ย้อนเวลามาเป็นราชาซอมบี้

เคได้เข้ามาสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องน้ำ หลังจากที่ทำเรื่องหน้าอายกับคนที่ไม่ใช่แฟนของตัวเอง
"นี้กูทำบ้าอะไรลงไปว่ะ"
ตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะออกไปสู้หน้าของแนนเลยด้วยซ้ำ เขาอยู่ในห้องน้ำไม่นานก็ออกมาหลังจากสงบสติได้แล้ว เขามองไปที่แนนที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่กลางห้อง แนนเห็นเขาเดินออกมาจากห้องน้ำก็หน้าแดงเล็กน้อย แล้วก็บหลบสายตาของเขาเคเองก็ไม่ต่างกันมากนัก แต่จะให้ทำไงได้ก็มันทำลงไปแล้วจะกลับไปแก้ไขก็ไม่ได้ สู้เพชิญหน้าเลยไม่ดีกว่าหรอ
"แนนผมขอโทษนะ" ผมกล่าวขอโทษเธออีกครั้ง
"อืม ไม่เป็นไรเราไม่คิดมากหรอก" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ภายในใจกับตรงกันข้ามเลยต่างหาก
ได้ยินที่เธอพูดออกมาแบบนั้นเขาก็โล่งใจขึ้น นึกว่าเธอจะคิดมากซะอีก
"ตอนนี้ แนนรออยู่ที่นี้ไปก่อนน่ะผมจะออกไปทำธุระข้างนอกตอนเย็นถึงจะกลับมา"
"หากมีอะไรก็ติดต่อมาละกัน"
แนนพยักหน้ารับ จากเขาก็ออกไปจากห้องปล่อยแนนไว้คนเดียว หลังจากเขาออกไปแล้วแนนก็ได้ถอนหายใจออกมา
"เฮอะ นึกว่าจะแย่แล้วชะอีก"
***
เคได้โทรหาแอนขณะที่ออกจากห้อง เขาถามเธอว่าอยู่ที่ไหน ซึ่งเธอก็บอกว่าอยู่ที่บ้าน เขาจึงจะไปหาเธอที่บ้านเคได้มาถึงบ้านของแอนที่เหมือนกับคฤหาสน์ เขากดกริ่งที่หน้าบ้านไม่นานนักก็ได้มีคนที่เหมือนกับพ่อบ้านเดินออกมาแล้วถามเขา
"ไม่ทราบมีธุระอะไรครับ"
"คือผมมาหาแอนน่ะครับ"
"คุณหนูงั้นหรอครับ รอสักครู่น่ะครับ"
ผมยืนรออยู่นานก็ไม่มีใครออกมาอีก ผมจึงโทรไปถามแอนอีกครั้งว่าให้ที่อยู่มาถูกหรือป่าว
"หโหล แอนผมมาตามอยู่ที่ที่เธอให้มาแล้วน่ะ แล้วเมื่อกี้ก็มีคนที่เหมือนพ่อบ้านออกมาถามด้วย แต่พอถามเสร็จก็เงียบไปเลยอ่ะ นี่เธอให้ที่อยู่ถูกไหม"
"ห้ะ นี่นายมาถึงแล้วงั้นหรอ"
"ใช่ ฉันมาถึงประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าไม่อยากออกมาหาก็บอกกันตรงๆดิ ฉันจะไม่ต้องมานั่งรออยู่หน้าบ้านให้คนอื่นเขาว่าฉันเป็นขอทาน"
"ในเย็นๆ หน่อยสิบางทีพ่อบ้านฉันอย่าจะเข้าใจผิดก็ได้ รอแปปหนึ่งฉันกำลังออกไปหา"
"ไม่ต้องลงมาหรอกฉันกำลังจะกลับ"
"ตูดดดด"
"นี่ นี่ๆเดียวสิยะ นี่ หโหลๆ"
เคได้ตัดสายไปแล้ว การที่ต้องให้เขารอเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเป็นอย่างมาก คนเราต้องตรงต่อเวลาสิ ทุกนาทีหรือแม้แต่วินาทียังมีค่าเลย หากอยู่ในการต่อสูหากพลาดแม้แต่วินาทีเดี่ยวนั้นถึงกับตายการที่เขารอมาตั้งหนึ่งชั่วโมงนี้หากเป็นการต่อสู้ละก็เขาคงตายนับครั้งไม่ถ้วน เคได้กลับมาที่ห้องของเขาด้วยความหงุดหงิด แนนที่เห็นแบบนั้นก็อดสงสัยไม่ได้
"นายเป็นอะไรหรอ" เธอถามเขาเพราะความเป็นห่วง
"ป่าว ไม่อะไร"
เขาตอบกลับมาแบบนั้นมันให้เธอไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เธอจึงเดินมากอดที่ข้างหลังของเขาพร้อมกับพูดว่า
"ไม่เป็นไรน่ะ ฉันจะอยู่ข้างงเธอเอง"
คำพูดของเธอนั้นทำให้เขาสงบขึ้นมาไม่น้อย ตัวเขาที่อยู่ตัวคนเดี๋ยวมาตลอดการที่เธอทำแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไม่น้อยเลย เขาจึงหันไปหาเธอพร้อมกับประกบริมผีปากกับเธอเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ขอบคุณน่ะ ผมไม่เป็นไรแล้ว"
"อืมไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
"เอาละ พวกเราไปอาบน้ำแล้วออกไปกินอาหารมื้อสุดท้ายของโลกข้างนอกกันดีกว่า"
"จ่ะ"
หลังจากเคลียร์ปัญหากันเสร็จเขาก็็ไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปทานอาหารค่ำมื้อสุดท้ายของโลก

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 ง้องอล

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลามาเป็นราชาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 ง้องอล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้