ระบบครองยุทธภพ

        บทที่ 54

        สัมผัสถึงอันตราย

        ยามรัตติกาลที่มืดมิดนภาถูกปกคลุมไปด้วยความมืดสีขาวโปรยปรายลงมาจากบนท้องนภาบรรยากาศบริเวณด้านนอกเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บสายลมเย็นๆพัดผ่านสะท้านร่างกายของเหล่าผู้คนรัตติกาลนี้ช่างมืดมิดเมื่อเทียบกับราตรีวันอื่นๆ

        ณบริเวณชายป่าของหมู่บ้านไร้นาม   

        ต้นไม้มากมายตั้งเรียงรายกันหนาตาพวกมันถูกหิมะที่ตกหนักลงมาปกคลุมลำต้นจนลำต้นนั้นขาวโพลนท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายต้นไม้สีขาวเรียงยาวสุดลูกหูลูกตา บริเวณส่วนนี้เป็นส่วนที่อยู่ห่างออกมาจากป่าไผ่อีกหนึ่งชั้น

        บนพื้นหิมะหนาร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บภายในมือของคนผู้นั้นถือดาบเหล็กเล่มใหญ่เอาไว้หนึ่งเล่ม 

        บุรุษวัยฉกรรจ์ที่มีร่างกายใหญ่โตยืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายยามที่เขาผ่อนลมหายใจออกมาหนึ่งครั้งบังเกิดกลายเป็นไอหนาวเหน็บ คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นหลันเซ่อ 

        บริเวณด้านหลังของเขามีร่างของหมีตัวใหญ่ประมาณสามถึงตัวนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น 

        หลันเซ่อหายใจแรงบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าหลังจากที่ตนเองได้สู้กับหมียักษ์ประมาณสามถึงสี่ตัวด้านหลังของตนเองจนเสร็จเขาค่อยๆเอนกายไปด้านหลังอย่างช้าๆนำแผ่นหลังขนาดใหญ่พิงเข้าที่ต้นไม้

        หลังจากที่ออกมาจากหมู่บ้านนี่ก็ประมาณสามวันได้แล้วเขาอาศัยอยู่ภายในป่าแห่งนี้ทำการสู้กับพวกหมียักษ์เหล่านี้พวกมันเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่าหมีธรรมดาทั่วไปประมาณสองเท่า 

        เจ้าพวกนี้มีขนทั่วทั้งร่างกายที่เป็นสีขาวโพลนมีดวงตาสีแดงลักษณะดุร้าย โดยฤดูปกติพวกมันจะไม่ออกมาทำการจำศีลอยู่ในถ้ำแต่ว่าในช่วงฤดูหนาวพวกมันจะทำการออกมาล่าเหยื่อ 

        การที่ต้องสู้กับพวกมันซักตัวหรือ 2ตัวแน่นอนว่าคนที่มีวรยุทธระดับหลันเซ่อมันไม่ใช่เรื่องยากที่จะรับมือพวกมันแต่ในขณะเดียวกันถ้าเขาต้องรับมือพวกมันมากกว่านั้นแม้แต่เขาเองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย 

        ในช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมาเขาทำการสู้อยู่ภายในป่าแห่งนี้พวกหมีหิมะมีเยอะเป็นอย่างมาก พวกมันออกล้ากันเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ๆ 

        บางครั้งการต่อสู้เขาก็แทบจะไม่สามารถเอาชีวิตตนเองรอดเพราะว่าพวกมันมีมากกว่าห้าตัวต่อกลุ่ม 

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้ร่างของหลันเซ่อมันเลยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยแห่งการต่อสู้เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เกือบตายหลายครั้ง 

        ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแหงนมองขึ้นบนท้องนภาอันมืดมิดยามราตรีที่หิมะกำลังโปรยปรายความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ

        ชุดขนสัตว์ที่เขาสวมใส่อยู่ภายนอกไม่สามารถป้องกันความหนาวเย็นบริเวณรอบๆของตนเองได้ 

        ในขณะที่เขากำลังยืนพักเหนื่อยอยู่นั้นเสียงฝีเท้าย่างกายเข้ามา ฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ยามที่มันทำการย่ำลงพื้นหิมะบังเกิดกลายเป็นเสียงดังตึ้ง!!ตามจังหวะการก้าวเดินของมัน

        ผู้คนที่พบเห็นและได้ยินเสียงเหล่านี้คงจะรู้สึกตื่นเต้นมากตกใจและก็แสดงความหวาดกลัวอยู่ไม่น้อยแต่ว่ามันไม่ใช่สำหรับหลันเซ่อในช่วงตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาได้ยินเสียงเท้าของสิ่งมีชีวิตพวกนี้บ่อยจนนับไม่ถ้วน

        เสียงฝีเท้าที่อย่างกายเข้ามามันเป็นเสียงเท้าของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีลำตัวใหญ่โตมีขนสีขาวโพลนปกคลุมหมีหิมะตัวใหญ่สีขาวที่มีดวงตาแดงก่ำปรากฏกายด้านหน้าด้วยท่าทางดุร้าย

        แต่ว่ามันไม่ได้มาเพียงแค่ตัวเดียวเสียงฝีเท้าที่กึกก้องขึ้นมามันมีจำนวนมากกว่าหนึ่งตัว 

        หลังจากนั้นไม่นานมันก็ค่อยๆปรากฏให้เห็นร่างของหมีหิมะที่มาอยู่ปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าพวกมันค่อยๆคืบคลานออกมาจากความมืดมิดจำนวนที่อยู่ด้านหน้ามันมีมากกว่าที่เขาเคยเผชิญหน้ามาทั้งหมด

        หมีหิมะเหล่านี้มีจำนวนประมาณสิบตัวหลันเซ่อต้องแสดงใบหน้าที่เปลี่ยนสีคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างจริงจังเขาทำการยกดาบภายในมือของตนเองขึ้นมาพร้อมจะต่อสู้

        แต่ยังไม่ทันได้ลงมือมันมีบางอย่างเกิดขึ้น 

        ตรึง!!!บรรยากาศบริเวณรอบๆเปลี่ยนไปหลันเซ่อเขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณที่แปรปรวนอยู่บริเวณรอบๆร่างกาย 

        บรรยากาศที่หนาวเหน็บอยู่ด้วยสภาพอากาศในฤดูหนาวตอนแรกตอนนี้มันมีความหนาวเย็นมากขึ้น แต่ว่าความหนาวเหน็บที่เขาสามารถสัมผัสได้นั่นคือความหนาวเหน็บจากความหวาดกลัวของสัญชาตญาณภายในร่างกายที่มันทำงานขึ้นมา

        ร่างกายของเขาสั่นสะท้านในทันทีขนทั่วทั้งร่างกายลุกพองดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นลมปราณที่แข็งแกร่งปกคลุมบริเวณรอบนอกสถานที่แห่งนี้ หลันเซ่อที่กำลังยืนอยู่และพร้อมจะเข้าปะทะกับศัตรูที่อยู่ด้านหน้าต้องหยุดชะงัก

        ร่างกายของเขาแข็งค้างไปเพราะว่าไม่สามารถขยับร่างกายของตนเองได้ 

        พวกหมีหิมะเหล่านั้นที่กำลังอยู่ด้านหน้าพวกมันพากันวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความแตกตื่นพวกมันวิ่งหนีหายเข้าไปภายในป่าเมื่อสัญชาตญาณของพวกมันสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่อันตรายกว่าตนเองหลายเท่า

        หลันเซ่อที่กำลังยืนอยู่ประสาทสัมผัสของเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วราวกับสายลมพุ่งผ่านต้นไม้น้อยใหญ่มากมายภายในป่าแห่งนี้ 

        แม้ว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นจะอยู่ห่างจากมันหลายลี้แต่เขาเองก็สามารถสัมผัสได้หลันเซ่อหันไปมองหน้าด้านหลัง 

        สิ่งมีชีวิตตนนั้นพุ่งผ่านจุดที่เขาอยู่ไปอย่างรวดเร็วไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยในขณะเดียวกันเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความอันตรายของมันอย่างชัดเจนความอันตรายที่เขาไม่เคยสัมผัสได้มาก่อน

        ความรู้สึกที่ราวกับว่าตนเองโดนบีบรัดและโดนฉีกกระชากจนกลายเป็นเสี่ยงนี่มันอะไรกัน? ลมหายใจของเขาหายใจอย่างหนักหน่วงและไม่เป็นจังหวะดวงตาเบิกกว้าง 

        ประมาณสิบลมหายใจต่อมาถึงสามารถตั้งสติได้แล้วใช้ดวงตากวาดตรงบริเวณรอบๆอย่างตื่นตระหนก “แย่แล้วจำนวนคนเหล่านั้นมีจำนวนไม่น้อยแล้วหนึ่งในนั้นยังเป็นปรมาจารย์ในด้านวรยุทธระดับสูงที่ขนาดเรายังไม่เคยเจอมาก่อน”

        “ ทิศทางที่พวกมันกำลังมุ่งตรงไปคือหมู่บ้านไร้นามนายท่าน!!! ”หลันเซ่อตั้งสติแล้วก็รีบมุ่งตรงไปอย่างรวดเร็ว เขาทำการวิ่งตรงกับไปยังหมู่บ้านไร้นามเมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

        …

        ณหมู่บ้านไร้นาม 

        ผู้คนมากมายกำลังสำราญกับงานเลี้ยงที่กำลังเริ่มขึ้นพวกเขาต่างพากันจดจ่ออยู่กับการดื่มกินการสนทนาอย่างออกรสจนไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา 

        ภายในงานเลี้ยงหลังจากที่แขกสำคัญที่เดินทางมาจากราชวงศ์เดินทางเข้ามาภายในงานแล้วขึ้นไปนั่งดื่มสุราอย่างใจเย็นอยู่บริเวณด้านบนชั้นสอง 

        หลี่หยางที่กำลังนั่งอยู่ก็ยังคงนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งไม่ออกปากเสียงไม่เข้าไปหาผู้ใดก่อนภายในสถานที่แห่งนี้มันเหมือนกับสถานที่ดีสามารถทำให้เท่านั้นเก็บเกี่ยวข้อมูลได้จำนวนมาก 

        เรื่องที่ผู้คนจำนวนมากกำลังสนทนากันอยู่บริเวณรอบๆมันไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องธรรมดาธรรมดาเท่านั้นพวกเขาบางคนสนทนาเกี่ยวกับเรื่องการเมืองและเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในดินแดนต่างๆเลยกลายเป็นเหมือนกับข้อมูลชั้นยอดสำหรับเขา 

        ในขณะที่กำลังนั่งอยู่นั้นหลี่หยางที่กำลังยกจอกสุราขึ้นมาดื่มจอกสุราที่อยู่ภายในมือมันต้องหยุดชะงักลงดวงตาทั้งสองข้างของเขาให้เปลี่ยนไปคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน มองตรงไปยังบริเวณทางหน้าประตูอย่างรวดเร็ว

        สัมผัสได้ถึงลมปราณอันแข็งแกร่งที่กำลังพุ่งเข้ามาจากบริเวณหน้าประตูหลังจากที่เขาสามารถสัมผัสได้ผู้คนภายในงานเองก็เริ่มสัมผัสได้เช่นเดียวกัน 

        บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคึกคืนภายในงานต่างเงียบสนิทผู้คนที่ตอนแรกกำลังสนทนากันอย่างออกรสใบหน้าแปรเปลี่ยนกลายเป็นความจริงจังบางคนถึงกับวางขวดสุราภายในมือของตนเองลงให้ความสนใจตอนนี้มุ่งตรงไปยังบริเวณประตูเป็นอันดับแรก

        ประตูทางเข้าขนาดใหญ่ของสถานที่แห่งนี้ร่างของกลุ่มคนที่เป็นแขกสำคัญอีกหนึ่งกลุ่มของงานชุมนุมจอมยุทธหมู่บ้านไร้นามอีกหนึ่งกลุ่มได้เดินเข้ามา 

        พวกเขานำมาโดยชายวัยกลางคนผู้หนึ่งร่างกายผอมสูงช่วงวัยน่าจะอยู่ประมาณเลขห้าแต่งกายดูดีมีระดับสวมใส่ชุดคลุมขนสัตว์ด้านนอกหนึ่งชั้นบนใบหน้าของคนผู้นั้นดูเป็นคนมีภูมิฐานระดับหนึ่งมีดวงตาสีเทาเรือนผมด้านบนเองก็เป็นเช่นเดียวกับดวงตาเขามีท่าทางภายนอกดูเป็นผู้นำอยู่หลายส่วน 

        หลี่หยางใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองไปที่บุรุษผู้นั้นจนมันปรากฏข้อความจากระบบขึ้นมาตรงหน้าของเขา

         ---

        ชื่อคนของสมาคมจอมยุทธ์   LV.120

        เผ่ามนุษย์      เพศชาย

        HP[12150/12150]

        --

        มองเห็นข้อความจากระบบเขาถึงกับพูดภายในใจกับตนเองว่า‘แม้ว่าคนผู้นี้จะแข็งแกร่งแต่ไม่ใช่สิ่งที่เราสัมผัสได้เป็นลมปราณที่แข็งแกร่งกว่านั้นด้านหลัง’ 

        ดวงตาของเขามองตรงไปยังบริเวณด้านหลังของคนผู้นั้นมันปรากฏร่างเงาของผู้สูงศักดิ์อีกผู้หนึ่งที่เดินตามมา  

        คนผู้นั้นเป็นชายชราผมขาวท่าทางสมบุกสมบันช่วงวัยน่าจะไม่ต่ำกว่าเลขเจ็ดแต่ว่าท่าทางภายนอกและร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามช่างแตกต่างกับช่วงวัยของตนเองเขาเป็นชายชราที่มีผมและหนวดเครายาวเป็นสีขาวแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิทที่เปิดบริเวณหน้าอกอยู่เล็กน้อยเผยเห็นมัดกล้ามเนื้อบริเวณหน้าอกจุดสังเกตอีกหนึ่งอย่างก็คือบริเวณข้อมือของอาวุโสผู้นั้นมีโซ่สีดำเส้นใหญ่สีดำมัดจนเป็นเกลียวทำราวกับว่าเป็นเกาะข้อแขน 

        คนผู้นี้มีลมปราณที่สูงส่งเป็นอย่างมากเขาสามารถเดินบริเวณด้านนอกโดยที่ไม่สวมใส่ชุดหนังสัตว์ป้องกันความหนาวเย็นและยังแสดงท่าทางสบายๆในขณะที่เดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นนั้นได้ 

        หลี่หยางมองเห็นอาวุโสผู้นั้นดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้างขึ้น‘ คนผู้นี้แข็งแกร่ง!!! ’ 

         หลี่เห็นข้อความจากระบบที่แจ้งเตือนด้านหน้าถึงกับเหงื่อตก

        จบบท