ประมุขศักดิ์สิทธิ์ จุติใหม่สะท้านโลกา

บทที่ 21 ทำตามสัญญาเดิมพัน

หญิงสาวหันกลับมามองเย่ฮวนด้วยสายตาตัดพ้อ แสงจันทร์นวลตาอาบไล้ลงบนแก้มที่งดงามไร้ที่ติ กระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบในใจของเย่ฮวนพลุ่งพล่านขึ้นมา

"เจ้าพูดมาเถอะว่าอยากให้ข้าทำอะไร แต่ว่า... เจ้าห้ามทำอะไรที่มันเกินเลยนักนะ!"

"เอ่อ... ก็ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอก ช่วงนี้ข้านึกสนุกขึ้นมา เลยออกแบบเสื้อผ้าให้เจ้าสองชุดเป็นพิเศษ เจ้ากลับไปสวมมันเสีย อย่างน้อยต้องสวมให้ครบสามวัน!"

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที

"แค่นี้เองหรือ? ข้านึกว่าจะเป็นเรื่องเกินเลยอะไรเสียอีก ถือว่ายังพอมีมโนธรรมอยู่บ้างนะ เสื้อผ้าล่ะ? เอามานี่สิ!"

พูดจบ หญิงสาวก็ยื่นข้อมือขาวผ่องราวกับหยกออกมาตรงหน้าเย่ฮวนเพื่อขอรับของ

"เป็นไงเป็นกัน ข้าต้องโดนไอ้ขยะเย่ฮวนนั่นพาออกทะเลไปแล้วแน่ ๆ ขอแค่ข้าไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น"

เย่ฮวนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเศษผ้าหน้าตาประหลาดสองชิ้นออกมายัดใส่มือจีหรูซวง

"จะสวมอย่างไร เจ้ากลับไปศึกษาเอาเอง เชื่อข้าเถอะ เจ้าต้องรักมันแน่นอน!"

สิ้นคำพูดนั้น เย่ฮวนก็แอบด่าวิญญาณของเย่ฮวนคนก่อนในใจว่า ไม่ยอมตายให้สิ้นซาก แล้วรีบวิ่งหนีกลับไปยังเรือนหลังเล็กของตนราวกับถูกไล่ล่า

จีหรูซวงมองเศษผ้าไม่กี่ชิ้นที่เชื่อมต่อกันด้วยแถบผ้าเส้นเล็ก ๆ ตรงหน้า ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านไปจนถึงลำคอด้วยความอับอาย

เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วน หญิงสาวจึงรีบเก็บเสื้อผ้าแล้ววิ่งหนีกลับไปยังเรือนของตนทันที

"ข้าว่าแล้วว่าเจ้าเด็กนี่ต้องไม่มีเจตนาดี!"

กลางดึก

เย่ฮวนนอนอยู่บนเตียงโดยมีเลือดกำเดาไหลโชก ปากก็พึมพำไม่หยุด

"โง่ชะมัด เสื้อผ้านี่มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยหรือ? จะเอามาปิดหน้าทำไม ไม่ใช่หน้ากากอนามัยเสียหน่อย!

เย่ฮวนบ้าเอ๊ย ข้าเคยเป็นถึงเจ้าสำนักหุ่นเชิดปีศาจผู้ยิ่งใหญ่นะ แต่พลังวิญญาณกลับถูกเจ้าเอามาใช้แอบดูแบบนี้

ไม่ดูแล้ว ไม่ดูเด็ดขาด!"

ครึ่งชั่วยามต่อมา

"อา! ใช่! ถูกต้อง! ตรงนั้นแหละ!

สุดยอด! สุดยอดจริง ๆ ชายหาด... ทำไมข้าถึงนึกถึงชายหาดกันนะ?

ฮึก! เลือดกำเดาไหลทะลักราวกับไร้ค่าเสียจริง

เก็บอาการ เก็บอาการ ฝึกฝน! ฝึกฝน!

ว้าว! สวยจริง ๆ !"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อเย่ฮวนออกจากเรือนเพื่อมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหมาป่ามาร ก็ประจวบเหมาะกับที่จีหรูซวงเดินออกจากประตูด้วยท่าทางขัดเขิน

พอเห็นเย่ฮวนปรากฏตัว ใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"เจ้าให้เสื้อผ้าอะไรข้ามากันแน่ ข้าไม่รู้เลยว่าต้องสวมอย่างไร ข้อตกลงเดิมนี้ไม่สามารถปฏิบัติได้!"

"เอ๊ะ... พี่สะใภ้ เจ้าพูดจริงหรือเนี่ย เห็นชัด ๆ ว่าตอนนี้สวมอยู่ แต่ยังแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้สวม แบบนี้ก็ดูดีไม่ใช่หรือ รู้สึกกระชับดีไหมล่ะ?" พอพูดออกไป เย่ฮวนก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิด จึงรีบเอามือปิดปากทันที

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้ง ใบหน้าสวยแดงก่ำราวกับผิงกั่วที่สุกงอม

"เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าสวมอยู่ เจ้าเห็นได้อย่างไร?!

หยุดนะ อย่าหนี พูดมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้!"

หญิงสาวยืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธระคนอายอยู่กับที่ แต่เย่ฮวนควบราชาหมาป่าหนีหายไปตั้งนานแล้ว

...

เทือกเขาอสูรมาร หุบเขาหมาป่ามาร

เพื่อให้ระดับพลังฝึกตนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เย่ฮวนกำลังต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับหมาป่ามาร

แน่นอนว่าในการรับมือกับเย่ฮวน หมาป่ามารต้องจงใจกดระดับพลังของตนไว้

ในตอนนี้ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงระดับสี่ระยะปลาย แต่ก็มีความสามารถเพียงพอที่จะต่อกรกับอสูรมารระดับห้าได้

ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือความเร็ว ล้วนเหนือกว่าเย่ฮวนมาก

ในปัจจุบัน หมัดหมานฮวงของเย่ฮวนยังอยู่เพียงขั้นที่หนึ่ง เขาต้องรีบทะลวงผ่านโดยเร็ว เพื่อให้สามารถสร้างเงารูปมังกรและมีความสามารถในการโจมตีระยะไกล

ตามคำแนะนำ หากสามารถเข้าสู่ขั้นที่สาม 'ขั้นหมานฮวง' จะมีอานุภาพถึงขั้นทลายภูเขา ผ่าสายน้ำ พละกำลังจะเพิ่มพูนขึ้นนับร้อยเท่า

ถึงตอนนั้น เขาจะสามารถสร้างความเสียหายมหาศาลได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีการส่งเสริมจากสนับมือที่น่าสะพรึงกลัวนั่นอีกด้วย

หลังการต่อสู้สิ้นสุดลง เย่ฮวนก็นำอุปกรณ์ตีเหล็กออกมาและเริ่มลงมือทำงาน

สิ่งที่เขาต้องการสร้างคือหน้าไม้กล ซึ่งเขาวางแผนจะใช้เป็นอุปกรณ์ฉุกเฉินเมื่อเผชิญกับอันตราย

เมื่อทบทวนความทรงจำก่อนหน้า เขารู้สึกเสมอว่าความตกต่ำของตระกูลเย่ในปัจจุบัน มีคนจงใจทำให้เกิดขึ้น

หากไม่ใช่เพราะตนเองไม่สามารถฝึกฝนได้ บางทีอาจถูกลอบสังหารไปแล้ว

คำพูดของซ่างกวนจิ่นคือข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด บิดาและพี่ใหญ่ของเขาน่าจะถูกวางแผนกำจัด

ตอนนี้เขามีชื่อเสียงจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียว ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังอาจจะลงมือกับเขาเช่นกัน

ดังนั้น การมีวิธีรักษาชีวิตไว้บ้างจึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปหนึ่งวันเต็ม หน้าไม้ขนาดเล็กยาวเกือบสองฉื่อก็สร้างเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับค่ายกลวิญญาณระดับลี้ลับขั้นต้นที่สลักไว้อย่างสมบูรณ์

บนนั้นมีการฝังหินวิญญาณเก็บของที่มีพื้นที่ภายในกว้างสามฉื่อ เพื่อใช้สำหรับเก็บลูกศร

ขอเพียงใช้พลังวิญญาณกระตุ้น ลูกศรจะถูกนำออกมาเติมในร่องหน้าไม้ทันที

แม้จะเป็นเพียงค่ายกลวิญญาณระดับลี้ลับขั้นต้น แต่อานุภาพของมันกลับเหนือกว่าค่ายกลระดับลี้ลับทั่วไปมาก

เพราะนี่คือค่ายกลผสมที่เกิดจากการซ้อนทับของค่ายกลวิญญาณสามชั้น ปริมาณการกักเก็บพลังวิญญาณจึงมากกว่าค่ายกลทั่วไปถึงสามเท่า

มันมีอานุภาพในการรวบรวมวิญญาณ เร่งความเร็ว และทะลวงเกราะ

ตัวค่ายกลมีฟังก์ชันรวบรวมพลังวิญญาณทันที โดยจะเต็มภายในหกชั่วยาม

ในสถานะพลังวิญญาณเต็ม สามารถยิงการโจมตีเต็มกำลังได้สามครั้ง

หากเย่ฮวนทุ่มพลังวิญญาณของตนลงไป จะสามารถยิงเต็มกำลังเพิ่มได้อีกสิบครั้ง

นั่นหมายความว่า ในสถานการณ์ปกติ เขามีความสามารถในการยิงได้ทั้งหมดสิบสามดอก

หน้าไม้นี้เขาเคยสร้างขึ้นในอดีตเพื่อติดตั้งให้กับหุ่นเชิดของตน ซึ่งตอนนี้เป็นเพียงแบบที่อ่อนที่สุด อ่อนจนเขาไม่เคยสร้างมันขึ้นมาจริง ๆ เลยด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม การนำค่ายกลหลายแห่งมาผสมผสานกัน ไม่ใช่สิ่งที่นักสร้างค่ายกลทั่วไปจะทำได้

เย่ฮวนถือหน้าไม้เดินมาที่หน้าผนังหิน

เขายกหน้าไม้ขึ้น ยิงลูกศรต่อเนื่องหลายดอกไปยังผนังหินที่ห่างออกไปสิบจั้ง

ปัง! ปัง!

เสียงระเบิดของอากาศดังสนั่น บ่งบอกถึงอานุภาพที่ไม่ธรรมดาของหน้าไม้

ลูกศรพุ่งทะยานราวกับดาวตก เข้าปะทะผนังหินอย่างรุนแรง

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงปะทะของโลหะดังต่อเนื่อง ลูกศรยาวหลายฉื่อกลับจมหายเข้าไปในผนังหินทั้งหมด

เย่ฮวนเดินเข้าไปดูและอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้ายินดี

สมกับเป็นเหล็กนิลผสมหยกจินกัง ความแข็งและความแรงถือว่าสมบูรณ์แบบ

ลูกศรเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมืออย่างหนานกงอวี่ หากไม่ทันระวังตัว คงต้องถูกยิงทะลุร่างอย่างแน่นอน

ราตรีมืดมิด

เย่ฮวนไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่ตระกูลเย่เหมือนเช่นเคย เขาได้แจ้งเย่เจี้ยนหนานแล้วว่า ตนเองจะขอปลีกวิเวกเพื่อฝึกฝนระยะหนึ่ง

สิบวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

เวลาส่วนใหญ่ของเย่ฮวนใช้ไปในหุบเขาหมาป่ามาร

นอกจากการฝึกฝนประจำวัน เวลาในแดนศักดิ์สิทธิ์ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการตามหาสมุนไพรและกลั่นยา

ภายใต้การฟูมฟักอย่างตั้งใจของเขา ราชาหมาป่าได้บรรลุถึงระดับสี่ระยะปลายขั้นสูงสุด ซึ่งห่างจากระดับห้าเพียงก้าวเดียว

ร่างกายที่กำยำอยู่แล้วยิ่งแข็งแกร่งขึ้น กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ราวกับภูเขาลูกเล็ก เต็มไปด้วยความรู้สึกทรงพลัง

ขณะนี้ ภายใต้แสงจันทร์อันกระจ่าง

เย่ฮวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น โยนสมุนไพรทีละต้นลงในเตาหลอม

เขากำลังกลั่นยาเม็ดชำระไขกระดูกระดับสาม ซึ่งมีสรรพคุณวิเศษในการปรับปรุงร่างกาย ชำระกระดูกและไขกระดูก ช่วยให้ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ยาเม็ดนี้เขาใช้สมุนไพรคุณภาพสูงหลายชนิด ด้วยพลังวิญญาณของเขาในตอนนี้ ความเข้มข้นของตัวยาที่ทำได้ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว

"สำเร็จ ยาสำเร็จแล้ว!"

หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำครึ่งชั่วยาม เย่ฮวนก็ตะโกนเบา ๆ ลูกกลมใสขนาดเท่าไข่ไก่พุ่งออกมาและตกลงบนฝ่ามือของเย่ฮวน

เมื่อมองดูกลิ่นอายยาที่งดงามอย่างยิ่งบนตัวยา เย่ฮวนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความพอใจ

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหยิบลูกยาเข้าปาก เสียงใส ๆ ของเด็กคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ทำให้เขาตกใจจนตัวสั่น ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

"พี่ชาย ยาเม็ดนี้ ข้าขอกินได้หรือไม่เจ้าคะ? ข้าใช้สมุนไพรพวกนี้กับแกนมารแลกกับท่านได้นะ!"

เย่ฮวนและราชาหมาป่ารีบหันกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุประมาณเจ็ดแปดขวบคนหนึ่ง

ผมแกละสองข้างชี้ขึ้น ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาหยก ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ ราวกับหน้าต่างบานเล็ก น่ารักเป็นอย่างยิ่ง

เด็กหญิงยืนอยู่ห่างออกไปสิบจั้ง มองเย่ฮวนด้วยความคาดหวัง ชายกระโปรงสีแดงฉานถูกตลบห่อขึ้นมา ภายในนั้นอัดแน่นจนโป่งนูนไปด้วยสมุนไพรและแกนอสูรมารคุณภาพสูง

เมื่อใช้พลังวิญญาณกวาดสำรวจ เย่ฮวนก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าในร่างกายของหญิงสาวไม่มีจุดตันเถียนอยู่เลย

ในทางกลับกัน สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นแกนมารขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง!

สัตว์อสูร!

เด็กน้อยที่ดูไร้พิษสงคนนี้ แท้จริงแล้วคืออสูรมารระดับสูงที่จำแลงกายเป็นมนุษย์!

เย่ฮวนตกใจสุดขีดทันที!