หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 72: วังวนในหุบเขา, เดิมพันด้วยความหวัง

เจี้ยนหลินยังคงซ่อนกายอย่างเยือกเย็นอยู่หลังเงื้อมหินที่เย็นชื้น ดวงตาสีนิลของเขามิได้ละไปจากการต่อสู้อันดุเดือดเบื้องหน้า ทว่าความสนใจทั้งหมดของเขาบัดนี้พุ่งเป้าไปยัง "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ใบเล็กๆ ที่ตกอยู่บนพื้นดินชุ่มเลือดใกล้กับสตรีผู้บาดเจ็บผู้นั้น ลวดลายรากไม้ที่ขดพันและกลิ่นอายอันแสนจางแต่คุ้นเคยอย่างประหลาดจากถุงผ้านั้น...มันกระตุ้นความอยากรู้ในใจเขาอย่างรุนแรง

'ในถุงนั่น...มันมีสิ่งใดซ่อนอยู่กันแน่?' เขารู้สึกได้ถึง "แรงดึงดูด" บางอย่างที่มองไม่เห็นจากวัตถุปริศนาชิ้นนั้น ราวกับว่ามันกำลัง "เรียกหา" เขา 'หรือว่าโชคชะตากำลังเล่นตลกอันใดกับข้าอีกแล้ว?'

เสียงคำรามก้องของกิ้งก่าศิลาเพลิง (炎岩蜥) และเสียงเสียดสีของใยเหล็กจากอสูรแมงมุม (铁丝蛛) ยังคงดังต่อเนื่อง การปะทะเบื้องหน้าทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มพลาดท่าถูกใยเหล็กของอสูรแมงมุมตวัดรัดเข้าที่ข้อเท้าอย่างจัง เสียง "แกร๊ง" ของโลหะปะทะกระดูกและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกลากเข้าไปใกล้กรงเล็บอันแหลมคมของเจ้าอสูรแมงมุม! สตรีผู้นั้นและผู้นำกลุ่มรีบหันไปช่วยเหลือ แต่ก็เปิดโอกาสให้กิ้งก่าศิลาเพลิงพ่นลูกไฟศิลาขนาดใหญ่เข้าใส่จุดที่พวกเขายืนอยู่!

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! คลื่นความร้อนแผ่กระจายออกมาจนเจี้ยนหลินที่ซ่อนตัวอยู่ยังรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่ลวกผิว! เขามองเห็นร่างของทั้งสามคนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง เศษดินและกิ่งไม้ปลิวกระจาย ผู้นำกลุ่มนั้นแม้จะใช้กระบี่ต้านทานไว้ได้ส่วนหนึ่ง แต่ก็มีรอยไหม้ปรากฏขึ้นตามแขนและใบหน้าอย่างชัดเจน ส่งกลิ่นเนื้อไหม้จางๆ ลอยมา ส่วนสตรีผู้นั้นดูจะอาการหนักที่สุด นางกระแทกเข้ากับโคนต้นไม้ใหญ่จนมีโลหิตไหลซึมออกมาจากมุมปาก! เสียงหอบหายใจของนางแผ่วเบาและติดขัด 'บัดซบเอ๊ย! พลังของมันยังเพิ่มขึ้นอีกรึ!' ชายวัยกลางคนผู้นำกลุ่มสบถในใจอย่างสิ้นหวัง พยายามจะปัดเป่าความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง 'พี่ใหญ่...ข้า...ข้าคงจะทนไม่ไหวแล้ว...' ความคิดของสตรีในอาภรณ์สีเขียวเริ่มจะเลือนราง

'ดูท่าว่า... "ม่านการแสดง" ของพวกนางกำลังจะปิดฉากลงในไม่ช้าแล้วกระมัง' เจี้ยนหลินคิดอย่างเยือกเย็น ลิ้นของเขาสัมผัสได้ถึงรสฝุ่นดินที่ลอยคลุ้งในอากาศ 'และนั่น...อาจจะเป็น "โอกาส" เดียวของข้า'

เขามิได้มีความคิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือคนเหล่านั้นโดยตรง ความเสี่ยงมันสูงเกินไป แต่ "ถุงผ้าปักลาย" นั่น...มันคือสิ่งเดียวที่เขาสนใจในขณะนี้

ในจังหวะที่อสูรทั้งสองตนกำลังจะรุมเข้าสังหารกลุ่มคนที่บาดเจ็บอยู่นั้นเอง เจี้ยนหลินก็สังเกตเห็น "ช่องว่าง" เล็กๆ ที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา! กิ้งก่าศิลาเพลิงหันความสนใจไปยังผู้นำกลุ่มที่กำลังพยายามจะลุกขึ้นยืน ส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอ ส่วนอสูรแมงมุมก็กำลังสาละวนอยู่กับชายฉกรรจ์ที่มันจับตัวไว้ได้ เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังออกมาจากใยเหล็กที่รัดแน่นนั้น

นี่คือโอกาส!

เจี้ยนหลินตัดสินใจในเสี้ยววินาที! เขารวบรวมพลังปราณ (灵气) ทั้งหมดที่มี โคจร "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" จนถึงขีดสุด! ร่างของเขาพลันเลือนหายไปจากจุดที่ซ่อนตัวราวกับภูตพราย! เขามิได้มุ่งตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้ แต่กลับเคลื่อนที่อ้อมไปยังบริเวณที่ "ถุงผ้าปักลาย" นั้นตกอยู่!

ทุกย่างก้าวของเขาเงียบกริบและรวดเร็วจนแทบจะมองไม่ทัน! ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นดินที่ยังอุ่นจากแรงระเบิดและเปียกชื้นจากเลือดที่กระเซ็น กลิ่นคาวเลือดและไอความร้อนจากเปลวเพลิงปะทะใบหน้าอย่างรุนแรงจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของใยเหล็กที่เฉียดผ่านผิวแก้มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด! เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก ได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในหูของตนเองอย่างชัดเจน!

'บัดซบ! ข้ากำลังจะทำอะไรลงไปนี่!' แม้ความคิดจะร้องค้าน แต่ร่างกายของเขากลับเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณและความปรารถนาที่รุนแรงนั้นเสียแล้ว! เขาไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจในชั่วขณะนี้...จะเป็นเส้นด้ายแรกที่ถักทอชะตากรรมของเขาให้เข้าไปพัวพันกับวังวนที่ลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง และอาจจะไม่มีวันได้หวนคืนกลับมาอีกเลย

(จบตอนที่ 72)