เสียงเพลงในใจฉัน

        ผมค่อยๆเดินเข้าไปในห้องเรียนของตัวเอง เก้าอี้ที่ว่างอยู่เท่าที่เห็นก็เหลืออยู่แค่สองตัวและอยู่หลังห้องด้วย ก็ดีเหมือนกันนะ..(ผมไม่ชอบนั่งหน้าอยู่แล้ว) บลาๆๆๆๆ ๆเสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาของแต่ละสาขาออกมาแนะนำตัวทีละคนๆ จนมีใครคนหนึ่งเดินมาเคาะประตู "ขออนุญาตค่ะ หนูมาจากสาขาบัญชีค่ะ พอดีหนูหาห้องไม่เจอเลยมาสาย" เสียงของหญิงสาวใส่แว่นคนนั้นกล่าว  เธอค่อยๆเดินมาที่ผม "นี่เธอนั่งด้วยนะ" เธอพูดเสียงเบาๆ "ได้ดิ ตามสบาย" ผมตอบกลับ แล้วเธอก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆผม ดูท่าแล้วยัยนี่ก็คงเป็๲คนบ๊องๆ ขี้ลืม ไม่สนโลกด้วยมั้ง แต่ช่างเหอะอยู่คณะเดียวกันก็ควรรู้จักกันไว้ เวลาก็เดินไปจนถึงตอน 11.00 น. นี่มันก็ใกล้เที่ยงละ ผมดูนาฬิกาที่ข้อมือ ดูแล้วก็ดูอีกจนเบื่อ เมื่อไรจะปล่อย

(ผมคิดในใจ) "หิวเนอะ" เสียงมาจากคนข้างๆ ก็ยัยนั่นแหละครับถาม "อืม" ผมตอบสั้นๆกลับไป และแล้วเสียงประกาศพักกลางวันก็ดังขึ้น ผมลุกออกจากเก้าอีกไปที่ทางเดินทันที ก็คนมันหิวอ่ะนะแถมง่วงด้วย "เฮ้ๆๆ  นายเรียนสาขาการตลาดใช่ป่ะ" เสียงผู้ชายดังมาจากข้างหลัง "ใช่ ทำไมอ่ะ" ผมตอบกลับ และนั่นก็คือเพื่อนคนแรกของผมในวิลัยแห่งนี้ มันชื่อว่า "เต้ย" มันตัวใหญ่ๆเหมือนกับหมี แต่ดูแล้วมันก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร ผมก็เลยชวนมันคุยแล้วก็ไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหารกลาง ซึ่งมันเป็๞โรงอาหารรวม เด็กฝั่งบริหารกับเด็กฝั่งช่างอุสาหกรรมต้องกินข้าวพร้อมกัน หลังจากนั้นผมก็เดินขึ้นห้องเรียนไปเรียนวิชาแรกของปี 1 แต่พอกวาดสายตาไปรอบๆก็มองไม่เห็นยัยแว่นนั้นเลย ก็เลยนึกขึ้นได้ว่ายัยนั้นเรียนคนละสาขากันผม ช่างเหอะหาที่นั่งดีกว่า ผมเลือกโซนกลางๆแต่ติดกับกำแพงเพื่อจะได้แอบหลับตอนอาจารย์สอน จากนั้นเต้ยก็เดินมาพร้อมกับพูดว่า "เฮ้ย นั่งด้วยคนดิตรงนี้ว่างใช่ป่ะ" ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ได้แต่พยักหน้าตอบ และมันก็วางกระเป๋าเตรียมตัวเรียนในคาบแรก. โปรดติดตามตอนต่อไป