ทำอะไรกินกัน หือ" ฮุ่ยสงเดินมานั่งที่โต๊ะ ตามด้วยภรรยาและบุตรเขย 

"น้ำแกงผักดองใส่เต้าหู้กับถั่วงอกเจ้าค่ะ แล้วก็มีผัดถั่วงอกใส่เต้าหู้ มีไข่เค็มอีกคนละฟองเจ้าค่ะ" เด็กตัวกลมทำหน้าที่แนะนำอาหารในมื้อนี้ 

"โอ้ ผักที่หลานปลูกน่ะหรือ หน้าตาแปลกๆ ดีนะ"

"แต่พอนำมาทำอาหารแล้วมันอร่อยมากเลยขอรับท่านลุง" เทียนเฉินช่วยการันตีอย่างตื่นเต้น 

"อย่างนั้นก็มาลองดูกันเถอะ อาหนิงตักข้าวเร็วเข้า"

"ตะกละกันทั้งบ้านจริงๆ" จางรั่วมองดูท่าทางของบุรุษตัวตะกละของบ้าน หลานสาวของนางเองก็เป็นไปกับเขาด้วย ดูสิ จ้องอาหารตาไม่กระพริบเลย เฮ้อ เจ้าเด็กอ้วนเอ๊ย

###########################################