สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่สี่สิบเอ็ด ฮัฟเฟิลพัฟเฮ้าส์

 แต้มของแฟมิเลียจะมีการจัดอันดับในการทำกิจกรรมต่างเช่นการล่ามอนสเตอร์ที่เป็นอันตรายแก่ชาวบ้าน ช่วยเหลือสังคมประเภทต่างๆก็มีผลต่อแต้มของกิลด์

หากถามผมมันเป็นนโยบายที่ดีที่ให้เอกชนเข้ามาจัดการในงานประเภทนี้

แต่ท่าทางจะอย่างที่คิดการที่ประชาชนธรรมดาจะรวมกลุ่มกันนั้นเป็นเรื่องลำบากและอันตราย

แฟมิเลียแต่ละแฟมิเลียก็อาจจะมีงบประมาณจำกัดในการที่จะรับคนได้เท่าไหนมีคุณสมบัติอย่างไร

ส่วนผมนโยบายคือ “ฮัฟเฟิลพัฟ”

ไม่จู้จี้ สอนทุกคน

ปรริมาณก็คือคุณภาพอย่างหนึ่งหากเราไม่สามารถสู้กับคนอื่นในเรื่องความดึงดูดใจของผู้นำ ความสามารถของผู้นำ

และจุดเด่นของดยุกหมูอ้วนคืองบประมาณเราก็ต้องใช้จุดนั้นให้เป็นประโยชน์สูงสุด

การทำงานร่วมกับเสมียนทำให้ผมเข้าใจแล้วว่ามาเรียตามเนื้อเรื่องดั้งเดิมนั้นได้ร่วมงานกับคนที่ระดับเทพที่สุดของอาณาจักรแล้ว

ผมจึงคิดว่าเป้าหมายรองลงมาแบบคนสามัญนี่ล่ะน่าจะดีกว่าสำหรับผม

หรืออย่างน้อยเก็บตัวละครที่เก่งกาจตามรายทางแต่ตอนนี้เอาคนที่ชัวร์ก่อนอย่างพี่กล้ามมากกว่า

สายประดิษฐ์ก็สามารถเอาตัวมาใช้งานได้มากกว่าหากเราสามารถให้ห้องทดลองและห้องประดิษฐ์กับเขาได้

ส่วนคนที่มีเชื่อขุนนางการปฏิบัติต่อพวกเขาจะลำบากนิดหนึ่งเพราะต้องคำนึงถึงฐานันดรและการเมืองด้วย

โชคดีที่ดยุกหมูอ้วนมีข้อได้เปรียบตรงที่หากเอามาเป็นทาสอุ่นเตียง ขุนนางคนอื่นๆจะไม่คิดอะไรมาก

แต่หากผมลักพาตัวบัณฑิตสาวและวิศวกรสาวมาคิดค้นอาวุธวิทยาการหุ่นยนต์โกเล็มที่อยู่ในถ้ำใต้ดิน พวกขุนนางอาจจะระแวงได้

ช่วงนี้ที่ไม่น่าจะมีใครต่อต้านอะไรเพราะผมสร้างแฟมิเลียด้วยความรวดเร็วและยังทำอยู่ภายในเขตแดนของตนเองการไปเขตแดนคนอื่นคงไม่สะดวกอย่างนี้ในการขนคนติดอาวุธนับพันคนเดินทางไปมา

ดังนั้นผมคิดว่าจะเก็บกวาดล้างมอนสเตอร์และทรัพย์สมบัติในดินแดนของตนเองให้หมดก่อนที่จะน่าเล็งไปที่การปราบโจรสลัดหรือพวกดินแดนที่ยังไม่มีคนครอบครองมากกว่า

หรือทางเทคนิคผมคิดว่าผมจะปราบพวกออร์คในตอนที่พวกนี้ยังไม่สามารถรวมตัวกันเป็นกองทัพใหญ่ได้ตามเนื้อเรื่องและอาจจะจ้างพวกหมาป่าที่เงินพอซื้อได้เข้ามาอยู่ในกองทัพของผม

แต่ตอนนี้ต้องเคลียร์ดันเจี้ยนก่อน

อืม ..เป้าหมายของผมก็พอจะมีอยู่ในของดีดีที่อยู่ในแคว้นของผมนี้

แต่กลัวพวกนี้มันจะตายไปก่อนที่ถึงดัยเจี้ยนลับน่ะสิ

ผมมองมาเรียที่พอเห็นผมมองไปทางเธอก็ยิ้มหวานให้กับผม

อืมผมคงต้องอัพสกิลให้มาเรียจริงๆสินะ

อย่างที่บอกแนวคิดของผมมีข้อเสียคือหาคนมีฝีมือจากคนธรรมดา

คนที่เป็นคนธรรมดาไม่ใช่เชื้อสายขุนนางและมีฝีมือโดดเด่นในโลกนี้คงมีไม่กี่คน

มาเรียนี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทางเทคนิค มารีอาน่าจะเป็นอีกคนที่มีคุณสมบัติหากทฤษฎีของผมถูกต้องว่าสายเลือดมาจากทางมารดา

แต่ผมอยากเอามารีอาไว้เป็นคนคุมพวกทาสอุ่นเตียงคนอื่นๆนี่สิ

ผมสีทองประบ่า ผิวสีขาวงดงามไร้ตำหนิดวงตาสีเขียว ภายใต้ชุดแนบเนื้อสีขาวของทาสอุ่นเตียงตรงหน้าท้องมีตราทาสของผมประทับไว้อยู่ จะเห็นกล้ามเนื้อของเธอเล็กน้อยว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอเพราะทางเทคนิค เราสามารถติดขวานยักษ์คู่ให้เธอถือได้หากเราตั้งใจจะอัพสกิลไปทางนั้น

ตราทาสที่หน้าท้องเอาไว้ควบคุมเวลาที่มาเรียจะใช้ทักษะcharming ควบคุม ตัวผมได้

ปัญหามีนิดหนึ่งคือ หากมีเวลามากพอมาเรียจะทำอะไรก็เก่งนี่ล่ะ ผมเลยสองจิตสองใจ

และกัดฟันว่าจะให้มาเรียเรียนทักษะทุกอย่างพร้อมกันกับผมเพราะมาเรียเรียนเร็วกว่าผมก็จริง แต่เธอสามารถใช้ทักษะ praise ให้กำลังใจนายท่าน จากอาชีพทาสรักในการช่วยเพิ่มค่าประสบการณ์ให้กับผมได้หากเราเรียนร่วมกัน

หากเรียนแยกกันมาเรียคงเรียนทิ้งห่างผมไปไม่เห็นฝุ่นนั่นเอง

หากมีคนหนึ่งที่น่าจะมีทักษะสูงพอที่จะรวบรวมแผนการทำศิลานักปราชญ์Philosopher’s stone หรือประดิษฐ์โกเล็มครั้งโบราณให้คืนชีพมาได้อีกครั้งก็น่าจะเป็นมาเรียนี่ล่ะที่ทำได้หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางในเรื่องนั้นๆ

แต่ก่อนอื่นผมจะสอนสกิลเธอจากสาย acolyte ที่ผมเรียนก่อนด้วยเหมือนกันมาเรียเก่งด้านนี้ที่สุดอยู่แล้วล่ะนะ

“วันนี้อาจจะเย็นย่ำไปหน่อยเพราะข้ามีทาสอุ่นเตียงให้ต้องดูแลแต่ไม่ต้องห่วง”

ควั่บ

ผมฟาดแส้ออกมากลางอากาศ

“วันนี้เราจะไม่มีการไปล่ามอนสเตอร์ในป่าเพราะเรายังเตรียมเปลี่ยนพวกซากมอนสเตอร์เป็นยาและอุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆยังไม่แล้วเสร็จแต่ข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าทุกคนกับมือของข้าเอง ภายใต้แส้ของข้า พวกเจ้าต้องฝึกซ้อมจนอยากคิดที่จะไปสู้กับมอนสเตอร์ทีเดียว”

“เฮ้”มีแต่พี่กล้ามกลุ่มเดียวที่เฮขึ้นมาที่จะได้แส้จากท่านดยุก

ส่วนคนอื่นๆหน้าซีดกันโดยเฉพาะพวกหนูอโคทั้งหลาย

ผมทำสัญญาณมือให้พวกเหล่าบัณฑิตเตรียมใช้สกิลLeanring ตอนที่ผมเอาแส้ฟาดพวกนี้ในการกระตุ้นให้พวกนี้ไปมาเพื่อการฝึกร่างกายและให้มาเรียใช้สกิลpraise ให้กำลังใจแก่นายท่านอยู่ด้านข้าง

“ไปฝึกซ้อมซะเจ้าพวกขี้เกียจหลังยาวบุฮิ บุฮิ บุฮิ”

ขั้นแรกฝึก Reflex ปฎิกิริยาตอบสนอง

“ข้าจะให้พวกเจ้าหลบมือปืนของข้า”

ปั่บ ปั่บ ปั่บ

มือปืนที่ได้สกิลมามากขึ้นจากการมีเป้ายิงจริงเมื่อวานเดินมาอย่างเป็นระเบียบตบเท้าเรียบร้อย

“ตั้งแถว”

 จ่ากองสั่งและเหล่าพลปืนก็ตั้งกระบวนเตรียมคุกเข่าเล็งยิง

“พร้อม”

จ่ากองหันมาที่ผมและกล่าวว่า

“”พร้อมยิงตามที่ท่านสั่งทันทีขอรับ”

กระบอกปืนหันไปทางนักผจญภัยที่ทำท่าทางแตกตื่น

“ไม่ต้องห่วงกระสุนเป็นกระสุนยางแต่ก็เจ็บได้เลือดพอสมควรละ เตรียมสกิลการป้องกันดีดี ข้าจะให้พวกนี้ยิงไปด้วยในขณะที่พวกเจ้าฝึกซ้อมด้านต่างๆไปด้วย เป็นการให้พวกเจ้าฝึกการป้องกันและพวกมือปืนของข้าฝึกการยิงเป้าเคลื่อนไหวในทีเดียวบุฮิ บุฮิ บุฮิ”

การฝึกซ้อมยิงนั้นเป็นเรื่องสิ้นเปลืองเหมือนกับการเผาเงินเล่น ผมจึงคิดวิธีที่ทำให้สามารถใช้เงินนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดนอกจากจะให้มือปืนได้ยิงเป้าเคลื่อนไหวแล้ว

ยังทำให้มองมาตรการป้องกันตนเองของนักผจญภัยจากสถานการณ์จริงด้วย

“ยิง”

ปัง

เสียงยิงเป็นเสียงเดียวกันในคราวนี้ไม่มีการช้าหรือเร็วกว่ากันเพราะฝีมือที่เพิ่มมากขึ้นของพวกพลปืน