ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

    ตอนที่ 67 แม้จะไม่ได้บอกคำว่า “รัก”

            ในช่วงที่รอทุกคนมาสมทบเทวินได้พบว่าตนเองตอนนี้สามารถส่งกระแสคลื่นโทรจิตหาพญาเสือดำได้ เขาจึงได้ทราบเรื่องราวอีกฝั่ง
    ตอนนี้สบายใจมากขึ้นและขณะที่ทุกคนมาสมทบแล้ว จึงให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมการตัดสินใจว่าควรปฏิบัติอย่างไรกับกองโจรพวกนี้

            “พวกมันเป็นกลุ่มโจรที่มีอุดมการณ์ร่วมกับมังค์งิงเพื่อยกชนเผ่าของตนเองทำได้ทุกอย่าง ฆ่าคน ปล้น ลักขโมย สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นเป็นจำนวนมาก เราควรฆ่าพวกนี้ เพื่อผู้บริสุทธิ์อื่นๆ”ทีมการ์ดและชาวอิระมังค์ยาก็ได้ลงความเห็นว่าควรสังหารพวกนี้

            “ถ้าอย่างนั้นเพื่อป้องกันอาถรรพ์การกลับมามีชีวิตแบบเดียวกับมังค์งิง ให้ใช้ปืนเก็บเสียงยิงที่ศีรษะและหักกระดูกคอ
    ช่วงต่อศีรษะกับกระดูกสันหลัง” เทวินได้บอกกับทุกคน

            เป็นไปตามนั้น ทั้ง 28 คนถูกสังหารด้วยวิธีแบบเดียวกันจากนั้นกองกำลังทั้งหมดจัดรูปขบวนเดินทางไปข้างหน้า 

            ขณะเดินไปต่อ ทุกคนได้ยินเสียงร้องขันของพญาไก่ฟ้าดังมาเป็นระยะๆ‘คงจะเข้าใกล้พวกมังค์จาแล้ว’ เทวินคิดในใจ
    เมื่อเดินทางไปได้ระยะทางหนึ่งเขาจับความเคลื่อนไหวกลุ่มคนฝ่ายตรงข้ามข้างหน้าได้

            ‘หยุดก่อนอย่าเพิ่งไปต่อ’ เขาส่งสัญญาณมือให้ทุกคนหยุด แต่ก็ไม่ทัน มี 4 คนก้าวขาไปโดนเอ็นลวดถักที่สังเกตเห็นได้ยาก
    พวกนั้นทำกับดักไว้และยังมีกลุ่มคนซุ่มอยู่ข้างหน้าอีก โดยไม่ทันได้ระวัง
    4คนฝ่ายเขาถูกลูกธนูปลายแหลมพุ่งมาทำร้ายได้รับบาดเจ็บที่ขาแล้ว

            ทุกคนจึงถอยออกมาระยะหนึ่งชาวอิระมังค์ยาเข้าไปดูอาการของคนที่รับบาดเจ็บ พอนำลูกธนูมาดูใกล้ๆ ก็พบสิ่งผิดปกติ

            “มีพิษ!...”เขาบอกกับเทวินและหัวหน้าการ์ด

            “มีวิธีบรรเทาหรือยารักษาหรือเปล่า?”เขาถามอย่างร้อนใจ 4 คนที่บาดเจ็บมีการ์ดของเขา3 คน อีกคนเป็นชาวอิระมังค์ยา

            “มียาบรรเทาพิษหากให้คนพาออกไปจากป่าตอนนี้ ไปยังที่ชนเผ่าอิระมังค์ยา จะรักษาทำการถอนพิษได้ทัน” เขาอธิบายไม่มาก
    เพราะการถอนพิษต้องใช้วิธีเฉพาะ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้เพียงบรรเทาเท่านั้น

            “พวกคุณ 8 คน พาพวกเขากลับไปที่บริเวณรถมาส่งพวกเราผมจะติดต่อให้มีคนมารับ” เขาบอกกับทีมการ์ดของเขา

            “ครับ คุณเทวิน”หลังจากรับคำการ์ดของเทวิน 8 คนพยุงพวกเขากลับไปต้นทางที่รถมาส่ง

            …………………….

            ห้องสื่อสาร บ้านของเรนิตา

            เทวิน : “เรียกกองสื่อสาร”

            กองสื่อสาร : “ครับ คุณเทวิน”

            เทวิน : “มีคนบาดเจ็บโดนพิษต้องไปพื้นที่ของชาวอิระมังค์ยา จุดหมายตรงที่รถมาส่ง”

            กองสื่อสาร : “ทราบแล้วครับผมจะประสานงานให้เดี๋ยวนี้

            เรนิตา : “คุณเทวินเรื่องนี้ให้เรเนียช่วย จากเส้นทางรถเข้าถึงไปอีกไม่ไกล เราสามารถติดต่อเฮลิคอปเตอร์
    เรเนียจะจัดการเรื่องนี้
    ให้ค่ะ” หลังจากที่รู้ว่าเขาปลอดภัย เธอก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้งและจะคอยช่วยเขาอยู่แนวหลังอย่างถึงที่สุด

            เทวิน : “ขอบคุณครับ เรเนียผมจะไปต่อ ฝากคนเจ็บด้วยนะครับ”

            เรนิตา : “ได้ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะฉัน.....เออ..” เธอคิดจะบอกกับเขาว่า ‘ฉันรักคุณมาก’ เพียงแต่เขาชิงพูดในสายก่อน

            เทวิน : “ครับ เมื่อกลับไปผมอยากจะ....เออ เท่านี้ก่อนครับ” เขาพยายามตั้งสติ เพราะมีภารกิจที่จะต้องทำ  ‘ผมรักคุณมากนะ เรเนีย’
    กลับไปเขาจะบอกรักต่อเธอและหากเป็นไปได้เขาอยากขอเธอแต่งงาน

            “พวกคุณได้ยินแล้วพวกคุณติดต่อชนกลุ่มในประเทศนั้นได้หรือไม่? เธอกล่าวกับการ์ดของเธอ

            “ที่นั้นมีเรื่องขัดแย้งและมีหลายชนกลุ่มแต่เราสามารถติดต่อได้เพียงบางกลุ่มเท่านั้น ผมไม่คิดว่าควรจะให้ชนกลุ่มอื่นเข้ามาช่วยมันไม่เป็นผลดีครับคุณเรนิตา” การ์ดของเรติตากล่าว

            “ถ้าอย่างนั้นคุณหาทางติดต่อนำเฮลิคอปเตอร์เข้าไปช่วยคนเจ็บฉันจะออกหน้ารับเอง” เธอกล่าวเด็ดขาด

            “เรื่องนี้ได้ครับเราสามารถติดต่อประสานงานให้ได้ จากนี้ให้ทีมองค์กรของเราช่วยคุณ”การ์ดของเรนิตากล่าวกับเธอ

            “ขอบคุณค่ะ”เธอกล่าวกับการ์ด ก่อนเขาจะไปดำเนินการ

            ‘คุณเทวินเรเนียจะเป็นกำลังอยู่ข้างหลังคุณและจะพยายามทำให้ดีที่สุด คุณจะต้องปลอดภัยกลับมาหาทุกคน’ เธอคิดในใจ

            เธอจะต้องเข็มแข็งคอยช่วยเหลือเขาเป็นกำลังที่ส่งเสริมให้บรรลุเป้าหมายของเขา ดังนั้นเธอจึงทุมเทสิ่งที่มี ด้วยอำนาจทางการเงินของเธอนับว่ามีอย่างมหาศาล แต่นั้นเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดคือเทวิน เธอรักเขาและจะทำเพื่อเขา

            ......................

            ‘ให้ตาย!...ผมคิดถึงคุณ!...เรเนียผมจะต้องกลับไปหาคุณและทุกคน ผมจะต้องปลอดภัย’ เทวินคิดในใจ
    แต่สิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ข้างหน้าทำให้ต้องหักห้ามใจไม่ให้คิดถึงเรนิตาเขากลับมามีสมาธิกับปฏิบัติการ

            ถึงตอนนี้เขาได้เข้าใจความรู้สึกของเจ้าหน้าที่ตามแนวชายแดนที่ต้องปฏิบัติงาน พวกเขานอกจากตัวเองยังต้องคิดถึงคนที่อยู่ข้างหลัง
    ยิ่งคนที่มีลูกเมียแล้ว คงต้องคิดถึงและเป็นห่วงมาก

            เทวินรวบรวมสมาธิกลับมาพร้อมกับกล่าวกับทุกคน

            “บริเวณพื้นที่ข้างหน้านี้เต็มไปด้วยกับดักผมขอความคิดเห็นจากพวกคุณทุกคนด้วยครับ” เขากล่าวด้วยท่าทางที่ดูสุขุม

            “ผมพอจะมีวิธีครับเคยร่วมรบกับกองกำลังนานาชาติ เราจะใช้การจัดกองกำลังเป็นกลุ่มย่อย แต่ละกลุ่มจัดเป็นรูปตัววี
    เราต้องหมอบ
    ไปกับพื้นก่อน หาวัตถุมีน้ำหนักโยนไปข้างหน้า” หัวหน้าการ์ดของเรนิตาบอกกับทุกคน เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ

            “เมื่อวัตถุมีน้ำหนักเช่นกิ่งไม้หรือปืนยาว กระทบพื้นข้างหน้าไม่พบสิ่งผิดปกติก็แปรรูปขบวนเป็นสองคนหลังสุดของตัววี ขึ้นไปข้างหน้า
    หัวตัววีหนึ่งคนรอหลังสุด ทุกคนทำวิธีเดียวกันกลับสลับตัววีเช่นนี้เราจะกวาดล้างกับดักได้”

            “แล้วถ้าหากมีวัตถุทุ่นระเบิด?”เทวินเอ่ยถาม

            “ในพื้นที่เช่นนี้ถ้าหากมีวัตถุทุ่นระเบิด ก็จะเป็นพวกทุ่นขนาดเล็กที่สามารถแตกสะเก็ดทำลายขาและเท้าวัตถุมีน้ำหนักจะทำให้ระเบิด
    เป็นสะเก็ดพวกเราที่หมอบอยู่กับพื้นจะไม่เป็นอันตรายมากนัก” หัวหน้าการ์ดของเรนิตาอีกคนกล่าว

            “ผมคิดว่าพวกมันยังไม่มีอาวุธหนักประเภททุ่นระเบิดพวกมันจึงได้วางกับดักด้วยเชือกเอ็นลวดถักกับลูกธนู” การ์ดคนหนึ่งกล่าว

            “ถ้าอย่างนั้นพวกเราใช้วิธีหมอบไปเป็นขบวนรูปตัววีพร้อมกับตรวจสอบหากับดัก และสลับหัวตัววีไปจนกว่าจะพ้นแนวกับดัก
    ส่วนผมสามารถไปตามต้นไม้พร้อมจะระวังให้กับพวกคุณด้วย”เขาสรุปได้จากความเห็นของคนที่มีประสบการณ์รบมาแล้ว

            “เข้าใจแล้วครับ พร้อม” ทุกคนรับพร้อมกับพยักหน้าต่อกันจัดเป็นขบวนรูปตัววี กลุ่มย่อยหลายกลุ่มหมอบคลานไปกับพื้น
    ใช้อาวุธปืนและกิ่งไม้มีน้ำหนักตรวจสอบกับดักไปด้วย


    คล้ายกับเรื่องปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน ที่คุณอ่าน