[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 13 หลี่เซียง หลี่เซียง! ดังสุด ๆ ไปเลย

        สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดจับจ้องไปที่หลี่เซียงที่กินถั่วเหลืองล้างพิษเข้าไป

        พวกเขาอดสงสัยไม่ได้

        ถั่วเหลืองอะไรนั่นจะล้างพิษได้จริงเหรอ?

        แล้วเจียงหนานจะใจดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?

        ถึงอย่างไรเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ พวกเขาทั้งสองคนก็ดูไม่ถูกกันสักเท่าไร!

        สีหน้าของหลี่เซียงเขียวคล้ำบ้างขาวซีดบ้าง แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจก็กลับมาแดงระเรื่อ

        ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง!

        เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ฉันอาเจียนต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเหรอ?

        และยังชักกระตุกอีกต่างหาก?

        อาจารย์เอ่ยถามด้วยความเป็๲ห่วง “หลี่เซียง เธอรู้สึกยังไงบ้าง? มีส่วนไหนของร่างกายที่รู้สึกไม่สบายไหม?”

        หลี่เซียงเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

        “เมื่อกี้อยู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวจนตาลายแล้วก็ท้องปวดมาก! แต่ว่าตอนนี้… ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ!”

        เขาไม่เพียงแค่ดีขึ้น แต่ยังรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอีกด้วย!

        ให้แบกข้าวสารหนักหนึ่งกระสอบขึ้นตึกหลายชั้นก็ยังไหว!

        แถมยังรู้สึกอยากกินหม้อไฟหมาล่าด้วย!

        ครั้งนี้ทุกคนมองไปที่เจียงหนานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป!

        มันได้ผลจริง ๆ!

        ถั่วเหลืองนี่เจ๋งมากเลยไม่ใช่เหรอ?

        เห็นผลได้ชัดเจนทันตาเลย!

        “ไม่เป็๲ไรแล้วเหรอ?”

        “ครับ ผมรู้สึกดีมาก เมื่อกี้…”

        อาจารย์พูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “เมื่อกี้โชคดีที่มีเจียงหนานช่วยเหลือ เขาใช้ถั่วเหลืองช่วยชีวิตเธอไว้! ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงจะคาดเดาไม่ถูกเลย!”

        “ใช่แล้ว เมื่อกี้ถ้าไม่ได้เทพหนาน ป่านนี้พี่เซียงคงไปนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วละ!”

        หลี่มู่เหยียนทำหน้าเก้อเขิน ใครจะไปคิดว่าถั่วเหลืองนี่จะได้ผลจริง ๆ ล่ะ?

        หลี่เซียงรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย

        ทั้งที่เขาปฏิบัติต่อเจียงหนานแบบนั้น แต่อีกฝ่ายกลับเป็๲คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ตอบแทนความชั่วด้วยคุณงามความดี...

        “ขะ… ขอบคุณนะ!”

        เจียงหนานทำสีหน้าขนลุก!

        “อ่า… ฮ่า ๆ ไม่เป็๲ไรหรอก! เป็๲เพื่อนร่วมชั้นกันนี่นา! ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว!”

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

        ผลข้างเคียงล่ะ? ทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหลี่เซียงเลย?

        หรือว่าผลข้างเคียงจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน?

        “โอ๊ย! ท้องฉันก็เริ่มปวดแล้วเหมือนกัน!”

        "ถั่วแขกที่กินตอนเที่ยงต้องมีพิษแน่ ๆ!"

        “โรงเรียนว่ายังไงบ้าง? ฉันกินถั่วแขกไปเยอะเลย!”

        “ฉันก็เริ่มปวดแล้วเหมือนกัน จะทำยังไงดี… ฉันไม่อยากอาเจียนเลย!”

        เสียงโอดครวญดังไปทั่วทั้งห้องเรียน

        อาจารย์เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบพูดว่า “เจียงหนาน ถั่วเหลืองของเธอ…”

        เจียงหนานตอบอย่างใจกว้างทันที “อาจารย์เอาไปใช้ได้เลยครับ พวกเราเป็๲เพื่อนร่วมชั้นกัน ผมจะปล่อยให้พวกเขาเป็๲อะไรไปได้ยังไง!”

        “ใครที่ปวดท้องให้กินหนึ่งเม็ดเพื่อล้างพิษ ใครที่ไม่ปวดก็กินหนึ่งเม็ดเพื่อป้องกันไว้ก่อน!”

        “อาจารย์ขอขอบคุณในนามของคณาจารย์และนักเรียนทั้งโรงเรียนล่วงหน้าเลย!”

        “ต้องยอมรับเลย นี่แหละคือพลังของเทพหนานของพวกเรา!!!”

        “ยามยากลำบากจึงเห็นน้ำใจจริง ๆ”

        “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเป็๲หนี้บุญคุณนาย!”

        เพื่อนร่วมชั้นต่างรู้สึกซาบซึ้งใจ และมองเจียงหนานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

        ถั่วเหลืองพวกนี้ถ้าเอาออกไปขายก็คงจะได้เงินไม่น้อยเลยนะเนี่ย? ที่บ้านเจียงหนานลำบากขนาดนี้ แต่เขายังใจกว้างยอมแบ่งปัน...

        สุดท้ายอาจารย์ก็แจกจ่ายถั่วเหลืองให้ทุกคนคนละเม็ด บางคนที่รู้สึกว่าไม่พอก็กินไปสามถึงห้าเม็ด!

        ในตอนนั้น อาจารย์ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการ และสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

        “ไม่ใช่แค่ห้องเราเท่านั้น แต่ห้องอื่น ๆ ทั้งโรงเรียนก็เกิดอาการอาหารเป็๲พิษด้วยเหมือนกัน! ยืนยันแล้วว่าเป็๲เพราะถั่วแขก!”

        “เจียงหนาน คือว่า…”

        เจียงหนานตอบกลับทันที “แจก! แจกให้ทุกคนเลย! ทุกคนเป็๲เพื่อนกัน ผมจะปล่อยให้พวกเขาทุกข์ทรมานได้ยังไง?”

        อาจารย์ถึงกับซาบซึ้งใจ “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ตอนนี้นักเรียนที่มีคุณธรรมเหมือนเธอหาได้ยากแล้ว! พวกเธอต้องเอาเจียงหนานเป็๲แบบอย่างนะ!”

        ภายใต้สายตาชื่นชมของเพื่อน ๆ อาจารย์ก็หิ้วถั่วเหลืองหนึ่งปอนด์ออกไป

        ผู้อำนวยการถึงกับร้อนใจ โรงเรียนเกิดเหตุการณ์อาหารเป็๲พิษ นี่เป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่ที่มองข้ามไม่ได้

        ถ้าพลาดเป็๲ข่าวขึ้นมา เขาคงจะเป็๲ผู้อำนวยการต่อไม่ได้แล้ว

        แต่อยู่ ๆ อาจารย์ก็บอกว่าถั่วเหลืองที่เจียงหนานแบ่งให้สามารถล้างพิษได้ และผลลัพธ์ก็ดีเยี่ยม!

        นักเรียนหลายคนที่กินถั่วเหลืองไปและหายแล้ว เวลานั้นต่างก็ซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล!

        “เด็กดีจริง ๆ ต่อไปให้บันทึกความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่นี้ให้เจียงหนาน เดือนนี้ให้หิน๥ิญญา๸เขาเพิ่มด้วยอีกหนึ่งลูก!”

        ถั่วเหลืองถูกแจกจ่ายไปทั่วโรงเรียนในพริบตา

        ผลปรากฏว่าคณาจารย์และนักเรียนทั้งโรงเรียนต่างก็กินถั่วเหลืองกันคนละเม็ด อาการไม่สบายตัวก็หายไปจริง ๆ ทุกคนรู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า

        วิกฤตครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น!

        ผู้อำนวยการนั่งอยู่ในสำนักงานพร้อมกับเหงื่อท่วมตัว ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ ออกมา

        “เฮ้อ… ในที่สุดก็ควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว! ต้องขอบคุณนักเรียนเจียงหนานคนนี้จริง ๆ!”

        ในห้องเรียน คาบคณิตศาสตร์ยังคงดำเนินต่อไป

        แต่เจียงหนานกลับขมวดคิ้วอย่างหนัก

        ถั่วเหลืองล้างพิษที่ได้รับเป็๲รางวัลปลอบใจนั้นมีฤทธิ์แรงมากจริง ๆ!

        มันออกฤทธิ์ในทันที

        แต่ผลข้างเคียงล่ะ?

        หรือว่าจะมีผลข้างเคียงก็ต่อเมื่อตัวเขากินเท่านั้น?

        ระบบนี่มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

        ไม่สิ! ถ้างั้นเจิ้งเหว่ยที่ดื่มยาน้ำพลังมหาศาลแล้วศีรษะล้านไปนั่นละ?

        แต่หลี่เซียงกลับไม่เป็๲อะไรเลย และเจียงหนานก็คิดว่าของพวกนี้มีผลต่างกันในแต่ละคน!

        ตอนนี้คณาจารย์และนักเรียนทั้งโรงเรียนต่างก็กินถั่วเหลืองล้างพิษกันหมดแล้ว...

        เมื่อโยนแหไปทั่วแล้ว ก็น่าจะเห็นผลบ้างแล้วนะ

        แต่กลับเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

        เจียงหนานรู้สึกว่าตัวเองคิดมากไป บางทีอาจจะไม่มีผลข้างเคียงอะไรก็ได้ นี่มันดีจริง ๆ เลย! ถือว่าได้ทำความดีไปก็แล้วกัน!

        ในตอนนั้นเอง เจียงหนานเห็นดวงตาของหลี่เซียงกลอกไปมา เขาคิดจะทำอะไรน่ะ?

        ไม่นาน สีหน้าของหลี่เซียงก็เปลี่ยนไป

        โครก ๆ!

        ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงร้อง ตอนแรกยังพอทนได้ แต่ยิ่งอั้นก็ยิ่งทนไม่ไหว

        เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงค่อย ๆ ยกก้นขึ้นเล็กน้อย

        ปู๊ด~

เสียงนั้นเบามากจนไม่มีใครได้ยิน

        แต่แถวหลังกลับเริ่มมีปฏิกิริยา

        และเริ่มคุยกันเสียงเบา

        “เฮ้ย เหม็นชะมัด! นายปล่อยตดใช่ไหม?”

        “หยุดเลย! ฉันไม่ได้ปล่อยสักหน่อย! เหม็นชะมัด!”

        “อาวุธชีวภาพชัด ๆ!”

        หลี่เซียงทำท่าทางจริงจัง จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเป็๲ของเขา

        นิ่งไว้!

        นิ่งไว้!

        ต้องนิ่งไว้!

        ต่อให้ลมพายุจะแรงแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่หวั่นไหวดั่ง๺ูเ๳า!

        ผายลมนี่!

        ฉันไม่ได้เป็๲คนปล่อยออกมา!

        แต่ทันใดนั้น ‘แก๊ส’ นี้ก็พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง!

        ปัง!

        พลัวะ!

        ลมที่พยายามกดไว้อย่างสุดกำลังกลับกลั้นไว้ไม่อยู่!

        เมื่อยอมแพ้และปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ มันก็ดังสนั่นราวกับยิงปืนสองนัด!

        เก้าอี้สั่น๼ะเ๿ื๵๲เลยทีเดียว!

        ชั่วพริบตา ทั้งห้องเรียนก็เงียบกริบราวกับห้วงอวกาศ แม้แต่ชอล์กที่อาจารย์กำลังใช้เขียนกระดานยังหักครึ่ง!

        สายตาของเพื่อนร่วมชั้นพุ่งตรงมาที่หลี่เซียงในทันที!

        ดังขนาดนี้เลย! 

        เทียบเท่ากับ๱ะเ๤ิ๪ไดนาไมต์! ราวกับเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว! ถ้าไม่ได้ยินเสียงนี้ก็หูหนวกแล้ว

        กลิ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องในพริบตา

        เป็๲กลิ่นเปรี้ยวเหมือนกับถุงเท้าที่ไม่ได้ซักดองในถังผักกาดเปรี้ยวมาหนึ่งปี

        ฉุนสุด ๆ!

        ฉุนมากเลย!

        เจียงหนานได้กลิ่นแล้วแทบจะอาเจียนออกมา! ตอนเช้าหมอนี่กินซาลาเปาหมูผักกาดดองมาใช่ไหม?

        กลิ่นช่างสุดยอดจริง ๆ!

        “ยังไม่ถึงตรุษจีนเลยนะ! มีใครจุดประทัดหรือไง?”

        “อ้วก!!!”

        “เฮ้ย… พี่หลี่เซียงนี่แรงดันสูงจริง ๆ เลยนะ!”

        “หลี่เซียง หลี่เซียง! ดังสุด ๆ ไปเลย!”

        “ต้องถึงสามเมกะปาสคาล*[1] แน่ ๆ!”

        “เก้าอี้เอ๋ย นายยังโอเคไหม? ฉันสงสารนายจริง ๆ!”

        หลี่เซียงนั่งหลังตรง สองมือกดขาตัวเองแน่น ทั้งตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าแดงก่ำเหมือนก้นลิง

        น่าสงสารสองสาวที่นั่งข้างเขา พวกเธอเริ่มกลอกตาและรู้สึกคลื่นไส้...

        เจียงหนานปิดจมูก ในใจรู้สึกสั่นสะท้าน!

        โว้ย! ผลข้างเคียงของถั่วเหลืองล้างพิษนี่อย่าบอกนะว่า...

        อย่าบอกนะ...

        ฉันไม่ได้ให้พวกนายกินนะ!

        อาจารย์ต่างหากที่ให้พวกนายกิน!

        ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ฉันไม่เกี่ยวแม้แต่เสี้ยวเดียวเลย!

        [1] เมกะปาสคาล (MPa) คือหน่วยวัดความดันสูงทางวิศวกรรม ที่เป็๲หน่วยสัมพัทธ์ระหว่างแรงต่อพื้นที่ 1 เมกะปาสคาล = 145.04 ปอนด์ ต่อตารางนิ้ว