เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ต่อมา หยางเฉินก็เดินทางมาถึงสถานที่ที่ชาแนลเป็นคนเลือก มันคือร้านอาหารร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองจงไห่ จากที่นี่คุณสามารถมองเห็นย่านธุรกิจของจงไห่ได้มากกว่าครึ่ง

        หยางเฉินชื่นชมความกล้าหาญของผู้ชายคนนี้ เพราะสถานที่ดังกล่าวครั้งหนึ่งเคยมีการปิดล้อมจับกุมผู้ร้าย และสามารถจับกุมได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

        แน่นอนว่าถ้าเขาตั้งใจจะมาวางระเบิดอาคาร จับตัวประกัน ที่นี่ก็ค่อนข้างจะเป็นทางเลือกที่ดี

        เมื่อหยางเฉินเดินเข้าไปในร้านอาหาร เขาก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ชมวิวทิศทัศน์ของเมือง คำว่า "น่ามอง" แม้ว่าเรื่องนี้จะค่อนข้างแปลก แต่ต้องบอกว่าชาแนลเป็นชายที่งดงามคนหนึ่ง...

        ชายผู้สวมชุดกระโปรงยาวสีดำแดง หมวกปีกกว้างที่ประดับด้วยดอกไม้ ทรงผมชาวไอริชสีทอง สีผิวขาวนวลสว่างที่เนียนละเอียด ดวงตากลมโตสดใส ทุกอย่างนี้รวมกันเป็นหญิงสาวที่ไม่ว่าใครก็ต้องเหลียวมอง

        เมื่อหยางเฉินนั่งลง ชาแนลก็เผยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ออกมา

        "รับอะไรดีครับ?" บริกรถามหยางเฉิน

        "ขอบลูเมาท์เทนไม่ใส่น้ำตาลให้สุภาพบุรุษท่านนี้ด้วยนะคะ" ชาแนลเอ่ยกับบริกร

        หยางเฉินหันมองชาแนลด้วยรอยยิ้มพร้อมกล่าวว่า "คุณเลือกให้ผมอย่างนั้นหรือ"

        "คนที่กำลังจะเดินทางไปยังที่ไกลแสนไกลอย่างฉันหวังให้คนที่ตัวเองชื่นชอบ ดื่มกาแฟที่ตัวเองเป็นคนเลือกให้ หรือว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ฉันก็ไม่อาจทำได้แล้วงั้นหรือคะ?" ชาแนลกล่าวขึ้นอย่างขมขื่น

        หยางเฉินยกมือขึ้นหยุดชาแนลไว้ เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาตุบๆ "คุณกำลังหมายถึงผมอยู่เหรอ?"

        "ใช่ค่ะ อันที่จริงเมื่อได้มาอยู่ที่นี่ ฉันก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร หยางเฉินฉันรักคุณมานานมากแล้ว"

        หยางเฉินเอามือก่ายหน้าผาก เขารู้สึกว่าหายใจยากลำบาก ในชีวิตนี้เขายังไม่เคยถูกผู้ชายบอกรักมาก่อน

        "คุณไม่กลัวว่าผมที่จะหนีไปงั้นเหรอ" หยางเฉินพูดยิ้มๆ

        "ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยก็ดื่มกาแฟสักหน่อยแล้วค่อยไปเถอะค่ะ" ชาแนลพูดตอบ

        หยางเฉินไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร เขามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นการจราจรที่คึกคักในเมือง และไม่ได้พูดอะไรต่อ

        ชาแนลและหัวเราะกล่าวว่า "คุณรู้มั้ยว่าความประทับใจครั้งแรกที่ฉันมีต่อคุณเกิดขึ้นที่ท้องถนน ในตอนที่คุณช่วยเหลือลูกสาวเลขาฟางจากแผนการของฉัน ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก เห็นคุณจัดการรถที่ฉันส่งไป ไม่คิดว่าคุณจะจัดการคนของฉันซะเรียบด้วยการระเบิดรถทั้งคัน ในตอนนั้นฉันนึกว่าคุณเป็นซูเปอร์แมน... ต่อมาในศูนย์กีฬาเมเปิ้ล ในขณะที่คุณเล่นเทนนิส... คุณรู้มั้ยคะว่าคุณมีเสน่ห์อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่คุณตีลูกจนออกนอกสนาม ในตอนนั้นฉันเหนื่อยแทบตายเลยรู้มั้ย แต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นเกมเทนนิสที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเล่นในชีวิตนี้เลยล่ะ"

        หยางเฉินรู้สึกว่าตัวเองขนลุกอย่างประหลาด "เปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ คุณไม่ต้องบอกเรื่องพวกนี้กับผมก็ได้"

        "ฉันรู้ว่าคุณคงไม่ยอมรับความรักจากฉัน ดังนั้น... ฉันจึงแค่อยากพูดความในใจออกไป" ชาแนลแสดงสีหน้าท่าทางอันเศร้าสร้อย จนดูเหมือนว่าถ้าหยางเฉินกล้าละทิ้งความรักจากสาวงามอย่างเธอ เขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนที่โหดร้ายไปในทันที

        "เรื่องคุณพ่อของคุณ เป็นฝีมือคุณใช่มั้ย" หยางเฉินกล่าวอย่างฉับพลัน

        สายตาของชาแนลแปรเปลี่ยนเป็นโหดร้าย "คุณรู้ได้อย่างไร?"

        "เดาเอาน่ะ การกระทำของคุณในงานเลี้ยงครั้งก่อนนั้นบ่งบอกว่าคุณมีปัญหากับพ่อ นอกจากนี้เขายังตายด้วยน้ำมือของผู้ชาย ซึ่งแน่นอนว่าถ้าเป็นลูกชายของตัวเองเขาย่อมต้องไม่ระแวง และลดการป้องกันลงอย่างแน่นอน" หยางเฉินกล่าว

        "ไม่ใช่ลูกชาย แต่เป็นลูกสาว" ชาแนลแก้ไข

        หยางเฉินยิ้มและหยิบกาแฟขมขึ้นมาจิบ

        "คุณทำดีมาก คุณชาแนล แม้ผมจะไม่ทราบว่าทำไมคุณเกลียดพ่อตัวเองขนาดนั้น แต่ผมก็อยากจะขอบคุณคุณ ถ้าไม่ได้คุณ การต่อสู้ในคืนสุดท้ายคงไม่ง่ายดายนัก"

        ชาแนลหัวเราะอย่างรุนแรง "หยางเฉิน คุณรู้มั้ยว่าทำไมฉันชอบแต่งตัวเป็นผู้ชาย ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิง?"

        "ทำไม… นาย" หยางเฉินอยากรู้เรื่องนี้

        "เพราะแม่ของฉัน" ชาแนลหรี่ตาลงก่อนกล่าวว่า "แม่ของฉันเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุด ใจดีที่สุด สวยที่สุดและรักฉันมากที่สุด พวกเราอาศัยอยู่ในต่างจังหวัด ในตอนนั้นโจวกวางเหนียนได้กลับมาที่บ้าน และกลายเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย ในตอนนั้นฉันมีอายุเพียง 13 ปี แต่เขาเพียงต้องการฉัน เพราะฉันเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของเขา แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการแม่ของฉันที่เป็นเพียงหญิงสาวยากจน ไร้ซึ่งอำนาจใดๆ เขาเพียงต้องการหญิงสาวที่จะทำให้เขาประสบความสำเร็จในการงานเท่านั้น ดังนั้น... เขาจึงวางยาพิษแม่จนตาย..."

        หยางเฉินสามารถรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังในหัวใจของชาแนล ท่าทางของชาแนลในตอนนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัว และน่าสงสารในเวลาเดียวกัน

        “นี่จึงเป็นเหตุผลที่คุณฆ่าพ่อของคุณ?" หยางเฉินเริ่มเข้าใจเรื่องราวบางส่วน

        "ตอนนั้น เขาคิดว่าฉันยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจกับสิ่งเหล่านั้น แต่เขาไม่รู้ว่าฉันแอบดูตอนเขาวางยาแม่ ในตอนนั้นฉันยังเด็กและไม่สามารถสู้กับเขาได้ ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะมากับเขาที่จงไห่ และกลายเป็นทายาทแก๊งตงซิ่ง ยิ่งเขาต้องการลูกชายมากแค่ไหน ฉันยิ่งไม่เป็นให้เขา ตัวฉันมีเสน่ห์และน่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องเป็นชายด้วย... และตั้งแต่นั้นความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันคือการทำให้ตัวเองให้สวยเหมือนแม่..."

        ชาแนลเสยผมยาวมีเสน่ห์ไปด้านข้าง จนทุกคนในร้านอาหารต่างตาลุกวาว

        ชาแนลยกถ้วยกาแฟขึ้นจรดปากเล็กๆ ก่อนจิบของเหลวสีน้ำตาลเข้าไป "คุณดูสิ ฉันรวยและสวยมีเสน่ห์ขนาดไหน..."

        "สิ่งที่คุณจะทำต่อไป คือการไปต่างประเทศใช่หรือเปล่า?"

        ชาแนลตอบกลับหยางเฉิน "ใช่ อ้า คุณช่วยให้ฉันฆ่าผู้ชายคนนั้น ทำให้มันไปคุกเข่าหน้าหลุมศพแม่ของฉันได้แล้ว... คุณรู้รึเปล่าว่าฉันอยากจะฆ่ามันขนาดไหน ฉันรอโอกาสนี้มาตั้งหลายต่อหลายปีแล้ว”

        "ต่อไปฉันจะออกจากประเทศจีนและหาที่สงบสุขอยู่ ใครจะรู้บางทีฉันอาจจะกลับมาที่นี่... สุดท้ายฉันอยากบอกกับคุณหยางไว้เรื่องหนึ่ง จิตใจของหญิงสาวนั้นไม่แน่นอน"

        หยางเฉินเผยรอยยิ้มออกมา เขาเข้าใจประโยคนี้มานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        ชาแนลจากไปโดยไม่ต้องการให้หยางเฉินไปส่ง จากนั้นหยางเฉินก็ขับรถกลับไปที่หมู่บ้านหลงจิ่ง

        แต่เมื่อมาถึง หยางเฉินก็เห็นรถออดี้ TTS สีเหลืองจอดอยู่ เขาคิดว่านี่ต้องไม่ใช่รถของหลินรั่วซี รถของเธอจะเป็นรถที่เน้นประสิทธิภาพ แต่รถคันนี้นั้นราคาค่อนข้างแพงเกินไป

        หยางเฉินจึงอยากรู้อยากเห็นมาก เมื่อเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องโถง เขาก็เห็นหลินรั่วซีกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งสนทนากันอยู่

        “เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”