ทักษะสุดท้าย
"มันต้องมีสิวะ" เอกสารบนโต๊ะถูกจงลั่วรื้อค้นจนกระจุยกระจาย แม้เอกสารพวกนี้จะเป็สิ่งมีค่ามากสำหรับนักเวท แต่มันไม่มีความหมายสำหรับจงลั่วในตอนนี้เลย เพราะแม้แต่พื้นฐานของพลังในโลกนี้ เขายังคงไม่เข้าใจมันเลย ความหวังเดียวที่เขา้าในตอนนี้ก็คือ วิธีการหยุดลมหายใจของคิเมล่า หรือก็คือวิธีการหยุดอุปกรณ์ช่วยชีวิตของสัตว์ทดลองในกระบอกนั่นเอง
"กูเจอ" ทักษะถูกเรียกใช้เพื่อค้นหาช่องลับที่ซ่อนอยู่ หรืออะไรก็ตามที่จงลั่วคิดว่าเขาอาจจะตกหล่นในการสำรวจไป "ที่ตรงนั้น มีทางลับอีก"
จงลั่วเดินไปสำรวจดูช่องทางลับที่เขาพบ แต่เมื่อดูน้ำเืของเกสโตที่เหลืออยู่ เขาก็เปลี่ยนใจเลือกที่จะไม่เปิดมันออก และตัดสินใจกลับไปค้นหายังตำแหน่งอื่นแทน
"มาคัส"
"มาคัส เ้ายังอยู่ไหม"
"ข้ามาแล้วครับ คุณวิโอล่า" มาคัสที่ร่างกายขนาดใหญ่ ใช้แรงอันมหาศาล กระดึ๊บตัวครูด ช่องผนังหินแตกออกเป็ทาง เพื่อพุ่งตรงไปหา วิโอล่า
"หยุดดด!" วิโอล่าะโบอกเมื่อเห็นมาคัสพุ่งตรงเข้ามาใกล้ด้วยความเร็ว "ข้าแค่จะถามว่าเ้ามีหินเรืองแสงไหม"
"อ๋อ...มีครับ"
"งั้นก็ส่งมาให้ข้า เพราะดูเหมือนว่าเราจะถึงทางตัน"
มาคัสล้วงหยิบหินเรืองแสงออกมาก่อนจะกลิ้งมันไปตามทางให้วิโอล่า ที่ตอนนี้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งยืน
"ขอบใจ" วิโอล่ารับหินเรืองแสง มาส่องดูผนังทางลับ "อักขระเวทอีกแล้ว" หล่อนยิ้มแก้มปริ "ดูเหมือนว่าเราจะมากันถูกทางแล้วละ" วิโอล่าใช้นิ้วมือกรีดไปตามตัวอักษร ข้อความที่ซุกซ่อนอยู่ก็ปรากฏออก "ผนึกโลหิตของเกสโตสินะ" หล่อนยิ้มก่อนจะหันไปบอกมาคัสให้กลับไปเอาเืที่เก็บสำรองไว้ของเคาท์เกสโตมา
เอกสารบนโต๊ะโดนรื้อออกจนหมด พื้นโต๊ะก็ถูกสำรวจด้วยฝ่ามือของจงลั่ว แต่กลับไม่พบร่องรอย หรือเบาะแสอะไรที่เกี่ยวกับกระบอกทดลองเลย จงลั่วไม่ใช่คนที่ละความพยายามง่าย ๆ เขาเดินไปสำรวจที่แท่นก่อนทางเข้าไปยังบริเวณกระบอกทดลอง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่พบอะไรเช่นกัน
เมื่อรื้อค้นจนทั่วยังหาไม่พบ จงลั่วจึงนั่งลงตรงกลางห้อง ก่อนจะมองดูรอบ ๆ เขาสังเกตเห็นว่าที่นี่น่าจะอยู่มานานมากแล้ว เอกสารต่าง ๆ ก็ล้วนเป็ของโบราณ และหากจะหล่อเลี้ยงสัตว์ทดลองรวมถึงระบบต่าง ๆในห้องให้ทำงาน...
"พลังงาน ใช่แล้ว...มันต้องมีแหล่งจ่ายพลังงานสิ" จงลั่วผุดลุกขึ้นในทันที เขาเดินไปที่กระบอกทดลองอีกครั้ง สำรวจดูทุกจุดแต่ก็ไม่พบว่ามีการเชื่อมต่อไปยังจุดอื่น หลังจากนั้นจงลั่วก็ไล่ดูตามดวงไฟสีเขียวสดใส และนั่นก็ทำให้เขาพบว่ามันมีผลึกเล็กเป็เป็เหมือนเชื้อเพลิง เมื่อจ้องมองดูใกล้ ๆ เขาก็พบว่ามันเป็ผลึกรูปข้าวหลามตัด ซึ่งคุ้นตาเขาอยู่พอสมควร
"ผนัง!" จงลั่วรีบตรงไปที่ผนังด้านซ้าย และขวาก่อนทางเดินเข้าเขตกระบอกทดลอง ผนังทั้งสองด้านเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเขม่า จงลั่วรีบใช้เสื้อของตัวเองเช็ดทำความสะอาด ที่ด้านซ้ายมีอักษรเขียนว่าการทดลองสัตว์อสูรกลายพันธุ์ เขาจึงเปลี่ยนไปยังผนังด้านขวา
"ใช่แล้ว" สายตาของจงลั่วเกิดประกายแห่งความหวังขึ้น ที่ผนังถูกกรีดสลักลึกลงไป เป็ผังแบบเดียวกับจุดตั้งของกระบอกทดลองทั้งเก้า และที่ตรงกลางทางเดินดูเหมือนว่าจะมีผลึกพลังงานขนาดใหญ่ฝังอยู่ที่ข้างใต้ หลังจากจงลั่วเดินไปสำรวจ ก็พบว่าเขาไม่อาจทำอะไรกับผลึกที่ฝังอยู่ใต้พื้นหินแข็งได้ จึงกลับมายังผนังด้านขวาอีกครั้ง
จงลั่วกลับมามองไล่รูปที่ตำแหน่งเดียวกับของกระบอกใส่คิเมร่า เขาเอานิ้วจิ้มไล่ไปตามทาง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบอะไร เมื่อความหวังที่เคยมีดูเหมือนจะริบหรี่ลง ความหงุดหงิดก็เข้ามาแทนที่ "ไอ้คิเมร่าบ้าเอ๋ย จะฆ่าแกยังไงวะ"
ปัง!...หมัดขวาของจงลั่วซัดเข้าใส่ ผนังด้านขวาตรงรูปผลึกอย่างเต็มเบา
"โอ๊ย!!! มือ...มื..." ความเ็ปแล่นจี๊ดขึ้นสมอง แต่ดูเหมือนว่าบางสิ่งที่สำคัญกว่าอาการเจ็บมือกำลังเกิดขึ้น
ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ดดดดด!!! เสียงเตือนดังขึ้นพร้อมไฟสีแดงวาบกระพริบถี่เกิดขึ้นในกระบอกทดลองทั้งเก้า จงลั่วลืมความเ็ปรีบวิ่งไปที่กระบอกใส่คิเมร่าในทันที เขามองดูท่าทางที่เ็ปของคิเมร่า ราวกับว่ามันกำลังจะตาย เมื่อเขาหันไปมองกระบอกอื่น ๆ ก็พบว่าสัตว์อสูร ต่างขยับตัวดิ้นทุรนทุราย
จงลั่วมองดูรอบ ๆ และตอนนี้เขาทำได้เพียงทุบกระบอกทดลองที่ใส่คิเมร่า และส่งเสียงเชียร์ให้ คิเมร่าเป็สัตว์อสูรตัวแรกที่ตาย แม้ในใจจะรู้ว่าคิเมร่านั้นแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรที่ถูกนำมาทดลองก็ตาม
"ตายก่อน ตายก่อน ตายก่อนนนน"จงลั่วพึมพำไม่หยุดปาก
เป๊ะ! จงลั่วหันมองไปทางด้านขวามือตัวเอง กองขี้สีดำในกระบอกที่เก้า แตกกระจายขึ้นมาติดอยู่ที่ข้างกระบอกทดลอง และเมื่อเขามองดูสัตว์อสูรตัวอื่นก็ยังคงดิ้นทุรนทุรายกันอยู่ ทำให้หัวของจงลั่วตอนนี้ว่างเปล่า และดูเหมือนมันจะชาหน่อย ๆ
ทักษะว่างเปล่าถูกใช้งาน ท่านสังหารสัตว์อสูร...สไลม์
"อ๊ากกกกกกกก!" เสียงร้องโหยหวนดังยาว "ไอ้บ้าเอ๋ย!!!"
"ไอ้เด็กบ้า!!!!!" เสียงดังอีกที่ของปราสาทเมื่อวิโอล่าพบว่าโผล่ขึ้นมายังใต้เตียงของจงลั่ว "มันอยู่ที่ไหนนนนน!!!!"
2K
